Γιάννης Καρατζόγλου, Ντούρλια

Ντούρλια

[Ενότητα Αποτελέσματα χρήσεως]

I

Πίσω απ’ της Ντούρλιας την κορφή έναν Απρίλη μήνα
ο Καρατάσιος με χωσιά χάλασε τον Σιαμπάν Γκέκα.

Από την Ντούρλια βίγλιζε προς την Ντοβρά ο Γκαρνέτας
κι η συμμορία του Ζλατάν του έκοψε κρυφά την καρωτίδα.

Κι εκεί στης Ντούρλιας τη σκιά ο Καπετάνιος Βόρας
σαν τα αρνιά έσφαξε «τους προύχοντες, τους πλουτοκράτες».

Δεκάδες χρόνια αργότερα, κάτω απ’ τον Ντότση λάκκο
γεμάτο οκάδες αίματα βαριά της Ιστορίας
ενώ κοιμόταν η βροχή, έκλεβα τα φιλιά σου.

Τώρα εκείνες τσ’ αγκαλιές κι εκείνη τη λατρεία
σαν το κεφάλι του Νουρή, σαν του Χατζηχειμώνα
η Ντούρλια μόν’ τα χαίρεται, η Ντούρλια τα θυμάται
κι ετούτοι εδώ οι στίχοι μου που λιώσαν σαν τα χιόνια.

II

Πίσω απ’ της Ντούρλιας την κορφή, αιώνες για αιώνες
για τις χωσιές θα μελετάν τον Αρναούτ Εφέντη
δεν θα μιλάν για τις κλεφτές, για τις κρυφές στιγμές μας
που σαν τα χιόνια λιώσανε, πετρώσαν σαν τα δέντρα.

III

Κι εγώ τις μπούλες σαν θωρώ κάθε Ψυχών Σαββάτο
βάζω στου Βάντση τον μυχό σαράντα πέντε λίρες
κι αυτός μου παίζει μες στ’ αυτί λυπητερούς ζουρνάδες
ώσπου να πέσω σαν ξερός τη μνήμη του να υφάνω
γύρω στις έξι το πρωί που τριγυρνάν μπουλούκια
στου λαναρά τους αργαλειούς τουλπάνια για να γίνουν
τα κρυφοδάκρυα να κρυφτούν που φύγαν σαν αιθέρας.

IV

Ανάθεμά σας, τρυφεροί και φοβεροί ζουρνάδες,
κάθε χρονιά τον Μάρτιο ψηλά στον Αϊ-Αντώνη
λυγίζει η ανάσα σας στης μνήμης τα χωράφια
φτηναίνουνε τα αχλάδια σας, γέρνουνε οι μουριές σας
γερνούν παπάδες ψέλνοντας σιγά το εν υψίστοις
και κάθε χρόνο μού στερούν κι ενός φιλιού κομμάτι
ώσπου η Ντούρλια να κρυφτεί πέρα στους πέρα κάμπους
κι εγώ μαζί της να χωθώ βαθιά στον Ντότση λάκκο.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Ο καιρός των ερώτων στη συγκεντρωτική έκδοση Πηγαίος κώδικας (2009) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Advertisements

Γιάννης Καρατζόγλου, Μοναχικός συλλέκτης

Μοναχικός συλλέκτης

[Ενότητα Αποτελέσματα χρήσεως]

Συλλέγει μπουκάλια με κρασί. Οίνους αίνους αιώνια σιωπηλούς
που ανοίγει σε οχληρές στιγμές, πλουσιοπάροχες σε λήθη
γεμάτες λάθη ιδιωτικά που στοίχειωσαν σαν σπίτια-ερειπιώνες
κι αφήσανε οπωροφόρες γεύσεις μακρινές από τρισάγιες πόρνες.

Οίνους αφθώδεις, χρώματα ροζέ, άκρως ερυθρές γουλιές
που καταπίνει μαζί με μνήμες οπτικές σε οθόνες πλάσματος λευκές
βλέποντας πάνω τους άχρονες φιγούρες να επιστρέφουν τη ζωή του
ανήμπορος να αναστήσει ιστούς και μέλη αλλοτινά οριστικώς χαμένα.

Κι αργά αποκοιμάται σ’ ένα σύννεφο αισθήσεων ψευδών
ψευδεπίγραφα περιβόλια περιστοιχίζουν τον σκοτεινό του ύπνο
όνειρα μπρούσκα ταλανίζουν το άμοιρο κρεβάτι ως τα χαράματα
μέχρι ο φελλός τους το φύλλο του να εξουδετερώσει ως το πρωί.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου: Μία φορά, σε κάθε ζωή

Μία φορά, σε κάθε ζωή

[Ενότητα Κατάθεσις προθεσμίας]

Μία φορά μες στη ζωή, σε κάθε ζωή, μονάχα μία
η φοβερή στιγμή του ερχομού, ο πρώτος λόγος
η τρυφερή της εφηβείας αυγή, η εφεύρεση του κόσμου
το πρώτο φιλί, το πρώτο σπίτι, το πρώτο αφεντικό
και η σκοπιά δύο με τέσσερις στους ποταμούς της νύχτας.

Μία φορά μονάχα στη ζωή θα ’ρθει ένα πάθος εξολκέας
να κάνει αίμα την αναπνοή και μουσική τη δύση
τα καλοκαίρια ερμαφρόδιτα στου πόνου τα σκληρά πουκάμισα
θα ’ρθει σαν τον αετό ο ένας έρως ξάφνου απ’ τα πέρα μέρη
ο άπαξ, ο μοναδικός, θ’ αφήσει στην ψυχή εγκοπές ως το τέλος.

Μονάχα μία φορά, σε κάθε ζωή, θα ’ρθει η ευκαιρία
του κτίζειν και ανοικοδομείν στα πέλματα του ουρανού
η θέα της εξουσίας, η μάχη της χαράς, το πέταγμα προς τα άνω.

Και μία φορά, μία πάλι μονάχα, νύχτα που φεύγεις
μ’ ένα μικρό τίναγμα του ονείρου, πέταγμα στη σιωπή.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Οι μέρες του ποιητή στη συγκεντρωτική έκδοση Πηγαίος κώδικας (2009) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Μια γκρίζα ζωή κοιμάται

Μια γκρίζα ζωή κοιμάται

[Ενότητα Κατάθεσις προθεσμίας]

Έφτασε η ώρα για το μηδενικό καλοκαίρι
που ο ήλιος σηκώνεται, βρέχει παντού την ευωδία του
βαρκούλες αντιστέκονται στα δροσερά μελτέμια, κι όμως
τίποτα δεν συμβαίνει.

Θέλω να πω, όχι πως δεν ξεχειλίζει καλοκαιρινή ευδία
όχι πως ξέφρενα κορμιά δεν σαλαγάν στις άμμους
ή ότι πάψανε να ευωδιάζουν κάθε νύχτα σαν άγιοι Χριστιανών

αλλά να, δεν το περίμενα ποτέ, τον Αύγουστο του ’65
ένα πουλάρι αδίστακτο στα δεκαοκτώ, ότι θα ’ρχόταν
χαμένοι Αύγουστοι, χαμένες μέρες, μηδενικές και τιποτένιες
και θα περνούσαν έτσι, ανέραστα και χάρτινα και μουλωχτά
σαν του Αυγούστου τα φεγγάρια μες στα σύννεφα.

Θέλω να πω, πενήντα τόσα χρόνια τώρα πίσω
μέρες και νύχτες ποτίστηκα τους πόθους των χρωμάτων
και, τώρα, η γκρίζα μου ζωή κοιμάται.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Οι μέρες του ποιητή στη συγκεντρωτική έκδοση Πηγαίος κώδικας (2009) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Μέμψις αστόργου δωρεάς

Μέμψις αστόργου δωρεάς

[Ενότητα Διαβατήριος έρωτας]

Μου κληροδότησες μία τεράστια περιουσία:
σαράντα στρέμματα φιλιά, χιλιάδες χρεόγραφα αγγίγματα σφιχτά
το ήμισυ εξ αδιαιρέτου του κορμιού σου που ξόδεψα το αίμα μου
για να αποκτήσω εξ ολοκλήρου
σπίτια κρυφά για δίωρη ιερή φιλοξενία
τόπους έξοχα θαλασσινούς κι απόμακρα βουνίσιους
κουβέρτες τυλιγμένοι εκεί σφιχτά στον ιστιοπλοϊκό
ή στις πρωτεύουσες του κόσμου ενώ γεννιόταν η ιστορία
και στο γραφείο ώρες ατέλειωτες κλειστά τα φώτα τα τηλέφωνα
για μια στιγμή χαμένος αν δεν γνώριζα πού είσαι.

Αυτή λοιπόν τη δωρεά ζωής τώρα την αποκρούω.
Άστοργα μου την έδωσες, στοργικά σ’ τη γυρίζω πίσω.
Μέμφομαι τα όσα ζήσαμε άπαξ: Άδικα μου τα έκλεψες
γιατί δεν είχες πίστη και ελπίδα και υπομονή

κι ακόμα γιατί δεν καλύπτει αυτή σου η δωρεά τη νόμιμη μοίρα μας
που ήταν γραμμένο να είναι άλλη απ’ αυτή που παίχτηκε
την παράνομη την ασυνεχή την πεπερασμένη την παροξυντική.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Η φάρσα

Η φάρσα

[Ενότητα Διαβατήριος έρωτας]

Πέρασαν χρόνοι, αλλά οι κινήσεις θύμιζαν την «άλλη εποχή»
παρόμοιες στύσεις σε παράγωγα δρομάκια, παρεμφερείς τριβές
σε τοίχους, πίσω από θυρόφυλλα, σχεδόν ίδια λόγια, ψίθυροι
χαμηλοί και τέλος ασθενικές κραυγές σε ίδια άνοιξη, οιστρογόνο.

Όμως όχι. Ήταν αλλιώς εκείνη η εποχή.

Τότε, στη μέση της πλατείας του κόσμου ένα αιώνιο φιλί
με έκθαμβους χιλιάδες θεατές κατέληξε σε μια κοινόχρηστη αυλή
ώσπου να πέσει καταρράκτης το γάλα της σπηλιάς σου
και μια απέραντα λευκή κραυγή σού φώτισε όλη την άνοιξη.

Ήταν σίγουρα αλλιώς.

Έτσι που δεν καταλαβαίνω αν ο δικός μας έρωτας
αρνητικός ηλεκτρισμός
ενέργεια γήινη, έλξη του ζώου, αντιστροφή θανάτου
ένωνε τους αδένες μας τόσο μοναδικά, που έκτοτε
όποια άλλη άνοιξη γράφει παρόμοια ιστορία να φαίνεται
σαν επανάληψη με τη μορφή της πιο γελοίας φάρσας.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Ο καιρός των ερώτων στη συγκεντρωτική έκδοση Πηγαίος κώδικας (2009) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Διαβατήρια

Διαβατήρια

[Ενότητα Διαβατήριος έρωτας]

«Έχω δει και καλύτερες μέρες», είπε
το φετινό καλοκαίρι και βιάστηκε να φύγει.

Εγώ όμως κανένα τόσο σκληρό και βιαστικό
εδώ και πενήντα τόσα χρόνια.

Διαβατήριοι καημοί, διαβατήριοι χρόνοι
διαβατήρια έργα ανθρώπων, διαβατήρια καλοκαίρια.

Σε πέτρες καταλήγετε και κοχύλια και πυριτικά
σε μια αργόσυρτη πορεία στη σκόνη.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Οι μέρες του ποιητή στη συγκεντρωτική έκδοση Πηγαίος κώδικας (2009) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου: Γυρίζω, μάνα

Γυρίζω, μάνα

[Ενότητα Κατάθεσις προθεσμίας]

Είδα τη μάνα στο απέναντι μπαλκόνι, βημάτιζε
επάνω κάτω όπως παλιά, μήνες πριν φύγει.

Σε ξένο τόπο, άνυδρο, δεν πίστευα στα μάτια μου
τα άσπρα της μαλλιά χυμένα ανεμίζαν όπως πάντα.

Σαν να μου έλεγε: τι να γυρεύεις κει στα μακριά, αγόρι μου
ποιοι σε ξαπόστειλαν στα σύνορα απελάτη
ή μήπως τιτουλάριο στης σατραπείας τις άκρες
να κλείνεσαι στους τοίχους σου τα βράδια, να γεμίζεις έρπητες
πικρό ψωμί να τρως τα μεσημέρια στις υγρές αλέες
για ένα έμβασμα, για το ταμπάκο σου και δυο τρία ρουχαλάκια…

Οι ξένοι με εξόρισαν, μάνα, στα πέρατα.
Αγόρασαν τη γη μας πρώτα, μας καλόπιασαν
με διορίσαν στην αυλή τους πρώτο λογοθέτη με τιμές
με παίδεψαν με πρωινές ασκήσεις και νυχτερινές πορείες
με εκπαίδεψαν στα φοβερά δρεπανηφόρα και στις βαλλίστρες τους
μα όταν μάθανε τη γλώσσα και τα χούγια μας με διώξανε
τρεις μήνες πριν κι εσύ, μάνα, μ’ αφήσεις για άλλη πατρίδα.

Τώρα σε βλέπω, μάνα, κυρτή σκιά σε όλα τα μπαλκόνια
και παίρνω θάρρος κι ετοιμάζω τους δικούς μου μισθοφόρους.
Με νέο στρατό θα επιστρέψω στρατηλάτης νικητής
ορκίζω ήδη νέους πιστούς στης τελικής επέλασης τον στόχο
όταν σειρά θα κόβονται απ’ τη ρίζα τα χέρια των ασεβών
όταν τα επίορκά τους βλέμματα θα αναβλύζουν καταρράκτες αίμα
και θα με στέφουν μες στο στάδιο γονατιστοί εκλιπαρώντας…

Γυρίζω, μάνα.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Γενέθλια στο σπίτι με τις γάτες

Γενέθλια στο σπίτι με τις γάτες

[Ενότητα Διαβατήριος έρωτας]

Πάει πολύς καιρός από τότε, μέσα σε σήψη
ανάμεσα σε στείρες τηλεοράσεις κι εχθρικά ραδιόφωνα
μουσικές αυλές κακόηχες εκκλησίες άγευστες χειρονομίες
πρωινά καφενεία γεμάτα νυχτοφύλακες κι οργανοπαίχτες
σε μια γειτονιά παράξενα γεμάτη καφέ γάτες,
που άρχισε η αποσύνθεση.

Πάει ένας χρόνος τριγυρισμένος γάτες.
Μακρινές οι γνώριμες φωνές ξένες οι γλώσσες αρχαία οικόπεδα,
το σώμα τριγυρίζουν κατσαρίδες το λοιδορούνε,
μαυρισμένοι οι τοίχοι πλαστικές κουρτίνες μονήρεις νύχτες.
Εδώ, οι γάτες μόνο κοιμούνται αγκαλιασμένες.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Οι μέρες του ποιητή στη συγκεντρωτική έκδοση Πηγαίος κώδικας (2009) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Βιογραφικό σημείωμα

Βιογραφικό σημείωμα

[Ενότητα Κατάθεσις προθεσμίας]

Εμπόρων εγγονός που χάσανε το βιος και τη βολή τους
όταν μαζεύονταν το έθνος απ’ τις πορτοκαλιές πεδιάδες των ελαιώνων
για ν’ αποκατασταθούν σε βάλτους ενεργούς και σε λιθάρια
σε βουνίσια κοπάδια στενής πατρίδας άλλης.

Αστών παιδί κι ο ίδιος ξανά αστός σε πόλη επίκτητη
ξεκίνησε απ’ τη γέννα με τύχη γκριζωπή
νωρίς γνωρίζοντας τους ανταγωνισμούς της μεγάλης αλάνας
την αδικία στα πρώτα χτυπήματα της εποχής την έχθρα
τη νοθεία των ακόρεστων τα γλέντια των φαύλων
τη φθονερή εκδίκηση των αφανών την απληστία των ληστών
τη λαγνεία θεοσεβούμενων την ηθική των τυχερών.

Κατεστραμμένων ξανά εμπόρων από την Κρίση εγγονός
φαμίλιες έβλεπε ανέστιες στα πριν χρόνια ν’ ανεβαίνουν
να παίρνουνε μπουκιές από την προσφυγιά τον πόλεμο τον χαλασμό
να χτίζουν σπίτια στα ερείπια των κυνηγημένων
να τραπεζώνουν ισχυρούς να κάνουν μεταξύ τους προξενιά
να κλείνουν τον δρόμο μ’ οδοφράγματα χρυσές λίρες.

Περιουσία δεν έκανε. Πηγή σαν βρήκε, του κόψαν το νερό∙
νικητής μόλις έφτασε, τον ακυρώσαν οι ελλανοδίκες.
Στη νέα πατρίδα φτιάχνει παιδιά που εγγόνια θα του κάνουν
σε πόλεις παρείσακτοι κι αυτοί και μέτοικοι στις επαρχίες
του νέου κόσμου του ανηλεή του άπληστου του ανοικτίρμονα.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Οι μέρες του ποιητή στη συγκεντρωτική έκδοση Πηγαίος κώδικας (2009) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Άφραγκη καρδιά

Άφραγκη καρδιά

[Ενότητα Αποτελέσματα χρήσεως]

Άφραγκη καρδιά κι εγώ της χτίζω έρωτες εικονικούς.
Παραλαμβάνω έμφροντις το άχραντό σου πνεύμα
με δάκρυα στα χέρια το εναποθέτω στο ξύλο αγιογραφίας
το ανασηκώνω ως έμβλημα επανάστασης παλλαϊκής

αγαπώντας το όπως μόνο οι μεσήλικες γνωρίζουν να αγαπάνε
πιο μαλακά, όχι ανάξια ούτε βάναυσα πλην όμως βιαστικά
μην φύγει χρόνος απ’ τις θάλασσές σου, χαθεί σε άλλα μάτια
και σίγουρα πιο άτολμα στις διαπλοκές του δικού μας δειλινού.

Σκέφτομαι πώς θα γηροκομούσες το πρώην εύφορο σαρκίο μου
με τι λαμπιόνια λαμπερά θα τύλιγες την πρώτη των σωμάτων μας
και εγώ τι δόλια μέσα θα έστηνα να διαρκέσουν τα αποτυπώματά σου
θεραπαινίδα γερόντιου, σκλάβα αφέντισσα του εσχάτου πάθους.

Σώζω τη μορφή σου σε δισκέτες για να θυμάμαι τις πλασματικές σου στάσεις
το πώς με λάτρεψες φαντασμικά στο τελευταίο μου φέγγος
σε φιλμ του νου τυπώνω ερωτικά πυροτεχνήματα της τελευταίας έκθεσής σου
να τα θυμάμαι τον χειμώνα της σιωπής.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Αποτελέσματα χρήσεως

Αποτελέσματα χρήσεως

[Ενότητα Αποτελέσματα χρήσεως]

Εδώ προς το παρόν σύρει γραμμήν ο ποιητής
αθροίζει χρεώσεις και πιστώσεις της ζωής του
πάει να κλείσει τον λογαριασμό αποτελέσματα χρήσεως.

Πολλά εβίωσε τελευταία – σεισμούς, πτωχεύσεις, καταποντισμούς∙
ζητάει χρόνο για να δει τις μη αναστρέψιμες διαδρομές του
τις επιπτώσεις τους να μελετήσει, τις παράπλευρες απώλειες στην ψυχή του
και να ελέγξει επιμελώς το λογιστήριο της ζωής του.

Γιατί προσώρας
δεν έχει λέξεις πια να επενδύσει, είναι στα κάτω το χρηματιστήριο
των παθών και των σωμάτων, περνάει νύχτες ακουσίως αναμάρτητες
και τα ομόλογά τους έχουν απόδοση μηδενική.

Πλησιάζει η μεγάλη προθεσμία υποβολής κερδών και ζημιών.
Εκείνος κοστολογεί προσθέτει διαγράφει ισοσκελίζει
κι επιφυλάσσεται του φόρου που εκ των πραγμάτων θα προκύψει.

Αν, όπως έλεγε ο δάσκαλός του, ο φόρος και ο θάνατος
είναι οι μόνες του βίου σταθερές, την πρώτη επλήρωσε πλειστάκις.
Εν πλήρει αναμονή, ανασκουμπώνεται για την άλλη
τη δεύτερη βεβαία συνθήκη.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Οι μέρες του ποιητή στη συγκεντρωτική έκδοση Πηγαίος κώδικας (2009) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Αποκάλυψη κρυπτοποιητή

Αποκάλυψη κρυπτοποιητή

[Ενότητα Αποτελέσματα χρήσεως]

Τριάντα χρόνια κρυφός στη θέα ποιητής
σαν φύλλο μυστικό, άδικη φύση, σιγανή φωτιά
ζούσε στις υπώρειες των ανθρώπων
στα αντερείσματα του ψύχους τους.

Χρόνια ζωγράφιζε ποιήματα βαθιά μες σε σπηλιές
κάτω από λίθους προϊστορικούς κουκουλωμένα
κιβωτιόσχημους στίχους κραυγές που έκρυβε στο χώμα
ενώ εμφανώς πουλούσε προϊόντα ανώνυμα άχρηστες υπηρεσίες
εκδίδοντας νυχτερινά δελτία αποστολής της ψυχής του
ξοφλώντας χρέη έγκαιρα με μια ζωή σε μόνιμη υποθήκη.

Κάποια όμως μέρα μαθαίνεται το σφραγισμένο μυστικό του
αχρείοι ερευνητές των ξένων βίων διαδίδουν αλήθειες στην οθόνη
τον καταγγέλλουν στο κοινό ότι τις νύχτες έκλαιγε λέξεις
χαράματα ότι σφάδαζε από ποίηση και δεν υπήρχε
νοσοκομείο εφημερεύον για εσωτερικούς λυγμούς να εισαχθεί
κι αυτός να καταπίνει, λέει, γαλάζιες λέξεις κίτρινες και πράσινες
εκφράσεις να του γιατρέψουν το άλγος της φθοράς
πριν να περάσει απέναντι κραυγάζοντας σιωπή.

Και αντί λίθων το πλήθος χειροκροτεί ομαδικά τις στέρφες νύχτες του
με θαυμασμό επιχαίρει το ακατανόητο το ασύλληπτο
τη στέρφα ζήση του, λευκές τις σελίδες που γέμιζαν εμφύλιους έρωτες
ακατανόητες πληγές για εκείνους, ερωτηματικές εικόνες της καρδιάς
δίαυλοι ανοχύρωτοι μονόδρομων που οδηγούσαν προς το τέλος
μιας αναπόφευκτης πορείας προς την τελευταία συναλλαγματική.

Χειροκροτούσε το κοινό τον εφήμερο καβαλάρη της σιωπής
όπως ο όχλος πάντα επιχαίρει τον αυθαίρετο ιππέα του λόγου
και ο κρυφός ποιητής έτρεχε να κρυφτεί απ’ τα χαίρε τους
στο λοιμοκαθαρτήριο της ιστορίας.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Αναπαλαίωση

Αναπαλαίωση

[Ενότητα Κατάθεσις προθεσμίας]

Όταν πια έχεις αποκοιμηθεί και σβήσουνε τα μαύρα φώτα
αρχίζω το ψαχούλεμα. Τις τσέπες του παλτού σου
τις τσάντες της ψυχής σου τα περσινά γοβάκια των διακοπών
τα εσώρουχα της απουσίας σου.

Κι όλα όσα σου έκανα στη ζωή μας, τους ψίθυρους
που έστελνα αλλού, τις νύχτες που σου στέρησα
τις βρίσκω εκεί αποθηκευμένες μαζί με δείγματα
μικρά αρώματα κάθε προδοσίας μου τόσο ζωντανά
που μόλις ανοίγεις το μπουκαλάκι πετιούνται
φιλιών και ερώτων αποσπάσματα.

Όταν αποκοιμιέσαι, ανάβω τα δικά μου φώτα και σου ψαχουλεύω
ό,τι μυστικό καλοκαίρι σου έκρυψες κι εσύ
σου κλέβω τα κλειδάκια των ονείρων σου
και με τα ψέματά σου ξαναχτίζω τα νιάτα μας.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Σκαλομαρία στη μνήμη στη συγκεντρωτική έκδοση Πηγαίος κώδικας (2009) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου