Μαρία Πισιώτη, Δύσκολοι καιροί

Δύσκολοι καιροί

Μπόλιασε η Χίμαιρα
τον ουρανό φαρμάκι,
τον χρόνο έπαρση
και φθόνο,
ύψωσε στον ιερό βωμό
την ευτέλεια της ύλης.
Το φθοροποιό εγώ
αγέρωχο στο θρόνο του
ορίζει τις τύχες των πολλών.
Η Σκύλα και η Χάρυβδη
δρέπουν τους καρπούς του.

Από τη συλλογή αιωρούμενο νησί (1999) της Μαρίας Πισιώτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Πισιώτη

Advertisements

Μαρία Πισιώτη, Διαπιστώσεις

Θάνος Μικρούτσικος & Λάκης Λαζόπουλος: Φως, ελπίδα, ουρανός
(τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος / δίσκος: Ψάξε στ’ όνειρό μας (1997))

Διαπιστώσεις

Αναμοχλεύω το χθες
μέσα από τις στάχτες
του σήμερα.
Δεν άλλαξε τίποτα τελικά.
Πρόσωπα και πράγματα μόνο.
Διαχρονική ουτοπία
οι φωνές μέσα στην έρημο.
Το αύριο έρχεται χωρίς
συναισθηματισμούς,
μέσα από μάσκες ειρήνης.
Αιώνιοι Σίσυφοι με όνειρα
γεμίζουμε το διάτρητο
πιθάρι της ελπίδας.
Οι λιγοστοί εναπομείναντες
ρομαντικοί, η φωνή της γης.

Από τη συλλογή αιωρούμενο νησί (1999) της Μαρίας Πισιώτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Πισιώτη

Μαρία Πισιώτη, Διαχρονικό

Διαχρονικό

Σύμπλεγμα αρχέγονης ζωής
ξέμεινε στην ακρογιαλιά.
Στην ασβεστολιθική του υφή
κρύβει τον κώδικα της ζωής.
—Τι ειρωνεία!—
Το τέλος και η αρχή
στων αιώνων τη διαδρομή
έχουν πέτρινη μορφή!

Από τη συλλογή αιωρούμενο νησί (1999) της Μαρίας Πισιώτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Πισιώτη

Μαρία Πισιώτη, Γυάλινος πύργος

Γυάλινος πύργος

Γυάλινος πύργος, φυλακή,
τ’ όνειρο κρατάς εκεί.
Χάσαμε την επαφή,
που διατηρούσε τη γέφυρα
ζωντανή.

Τριγυρνάμε και οι δυο
μέσα στο απόλυτο κενό.
Πώς ράγισε έτσι το γυαλί;
Αναρωτιέται η ψυχή.

Τι έφταιξε και χάθηκε το φως;
Έγινε ο πύργος σκοτεινός.
Διέξοδος καμιά στην
παγωμένη του ερημιά.

Με τη σκιά μας συντροφιά
τριγυρνάμε στα κλεφτά
μήπως κάτι σώσουμε
απ’ το όνειρο που προδώσαμε.

Από τη συλλογή αιωρούμενο νησί (1999) της Μαρίας Πισιώτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Πισιώτη

Μαρία Πισιώτη, Γλυκοχαράζει

Γλυκοχαράζει

Σα χάδι κύλησε
στα μάτια μου
του ήλιου η αφή.
Μια νότα πάλλεται
από μπαλκόνι σε κλαδί.
Η αέρινη τούτη φωνή
μοιάζει να λέει:
«καλημέρα ζωή».

Από τη συλλογή αιωρούμενο νησί (1999) της Μαρίας Πισιώτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Πισιώτη

Μαρία Πισιώτη, Γιατί

Γιατί

Μες στους καπνούς του πολέμου
η μοναξιά και η απόγνωση
γύρω σου χορεύουν.
Ομίχλη σκέπασε τον ουρανό σου.
Η μυρωδιά του θανάτου διαχέεται
στην ατμόσφαιρα.
Όπου κι αν πας
η σκιά του σ’ ακολουθεί.
Η όασή σου πέρασε
στη λήθη της σιωπής.
Ένα γιατί πλανιέται στην
πονεμένη σου ψυχή.
Ποια άδικη κατάρα βαραίνει
τους παιδικούς σου ώμους;
Απάντηση στην αγωνία σου
κανείς δεν θα δώσει.
Θες να ουρλιάξεις, να κλάψεις
μα δεν μπορείς.
Το αγέρι πήρε τη φωνή σου
η θάλασσα το δάκρυ σου.

Από τη συλλογή αιωρούμενο νησί (1999) της Μαρίας Πισιώτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Πισιώτη

Μαρία Πισιώτη, Αντέχω

Αντέχω

Αντέχω το κρύο, τη ζέστη,
τον ήλιο, τη βροχή,
ίσως και τον πόνο στο κορμί.
Την αλήθεια αντέχω τη σκληρή.
Αλλά στο ψέμα να ζω;
Όχι! Δεν το μπορώ.
Τα νεύρα μου να καταρρακώνονται,
την ψυχή μου να κομματιάζεται
κι εσύ ν’ αδιαφορείς.
Να υπόσχεσαι και ν’ αθετείς.
Εκμεταλλευτή.
Όχι! Δεν αντέχω.
Να ξεφύγω απ’ τα δίχτυα σου πρέπει.
Όμως σ’ αγαπώ, υποκριτή.
Πάντα θυμάμαι την πρώτη
που κάναμε διαδρομή.
Και λέω: Δεν μπορεί, θ’ αλλάξει.
Γελιέμαι, ονειρεύομαι; Δεν ξέρω.
Στη σκόνη που ρουφώ. Δεν ξέρω.
Αντέχω;

Από τη συλλογή αιωρούμενο νησί (1999) της Μαρίας Πισιώτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Πισιώτη

Μαρία Πισιώτη, αιωρούμενο νησί

αιωρούμενο νησί

Στα τριανταδύο της η ψυχή
απότομη έκανε καμπή.
Το κυνήγι της αρχέγονης ζωής
ίσως τ’ όνειρο μιας μυστηριακής φυλής,
επισκιάστηκε από την έλλογη
των στίχων σιωπή.
Αιτία της μετάβασης
απ’ την καθημερινότητα
στο πρώτο της διανόησης σκαλί
τρεις ηλιαχτίδες όλο δροσιά.
Στον κύκλο των χαμένων ποιητών
το μέλλον μια σκιά
λάθρα κοιτά το αβέβαιο παρόν.
Το παρελθόν; Βούτηξε στο μελάνι.

Σκέψεις, εμπειρίες,
ευαισθησίες, προβληματισμοί
μορφοποιήθηκαν στο χαρτί.
Ανάγκη επικοινωνίας με το άγνωστο εγώ,
έγινε το υποσυνείδητο ξαφνικά συνειδητό.

Από τη συλλογή αιωρούμενο νησί (1999) της Μαρίας Πισιώτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Πισιώτη

Αναστασία Καραογλάνη, Racemus

Racemus

Μύρισα κι ήρθα,
Έρωτα.

Από μακριά οσφρίστηκα τον έρωτα
πουκάμισου αψάδα
και ερωμένης φλόγα
Θύμησες κι ηδονές ενώσεων με κατείχαν
όλη τη χθεσινή νυχτιά
σε εραστών περβόλια τριγυρνούσα
όχι παλιών και γερασμένων απ’ τη θλίψη
μα νιων και ωραίων
και πολλά υποσχόμενων.
Παλικαράκια αμούστακα
τσαμπιά να σπάζουν
από αμπέλια ατρύγητα
στο στόμα να μου βάζουνε τη ρώγα,
–κόκκινη αυτή–
με τους χυμούς της
με περιλούζει
από το στόμα σ’ αφαλό
νιότης αχόρταγης κι άνοιαστης για το μέλλον,
των γηρατειών το θάμπος μακριά.

Μυρίζει ο έρωτας
κι όσοι εκπαιδευτήκανε στη μυρουδιά του
τους νέους αφήνουν το πρωί
νωρίς να πάνε στο αμπέλι
μόνοι

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

Αναστασία Καραογλάνη, Υλικό ονείρων

Υλικό ονείρων

Όσους αγάπησα
βροχή εγώ δάκρυα
κι εκείνοι άνεμος ρημαχτικός
ρίζες ο πόθος, παραφυάδες
σαράκι θέριωσε
και το ’ξεραν
μα ανάλγητοι αυτοί
με στάχυα τον λιμό μου δε χορτάσαν
με καραβάνια αλάτι
τη λύσσα μου αφήσαν να καεί
σε αλυκές δακρύων.

Όσοι μ’ αγάπησαν
σκυλιά χωρίς λουρί
πιστά έως ακόμη και στον θάνατο
ανυπέρβλητα
κι ανάλγητη εγώ
προχώρησα
σε αγκαλιές ελπίδες
φρούδες μετά,
μα πόθου των στιγμών μου όνειρα.

Όποιος τα όνειρα εμπορεύεται
πάντα
από υλικό πλούσιος είναι

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

Αναστασία Καραογλάνη, Τότε παραπονιέμαι

Τότε παραπονιέμαι

Λιγοστή ηδονή
σαν παίρνεις σάρκα
δεν παραπονιέσαι.
Για το χάδι είναι
που κάνεις
τη φασαρία

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

Αναστασία Καραογλάνη, Το γιούσουρι

Το γιούσουρι

«… το γιούσουρι, το αντρειωμένο γιούσουρι.
Πάντα μεγάλο, θαυμαστό πάντα, σκληρό σα σίδερο,
δυνατό σα λέοντας, ψυχωμένο και αθάνατο σα στοιχειό.»
Το γιούσουρι
, Ανδρέας Καρκαβίτσας

Βαθιά ριζωμένο
ακράδαντα
πριόνια προδοσίες
κι αμφιβολίες πετριές
αντιστέκεται
εις τους αιώνας των αιώνων
άλας της γης
καλά κρυμμένο
στα μυστικά
διαιώνισης σοφίας

το γιούσουρι του Πάθους

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

Αναστασία Καραογλάνη, Τα μυστικά του καρπού

Τα μυστικά του καρπού

Ήταν ωραίος ο καρπός
μες στο μεστό του κόκκινο
η μυρουδιά του κέρδιζε την όσφρηση
κι αντανακλούσε
στου μυαλού κρυφό λημέρι.
Κι είπες:
«ας φάω,
για ποιον είν’ όλα τα καλά στη γη;
εικόνα και ομοίωση άνακτα είμαι
κι εγώ μπορώ».
Και στο κατέβασμα της πρώτης σου μπουκιάς
είπες:
«εδώ είναι όλα δικά μου
χαρές κι επίγεια
και η ζωή, παράδεισος μονάχα».
Στη δεύτερη κατάλαβες
κάτι άλλο είχες στο στόμα
την τρίτη πια το έφτυσες
μα ήτανε αργά.
Σκουλήκι είχες καταπιεί
μαζί με τα κουκούτσια
που πρόκανες για να γευτείς.
Βλέπεις, ήσουνα λαίμαργος
και δε σε προϊδέασε κανείς
για των καρπών την πρώιμη διερεύνηση
αρώματος και σάρκας το σταδιακό ξετύλιγμα.

Σε φέτες κόβεται η ζωή κι αργά μασιέται
για να ’χουμε τον νου μας
μία στο άρωμα και μία στα κουκούτσια.
Ηδονική ευωδία από τη μια
απόρριψη απ’ την άλλη∙

και πάντα έτοιμοι
για το σκουλήκι της εσχάτης προδοσίας

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

Αναστασία Καραογλάνη, Στο τέλος των πόθων

Στο τέλος των πόθων

Τόσες ευχές για πραγμάτωση πόθων
στα τελευταία γενέθλια
με χάρη κι επιτακτικά να το ζητούν οι φίλοι.
Και μένοντας μονάχος,
δεν τολμάς να το παραδεχτείς
βλέπεις αυτό δημόσια,
μέσα σε τόσων χρόνων ηδονές
και τις ακολουθίες τους διαψεύσεις
«τι να τους κάνουμε τους πόθους που περίσσεψαν
παραπονιάρηδες, καχεκτικούς και πεινασμένους;»
Είναι το ερώτημα της μέσης ηλικίας, θα πεις, αυτό.
Μα ενώ πολύ καλά γνωρίζουν τι συμβαίνει
τότε γιατί όλοι εύχονται και ξαναεύχονται
με τους δικούς τους στα πόδια
σκυθρωπά κουλουριασμένους;
Άχρονοι πια κι αόριστοι
λουφάζουν, σκυλιά γέρικα,
που ενώ πεθαίνουν
ζουν αμυδρά με προσδοκία ισχνή
στο κουρασμένο βλέμμα.
Πάντα λοιπόν
στους άλλους εύχονται
μπας και αλλάξει η ρίζα ήλιο
και παρασύρει και αυτούς στο βλάσταιμά τους

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

Αναστασία Καραογλάνη, Στο γέρμα του καλοκαιριού

Στο γέρμα του καλοκαιριού

Πάνω που πήγαινε ν’ αναπαυθεί
στην κούρμπα του το καλοκαίρι
μετά από τόση δόξα,
σ’ ήλιους αψιών ερώτων φρεσκολουσμένη
και λύσσα στην αρμύρα δάκρυα
νωπά
απ’ το άγριο σφυροκόπημα του πένθους στο μεδούλι,
στα χέρια αποτυπώματα ακόμη
από γυναίκας στήθος
προσφορά στου ζευγαριού το μνήμα,
–τέως ροδόχροοι μικροί ερωδιοί
μες στο μπλαβί τους μοβ, έφηβοι πια
να βγάζουν τις γλωσσίτσες τους
βαριές από της έντασης την κένωση–
φύσηξε εκειός ο άνεμος, βοριάς
και γλύκανε μες στη στιγμή
το νιώσιμο εκείνο της παραίτησης και του ματαίου.
Βοριάς αρσενικός,
που ήξερε καλά τι είχε μες στα σκέλια του
σ’ άνυδρων γυναικών τα μέρη χαριεντιζόταν
και μια από δω και μια από κει
λικνίζονταν οι άνθρωποι στη ρότα του
με το μάτι στραμμένο στη ροή του
–ελπίδα ανέλπιδη–
που πάσχιζε να πάρει σώμα
στης γέννας της το πανηγύρι,
και ήταν σαν να έλεγε:
«Μη με κοιτάτε βυζανιάρικος που θα βγω
θηλάστε με και δε θα χάσετε∙
στης σεπτεμβριανής μου αύρας τη δροσιά
αφεθείτε, άλλωστε
είναι η μόνη της στιγμής σας προσφορά.
Από τον θρήνο και το μάταιό του
καλύτερο το βάτεμα γριάς μα νιόγεννης
ελπίδας»

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

Αναστασία Καραογλάνη, Σπονδή

Σπονδή

Με τσάκισαν οι έρωτες που ανέθρεψα κι ανέτρεψα
σπλάχνα λαβώθηκαν κι έτρεξαν
με τις τοξίνες του αίματός τους πεταμένες
στων πιο αλώβητων κι αδιάφορων ματιών
του βάθους της πληγής μου.

Με τσάκισαν οι έρωτες∙
αγγέλων πάπλωμα φτερών σαν προσδοκούσα
αυτοί με γκρεμοτσάκισαν στου Προμηθέα τα βράχια
κι αφού όλοι τους γεύθηκαν
της τρυφερής αποδοχής μου τα εντεράκια,
βαρυστομαχιά προφασιζόμενοι
–μιας και κατά την αντοχή του ο καθένας αφαίμαξε–
τα ράμφη τους ψηλά δεν έστρεψαν να ευχαριστήσουν,
μας στης επόμενης πληγής τον θώρακα
βγήκαν γιουρούσι.

Ραμφίστηκα κι εγώ
θρήνους, έρωτες κρωγμούς
τα κόρτε φτερουγίσματα
πριν την πληγή ξανασουβλίσουν
την καίω, καυτηριάζω στην πυρά.

Της χρείας την ανάγκη σιωπηλά
με αίμα και κρασί
σπονδή στο είναι μου θυσιάζω

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη