Κατερίνα Καριζώνη, Underground

Underground

[Από την ανέκδοτη συλλογή Ρεσάλτο (2008)]

Υπάρχει μια πόλη
βαθιά στους υπονόμους
όπου ετοιμάζουν το μέλλον
χειρούργοι με μολυβί φτερά
και χέρια που τρυπούν σαν βελόνες
φορούν λιωμένες χλαίνες
και μάσκες δίχως έκφραση
βγάζουν απ’ το τίποτα ουράνιο
κι απ’ τα απόβλητα πολύτιμα υλικά
που λάμπουνε σαν άστρα.

Δεν είναι κακοί
εκτρέφουν αρουραίους
που τους χρησιμοποιούν για οδηγούς
γιατί είναι τυφλοί
ωστόσο βλέπουν στα όνειρά μας
με προσοχή αφουγκράζονται
τους χτύπους της καρδιάς
ξέρουν τη σκοτεινή πλευρά μας
και την συμβουλεύονται.

Είναι αισιόδοξοι
παρόλο που μας ετοιμάζουν ένα μέλλον ζοφερό
καμιά φορά φορούν τα πρόσωπά μας
και κυκλοφορούν κρυφά στην πόλη.

Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Κατερίνα Καριζώνη, Ωδή στους τρυφερούς ανθρώπους

Ωδή στους τρυφερούς ανθρώπους

Κάποτε
το αχνό φως απ’ τα φτερά ενός κύκνου φέγγει στο σκοτάδι
δείχνει το δρόμο των τρυφερών ανθρώπων
τους βλέπω να περνούν
από μια πύλη στενή
με βήμα πιο ελαφρύ απ’ το δικό μας
με ρούχα γεμάτα ημερωμένους ανέμους
κι αιώνες μυθικούς
κρατούν στα χέρια τους
την άκρη των πραγμάτων
κι ένα αηδόνι κατοικεί
μες στους σκοπούς τους
στα πόδια τους άγρια σαρκοβόρα
παίζουνε με νήπια.

Οι τρυφεροί άνθρωποι
περνούν ανάμεσά μας
δεν τους ξεχωρίζεις
κρατούν εφημερίδες, συναλλάσσονται
μιλούν μαζί μας για πράγματα ασήμαντα
μα όταν καμιά φορά πληγώνονται
σωπαίνουν
κι ύστερα ξαφνικά μεταμορφώνονται
σε τριαντάφυλλα στην πόρτα μας.

Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Κατερίνα Καριζώνη, Χωρίς τίτλο (από το ανθολόγιο «Ρεσάλτο»)

Χωρίς τίτλο

[Ενότητα Από τα ποιήματα της εφηβείας]

Σ’ αυτή την αμμουδιά
τα πλοία φτάνουν χωρίς πλήρωμα
τα πουλιά χωρίς φωνές
μια σπηλιά κοιτάει το πέλαγος
με κατάνυξη.

Εμείς δεν έχουμε μάτια
δεν έχουμε δίχτυα
καράβια δεν έχουμε
δύο μόνο πανάρχαια φτερά
θαμμένα στον ήλιο.

Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Κατερίνα Καριζώνη, Το πλοίο-φάντασμα

Το πλοίο-φάντασμα

[Από την ανέκδοτη συλλογή Ρεσάλτο (2008)]

Καμιά φορά τα πρωινά διακρίνω
ένα καράβι να πετάει
στο βάθος του ορίζοντα.

Έχει απλωμένα όλα του τα ιστία
φλόκο, παπαφίγκο, γάμπια, παρουκέτο
και γυαλισμένα τα ξύλα και τους γάντζους
και στην κουβέρτα στοιχειωμένους ναύκληρους.
Ένας πλωτάρχης κυβερνάει το τσούρμο
στρίβει το σκάφος σοτοβέντο
και μετά ορθοπλωρίζει
χτυπούν καμπάνες, ρίχνουν αγκουρέτο
απ’ το κατάρτι ο λοστρόμος φωνάζει ένα όνομα.

Κοιτώ το πλοίο-φάντασμα και τρέμω
κάποιος πεθαίνει σήμερα στην πόλη
γι’ αυτό φάνηκε πάλι πάνω από τα σύννεφα
φυσάει γραιγολεβάντες
σκίζει τα πανιά του
σπάζει, τσακίζει κεραίες και τουρκέτα
το πλοίο παίρνει κλίση
και ποντίζεται

κι όλοι μαζεύονται στην προκυμαία μουδιασμένοι.

Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Κατερίνα Καριζώνη, Το μυστικό του νερού

Το μυστικό του νερού

[Από την ανέκδοτη συλλογή Ρεσάλτο (2008)]

Υπάρχει μια λίμνη με πικρό νερό
που αρδεύει τη ζωή μου.

Έρχεται ένα κοράκι διψασμένο
για να πιει, μα δεν μπορεί
έρχεται ένα κορίτσι
μ’ ένα πέπλο από δάκρυα
έρχονται τα άλογα για να ξεδιψάσουν
κι αρρωσταίνουν
έρχονται οι ελπίδες μου άνυδρες και άπραγες
και χάνονται.

Ένας ωραίος άντρας κατοικεί μέσα στη λίμνη
φυλάει σ’ ένα λαγήνι το πόσιμο νερό
αν βρεις το όνομά του
σου δίνει μια γουλιά και σ’ την παίρνει
αν δεν το βρεις
πεθαίνει αναστενάζοντας.

Υπάρχει μια λίμνη με πικρό νερό
που αρδεύει τη ζωή μου
μέσα της χρόνια σε κοιτώ
άλλοτε γίνεσαι άντρας
και με παρασέρνεις γελώντας στον βυθό
κι άλλοτε γυναίκα λυπημένη.

Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Κατερίνα Καριζώνη, Το κενό

Το κενό

[Ενότητα Από τα ποιήματα της εφηβείας]

Όταν ήρθε ο θόρυβος
δυσανασχετούσαμε
τώρα που έλειψε
μάταια ζητούμε να γεμίσουμε
τα κενά της ησυχίας.

Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Κατερίνα Καριζώνη, Το βιβλίο που δεν γράφτηκε ποτέ

Το βιβλίο που δεν γράφτηκε ποτέ

[Από την ανέκδοτη συλλογή Ρεσάλτο (2008)]

Το βιβλίο που δεν γράφτηκε ποτέ
το ξεφυλλίζει κάποιος μέσα μου τις νύχτες
ακούω το θρόισμα των απαλών σελίδων του
μυρίζω το άρωμα του μουχλιασμένου του χαρτιού
αφουγκράζομαι τον φλοίσβο της μελάνης
πίσω από τις γραμματοσειρές του.

Οι ιστορίες του αλλάζουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα
οι τόποι διαρρέουν
οι ήρωες αυτοκαταστρέφονται
κανείς δεν φτάνει στο τέλος του βιβλίου
ξεβράζονται στην πορεία και κυλούν
με τη μορφή ζεστών δακρύων από τα μάτια μου
με τη μορφή ιδεογραμμάτων που αχνίζουν στον αέρα.
Κάποιος καίει πότε-πότε
τα φύλλα του βιβλίου για να ζεσταθεί
καίει τα γκρίζα κύτταρα του εγκεφάλου μου
έξω λευκή σαν χιονοθύελλα η σιωπή του χαρτιού
μέσα η κόλαση των λέξεων.

Το βιβλίο που δεν γράφτηκε ποτέ
με περιμένει κάθε νύχτα
δίπλα στο ραγισμένο φως του πορτατίφ
πάνω στο σκεβρωμένο κομοδίνο
κάτω απ’ το δέρμα.

Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Κατερίνα Καριζώνη, Τα πρώτα λάθη

Τα πρώτα λάθη

[Από την ανέκδοτη συλλογή Ρεσάλτο (2008)]

Ήταν κάποτε
σαράντα άγγελοι-οικοδόμοι
που έριχναν τούβλα από τον ουρανό.
Τα ’ριχναν στην τύχη μέρες πολλές
ώσπου σχηματίστηκε μια αγροικία
μ’ έναν κήπο που φθινοπώριαζε
κοντά στο ρολόι της θάλασσας.
Εκεί μέσα κατοικούσε ο πρώτος άνθρωπος
άναβε κάθε νύχτα μια λάμπα λαδιού
και ξεφύλλιζε ένα χοντρό λογιστικό βιβλίο
με αριθμούς που αλλάζαν συνεχώς
προσπαθώντας μάταια να ισοσκελίσει
κέρδη και ζημίες.

Ένα βράδυ εμφανίστηκε μια γυναίκα
με πολύ στρογγυλούς γοφούς
και εύθραυστο χαμόγελο
φύσηξε τη φλόγα στη λάμπα
γέννησε αμέτρητα παιδιά
κι έφερε τη γαλήνη στους αριθμούς.

Τότε φάνηκαν και τα πρώτα λάθη.

Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Κατερίνα Καριζώνη, Τα δέντρα

Τα δέντρα

[Ενότητα Από τα ποιήματα της εφηβείας]

Τα δέντρα σκοτώνουν σαν τα ξυπνήσεις
τη νύχτα καθώς υπνοβατούν πάνω στην πέτρα
ψάχνοντας της βροχής το σπέρμα
τη χαμένη λαλιά τους.

Τα δέντρα σιωπούν
γιατί θυμούνται
πίνοντας το χυμό των νεκρών
τον καρπό που ωριμάζει σε φιδοφωλιές
σκύβοντας πολύ κοντά στις καρδιές των ληστών
σε βραδινές συνωμοσίες και σχέδια
για τη μελλοντική ρυμοτομία
στην αγωνία της σκιάς να γίνει κορμί
στα σπίτια που βούλιαξαν το περασμένο καλοκαίρι.

Τα δέντρα μάς μιλούν πεθαίνοντας.

Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Κατερίνα Καριζώνη, Συνέδριο

Συνέδριο

[Ενότητα Από τα ποιήματα της εφηβείας]

Εγώ
ο εαυτός μου
κι η μοναξιά
κάναμε απόψε συνέδριο
μαζί μας η σιωπή
κι ένα άδειο δωμάτιο.

Η μοναξιά κατάπιε τον εαυτό μου
ο εαυτός μου εμένα
εγώ τη σιωπή
κι όλους μαζί
το άδειο δωμάτιο.

Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Κατερίνα Καριζώνη, Συμβίωση

Συμβίωση

[Από την ανέκδοτη συλλογή Ρεσάλτο (2008)]

Η γυναίκα ήταν σκυμμένη
σε μια τσίγκινη λεκάνη και καθάριζε χόρτα
έμοιαζε να καθαρίζει μαζί και τις σκέψεις της
τα αισθήματά της, την χορταριασμένη της ψυχή
το μαχαίρι γυάλιζε στα χέρια της
το νερό έβραζε σε μια μεγάλη χύτρα
κι εκείνη έκλαιγε συνεχώς.

Κάποια στιγμή σήκωσε τη λεκάνη
κι έχυσε τα απονέρια στον κήπο
σκούπισε το μαχαίρι απ’ τα νερά
τα δάκρυα απ’ τα μάτια της
κι έστρωσε το τραπέζι.

Μετά από λίγο
ένα άγαλμα μπήκε απ’ την πόρτα του σπιτιού
κάθισε μόνο του στο τραπέζι
κι άρχισε να τρώει τα χόρτα.

Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Κατερίνα Καριζώνη, Στιγμιότυπο

Στιγμιότυπο

[Ενότητα Από τα ποιήματα της εφηβείας]

Πάνω στα χείλη σου
έσταξε η λήθη
ένα χαμόγελο.

Εκεί που η θύμηση ξανάρχιζε
δυο ρυτίδες
σκάβαν σκεφτικά
το πρόσωπό σου.

Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Κατερίνα Καριζώνη, Ραντεβού στο Βυζάντιο

Ραντεβού στο Βυζάντιο

[Από την ανέκδοτη συλλογή Ρεσάλτο (2008)]

Κάποιος μου παίζει
άσχημο παιχνίδι απ’ το πρωί
απ’ το παράθυρό μου αντικρίζω τον μεσαίωνα
βλέπω ένστολους Δρουγγάριους να περνούν
Κένταρχους και Πρωτοσπαθάριους
κραδαίνοντας ξίφη και δάδες αναμμένες
λένε πως έγινε φωτεινός συναγερμός
στο Λούλον Φρούριο
και δείχνουν στον ορίζοντα
έναν χλωμό και γερασμένο ήλιο.

Εγώ σκύβω απ’ το παράθυρο
και τους κοιτώ
κάποιος με το δικό σου πρόσωπο
μου γνέφει από το πλήθος.

Πέρασαν χίλια χρόνια από τότε,
μου φωνάζει,
δεν έφταιξα εγώ,
ο Σιλεντιάριος έσκιζε τα γράμματα.

Όμως αν θες απόψε να με βρεις,
θα ’μαι στην Άνδρο
έξω απ’ το παραχωμένο πλυσταριό του Θεοφάνη.

Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Κατερίνα Καριζώνη, Πρωινή επίσκεψη

Πρωινή επίσκεψη

[Από την ανέκδοτη συλλογή Ρεσάλτο (2008)]

Στην τέντα μου
ήρθαν και φτιάξανε φωλιά
δυο δεκαοχτούρες
δυο τριανταοχτούρες
δυο εκατόν πενηνταοχτούρες
δυο νεκρές μέρες με μαύρα γιλέκα
ήρθαν και οι στενοχώριες μου
γριές με μαύρες πλερέζες
και καθίσαν στο σαλόνι μου.
Μου έφεραν ένα δηλητηριασμένο μήλο
μου έφεραν ένα ζεστό κασκόλ που σε πνίγει
μου έμπηξαν δυο βελόνες στις κόρες των ματιών
ύστερα έγιναν μικρές σαν τελείες και χάθηκαν
έμειναν μόνο οι μαγνητικές παντόφλες τους στο πάτωμα

και οι δυο δεκαοχτούρες
που μεταμορφώθηκαν σιγά-σιγά
σε δεκαοχτώ γλυκά ψωμάκια.

Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Κατερίνα Καριζώνη, Προσμονή

Προσμονή

[Ενότητα Από τα ποιήματα της εφηβείας]

Πόσο γρήγορα κυλά
το τρένο των καιρών
μακραίνει η μαύρη του γραμμή
στη σκέψη μας.

Θέλουμε πάντα να το βλέπουμε
να έρχεται
ποτέ να μη φτάνει.

Θέλουμε της προσμονής τη λαχτάρα
να καίει το «είναι» μας
κοιτάζουμε πάντα προς το μέρος
του ερχομού
ποτέ πίσω
πού χάνονται τα μακριά τρένα
στις γραμμές της μνήμης.
Πώς ξεμακραίνουν
πώς αντηχεί στη σκέψη μας
το θλιβερό τους σφύριγμα
ο τελευταίος καρπός
πώς γεμίζει την ψυχή μας.

Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Κατερίνα Καριζώνη, Περί του Μιχαήλ Μαυρουδή που μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη το 1544

Περί του Μιχαήλ Μαυρουδή που μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη το 1544

[Από την ανέκδοτη συλλογή Ρεσάλτο (2008)]

Τότε
σ’ έναν λασπωμένο αιώνα
άγγελοι με αδιάβροχα
οδήγησαν τον άγιο
στο μουχλιασμένο του εργαστήριο.

Έβρεχε
κι ήταν πολλοί μαζεμένοι από νωρίς
έπαρχοι, πιστωτές, γέροι μαΐστορες
από τη συντεχνία των αρτοπωλών
κι από άλλα εσνάφια
κρατούσανε λυχνάρια και διφθέρες
και ισοσκελίζαν τους λογαριασμούς
γιατί το χάραμα θα μαρτυρούσε ο άγιος
κι έπρεπε να τακτοποιηθούν τα χρέη
κι ύστερα να προλάβουνε το στάδιο.

Κι όμως τότε δεν συμφωνούσαν οι λογαριασμοί
ίσως γιατί όλη τη νύχτα δίψαγε ο άγιος
και δεν του έδιναν νερό να πιει
παρά μονάχα από κείνο
που διασχίζει τα γραμμένα
κι από το άλλο
που είναι ζωγραφισμένο στους παλιούς χάρτες.

Τότε
σ’ έναν αναποδογυρισμένο αιώνα.

Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Κατερίνα Καριζώνη, Πάνω σ’ ένα παλιό ποίημα

Πάνω σ’ ένα παλιό ποίημα

[Από την ανέκδοτη συλλογή Ρεσάλτο (2008)]

Γύρισαν πάλι, γιατρέ,
και ρωτούν για την Άννα
τριάντα τόσα χρόνια πεθαμένη
να την κρύβουμε στα σεντούκια
με τις προκηρύξεις
και τις ραγισμένες τσαγιέρες
να κινδυνεύουμε σε κάθε μετακόμιση
μην καταλάβουν τίποτα οι περίοικοι
μη μας προδώσει η σκόνη στα ρούχα
και το σφύριγμα των τρένων
που αφήσαμε πίσω μας.

Γύρισαν πάλι, γιατρέ,
κι αιμορραγούν σαν πληγές
κάθε φορά που κατεβαίνουμε στον σταθμό
και δεν βλέπουμε αυτούς που αγαπήσαμε
παρά μονάχα ανθρώπους να μοιράζουν φυλλάδια
και βλέμματα που δεν έχουν ούτε κόρη
ούτε ίριδα.

Θ’ αναρωτιέστε φυσικά, αγαπητοί μου,
ποιοι γύρισαν
και ποια ήταν η Άννα
και γιατί κανένας χάρτης ποτέ δεν μας χώρεσε
παρά τις τόσες άσκοπες μετακινήσεις
καμιά αγάπη δεν μας κράτησε
κανένα ποίημα δεν μας έδωσε μια λύση.

Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Κατερίνα Καριζώνη, Παιδική ζωγραφιά

Παιδική ζωγραφιά

[Από την ανέκδοτη συλλογή Ρεσάλτο (2008)]

Στον Αχιλλέα

Κόρδοβα, Γρανάδα, Κωνσταντινούπολη, Θεσσαλονίκη
κόρες σεμνές του χάρτη των ονείρων σου
κρυμμένες μες στους ήχους των σιντριβανιών
κάτω από τα ξανθά φυλλώματα του φθινοπώρου.

Έλεγες πως οι αραβικές πόλεις είναι χτισμένες
μακριά απ’ τις ακτές
κι αυτές που αγάπησες
ακόμα πιο μακριά σου
διαρρέουν μέσα σε δαιμονικούς χορούς
πίσω απ’ τις μουχλιασμένες γρίλιες των αιώνων.
Όμως θυμάσαι πώς τις είχες ζωγραφίσει
με χάρτινες κορόνες σαν πριγκίπισσες
με γιορτινά φαναράκια στην ομίχλη
την Κόρδοβα μελαχρινή
με ζαχαρί τουλπάνι στο κεφάλι
την Κωνσταντινούπολη σε βελουδένιο καναπέ
να κρατάει ένα αδράχτι
τη Γρανάδα σκυφτή με μια στάμνα
δίπλα στο θαλασσινό νερό
και την Θεσσαλονίκη
νεκρή σε μια γόνδολα
σκεπασμένη με φτερούγες παγονιών
κι ένα καλόγερο
να σκύβει στοργικά από πάνω της
και να της παίρνει την πάχνη από τα χείλη.

Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Κατερίνα Καριζώνη, Ο χορός των ρούχων

Ο χορός των ρούχων

[Από την ανέκδοτη συλλογή Ρεσάλτο (2008)]

Χόρευαν σκελετωμένα τα παλιά μου ρούχα
χόρευαν κάτω απ’ το φως του φεγγαριού.

Εκείνο το λινό κοστούμι που φορούσα όταν σε γνώρισα
το βελουδένιο ταγέρ στο πρώτο μας φιλί
ένα φτηνό μπλουτζίν από εκδρομή στη Μηχανιώνα
μ’ ένα παιδί που το κουνούσε το αεράκι
και κάποιους φίλους χρόνια πεθαμένους
ένας σκισμένος ταφτάς από πάρτι του ’70
κι ανάμεσά τους ένα νυφικό με μαύρο πέπλο
κι ένα φουστάνι ραμμένο με αγκάθια
που δεν το έβγαλα ποτέ από τότε
κι ακόμα μια ζακέτα χιονισμένη
που μου τη χάρισες τη μέρα που χωρίσαμε.

Χόρευαν όλη νύχτα τα παλιά μου ρούχα
χόρευαν ξέφρενα τουίστ, φοξ τροτ, ταγκό και σάμπα
ύστερα έσυραν ένα βαρύ ζεϊμπέκικο
ύστερα αρχίσαν να καπνίζουν σα χαλάσματα.

Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη