Ιωάννα Λιούτσια, Please mind the gap

Please mind the gap

[Ενότητα Εμείς]

Οι άνθρωποι χαμογελάνε.
Είναι ευγενικοί.
Προσφέρονται να σε βοηθήσουν,
λένε ωραία λόγια,
είναι γενναιόδωροι με τα χρήματά τους
(αν έτσι εξαγοράζουν τον συμβιβασμό σου).

Χαϊδεύουν.
Φιλάνε.
Βγάζουν τα ρούχα τα δικά τους,
και των άλλων,
βγάζουν τις μάσκες.
Γίνονται άνθρωποι:
θυμούνται, σκέφτονται,
βιώνουν τον έρωτά τους με χρονόμετρο.

Μετά, φοράνε πάλι το φύλλο της συκής τους,
ξεχνάνε,
ντρέπονται.
Χαμογελάνε.
Είναι ευγενικοί.
Γίνονται γενναιόδωροι σε χρήματα και κομπλιμέντα
(εξαγοράζουνε τη σιωπή Εκείνου)

Εκείνου
που θέλει να εξομολογηθεί
πως δεν αντέχει να μην φιλά την πλάτη σου,
που θέλει να ουρλιάξει
πως δεν αντέχει να κοιμάται άλλο σε απόσταση
και ξενυχτά μετρώντας τα εκατοστά που σας χωρίζουν,
που βγάζει από μόνος του τον ήχο δυο μετρό που συναντιούνται
όταν σου λέει πως αυτό
δεν είναι έρωτας
δεν είναι δέση.

Είναι μια παρεξήγηση
Είναι ένας φόβος
Είναι μια λύση

Εκείνου
που οι ίδιοι φόβοι θα τον κάνουν
να μη σου πει ποτέ γι’ αυτά που σκέφτεται,
να μη φιλήσει ποτέ την πλάτη ή τα πόδια σου,
που θα μοιράζεται μαζί σου το κενό του κρεβατιού
–άνοιξε η Ερυθρά ανάμεσά σας–
για να ’χει κάτι κόκκινο να δένεται μαζί σου.

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Τίποτα άλλο

Τίποτα άλλο

[Ενότητα Οι άλλοι]

Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος σε αιώνιο πένθος
πρέπει να μάθει να πενθεί για ό,τι πρόκειται να ζήσει
πρέπει να μάθει να κλαίει
να ματώνει
να καταπίνει τα παιδιά και τις αλήθειες τους
να μένει ξάγρυπνος.

Πρέπει να βρίσκει τρόπο να ξεχνάει
να βγάζει το μαχαίρι απ’ την καρδιά του
να βγάζει τα δάκρυά του απ’ τις σελίδες
να βγάζει τον θάνατο απ’ το μυαλό του.
Γενικώς να βγάζει.
Να ξεντύνεται.
Να μην αφήνει τίποτα να εξουσιάσει το γυμνό του δέρμα
να πάρει την απόφαση να ελευθερωθεί, να δραπετεύσει.
Καμία φυλακή δεν σωφρονίζει τόσο άριστα
όσο η υποταγή στη μάνα.
Πετάξτε τις οικογένειες στα σκουπίδια
βάλτε μπουρλότο, κάψτε
τα μωρά που θα γεννήσετε
κρυφτείτε μέσα στο σπιτάκι ενός σκύλου
και ζήστε με ασφάλεια.
Εμένα αφήστε με.
Εγώ θέλω μόνο να ζήσω.
Βαρέθηκα το πένθος,
λέω να το εγκαταλείψω.
Είναι πιο δυσβάσταχτο το μέλλον χωρίς θάνατο.

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Σαββατόβραδο

Σαββατόβραδο

[Ενότητα Εγώ]

Κάθομαι στο μπαλκόνι μόνη.
Οι ώμοι μου σκυμμένοι.
Οι παλάμες ακουμπούν τα γόνατα.
Ψάχνω για την πανσέληνο.
Δεν ήρθε.
Το μάτι μου κολλάει και φεύγει με
τα φανάρια των αυτοκινήτων.
Το δάκρυ μου κυλάει και φεύγει με
τα κουφάρια των πιθανοτήτων.

Στο τέλος θα μείνει μόνο
η βροχή
η άσφαλτος
κι ένα ουράνιο τόξο
ένα μανάβικο που να θυμίζει Άνοιξη.

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Όλα με δόσεις

Όλα με δόσεις

[Ενότητα Οι άλλοι]

Τα φιλάκια χωρίς κουκούτσια
οι έρωτες δίχως μέλλον
το γάλα από σόγια
γιαούρτια με 0%
cocktail χωρίς αλκοόλ
γαλοπούλα βραστή και
τα μπιφτέκια στον ατμό
σαλάτα χωρίς λάδι
κι αντί για παγωτό frozen yogurt.

Καλά που είναι κι ο Μπουκόβσκι
να ισορροπεί τον αλιτήριο μέσα μας.

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Οδύσσεια

Οδύσσεια

[Ενότητα Εμείς]

Οδυσσέα,
η Πηνελόπη είναι που ταξιδεύει σήμερα.
Η Πηνελόπη είναι που θα σκοτώσει τα θηρία
που θ’ αψηφήσει τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες
που σαν Ιθάκη ονειρεύεται την αγκαλιά σου.
Κι εσύ Οδυσσέα,
που το τραπέζι στρώνεις με το σώμα και το αίμα σου
τραπέζι για να φάω και να χορτάσω
κι έπειτα τα ιμάτιά σου τα σκισμένα ενώνεις
για να σε γνωρίσω Οδυσσέα.

Εσύ που όλους τους πόνους υπομένεις
σ’ όλες σου τις ζωές
γυναίκα-άντρας
θηρίο-θνητός
εσύ ’σαι αυτό που από τους δυο μας
την περιπέτεια
και τη διάρκεια
και το ταξίδι πάντα ορίζεις.
Σε όποιο πρόσωπο κι αν κάτσει η ψυχή σου,
πάλι Οδυσσέας θα ’ναι.

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Νυχτερινό

Νυχτερινό

[Ενότητα Εγώ]

Απόψε
έψαχνα να διαβάσω κάποιο δίστιχο ή ποίημα
για τον έρωτα ή την αγάπη
έστω γι’ αυτήν την αίσθηση ευάλωτου
γι’ αυτό το καλοκαίρι
όμως απογοητεύτηκα.
Δεν υπάρχει.
Δεν βρήκα.
Δεν μπορεί τόσοι αιώνες ποίησης να πήγανε χαμένοι.

Το στήθος μου πηγαίνει πάνω κάτω.
Η αναπνοή μου μέσα έξω.
Έχω καιρό να εμφανιστώ σε ανθρώπους
χωρίς να κλάψω.
Από μικρή απεχθανόμουνα τον Αύγουστο.
Μόνο ο Ιούλιος είναι για μένα καλοκαίρι.
Ο Αύγουστος είναι μια τρύπα στον χωροχρόνο,
κάτι ενδιάμεσο.
Ούτε χειμώνας ούτε καλοκαίρι.
Δεν υπάρχει.
Δεν τον βρήκα.
Δεν μπορεί τόσοι αιώνες Αύγουστοι να πήγανε χαμένοι,

κάποιος θα έζησε/αυτός θα πέθανε
κάποιος θα πέθανε/αυτός θα έγραψε
κάποιος θα έγραψε/αυτός θα ερωτεύτηκε

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Μικροί ιππότες

Μικροί ιππότες

[Ενότητα Οι άλλοι]

Χθες βράδυ συνάντησα στο πάρκο ένα σαλιγκάρι.
Παραλίγο να το πατήσω.
Τελικά κάθισα και το παρατηρούσα.
Τι μικρή ζωή να κάνει κανείς μες σ’ αυτό το μικρό καβούκι
μες σ’ αυτό το τεράστιο πάρκο
μες σ’ αυτήν την τεράστια πόλη
μες σ’ αυτόν τον τεράστιο κόσμο.

Η μύτη μου μούδιασε από συγκίνηση.
Αυτή η απρόσμενη συνάντηση μου αποκάλυψε
δύο αλήθειες:
Ότι ακόμα υπάρχουν πλάσματα που ζουν
–ήσυχα καταπώς φαίνεται–
και πως τηρούν ακόμη τα ονειροπολήματά τους
βγαίνοντας κάθε βράδυ για να κάνουν
τη μοναχική τους βόλτα
στο βρεγμένο χώμα
με κίνδυνο να είναι η τελευταία.

Μικροί ηρωικοί ιππότες.

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Μικρό πεζό

Μικρό πεζό

[Ενότητα Εγώ]

Δεν είμαι απ’ τους ανθρώπους που τους αρέσουν τα ταξίδια.
Ποτέ δεν ήμουν.
Μικρή το ήθελα πολύ να ταξιδεύω.
Όποτε ερχόταν κάποιος στο σπίτι
η μαμά τού ’λεγε να βγάλει τα παπούτσια
κι εγώ
αφού κερνιόμουνα το κέρασμα
πήγαινα και αναποδογύριζα,
κοιτούσα τις σόλες από τα παπούτσια.
Έβλεπα
βίδες σφηνωμένες
σαπισμένα φύλλα
λάσπες και χλόη
καταχωνιασμένες
κι έφτιαχνα ιστορίες λαμπερές
για τους μυστηριώδεις ταξιδιώτες που επισκέπτονται τα σπίτια
για βεγγέρες.

Μονάχα μια φορά ταξίδεψα,
τότε που ήθελα να ζήσω έρωτα.
Όμως μπλέχτηκαν τα μαλλιά μου μες στα μάτια
και φούντωσε ο φόβος του θανάτου
στην καρδιά του
και με άφησε / τον άφησα
κανείς δεν είχε σε ποιον να στηριχτεί.

Από τότε
κάθομαι στο κρεβάτι του σπιτιού μου
οκλαδόν και ξεφυσάω.
Μόνο όταν έρχεται κανείς για επίσκεψη σηκώνομαι
και πάω και τους τραβάω
να τους βγάλω τα παπούτσια.
Παλεύουμε πάνω στον καναπέ
τους ρίχνω στο χαλί
και με τα χέρια μου στην καρωτίδα τους, ουρλιάζω:
–Ψεύτες! Υποκριτές!
Τι είδους ταξίδια είναι αυτά που κάνετε μες στους ανθρώπους;
Γιατί να καταστρέφετε με όνειρα
να σπάτε με τσεκούρια τις καρδιές μας
πότε θα έρθει η σειρά σας;–

Όμως, τι κρίμα.
Οι δικοί μου μας χωρίζουν πάντα.
Κι όλα ξεχνιούνται.
Τι κρίμα.
Όλα ξεχνιούνται.

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Μια αθώα παρατήρηση

Μια αθώα παρατήρηση

[Ενότητα Οι άλλοι]

Στο πληκτρολόγιο
το γράμμα φ
είναι δίπλα στο
γράμμα γ.
Έτσι, αντί γονείς
εύκολα γράφεις και
φονείς.

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Μέθοδος

Μέθοδος

[Ενότητα Εμείς]

Κάποιος σου λέει πως σ’ αγαπάει,
σου λέει πως είσαι ο άνθρωπός του
και ύστερα σε κοιτάζει αηδιασμένος
κι απλώνει πάνω σου το χέρι του.

Κάποιος γεμίζει τις ώρες του μαζί σου,
γεμίζει τις κοινωνικές επιταγές με μια βιτρίνα
κι ύστερα σε βιάζει σαν ανθοδοχείο.

Κάποιος φοβάται να σου πει πως ερωτεύτηκε,
φοβάται να σε πάρει από τον νταβατζή σου
κι ύστερα δεν μπορεί να σε αγγίξει γιατί σε σέβεται.

Κάποιος παλεύει μανιωδώς να σε κερδίσει,
παλεύει και παθιάζεται με την παράνοιά σου
κι ύστερα λέει πως θέλει να πεθάνετε μαζί.

Μα γαμώτο.
Πολλοί προσφέρονται για να πεθάνουνε μαζί σου.
Να ζήσουν όμως;

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Μάρτης

Μάρτης

[Ενότητα Εγώ]

Τι κρίμα
να έρχεται η Άνοιξη
και να μην μπορείς να την χαρείς.
Γι’ αυτό υπάρχει ο Μάρτης
για τους ανθρώπους σαν κι εμένα που
βασανίζονται στο φως,
για τους ανθρώπους που αγαπούν
το ανοιξιάτικο αεράκι
μονάχα στις αργίες του νου
που όρισαν οι ίδιοι.

Ευτυχώς που βρέχει πού και πού την Άνοιξη
και συντονίζονται χτύποι καρδιάς και στάλες
–οι πόθοι μένουν ασυντόνιστοι–
και περπατάμε πάλι σκυφτοί, όπως το μάθαμε,
και περιμένουμε
και περιμένουμε
και περιμένουμε

ώσπου η βροχή να μας ξεπλύνει απ’ τις ανάγκες.

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Λεξικό ανωμάλων ρημάτων

Λεξικό ανωμάλων ρημάτων

[Ενότητα Οι άλλοι]

Γράφω
Διαβάζω
Περπατάω
Λειτουργίες ενός νορμάλ παιδιού
Κουράζομαι
Νυστάζω
Ξαγρυπνώ
Λειτουργίες ενός abnormal ενηλίκου
Ερωτεύομαι
Φοβάμαι
Κλείνομαι
Λειτουργίες ενός ανηλίκου
Πηδάω
Παρτάρω
Γνωρίζομαι
Λειτουργίες ενός ενηλίκου

Γράφω λέξεις
Μαθαίνω λέξεις
Πράττω λέξεις
Αποστερούμαι λέξεις.
Ζω λέξεις
Πεθαίνω λέξεις
Κι ακόμη δεν έχω μάθει ποιος είναι ο όγκος τους

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Ιβάν Πέτροβιτς

Ιβάν Πέτροβιτς

[Ενότητα Εγώ]

Απόψε το βράδυ πήγα θέατρο.
Ήταν ο θείος Βάνιας.

Στα εισιτήρια μια νεαρή γυναίκα
ντυμένη με τα καλά της ρούχα
έβγαζε εισιτήρια γι’ αυτήν
και τους ηλικιωμένους της γονείς.

Χειροκροτήματα άμα τη εμφανίσει
του πρώτου ηθοποιού.
Και του δεύτερου.
Στον τρίτο δάκρυσα
και χειροκρότησα κι εγώ.

Μία μητέρα μπροστά
ανησυχούσε
ρωτούσε το παιδί της για την παράσταση
αν του αρέσει.

Κι εμένα στο μυαλό μου
να τριγυρνάει μια προσευχή.

Θεέ μου βοήθησέ με να μην χάσω
την τρυφερότητα αυτή
την αγωνία του θεατή
τον θαυμασμό του.

Βοήθησέ με να βάζω τα καλά μου
όταν πηγαίνω θέατρο και προπαντός,
και προπαντός, βοήθα με
πάντα να ανυπομονώ για την μεγάλη κοινωνία.

Κι αν θέλεις τάμα και αντίχαρη από μένα,
μόνο μια φράση από τον Βάνια σου χρωστάω:
Εγώ θα κλαίω και θα παίζω.

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Θεσσαλονίκη

Θεσσαλονίκη

[Ενότητα Οι άλλοι]

δεν είναι πόλη πια αυτή
κουφάρι είναι
κάθε γωνιά και μια πληγή
στάζει αίμα και πύον από παντού
πέτσες που κρέμονται
δέρμα που επουλώνεται
κι εμείς
παράσιτα πατάμε πάνω και το ξύνουμε

τότε ζωντανεύουν αναμνήσεις νεκρές
εκείνος
ο άλλος
η παιδική σου φίλη
το μαγαζί που αγόραζες ζαχαρωτά και έκλεισε
ο τραγουδιστής που αγαπούσες και έφυγε

αυτή η πόλη είναι ένα σώμα μολυσμένο που σπαράζει
ανοίγει με τα δόντια τις πληγές της
κι έπειτα γλείφουμε εμείς για να τις κρύψουμε

όρνια νεκρόφιλα βυζαίνουμε τη σηψαιμία της

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Ευαισθησίες τελευταίου τύπου

Ευαισθησίες τελευταίου τύπου

[Ενότητα Εγώ]

Ξαφνικά μια μέρα άρχισα να φοβάμαι τον θάνατο.
Έγινε εντελώς ξαφνικά.
Φορούσα μαύρο πουκάμισο με δαντέλα στα μανίκια και μαύρο παντελόνι.
Μου είπαν πως σκοτώθηκε μια φίλη μου. Τροχαίο. Έφταιγε.
Πέρασα τον δρόμο.

Τα μαύρα μου μποτάκια έγιναν λουστρίν απ’ την βροχή.
Περπάτησα αντίθετα στο ρεύμα.
Στο λεωφορείο άνοιξα τη συλλογή ενός φίλου.
Πεθαίνουμε οι άνθρωποι χωρίς να γνωριστούμε.
Απ’ το παράθυρο βλέπω στη στάση ένα γνωστό σκυλί με τρία πόδια
–Βανέσα, Ρεβέκκα ή κάτι τέτοιο–
τι πράγμα και αυτό,
ν’ αυτοκτονούν μόνο οι άνθρωποι, κι όχι οι σκύλοι.
Πόσο αφύσικο είναι τελικά να φεύγεις από τη ζωή
όταν τα ζώα μένουν, τα ζώα να είναι η ίδια η ζωή.

Εγώ που ζούσα για τις σκάλες του Vertigo
και νιώθω ίλιγγο μπροστά στ’ ανάπηρο σκυλί
που δεν μπορεί να επιλέξει να πεθάνει.

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Επιγραφή

Επιγραφή

[Ενότητα Οι άλλοι]

Το ρόδο που φωτίζεται από τον φανοστάτη της ΔΕΗ
σ’ ελκύει περισσότερο απ’ τη Ροτόντα κάτω απ’ το φεγγάρι.
Είναι η φύση που φωτίζεται απ’ την τέχνη
κι όχι η τέχνη που φωτίζεται απ’ τη φύση.

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια