Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Ξυπόλητος περπάταγες

Ξυπόλητος περπάταγες

Ξυπόλητος περπάταγες
Το χώμα απαλό σου χάιδευε τα πόδια
Το δάχτυλο μονίμως πληγωμένο απ’ τις πέτρες
Και η πατούσα όλο τσιμπιές απ’ τα τριβόλια
Τη δροσιά κι ορμή του νερού ένιωθες
Πλατσουρίζοντας στους χείμαρρους της ανοιξιάτικης μπόρας
Ζαρκάδι αλαφροπόδαρο
Στον κάμπο έτρεχες
Και ο κόσμος ήταν όλος δικός σου
Στις ζέστες ο ιδρώτας στο σώμα ρυάκια
Και το δεξί μάτι συνεχώς καθισμένο
Το άπλετο φως του ήλιου ν’ αντέξει
Στην όχθη του ποταμού ξάπλωνες
Με το θρόισμα της λεύκας να σε νανουρίζει
Στις μουριές και συκιές σκαρφάλωνες
Το γλυκό του καρπού να γέψεις
Αψηφώντας τις αιχμές στο δέρμα
Στα κρύα, με τα χνώτα προσπάθαγες
Ν’ απαλύνεις τ’ ανατρίχιασμα του κορμιού
Και τη φαγούρα απ’ τις χιονίστρες
Ν’ ακούσεις το τρίξιμο των πάγων έψαχνες
Κι ύστερα κουσί* για το σπίτι
Στης καλομάνας* το σοφό παραμύθι
Τις έναστρες νύχτες στων πρώτων ονείρων
Τα λημέρια ταξίδευες
Με το φεγγάρι να σου φιλά καληνύχτα
Τη ράχη στη ρίζα του βουνού ακούμπαγες
Και πλημμύριζες σιγουριά κι ασφάλεια
Απ’ εκεί τον ορίζοντ’ αγνάντευες
Προσμένοντας τους δικούς σου ορίζοντες να πλατύνεις

Και τώρα στριμωγμένος στο γκρίζο
Προσπαθείς να προφτάσεις το χρόνο
Χωρίς ν’ αγναντεύεις ορίζοντες
Χωρίς ηλιαχτίδας χαρά
Το θρόισμα των φύλλων
Και το κόασμα των βατράχων
Με τα μέλη βαριά, μουδιασμένα, κρύα.

*κουσί = τρέχοντας
**καλομάνα = γιαγιά στην ποντιακή

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Μυλόπετρες οι μέρες

Μυλόπετρες οι μέρες

Πλήξη, ανία κι ακεφιά τις μέρες συνοδεύουν
Συχνά, πολύ συχνά, πίκρες παραμονεύουν
Καμιά φορά απρόσμενες χαρές ακολουθούν
Πλήξη, ανία, ακεφιά, στιγμές χαράς
Και πάλι πλήξη
Κι ύστερα λύπη
Και ξανά πάλι ακεφιά
Οι μέρες έρχονται και φεύγουν

Δεν το αντέχω
Να σκέφτομαι δε θέλω
Μυλόπετρες οι μέρες
Τη ζωή μου παγιδεύουν

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Μπορεί και να μην είναι έτσι

Μπορεί και να μην είναι έτσι

Θα σ’ ονόμαζα αστραπή
Σε πορεία απόλυτα ευθυγραμμισμένη
Αξιοθαύμαστο, βεβαίως, δε λέω
Αλήθεια η απόλυτη σιγουριά
Ένδειξη σιγουριάς είναι;
Τρέχεις με το σώμα γερμένο μπροστά
Κι άλλο απ’ το τέρμα στο νου δεν έχεις
Μήπως βαρύ το φορτίο
Και βιάζεσαι να τ’ αποθέσεις;
Να ξαποστάσεις αδιανόητο
Περιθώρια για κάποιο «μήπως»
Για κάποιο «μπορεί και να μην είναι έτσι»
Ανεπίτρεπτα

Ναι, μπορεί και να είναι έτσι
Αν όμως όχι
Πώς θα τ’ αντέξεις;

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Μέγας Χαρισματικός

Μέγας Χαρισματικός

Προς τι αυτή η λάμψη
Το βλέμμα π’ αγκαλιάζει ό,τι βρει
Που γοητεύει, που καθηλώνει
Αυτά τα ωραία λόγια
Που συνεπαίρνουν, παραμυθιάζουν
Μα και μας μικραίνουν
Ασήμαντοι εμείς και αυτός ο Μέγας
Αβέβαιοι κι αυτός το σταθερό σημείο
Δυνάστης ποθητός αυτός κι εμείς υποτελείς του
Αδύναμοι, πειθήνιοι, τρωτοί κι αυτός σωτήρας
Ο Ηγέτης μας
Απεγνωσμένα αποζητά
Να του φορέσουμε το φωτοστέφανο της δόξας
Γονυπετείς να εισακούσουμε το κήρυγμά του
Και έρποντες, μικροί, ανίσχυροι
Να απαντήσουμε στο κάλεσμά του
Με ταπεινή μεγαλοπρέπεια αυτοπροσφέρεται
Να μας καθοδηγήσει
Αχόρταγα, βουλιμικά να μας χειραγωγήσει

Αχ! Τι θ’ απογίνονταν χωρίς εμάς
Τους ταπεινούς, μικρούς εραστές του
Ο Μέγας Χαρισματικός;

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Με τη δίψα σφραγισμένη στα χείλη

Με τη δίψα σφραγισμένη στα χείλη

Το ποτάμι κυλά δίπλα μου
Σαν το νερό στη χούφτα
Ρέει ανάμεσα στα δάχτυλα
Σταγόνες μόνο
Προλαβαίνω να γευτώ
Ατέρμονη προσπάθεια να ξεδιψάσω
Ο αγέρας τρέχει κι εγώ
Πίσω του συνεχώς, αγκομαχώντας
Κάποιες ελάχιστες στιγμές
Σα να τον φτάνω
Σα να τον προσπερνώ
Στιγμές πληρότητας
Ουτοπικής ευδαιμονίας
Και πάλι πίσω του
Σε χίμαιρα διαδρομή να τον προλάβω

Ώσπου ο αγέρας χάνεται πέρα μακριά
Χάσμα βαθύ στον χωροχρόνο
Τετελεσμένο, αμετάκλητο
Με τη δίψα σφραγισμένη στα χείλη.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Μάνα

Μάνα

Μάνα στην αγκαλιά σου να κλάψω πάρε με
Σαν τότε ανήμπορο παιδί
Σκούπισέ μου το δάκρυ
Χάιδεψέ με μ’ ένα φιλί
Να ξανάβρω κουράγιο
Ν’ αλαφρύνει η ψυχή
Να τρανώσω και πάλι
Να σταθώ στη ζωή.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Κουράστηκα

Κουράστηκα

Κουράστηκα τα πρέπει και τα τέτοια
Συμβατικά το χρόνο μου να χάνω
Μπλεγμένος στης σκοπιμότητας τα δίχτυα
Έτσι κι αλλιώς στην τέχνη αυτή
Πάντα χαμένος βγαίνω
Δε θέλω να τελειώσει το ταξίδι
Στην έλλειψη, στη δυσθυμία
Συγκίνηση, συγκίνηση θέλω να νιώσω.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Θλίβομαι

Θλίβομαι

Θλίβομαι για τις αχτίδες που δε με έλουσαν
Για τις σταγόνες που δε με δρόσισαν
Τα μονοπάτια που δεν περπάτησα
Και τις κορφές που δεν πάτησα
Για την σοφία που δε με φώτισε
Και για το κάλλος που δε με στόλισε
Μα πιο πολύ με θλίβει
Η αγκαλιά σου που δε με χώρεσε.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Θαρρώ

Θαρρώ

Θαρρώ ότι πλησίασα
Θαρρώ πως ένιωσα την ύπαρξή του
Τους κραδασμούς του πως βίωσα θαρρώ
Μα δεν τον έζησα
Γιατί φοβήθηκα
Την ηδονή του δεν την απόλαυσα
Γιατί δεν τόλμησα
Κάποιες ελάχιστες στιγμές
Ανείπωτης χαράς
Στο πέρασμά του μ’ άφησε
Και σήκωσα στο στήθος
Τον πόνο τον βαθύ της λύτρωσής μου.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Θα εκτεθώ δημόσια

Θα εκτεθώ δημόσια

Θα εκτεθώ δημόσια
Όπως ο επιδειξιομανής ξεγυμνώνει το σώμα
Αποζητώντας ηδονή σε λάγνα βλέμματα
Θα ξεγυμνώσω την ψυχή μου μπροστά σου
Μπροστά σε καθάρια βλέμματα
Όχι απ’ αυταρέσκεια ή ηδονική αναζήτηση
Ούτε αυτοτιμωρία ή ταπείνωση αποζητώντας.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Ζωοδόχος πηγή

Ζωοδόχος πηγή

Στον Γ. Γραμματικάκη

Του ήλιου το θρέμμα και της γης το γέννημα
Τ’ ουρανού το στερέωμα, της αβύσσου βάραθρο
Αθέατα ύψη και μεγέθη άμετρα
Ερημιάς τ’ απόρθητα, μοναξιάς το ημέρεμα
Της ψυχής τ’ ανεξιχνίαστα, των βουνών τ’ απάτητα
Της χούφτας το γέμισμα, του βλέμματος κάθισμα
Του μωρού το κλάμα και της μάνας τ’ αγκάλιασμα
Της πατούσας το στέριωμα, τ’ ακροδάχτυλου άγγιγμα
Των ονείρων φαρέτρα και των φόβων το πάτημα
Της ελπίδας αγκάλιασμα και της ρίζας το μπόλιασμα.

Ζωοδόχος πηγή και αχτίδα περίλαμπρη
Το μυστήριό σου με σκέπασε
Νεφέλωμα άπλωσες και μ’ αυτό με κρατάς
Σ’ ακριβό περιτύλιγμα

Της συγκίνησης στέρνα, αρχαγγέλων το πρόσταγμα
Της σιωπής ο λόγος και του λόγου το άλογο
Πορφυρό της καρδιάς μου και γαλάζιο φτερούγισμα
Χρυσοκίτρινη έκρηξη και του μπλε το γαλήνεμα
Της βαρκούλας πανάκι, τ’ ανέμου το δρόσισμα
Της λαμπρής χελιδόνι και της άνοιξης δόνημα
Της αγάπης μυστήρια, γιασεμιού το ευώδιασμα
Της χαράς το κλάμα και της λύπης μειδίαμα
Της ζωής τ’ ανεξάντλητο, του θανάτου το σφράγισμα

Ζωοδόχος πηγή και γεννήτρα υψίβαθος
Το μυστήριό σου με σκέπασε
Νεφέλωμα άπλωσες και μ’ αυτό με κρατάς
Σ’ ακριβό περιτύλιγμα
Και μου κρύβεις τα ενδότερα, τα αεί υπάρχοντα
Τ’ απλά και όμως δυσνόητα, τ’ άλυτα αινίγματα
Της ζωής τ’ αγκίστρι μαζί με την άγκυρα
Της ύλης τ’ άυλο και του κύκλου τ’ αέναο γύρισμα.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Διάττοντες

Διάττοντες

Διάττοντες υπήρξαμε
Διάττοντες
Μια λάμψη αστραπής το πέρασμά μας
Ο βίος ανοιξιάτικη βροχή
Τι κι αν ηχούσαμε με βόμβους
Μόνο η ηχώ επέστρεφε σε μας
Τι κι αν φτιασίδια περισσά φορέσαμε
Και χρώματα φανταχτερά
Βλέμμα δεν κάθισε στα μάτια μας
Το χώρο πλαισιώσαμε για μια στιγμή
Χωρίς η παρουσία μας να γίνει αισθητή
Το χρόνο ούτε που αγγίξαμε
Διάττοντες… διάττοντες.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Διαβαίνοντας

Διαβαίνοντας

Διαβαίνοντας τον ποταμό
Ψάξε τη φλόγα μέσα σου
Πυρπολημένος
Βούτα βαθιά να δροσιστείς
Για τα στερνά μια σπίθα φύλαξε στο στον κόρφο
Και μι’ ανάσα γιασεμί
Κράτα γερά σαν θα κοιτάξεις πίσω σου
Ανασκουμπώσου και προχώρα
Η κοίτη χωνευτήρι ασίγαστο
Τις χρυσαλλίδες καταπίνει
Κοίτα πως καθηλώθηκα εγώ στην όχθη
Να φυλακίζω τ’ όνειρο στις σάρκες μου
Κοίτα πως ρέει το νερό ανάμεσα στα δάχτυλα
Να δροσιστώ δεν πρόλαβα
Η χούφτα στέγνωσε στο λιόγερμα.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Δεν τη θυμάμαι

Δεν τη θυμάμαι

Δεν τη θυμάμαι αυτή τη λέξη
Την έννοιά της δεν την ορίζω
Μόνο τα μάτια των παιδιών
Και των αδέσποτων σκυλιών
Κάτι απ’ αυτή μου ψιθυρίζουν
Μόνο αυτά κάποιες χορδές μου αγγίζουν

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Γαλήνη

Γαλήνη

Ας μπορούσα γαλήνη να βρω
Πέρα απ’ τα πρέπει
Πέρα απ’ τα θέλω
Απλώς να υπάρχω
Σε αρμονία με τον κόσμο
Της ενδοχώρας και το γύρω
Του εδώ και του υπερπέραν
Τον νυν και τον αεί.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Αυτός ο κόσμος

Αυτός ο κόσμος

Αυτός ο κόσμος που διαβαίνει αλαφιασμένος
Σε ποιο κυνήγι να ’χει εμπλακεί
Τι να φοβάται
Τι να ψάχνει
Άνθρωποι που πάνε βιαστικοί
Χωρίς χαμόγελο
Χωρίς βλέμμα
Κι όλο τρέχουν, όλο τρέχουν
Κι οι δρόμοι κλείνουν
Κάτω από τρύπιες πατούσες
Κι οι δρόμοι χάνονται
Αφήνοντας το βήμα μετέωρο.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Ανάπλαση ειδώλων

Ανάπλαση ειδώλων

Μια αχτίδα ας έβρισκα
Μια αχτίδα μόνο
Κατασκευασμένη έστω
Να σ’ τη φόραγα
Φωτοστέφανο στο κεφάλι
Να μ’ έλουζες πάλι
Και μυριάδες αστέρια
Να λαμπύριζαν στην καρδιά
Να ξαναρούφαγα μούστο ζωής
Μεθυσμένος με ιαχές μαγικές
Ανάπλασης να ’στηνα ωραίο χορό
Το πράσινο λέει των βουνών να διαβώ
Άγονες γραμμές να προσπεράσω
Στις κορφές να πατήσω
Και ν’ αγγίξω τ’ ουρανού το γαλάζιο
Κι απ’ εκεί σαν παιδί
Ν’ αγναντεύσω με δέος
Τον κόσμο αυτό τον θαυμαστό, τον ωραίο.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Αλλοτρίωση

Αλλοτρίωση

Όλα γύρω περιποιημένα
Το περιβάλλον εορταστικό
Το σκηνικό άψογο
Οι στάσεις, οι κινήσεις καθώς πρέπει
Τα πρόσωπα μ’ επιτηδευμένη άνεση κι εγκαρδιότητα
Οι σχέσεις συμβατικές
Η επαφή επιδερμική
Κι αυτό το άρωμα της καλοκαιρινής νύχτας
Παράφορα όμορφο κι αληθινό
Ν’ αποκαλύπτει οδυνηρά τη δική μας αλλοτρίωση.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Χρώματα

Χρώματα

[Ενότητα Διαδρομή]

Εικόνα που επανέρχεται από τα παλιά:
ψηλός κι αρρενωπός.
Μου είχε δείξει ερωτικό ενδιαφέρον,
όμως ύστερα χαθήκαμε.
Είναι άνοιξη
κι είμαι στην εφηβεία μου.
Στέκεται όρθιος στο απέναντι μπαλκόνι.
Αλλάζοντας λίγο τη στάση του,
το είδωλό του καμαρώνει
στο μεγάλο τζάμι της μπαλκονόπορτας,
που λειτουργεί σαν καθρέφτης.
Άραγε πόσοι άλλοι τον βλέπουν
από τα γύρω μπαλκόνια.
Είναι άνοιξη, τα χρώματα γητεύουν με τον παροξυσμό τους.
Η φαντασμαγορία, οι διακυμάνσεις, η πολυπλοκότητα,
τα μυστήρια της εφηβείας μου
μόλις αρχίζουν.

Από τη συλλογή Ντελικάτη γυναίκα (2021) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα