Τόλης Νικηφόρου: χειμωνιάτικος ήλιος, 4

χειμωνιάτικος ήλιος, 4

[Ενότητα Ελεύθερος σκοπευτής (1982)]

χωρίς καμιά περιστροφή
απλά σαν το ξημέρωμα
ακούμπησες τα μάτια
ένα μικρό χαμόγελο στο στήθος μου

η αγάπη έτσι δίνεται
έτσι ξαναγυρίζει στη φυσική πηγή της
εκεί που ζουν και τρυφερά ανασαίνουν
τα πιο παράλογα όνειρα

απλά σαν ένα παιδικό τραγούδι
που μακριά ακούγεται να πλησιάζει
και ξαφνικά τυλίγεται στους ώμους σου

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Με τη φωτιά στα μάτια (1982) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Advertisements

Τόλης Νικηφόρου: χειμωνιάτικος ήλιος, 2

χειμωνιάτικος ήλιος, 2

[Ενότητα Ελεύθερος σκοπευτής (1982)]

όπως ψηλά οι γκρίζες στέγες των σπιτιών
φωτίζονται νοσταλγικά
από τον ήλιο του χειμώνα
ακόμα βουτηγμένες στη βροχή

όπως το μακρινό βουνό
υψώνεται και αιωρείται πάνω στη θάλασσα
σχεδόν αγγίζει την ακτή
μέσα στη διαφάνεια του πρωινού αέρα

όπως τα μάτια της γάτας
ανθίζουν με μικρές φωτιές τη νύχτα
έτσι και το χαμόγελό σου μπουμπουκιάζει
ανάμεσα στους τοίχους και την άσφαλτο

είσαι ένα φύλλο πράσινο
με φλέβες νοτισμένες από τη βραδινή δροσιά
μια κίνηση ανάλαφρη που ζωντανεύει τη χαρά
ένα γλυκό του κουταλιού
ένα νερό στο δίσκο της γιαγιάς
μέσα στην κάτασπρη αυλή της συνοικίας

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Με τη φωτιά στα μάτια (1982) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου: χειμωνιάτικος ήλιος, 1

χειμωνιάτικος ήλιος, 1

[Ενότητα Ελεύθερος σκοπευτής (1982)]

έλαμψε ξαφνικά ο ήλιος
σαν ένα ξεχασμένο νόμισμα
στην τσέπη του παλιού πανωφοριού
έλουσε το μπαλκόνι, τα παράθυρα
τη γάτα που μισόκλεισε τα μάτια
με στιγμιαία απέραντη ηδονή

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Με τη φωτιά στα μάτια (1982) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου: συνέπεια, 2

συνέπεια, 2

[Ενότητα Ελεύθερος σκοπευτής (1982)]

μέσα μου ζουν και ανασαίνουν
δυο άγριοι διψασμένοι λύκοι
όσα ποτέ δεν έπραξα
κι όσα σε κρίσιμες στιγμές έπραξα λάθος

είναι φορές που ο πόνος γίνεται αφόρητος
καθώς ρουφάνε ανελέητα
το πιο καθάριο αίμα της καρδιάς μου

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Με τη φωτιά στα μάτια (1982) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, ποίηση 1982

ποίηση 1982

[Ενότητα Ελεύθερος σκοπευτής (1982)]

οι δικές μας οι λέξεις
είναι λέξεις σκληρές και μεγάλες
μυτερές σαν καρφιά
λέξεις όπως το ξεραμένο πύο
μαύρες όπως τα φλέματα
που βγάζουνε κάθε πρωί τα σωθικά μας
οι καπνοδόχες των εργοστασίων
τα τραίνα που αναπόδραστα ακολουθούν τις ράγες
κόκκινες λέξεις
όπως ο ήλιος ο μοναδικός
και το λουλούδι που σπαραχτικά ανθίζει
σε στεγνό και κατάμαυρο χώμα

οι δικές μας οι λέξεις
είναι λέξεις γυμνές
λέξεις γεμάτες τραύματα
συστατικά στοιχεία, αναγραμματισμοί
και μόρια της ίδιας αγωνίας

οι δικές μας οι λέξεις
προκηρύξεις και αφίσες του τοίχου
φωτισμένα παράθυρα στο σκοτάδι της νύχτας
που αφυπνίζουν την πόλη
όταν κλείνει με πείσμα τα μάτια
στη γραφή του θανάτου

αυτές οι τελευταίες λέξεις
πριν κάθε εκτέλεση
πριν κάθε μεταμφίεση του καθημερινού θανάτου
τα δικά σου είναι δάχτυλα που γνωρίζουν το χάδι
είναι λέξεις κραυγές
οιμωγές και ελπίδες
που δοξάζουν το φως
που μετράνε με δέος το μπόι τους
και δεν τρέμουν

ίσως κάποτε τα δικά μας παιδιά
να μιλήσουν με άλλη φωνή
να βαδίσουν με ξένοιαστο βήμα
πάνω στις νότες της δικής μας μουσικής
και στους κυβόλιθους του δικού μας αγώνα

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Με τη φωτιά στα μάτια (1982) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου: ο θάνατος του ποιητή, 2

ο θάνατος του ποιητή, 2

[Ενότητα Ελεύθερος σκοπευτής (1982)]

μια πέτρα θ’ απομείνω
ολοστρόγγυλη
που ρούφηξε άπληστα το φως
των παιδιών τις τρελές φωνές
αγριόχορτα και μικρά λουλούδια
χωρίς δισταγμό τον ιδρώτα του περαστικού
στις φλέβες της το δάκρυ που κυκλοφορεί
διάφανο σαν διαμάντι
μια πέτρα που κάποτε θα χτίσει
γειτονιές του δικού της ήλιου
μια πέτρα που τώρα αναπαύεται
στην ήρεμη ζεστασιά του δειλινού
κι έρχονται με το βάδισμα της πεταλούδας
κάτασπρη
οι γάτες ν’ ακουμπήσουν την κοιλιά τους
με τη φωτιά της γλώσσα ηδονικά να γλείψουν
τα μπροστινά τους πόδια

μακριά η μέρα παραδίδεται βουβή
καθώς καινούριο μέσα μου μπουμπουκιάζει το φως

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Με τη φωτιά στα μάτια (1982) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, εφιάλτες

εφιάλτες

[Ενότητα Ελεύθερος σκοπευτής (1982)]

τώρα που αχνίζει πίσω μας
το μίζερο χωριό και τα χωράφια
σίγασε πια ο μέγας θρήνος
ο κίνδυνος απομακρύνθηκε
τώρα που προσπελάσαμε τα τείχη
ίσοι κι εμείς με τους αφέντες
ωραία εμπορεύματα θα βρούμε ν’ αγοράσουμε
το πιο εκλεκτό χασίσι

στους πατρογονικούς μας ελαιώνες
ευγενικά ξενοδοχεία θα φυτρώσουν
μιαν άλλη γλώσσα θα μιλήσουν τα παιδιά μας
και δίπλα στους πυραύλους θα υψώνονται
ξένα φουγάρα

με τη χρυσόσκονη πια δεν θα φαίνεται η πληγή μας

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Με τη φωτιά στα μάτια (1982) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου: αδερφοσύνη, 5

αδερφοσύνη, 5

[Ενότητα Ελεύθερος σκοπευτής (1982)]

ο δρόμος ανασαίνει αηδόνια
με μαύρα μάτια ορθάνοιχτα
ωραία μέσα στην άγια απορία τους
νεκρούς χιλιάδες ανασαίνει ο δρόμος
πικρή φωτιά κι απόγνωση

με λένε πάμπλο ή μιγκέλ
δεν θέλω άλλο όνομα
με λένε αμέρικα λατίνα
μεγάλο φωτεινό μαστιγωμένο μέτωπο
κι από το τέξας η νύχτα πέφτει επάνω μου
σαν ιδρωμένη κατσαρίδα

είμαι μαζί σας πεταμένος στο χαντάκι
και γράφω αυτές τις λέξεις
μ’ αίμα που τρέχει από το στόμα

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Με τη φωτιά στα μάτια (1982) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου: αδερφοσύνη, 2

αδερφοσύνη, 2

[Ενότητα Ελεύθερος σκοπευτής (1982)]

τρόμο είδα στα μάτια σου
είδα τυφλό τον πανικό
και την ψυχή μου να καταποντίζεται
σε μαύρη άβυσσο
σαν άγρια σκύλα που της πήραν τα μικρά της
και κλαίει
ερημωμένη καθώς σέρνεται στους πέντε ανέμους

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Με τη φωτιά στα μάτια (1982) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, αγωνία θωρακοφόρου

αγωνία θωρακοφόρου

[Ενότητα Ελεύθερος σκοπευτής (1982)]

οφείλω να σε προειδοποιήσω
οι στίχοι αυτοί σκοπεύουν ίσια στην καρδιά σου

με δάχτυλα γυμνά μην τους αγγίζεις
μέσα από καπνισμένο τζάμι
να φτάνει εδώ η ματιά σου
ύψωσε φράγματα κι αγκαθωτά συρματοπλέγματα
άκοπες άφησε τις τελευταίες σελίδες
θανάσιμο τον κίνδυνο όταν αντιληφθείς
φρόντισε μόνο να μη με πιστέψεις
άσε με μόνο
μείνε μόνος

εγώ που γνώρισα το βάθος της αβύσσου
μπορώ να καταλάβω τη δική σου οδύνη

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Με τη φωτιά στα μάτια (1982) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Π. Σωτηρίου, Βλέποντας Χριστούγεννα στην τηλεόραση μια ταινία για τον Κορτέζ

Βλέποντας Χριστούγεννα στην τηλεόραση μια ταινία για τον Κορτέζ

«Ο Κορτέζ κατέστρεψε συνειδητά έναν
πολιτισμό που κατά βάθος εθαύμαζε»

(Εγχειρίδια ιστορίας)

Καλέ μου Αλέξανδρε, τώρα που η ιστορία για μια ακόμη φορά επαναλαμβάνεται —όπως επαναλαμβάνεται, με τις ομοιότητες και τις διαφορές της— έλα για λίγο κοντά μας και δέξου, σε παρακαλώ, αυτές τις μέρες να πάρει τη θέση σου, φύλακας των χιονισμένων πάρκων της Πράγας, κάποιος που από τη δική σου ιστορία και την ιστορία των συντρόφων σου πολλά δεν ξέρει, αλλά ακόμη και τώρα πιστεύει πως ο Μοντεζούμα ούτε νικήθηκε ούτε συνθηκολόγησε ποτέ, πως ο Ναπολέων ξαναγύρισε θριαμβευτής κι από την εξορία της Αγίας Ελένης, μετανιωμένος όμως που κάποτε πρόδωσε την επανάσταση. Καλέ μου Αλέξανδρε, σ’ το ζητάει κάποιος που υποστηρίζει και πολλά άλλα τέτοια, και παλιά και νεότερα∙ κάποιος που φοβάται ωστόσο πως πλήθυναν στην εποχή μας οι άνθρωποι που καταστρέφουν, συνειδητά ή αθέλητα, πολιτισμού, ιδεολογίες, κινήματα, που κατά βάθος θαυμάζουν∙ κάποιος που, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τώρα τελευταία νομίζει πως ήταν στην πατρίδα του ο μόνος ίσως ψηφοφόρος των εκλογών της 28ης Μαΐου 1967.

Δεκέμβριος 1981

Από την ποιητική συλλογή Η καινούρια σιωπή (1982) του Π. Σωτηρίου (Παναγιώτη Σ. Πίστα)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Π. Σωτηρίου

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Το γυμνό

Το γυμνό

Ζωγραφίζω γυμνό
δίχως προοπτική.
Αδειάζει
το πραγματικό στο αδιάκοπο.
Το χρώμα άνυδρο.
Το νερό κι ο αέρας έξω απ’ τον πίνακα.

Είναι ένα «μέσα» χωρίς φόδρα
που με ξεγελά
γυμνός μέσα στον εαυτό μου
ανακαλύπτομαι.

Από τη συλλογή αμήχανη έξοδος (1982) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Όπως με το σεισμό

Όπως με το σεισμό

Πάλι
εκείνη η ανασφάλεια
μέσα του
εκείνη η εξωτερική υπόμνηση
το πολύφωτο που πάει κι έρχεται
το ψυγείο
το κάθισμα
το σπίτι ολόκληρο που τρέμει
ενισχύουν το φόβο του σκοτώνουν την πίστη του
όσο κι αν ρωτά
θέλει να βεβαιωθεί
πως
αυτή τη φορά δε θα κινδυνέψει
το σπίτι που διάλεξε θ’ αντέξει.

Από τη συλλογή αμήχανη έξοδος (1982) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Οι λέξεις διαστρέφουν την ηδονή

Οι λέξεις διαστρέφουν την ηδονή

«Τροχός ή ρόδα»;
Βασανίζει το μυαλό του να θυμηθεί.
Θυμάται λεπτομέρειες του μικρού μαγαζιού
τα παράθυρα που βλέπαν κάτω τον κάμπο ή τη θάλασσα
(απόγευμα προς το βράδυ)
ξαναφέρνει στο νου του την κάμαρη
το γυμνό κορμί που άστραφτε στο ημίφως.

Κάπως έτσι: «Τροχός ή ρόδα».

Επιτέλους ας τελειώνει μ’ αυτά.
Οι λέξεις διαστρέφουν κάποτε την ηδονή
δε χρειάζονται.

Από τη συλλογή αμήχανη έξοδος (1982) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Ο βαρκάρης

Ο βαρκάρης

Έκλεισε το καλοριφέρ σήκωσε τις κουβέρτες
άφησε τα όνειρα ακάλυπτα
«μπορώ να ζήσω και δίχως αυτά» είπε.
Τότε θυμήθηκε τον βαρκάρη
που μ’ ένα οβολό περνούσες στην απέναντι όχθη.
Πάλι γιατί τον θυμήθηκε;
Μα για να κάνει τη βόλτα του να ξεσκάσει λιγάκι
έτσι ολόγυμνος που ήταν…

Από τη συλλογή αμήχανη έξοδος (1982) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Με τις λέξεις

Με τις λέξεις

Με τις λέξεις επινοώ εξόδους φανταστικές
όταν καμιά άλλη λύση δεν με βοηθά.
Με λέξεις παιδεύω την ψυχή μου το σώμα μου
και τότε «θέλεις καφέ θέλεις τσιγάρο;»
μέσα μου ακούγω.
Σαν το θηριοδαμαστή
χώνω το κεφάλι στο στόμα τους,
«να
δε φοβάμαι» ή «δε δαγκώνουν» κάτι τέτοιο θέλω να πω.

Φυσικά δεν το πιστεύω
όταν τη ζωή μου κάθε στιγμή με τις λέξεις
διακινδυνεύω.

Από τη συλλογή αμήχανη έξοδος (1982) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Με δέκα πρόσωπα

Με δέκα πρόσωπα

Έπαιζε με δέκα πρόσωπα.
Γελούσε πριν απ’ το ένα
ύστερα
τ’ ανακάτωνε.
Εκείνο
με το φως εξαφάνιζε τ’ άλλα
σκοτείνιαζε καθώς το κοιτούσες
άλλαζε χρώμα ύφος.
Φοβόμουν μήπως σκοντάψω.
Έστρεφα
πίσω
σκάλιζα στάχτες πρόσεχα τη φωτιά
ακύρωνα πράξεις
άπρακτος
ανάμεσα στο πλασματικό και το πραγματικό.
Οι μεταμορφώσεις με ακρωτηριάζαν
αναστατώναν το νευρικό μου σύστημα.
Τέλος
δεν έβλεπα παρά το ένα το μοναδικό πρόσωπο.

Από τη συλλογή αμήχανη έξοδος (1982) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Η αφανέρωτη λέξη

Η αφανέρωτη λέξη

Η ώρα γυρίζει στο μαύρο.
Τα χρώματα που με συγκινούσαν
βουλιάξαν στη θάλασσα,
όμως θάλασσα δεν υπάρχει
έχω μετακομίσει στα ενδότερα και ησυχάζω.

Αύριο
θα ξηλώσω όλες τις παλιές σκαλωσιές
βαρέθηκα τις διαστολές και συστολές του μυαλού μου.

Από τη συλλογή αμήχανη έξοδος (1982) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Ενδότερα

Ενδότερα

Η ώρα γυρίζει στο μαύρο.
Τα χρώματα που με συγκινούσαν
βουλιάξαν στη θάλασσα,
όμως θάλασσα δεν υπάρχει
έχω μετακομίσει στα ενδότερα και ησυχάζω.

Αύριο
θα ξηλώσω όλες τις παλιές σκαλωσιές
βαρέθηκα τις διαστολές και συστολές του μυαλού μου.

Από τη συλλογή αμήχανη έξοδος (1982) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης