Πέτρος Γκολίτσης, Η νυχτερινή στοά του Μίλτου Σαχτούρη

Η νυχτερινή στοά του Μίλτου Σαχτούρη

[Ενότητα Πορτρέτα εκτός κάδρου]

«Σας περίμενα
παρακαλώ περάστε
να προσέχετε
καθώς θα κατεβαίνουμε»

Μιλήσαμε με στίχους
με κίτρινα βεγγαλικά
και περιστέρια-σκύλους
με στίχους του που χάθηκαν
του απαντούσαμε
μας έλεγε δικούς μας
κυρίως τους μελλούμενους
(καταλαβαίναμε πως ήταν δικοί μας)
Στο τέλος μόνο φάνηκε
πως ήμασταν με τους νεκρούς
πως ήταν πάλι μόνος
πάνω σ’ αυτό δυνάμωσε η φωνή του:

«Το ήξερα από την αρχή
μα δεν στενοχωριέμαι
έχω εδώ –να– δίπλα συντροφιά
τον φίλο μου τον ποιητή
τον Dylan Thomas
έρχεται κάθε τόσο να με δει
του ψήνω ελληνικό καφέ
μα δεν μιλάμε»

Από τη συλλογή Το τριβείο του χρόνου (2013) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Advertisements

Πέτρος Γκολίτσης, Η επιστροφή

Η επιστροφή

[Ενότητα Πορτρέτα εκτός κάδρου]

Ο Γιαννούλης Χαλεπάς εισάγεται στο φρενοκομείο
της Κέρκυρας το 1888. Παραμένει ως το 1902.

Θεραπευμένος γύρισα στο πατρικό το σπίτι μου
κατόρθωσα σιγά-σιγά πρόβατα λίγα ν’ αποκτήσω
τα βόσκω μοναχός στην εξοχή
τ’ αρμέγω, τα κουρεύω
τα σαλαγάω, τα χαίρομαι
τους έχω δώσει ονόματα: Μαρία, Μαριγώ, Ειρήνη…

Κανέναν δεν συναναστρέφομαι
(στους ζωντανούς εξάλλου δεν με λογαριάζουν)
η «Μήδεια» ανολοκλήρωτη με βασανίζει

Η μάνα μου στο σπίτι κάθε μέρα θυμιατίζει
και καταστρέφει κάπου-κάπου τα έργα μου
«Αυτά φταίνε γι’ όλα», λέει
και βγαίνω έξω βουρκωμένος στην αυλή
προσπαθώ να μη με δει
που κλαίω και μαλώνω με τις πέτρες
Στο τέλος κατεβαίνω στο εργαστήρι

Πουλάει κάνα πρόβατο
και μου το κρύβει
μου λέει «χάθηκε»
και τότε παίρνω να γυρίζω
τρέχω από δω, τρέχω από κει
φωνάζω «Μαριγώ!…», φωνάζω «Ειρήνη!…»

μες στις βαθιές χαράδρες του μυαλού μου
χορτάριασαν τα αγάλματα

μα πάλι ξάφνου λάμπουν

Από τη συλλογή Το τριβείο του χρόνου (2013) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης: [Δεν το περίμενα…]

[Ενότητα Μίκρο-Μάκρο]

Δεν το περίμενα
τα δέντρα γίναν πέτρινα
και πέτρινοι οι καρποί βαραίνουνε και πέφτουνε
και ξύλινη η γη δεν θα το αντέξει

Πλησιάζουνε τα κύματα μας τρών’ σιγά-σιγά
όλα ’ναι ακίνητα και ένα φεγγάρι
εκεί ψηλά αυτόφωτο
να λιώνει

Από τη συλλογή Το τριβείο του χρόνου (2013) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης: [Γυρίζουν οι νεκροί σαν δορυφόροι…]

[Ενότητα Μίκρο-Μάκρο]

Γυρίζουν οι νεκροί σαν δορυφόροι
αδέσποτοι φυγόκεντροι στους ζωντανούς για λίγο
σπιράλ μετά στο βάθος όλοι σβήνουμε
μιας νύχτα έναστρης και μπλε καμπυλωμένης
σκορπίζουμε στη νύχτα του Chagall
σκεπτόμενοι το άσπρο φόρεμα της νύφης της ιπτάμενης
που ξέμεινε στη γη

Από τη συλλογή Το τριβείο του χρόνου (2013) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Balkan Express

Balkan Express

Με μαχαίρωσε πολλές φορές
με έθαψε ζωντανή
είναι θαύμα που σας μιλώ
διότι είμαι νεκρή.
Η μόνη μου έγνοια τα τρένα
αν θα περάσουν στην ώρα τους
να μη με δουν
καθώς τα χαλίκια τακτοποιώ
και κρύβομαι από κάτω.

Ίσως ένα χαλίκι να αρκεί
για να με δει
να πιάνω χέρια άλλων νεκρών
να τους πατάω προς τα κάτω.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Χειμερινό

Χειμερινό

Τόπος λευκός, τρισδιάστατος
συνέχεια να βάζεις χρώματα
και με τα δυο σου χέρια
και αυτά να πέφτουν, να γλιστρούν
να εξαφανίζονται.

Το μόνο που ακούγεται η φθορά
που συνεχώς ανανεώνεται.

Σπάτουλες τα άκρα σου
εν τέλει συντηρούν το λευκό.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Σώματα

Σώματα

Τα σώματα πέφτουν
σαν σπόροι στο χώμα
καινούρια σώματα ορθώνονται
στη θέση των άλλων
τελειώνουν και πέφτουν
σαν σπόροι στο χώμα
στις στάχτες απλώνονται

φωνάζοντας έλεος

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Σταθερά Ετσενσμπέργκερ

Σταθερά Ετσενσμπέργκερ

Σταθερά Ετσενσμπέργκερ
συν πλην 1354
ι ίκουαλς εμ σι σκουέαρ
ενέργεια προς μάζα
η ταχύτητα του φωτός
–στο τετράγωνο πάντα–
το μωρό κλαίει
ο νεροχύτης γεμίζει
η ζωή μου η μισή
αποσπασματική
οι στίχοι μου με στήνουν
μπροστά στο απόσπασμα.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Ράφια

Ράφια

Σε ποια σειρά τις λέξεις να βάλω;
Σαν ράφια λευκά αιωρούνται στον χρόνο
ούτε στηρίζονται ούτε στηρίζουν
σκόνη μαζεύουν, σκόνη επιστρέφουν.

Μικρή η πνοή σου
και ο θάνατός σου μικρός.

Μα σαν πανί διαγράφουν τον χώρο.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Ο χρόνος και ο θάνατος

Ulrich Schnauss, A ritual in time and death (album: A Long Way to Fall (2013))

Ο χρόνος και ο θάνατος

Μικρά παιδιά ο χρόνος και ο θάνατος
γδύνουν πράγματα, ξηλώνουν νήματα απόμερα
τα πλένουν στη θάλασσα
παίζουν κι αφήνουν πίσω τους
ερείπια και οστά
εκλιπόντα νοήματα
τα σκεπάζουν πρόχειρα με χώμα
και ετοιμάζονται για τον επόμενο τρόπο.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Ορίζοντας

Ορίζοντας

Το δέρμα σου αποπνέει πια
πέρα από θάνατο
και ναφθαλίνη.

Κομμάτια ξέχωρα γκρίζα της λάσπης
όμοια ο ουρανός
με μια κίνηση ανεπαίσθητη
τα ξεκολλάς αργά
– εφόσον θέλεις.

Στο βάθος
τον ορίζοντα
σαν μια κλωστή
εύκολα τον αποξηλώνεις
τραβάς γλυκά
από τα αριστερά προς τα δεξιά
και αποκαλύπτεται
η ίδια απαράλλαχτη εικόνα.
Σαν εφιάλτης.

Βρέχει ο ουρανός λευκά σεντόνια.
Τα χέρια σου
ποδήλατα παρατημένα.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Λέξεις

Λέξεις

Οι λέξεις λαξεύουν τα πράγματα
γλυπτά που δεν ορίζονται
μεταβάλλονται
καθώς οι λέξεις αλλάζουν
με το πέρασμα των χρόνων
είδωλα που φουσκώνουν
και ποτέ δεν κατέχονται
σκάνε και κρέμονται
οι λέξεις τα πράγματα
κουβαριασμένα.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Κύκλοι

Κύκλοι

Κύκλοι που ορίζονται
και δεν ορίζουν

Σφαίρα παλιά που αρχίζει να γωνιάζει

Κύκλος που γίνεται έλλειψη
και πάλι κύκλος

Εσύ εντός άνοψη

Κύκλοι που κυκλώνονται
μα δεν κυκλώνουν

Τόπος μικρός τόπος λευκός
ξεφτίζει

Κύκλοι ο ένας δίπλα στον άλλον
μετασχηματιζόμενοι αναπνέουν

Κύκλοι συγκλίνουν σε κλείνουν
έξω
αγνοώντας τη μη κυκλική
ελλειπτική σου υπόσταση

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Κόσμοι

Κόσμοι

Να πεις σε άλλη γλώσσα
των πραγμάτων το νόημα
σε ουρανούς που διψούν
να ειπωθούν αλλιώς
να στήνεις κοσμήματα
που γυρνούν σαν σφαίρες
να δένουν τα σύνολα
να σηκώνονται κόσμοι.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Κάποιος

Κάποιος

Νιώθω σαν κάποιος
που τραβά σιδερένιους μοχλούς
σκουριασμένους τεράστιους
για να αλλάξει τη σειρά των πραγμάτων.

Μα τα πράγματα πέφτουν
το ένα μετά το άλλο
και αντί να στοιβάζονται λιώνουν
αφαιρώντας συνέχεια κομμάτια.

Όλο το τρίξιμο όρθωσε
ένα τεράστιο λευκό
που μες στην μονοτονία του σφυρίζει

αυ-το-κτο-νί-α και θά-να-το.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης, Θανατοθραύστης

Θανατοθραύστης

Μητέρα

Με φέρνεις στον κόσμο
Με αφήνεις στον θάνατο.

Και εγώ;

Γυρεύω έναν θανατοθραύστη
στα παράλια των παιδικών μας χρόνων;
Στο μητρικό σου χάδι;
Το χέρι σου έχει γεράσει.

Θανατοθραύστης;
Δεν έχει αλλάξει ο ήλιος φορά
ούτε ο ρυθμός της φθοράς.
Στην κατηφόρα
τα πάντα διαστέλλονται
πορτοκάλια και λέξεις ορθώνονται ακαριαία
πύρινα χέρια ξένα
περνούν τα δάχτυλά τους στους επόμενους.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης

Πέτρος Γκολίτσης: Η ξύλινη καρέκλα, το καρφί και το σχοινί

Η ξύλινη καρέκλα, το καρφί και το σχοινί

Η ξύλινη καρέκλα βρέχεται
η ξύλινη καρέκλα περιμένει
έξω στη βροχή
τον κύριό της.

Η ξύλινη καρέκλα αιμορραγεί.
__________________

Αδιάλειπτα τρισδιάστατο το πραγματικό
κρεμάω πίνακες στους τοίχους.

Το πιο σημαντικό πλέον στους πίνακες
είναι το καρφί

που τους κρατάει στους τοίχους.
__________________

Αλάλητη, ατελέστατη
ενδέχεται η ζωή
να είναι ένα σχοινί
που κόβεται
απ’ το ίδιο του το βάρος.

Κρέμεται στο πουθενά
με φόντο που αλλάζει.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009) του Πέτρου Γκολίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πέτρος Γκολίτσης