Στέλλα Τιμωνίδου, 114

114

[Ενότητα V]

Ένα ένα τέσσερααα…
φωνάζαμε στις πορείες
και στις συγκεντρώσεις
ώσπου ένα πρωινό τ’ Απρίλη
οι φωνές μας κόπηκαν και
τα μάτια μας αλληθώρισαν
όταν τανκς εμφανίστηκαν στην πόλη.

Ακολούθησαν συλλήψεις
φοιτητών και καθηγητών,
διαλύθηκαν οι σύλλογοι
κι απαγορεύτηκαν οι συγκεντρώσεις,
ο Τύπος φιμώθηκε και
η εφημερίδα διπλώθηκε.

Αλλά το στέκι μας έσφυζε
από νιάτα και ζωή.
Εκεί περνούσαμε τα κενά μας
με καφέ, τσάι και συμπάθεια∙
κι ανάμεσα σε ατέρμονες συζητήσεις
και σύννεφα καπνού μέστωνε
η πολιτική μας συνείδηση.

Σιγά σιγά τύποι παράξενοι,
αλλιώτικοι στην όψη
έμπαιναν στο κυλικείο.

«Οι καταδότες» έλεγαν οι πατέρες μας∙
«Οι εγκάθετοι χαφιέδες» λέγαμε εμείς.

Μετά τη μεταπολίτευση,
τους συναντούσαμε στον δρόμο:
κύριοι αξιοπρεπείς
με γραβάτα και κοστούμι,
όμως η ματιά βλοσυρή ολόιδια.

Τελικά μοιραζόμαστε
τον ίδιο αέρα κι ουρανό.

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008) της Στέλλας Τιμωνίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Στέλλα Τιμωνίδου

Advertisements

Μαρία Ψωμά, Τρόπος ζωής

Τρόπος ζωής

Πλέον παρατήσαμε τις λέξεις,
σιωπηλοί στεκόμαστε
στη σκιά,
με το βλέμμα φωτιά.
Αθόρυβα συσπειρωνόμαστε,
ανταλλάσσουμε φλόγες,
παρατασσόμαστε…
Ανυπακοή το σύνθημα
όχι του λέγειν
μα του ζην.

Από τη συλλογή Δεύτερο ζευγάρι φτερά (2011) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Ονειρεύομαι

Ονειρεύομαι

Ονειρεύομαι
για το όνειρο,
την ελευθερία,
το πέταγμα στο απέραντο,
το τρύγημα στους δρόμους της ουτοπίας,
όπου η ψυχή ανάλαφρη
αίρει το σώμα
το στήνει στον ορίζοντα
ν’ απορροφά ασκεπές
τα στοιχειά…
Ονειρεύομαι
για το όνειρο
η έκβασή του
δεν είναι ο στόχος.

Από τη συλλογή Δεύτερο ζευγάρι φτερά (2011) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Ο ποιητής

Ο ποιητής

Σκιά,
ελλοχεύω στις σιωπές,
συλλέγω πνιχτά επιφωνήματα,
σταγόνες που δεν τόλμησαν
να τρέξουνε στις κοίτες,
ρίγη της ουτοπίας.
Στις μύτες μαύρων μολυβιών
αιμορραγώ,
παλεύω
να δαμάσω λέξεις,
να μετατρέψω την ενέργεια
από τ’ αγριεμένο σκοτάδι
σε επικοινωνία.
Τι κι αν δε δείτε ποτέ
το πρόσωπό μου;
αν δε μου σφίξετε το χέρι;
μαζί
θα έχουμε σκεφτεί επιτέλους
φωναχτά!

Από τη συλλογή Δεύτερο ζευγάρι φτερά (2011) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Κόλαση

Κόλαση

Όσο σε διαγράφω
δεν αθωώνομαι,
διαβρώνομαι,
φίδια
φωλιάζω στις ρωγμές.

Από τη συλλογή Δεύτερο ζευγάρι φτερά (2011) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Κοινός νους

Κοινός νους

Σάρκα με σάρκα
προσεγγίζομαι,
χώμα με νερό
σε ζεστό πηλό
ενεργοποιώ,
πλάθω,
πλάθομαι.
Έτσι χωράω
φωνή φωνηέντων
σε ξεκάθαρα σύμφωνα
φοράω,
φωνάζω,
κοινωνώ,
λέγομαι.

Από τη συλλογή Δεύτερο ζευγάρι φτερά (2011) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Ζην

Ζην

Καταβάλλω, σε τακτά χρονικά διαστήματα
το αντίτιμο της παρουσίας μου.
Αν περιπέσω για λίγο
στο αμάρτημα της αδιαφορίας
και ξεχαστώ,
σπεύδει πάραυτα το ανάγκασον
να μου χτυπήσει τον ώμο
να κουνήσει το δάχτυλο,
απαιτώντας
τόσο το ευ, όσο και το κακώς
να εξοφληθούν.

Από τη συλλογή Δεύτερο ζευγάρι φτερά (2011) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Δεύτερο ζευγάρι φτερά

Δεύτερο ζευγάρι φτερά

Ξαφνικά, δε φωνάζουμε
δε συνωστιζόμαστε
συρρικνωνόμαστε εντός.
Απογυμνωμένοι απ’ τα λάβαρα,
κυρτοί, από φορτίο βαρύ
υποδυόμαστε αδιαφορία
βουβά ελπίζοντας
σ’ ένα δεύτερο ζευγάρι φτερά.
Αναμένουμε
πυκνώνοντας αθόρυβα το κενό.
Ποτέ η σιωπή
δε φώναζε τόση απελπισία.

Από τη συλλογή Δεύτερο ζευγάρι φτερά (2011) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Απώλεια

Απώλεια

Δεν είναι που έφυγες
είναι που σ’ ακολούθησαν
όλα τα άλφα
από το «σ’ αγαπάω»
και το ωμέγα
από την αθωότητα
μέχρι το ωραίο.
Απόμειναν στεγνά
το γάμα με το πι
μ’ ένα μετέωρο σίγμα
να ζητιανεύουν έκφραση
σ’ αφιλόξενες λέξεις.
Στην παγωνιά.

Από τη συλλογή Δεύτερο ζευγάρι φτερά (2011) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Ανυπακοή

Ανυπακοή

Πιο κοντά,
πιο ζεστά,
χέρι με χέρι
σφιχτά,
σκέψη στη σκέψη
φωτιά,
εμείς οι πολλοί
πια μαζί,
ν’ ανοίγουμε δρόμους
στο πώς,
σκοτάδια να σβήνουμε
με φως,
ονόματα να γενούμε
από λαός,
να εκδικηθούμε
με ευτυχία.

Από τη συλλογή Δεύτερο ζευγάρι φτερά (2011) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Αλλού

Αλλού

Το «αν» σε «να»
στα χέρια μου ζύμωσα,
σταδιακά το μετέτρεψα
σε προστακτική για εμένα την ίδια,
αδιαφόρησα για την ευκτική ή τον μέλλοντα,
το παρόν – «πράξε!»
όχι για το πρώτο ενικό
μα για το πρώτο πληθυντικό,
απορρόφησε την πλήρη απασχόλησή μου.
Στο πάθος
παράβλεψα
πως η γραμματική
δεν καταστρατηγείται.

Από τη συλλογή Δεύτερο ζευγάρι φτερά (2011) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Ψυχή

Ψυχή

[Ενότητα Της ανησυχίας]

Έρημος τόπος
βράχος γυμνός
που η αρμύρα όλο λαξεύει,
φλούδα γης μεσοπέλαγα αφημένη
παλεύει
περιμένει…
το πάτημα Αργοναυτών να δεχτεί,
στα διψασμένα τους κορμιά
τη δροσιά
απ’ τις αθέατες σπηλιές της να μεταγγίσει.
Ανάσταση!

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Τα υλικά

Τα υλικά

[Ενότητα Της ανησυχίας]

Μετρημένα τα υλικά για να φτιαχτεί ένας δρόμος,
χαλίκι, πίσσα, εργαλεία, δουλειά.
Να! Εδώ είναι! Μπροστά σου!
Γιατί το συζητάς, ρωτάς, αναβάλλεις;
Τι γυρεύεις απ’ τις θάλασσες, τους αφρούς να σου πουν;
Σαρώνεται το πέλαγος μ’ αξίνες;
Στρώνεται με φτυάρια το νερό;
Στρώσε πρώτα το δρόμο.
Τιθάσευσε το απτό,
από κει ίσως τελικά ταξιδέψεις στο ποθητό.

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Τα κορίτσια

Διονύσης Σαββόπουλος, Τα κορίτσια που πηγαίνουν δυο-δυο (δίσκος: Φορτηγό (1966))

Τα κορίτσια

[Ενότητα Της αναζήτησης]

Οι παλιές συμμαθήτριες
συναντιούνται αραιά και πού
στα καφέ, στις κοσμικές εκδηλώσεις,
ανάμεσα απ’ τ’ ανέμελα χαμόγελα,
το κουβεντολόι, τη χαλαρή ευθυμία,
ανήσυχη η ματιά ερευνά
τα πρόσωπα, τα σώματα,
να επιβεβαιώσει αγωνιά
τη γλυκιά πλάνη,
πως αυτές ο χρόνος τις εξαίρεσε,
παραμένουν κορίτσια.

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Στιγμές μετά

Στιγμές μετά

[Ενότητα Του έρωτα]

Ζεστό το φανελάκι,
αφημένο ανάποδα στο κρεβάτι,
τ’ αποτύπωμα του κεφαλιού σου ακόμη στο μαξιλάρι,
παρατημένες οι παντόφλες πίσω απ’ την πόρτα.
Νωπή στ’ ακροδάχτυλα η γεύση του κορμιού,
το τελευταίο φιλί σπαρταριστό στα χείλη
κι η μυρωδιά της παρουσίας σου να αιωρείται,
ανάμεσά τους η μοναξιά αφέντρα, κυρίαρχη
να οργώνει τα σπλάχνα μου,
στιγμές μόλις μετά το «αντίο».

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Στη λήθη δεν ενδίδω

Στη λήθη δεν ενδίδω

[Ενότητα Σε ανάμνηση]

Βρίσκομαι πλάι σας,
σκηνοθετώ παλιές εικόνες,
η Αναστασία χαμογελάει, με φιλάει,
ο Γιάννης κάνει πλάκα,
η Γλύκα πλέκει στα γρήγορα καινούριο παραμύθι,
ο Διομήδης ακούει, γελάει κρυφά,
σκαρώνει σκωπτικά στιχάκια,
πορφυρά τα χρώματα, πορτοκαλιά, μελιά,
ώριμο ηλιοβασίλεμα που δε λέει να σβήσει.
Έτσι σας κρατώ ζωντανούς, έτσι σας μεταδίδω,
όσο ζω υπάρχετε,
στη λήθη δεν ενδίδω.

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Πιότερο απ’ το θάνατο

Πιότερο απ’ το θάνατο

[Ενότητα Της αναζήτησης]

Πληροφορούμαι στις μέρες μου, πληροφορούμαι,
ακούω, παρατηρώ, σιωπώ…
Τρέμω μην απαρνηθώ
τα λίγα που με κρατάνε άνθρωπο,
μη μου ξεσχίσουν την ταυτότητα στα δόντια
και πάψω να υπάρχω πριν πεθάνω.

Πιότερο απ’ το θάνατο
την εξουσία του νου φοβάμαι.

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά: Πάλι ναι…

Πάλι ναι…

[Ενότητα Της αναζήτησης]

Έπειτα λέω πάλι «ναι»,
θαρρείς είναι το προφανές
που οι πάντες συνηθίζουν,
γνωρίζω το «όχι»
μα δεν το εξασκώ,
κάθε που έρχεται οριστικό
το σταματώ,
αρθρώνω πάλι «ναι»,
κάποιο, κάποτε
θα μου ξεφύγει
τεράστιο, ορμητικό,
θ’ ακυρώσει όλα τα «ναι»,
θ’ αφήσει κενό το αρχείο.

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Μόνιμη παγίδα

Μόνιμη παγίδα

[Ενότητα Της αφαίρεσης]

Την αφέλειά μας τελικά δε θα αποδεχθούμε,
όλο θα επανέρχεται η δήθεν χαμένη αθωότητα,
έκπληκτους φέρνοντάς μας μπροστά στο ίδιο λάθος.
Δε θα κατανοήσουμε πως η πείνα για να «ελπίζω»
θα ξεπηδά ενίοτε ισχυρότερη της γνώσης,
μήτε πως η αγάπη, ο έρωτας μ’ όλα τα συναφή,
που δεν προσφέρονται σε αγοραία τιμή,
θ’ αποτελούν στο νυν και αεί
τη μόνιμη παγίδα.
Στις επάλξεις μας θα κλωθογυρίζουμε
έως το βαθύ γήρας
σε κάθε μάχη πιστεύοντας
πως θα ’ναι η νικητήρια,
το εισιτήριο εισόδου στην έμπρακτη ουτοπία.

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Δυο κόσμοι γίνονται ένας

Δυο κόσμοι γίνονται ένας

[Ενότητα Της αναζήτησης]

Κυλούν τα δάκρυα ασταμάτητα,
Μεγάλης Παρασκευής υπόκωφη θλίψη,
όχι για κάτι που έχασα
αλλά για κείνο που ποτέ δεν είχα,
αναριγούν μαζί μου οι δικοί νεκροί
στις στενές σαρκοφάγους
συμπάσχουν στο θρήνο μόνοι αυτοί,
γιατί μόνο αυτοί κατανοούν το τίποτα για έχει τους
συνάμα με την επίγνωση του «ουδέν οίδα».
Και οι δυο κόσμοι γίνονται ένας…

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Ολυμπία Σταύρου, Μαρία

Μαρία

Στ’ άσπρα σεντόνια
όταν με ρίχνεις
και το κορμί μου γεμίζει μελανιές
στο νου μου έρχεται
η άσχημη Μαρία
που ακόμη τους ώμους της δαγκώνει
για να μου δείξει ότι αγαπιέται.

Από τη συλλογή Σκόνη σε γυαλιά ηλίου (1997) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Ολυμπία Σταύρου, [Η Σοφούλα…]

Η Σοφούλα
των παιδικών μου χρόνων
η ίδια που χόρευε τσιφτετέλι
στην εξέδρα του κινηματογράφου
τώρα στα διαλείμματα
χώνεται
όλο και πιο βαθιά
στην πολυθρόνα της.

Από τη συλλογή Σκόνη σε γυαλιά ηλίου (1997) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου