Σταύρος Ξαρχάκος & Νίκος Γκάτσος, Το πρακτορείο

Το πρακτορείο

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος, Χρήστος Κωνσταντίνου, Γιάννης Μπιθικώτσης, Θεόδωρος Πολυκανδριώτης, Στέλιος Βαμβακάρης
Ούτι: Σπύρος Ιωαννίδης
Βιολί: Στάθης Κουκουλάρης
Κιθάρα: Στέλιος Καρύδας
Σαντούρι: Αριστείδης Μόσχος
Ακορντεόν: Λάζαρος Κουλαξίζης
Κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος, Γιώργος Γευγελής
Πιάνο: Τάκης Χαρίτος
Τραγούδι: Σταύρος Ξαρχάκος
Έργο: Ρεμπέτικο (1983)
[Πηγή για τα ονόματα των μουσικών: Ταινιοθήκη της Ελλάδος]

Το πρακτορείο
θολό και κρύο
κάποιοι μιλάνε για παράξενες βροχές
και το ταξίδι
σαν άγριο φίδι
γεμίζει φόβο τις αδύνατες ψυχές

Απόψε μοιάζουμε κι οι δύο
πιο πίσω ’γώ κι εσύ μπροστά
σα βραδινό λεωφορείο
που ’χει τα φώτα του σβηστά
για μας ο κόσμος δεν τελειώνει
για μας ο κόσμος αρχινά
μα της καρδιάς το μαύρο χιόνι
δε θα μας βγάλει πουθενά

Το πρακτορείο
θολό και κρύο
κάποιοι μιλάνε για παράξενες βροχές
και το ταξίδι
σαν άγριο φίδι
γεμίζει φόβο τις αδύνατες ψυχές

Άντρα και γείτονα και φίλε
στη φτώχεια και στην προσφυγιά
μια παγωμένη σπίθα στείλε
να σου την κάνω πυρκαγιά
κι αν δεν καείς έλα κατόπι
που δε θα μένει πια κανείς
για να γίνουμε πάλι ανθρώποι
στον κήπο της Γεσθημανής

Το πρακτορείο
θολό και κρύο
κάποιοι μιλάνε για παράξενες βροχές
και το ταξίδι
σαν άγριο φίδι
γεμίζει φόβο τις αδύνατες ψυχές

Advertisements

Σταύρος Ξαρχάκος & Νίκος Γκάτσος, Στη Σαλαμίνα

Στη Σαλαμίνα

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος, Χρήστος Κωνσταντίνου, Γιάννης Μπιθικώτσης, Θεόδωρος Πολυκανδριώτης, Στέλιος Βαμβακάρης
Ούτι: Σπύρος Ιωαννίδης
Βιολί: Στάθης Κουκουλάρης
Κιθάρα: Στέλιος Καρύδας
Σαντούρι: Αριστείδης Μόσχος
Ακορντεόν: Λάζαρος Κουλαξίζης
Κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος, Γιώργος Γευγελής
Πιάνο: Τάκης Χαρίτος
Τραγούδι: Τάκης Μπίνης & χορωδία
Έργο: Ρεμπέτικο (1983)
[Πηγή για τα ονόματα των μουσικών: Ταινιοθήκη της Ελλάδος]

Στης Σαλαμίνας τα νερά
καράβι ταξιδεύει
κι ένα κορίτσι στη στεριά
τη μάνα του γυρεύει
Ρίχνει σταυρό στη θάλασσα
πετροβολάει το χώμα
δώδεκα χρόνια πέρασαν
και τη θυμάται ακόμα

Μάνα που πάλευες μες στα λιμάνια
δίχως χαμόγελο και περηφάνια
μάνα που λύγισες μες στα μουράγια
μάνα μου μάνα μου κυνηγημένη
από τη κούνια σου στη Μενεμένη

Στης Σαλαμίνας τα νερά
κοιμάται το φεγγάρι
κι ένα κορίτσι στη στεριά
για τ’ όνειρο σαλπάρει
Βλέπει της Σμύρνης τη φωτιά
του Κορδελιού τη στάχτη
κι ένα λουλούδι που άνθιζε
στου κήπου τους τον φράχτη

Μάνα που πάλευες μες στα λιμάνια
δίχως χαμόγελο και περηφάνια
μάνα που λύγισες μες στα μουράγια
μάνα μου μάνα μου βασανισμένη
από τη κούνια σου στη Μενεμένη

Σταύρος Ξαρχάκος & Νίκος Γκάτσος, Εμένα λόγια μη μου λες

Εμένα λόγια μη μου λες

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος, Χρήστος Κωνσταντίνου, Γιάννης Μπιθικώτσης, Θεόδωρος Πολυκανδριώτης, Στέλιος Βαμβακάρης
Ούτι: Σπύρος Ιωαννίδης
Βιολί: Στάθης Κουκουλάρης
Κιθάρα: Στέλιος Καρύδας
Σαντούρι: Αριστείδης Μόσχος
Ακορντεόν: Λάζαρος Κουλαξίζης
Κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος, Γιώργος Γευγελής
Πιάνο: Τάκης Χαρίτος
Τραγούδι: Κώστας Τσίγγος
Έργο: Ρεμπέτικο (1983)
[Πηγή για τα ονόματα των μουσικών: Ταινιοθήκη της Ελλάδος]

Εμένα λόγια μη μου λες και μη με περιπαίζεις
μπορεί μια μέρα να με δεις διευθυντή τραπέζης
αβέρτα τα χιλιάρικα στους φίλους μου θα δίνω
και με λουλά πολίτικο τον αργιλέ θα πίνω

Τι πράμα είναι ο άνθρωπος δεν το ’χω καταλάβει
εκεί που σβήνει πυρκαγιές, άλλες φωτιές ανάβει
κι αν του φερθεί μπαμπέσικα η τύχη η ρουφιάνα
πατέρα κάνει τον καιρό και την ελπίδα μάνα

Γι’ αυτό ξηγήσου φρόνιμα και μη με κατακρίνεις
μα στην καινούρια μοιρασιά κουράγιο να μου δίνεις
γιατί άμα πέσουν τα χαρτιά και δεν πετύχω άσο
καλογεράκι θα γενώ και θα φορέσω ράσο

Σταύρος Ξαρχάκος & Νίκος Γκάτσος, Το δίχτυ

Το δίχτυ

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος, Χρήστος Κωνσταντίνου, Γιάννης Μπιθικώτσης, Θεόδωρος Πολυκανδριώτης, Στέλιος Βαμβακάρης
Ούτι: Σπύρος Ιωαννίδης
Βιολί: Στάθης Κουκουλάρης
Κιθάρα: Στέλιος Καρύδας
Σαντούρι: Αριστείδης Μόσχος
Ακορντεόν: Λάζαρος Κουλαξίζης
Κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος, Γιώργος Γευγελής
Πιάνο: Τάκης Χαρίτος
Τραγούδι: Τάκης Μπίνης & χορωδία
Έργο: Ρεμπέτικο (1983)
[Πηγή για τα ονόματα των μουσικών: Ταινιοθήκη της Ελλάδος]

Κάθε φορά που ανοίγεις δρόμο στη ζωή
μην περιμένεις να σε βρει το μεσονύχτι
έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ πρωί
γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ

Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι τυχερός ξεκινά πάλι

Αυτό το δίχτυ έχει ονόματα βαριά
που είναι γραμμένα σ’ επτασφράγιστο κιτάπι
άλλοι το λεν του κάτω κόσμου πονηριά
κι άλλοι το λεν της πρώτης άνοιξης αγάπη

Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι τυχερός ξεκινά πάλι

Στέλλα Τιμωνίδου, Zerynthia polyxena


Πηγή: wikipedia

Zerynthia polyxena

[Ενότητα IV]

Μαύρο, κίτρινο, καφεκόκκινο
και λίγο πράσινο και μπλε
αρμονικά και γεωμετρικά
μοιρασμένο στα φτερά της
σαν κέντημα Βυζαντινό.

Η τελειότητα ολοκληρωμένη:
από τ’ αυγό βγαίνει η κάμπια,
γίνεται χρυσαλλίδα
κι ακολουθεί η μεταμόρφωσή της
σε πεταλούδα.

Αυτή η ομορφιά
όπως πολλές άλλες
δε διαρκεί.
Δέκα μέρες αρκούν
ο διάδοχος για νά ’ρθει.

Η μόνη της κατοικία είναι
στη γη του Ολύμπου και του Ταΰγετου
και εναντίον των εχθρών
έχει ένα σπάνιο όπλο:
αριστολοχία είναι η απάντησή της.

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008) της Στέλλας Τιμωνίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Στέλλα Τιμωνίδου

Στέλλα Τιμωνίδου: America… America

America… America

[Ενότητα II]

Θερμό καλωσόρισμα
στο Middlebrook Hall
και με πλατύ χαμόγελο.

Πώς τόση φιλικότητα και
εγκαρδιότητα; Διερωτήθηκα.

Μετά από δεκαπέντε μέρες,
μια πρόσκληση σε γεύμα,
καλογραμμένη και με πένα.
Τέτοιες αβρότητες σπανίζουν,
σκέφτηκα κι απάντησα
«ευχαρίστως».

Το βράδυ εκείνο στο μεξικάνικο εστιατόριο
πέρασε τυφώνας, αλλά εμάς δεν μας άγγιξε.
Είχαμε ταξιδέψει σε άλλους κόσμους
και μιλούσαμε άλλες γλώσσες.

Αργότερα μετά το μπουρίνι,
νηνεμία:
πεσμένα δέντρα, σπίτια δίχως στέγη,
επιστροφή στην πραγματικότητα.

Εντούτοις συνεχίσαμε το ταξίδι,
με γλώσσα συνεννόησης Βαβέλ.

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008) της Στέλλας Τιμωνίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Στέλλα Τιμωνίδου

Στέλλα Τιμωνίδου, Ψευδαισθήσεις

Ψευδαισθήσεις

[Ενότητα III]

Καθημερινά φιλοσοφούμε
με αμφίδρομη πορεία:
συγκεκριμένο προς αφηρημένο
και αντίστροφα.
Στο μεσοδιάστημα κινητοποιούμε
τις ψευδαισθήσεις μας.

Οπλισμένοι μ’ αυτές καταφεύγουμε
στο αφηρημένο κάθε φορά που
στο συγκεκριμένο, ο εαυτός μας
(πρόσωπα που μας περιβάλλουν ή γεγονότα),
μας ταράζει και μας απογοητεύει.

Αναζητούμε στην πολιτική
μια ανθρώπινη διάσταση,
όχι απλώς άσκηση εξουσίας,
όταν οι πολιτικοί αποθρασύνονται.
Μας προδίδουν κάπου κάπου οι φίλοι;
Τότε ανατρέχουμε στη φιλία
για να παρηγορηθούμε.

Λειτουργούν ως ασπίδα,
προστατεύοντας τη λογική
και ψυχική μας ισορροπία.
Μεγάλο κακό ν’ αφανίσει κανείς
την ασφαλιστική δικλείδα της ύπαρξής μας.

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008) της Στέλλας Τιμωνίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Στέλλα Τιμωνίδου

Στέλλα Τιμωνίδου, Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

[Ενότητα VII]

Ας χιονίσει.
Δεν μπορώ να πάω πουθενά,
μόνο να κοιτάζω
απ’ το παράθυρό μου.
Χάρη στα μάτια μου
μπορώ κάπως να χαρώ
το πνεύμα των Χριστουγέννων.
Ας χιονίσει.
Ήθελα να φτιάξω μελομακάρονα.
Ήθελα να στολίσω ένα πραγματικό
χριστουγεννιάτικο δένδρο.
Αλίμονο, ήθελα, ήθελα…
αλλά ας χιονίσει.

Νοσοκομείο Albert Schweitzer, Ντόρντρεχτ,
21 Δεκεμβρίου 2007

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008) της Στέλλας Τιμωνίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Στέλλα Τιμωνίδου

Στέλλα Τιμωνίδου, Τούνελ

Άκης Δαούτης (μουσική) & Σωτήρης Κακίσης, Γιώργος Τσεμπερόπουλος, Τάκης Συρέλλης (στίχοι): Πες μου ποιος είναι ο εχθρός
(τραγούδι: Φοίβος Δεληβοριάς / από την ταινία του Γιώργου Τσεμπερόπουλου «The enemy within (Ο εχθρός μου)» (2013))

Τούνελ

[Ενότητα I]

Υπάρχουν τούνελ και τούνελ.

Τούνελ
που διευκολύνουν την κίνησή μας:
τούνελ για αυτοκίνητα,
τρένα και πεζούς
μέσα ή έξω από την πόλη
κάτω από βουνά και θάλασσες.
Επιτεύγματα της τεχνολογίας.

Αλλά και τούνελ
που δυσκολεύουν τη ζωή μας:
εκείνα τα σκοτεινά και δαιδαλώδη.
Εκείνα της αβεβαιότητας,
της απελπισίας και μελαγχολίας∙
της απομόνωσης και μοναξιάς.
Τούνελ που δε μας κάνουν περήφανους.

Αυτά είναι συχνά ατέρμονα
κι αν κάποτε ανάψει ένα φως,
θα είναι εξαίρεση στον κανόνα.

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008) της Στέλλας Τιμωνίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Στέλλα Τιμωνίδου