Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Στη μητρόπολη

Στη μητρόπολη

Η ξενάγηση περιλαμβάνει τα μουσεία:
τέχνης, τεχνολογίας, φυσικής ιστορίας,
βοτανικό κήπο, τους θησαυρούς του δημαρχείου
και το εμπορικό κέντρο με τα υψηλότερα
κτήρια στον κόσμο.

Αν ακυρώσουμε τη συμμετοχή
υπάρχει ιδέα να έχουμε
χιλιάδες εντυπώσεις
γυρίζοντας ελεύθερα στους δρόμους,
αλλάζοντας χωρίς πρόγραμμα τους σταθμούς
στον υπόγειο.

Η ακτινοβολία της πόλης είναι τεράστια,
μπαίνει από τα παράθυρα, κυλάει
γύρω από τους καθρέφτες,
δικαιολογεί τη σαρωτή εξάπλωση
των επιχειρήσεων,
δημιουργεί καινούριες εκπλήξεις
ή επινοήσεις,
αγορές, χρηματιστήρια, πολιτικά γεγονότα∙
όμως πιο πολύ σου φωτίζει το πρόσωπο
καθώς σφίγγεις την υπέροχα λεπτή σου μέση
που στρογγυλεύει τους γοφούς
και τονίζει το στήθος.

Έτσι εκθαμβωτική σε περιγράφει
στις αίθουσες αναμονής.
Όταν απομακρύνεσαι, όταν χάνεσαι
στους απέραντους δρόμους,
ανεβαίνεις ομορφότερη, έτοιμη να καταστρέψεις
μ’ ένα σου βλέμμα
εκείνα τα σχέδια συμμετοχών
ξεναγήσεων και θεαμάτων.

Από τη συλλογή Ανοικτή γραμμή (1984) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Στη γιορτή

Στη γιορτή

Δεν βρήκε διεύθυνση,
δεν βρήκε κανένα,
κάπου αλλού ήταν η γιορτή,
σε κάποιον άλλο αριθμό∙
κατέβηκε στο περίπτερο
και ζήτησε τηλέφωνο,
χάθηκε μ’ ένα δανεικό
γοργόφτερο αμάξι.

Αναβολή δεν χωρούσε,
ήταν γιορτή οι φίλοι που περίμενα
σε κάποια αίθουσα μυστική,
ήταν γιορτή το δυνατό
και ντελικάτο σώμα του
να χαρίσει παλμό και ένταση.

Από τη συλλογή Ανοικτή γραμμή (1984) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Όταν οι ηθοποιοί ετοιμάζονται

Όταν οι ηθοποιοί ετοιμάζονται

Διανυκτερεύουμε από πόλη σε πόλη,
τη μέρα συνεχίζουμε το ταξίδι,
φοράμε καπέλο και γυαλιά ηλίου
για ν’ αποφεύγουμε τη δημοσιότητα.

Μέχρι τώρα κανείς δεν μας γνώρισε
ούτε μας ζήτησε αυτόγραφο.

Έγινε η διανομή των ρόλων,
δουλεύουμε εντατικά πάνω στη μουσική
και το χορό της παράστασης,
με συχνές μετακινήσεις κρύβουμε
τους έρωτες που κάποτε
θα εκδηλωθούν με πάθος.

Το άγνωστο πλήθος έσβησε τα ίχνη μας,
όμως οι δημοσιογράφοι ακολουθούν
και δεν θ’ αργήσουν να κάνουν τα πάντα
για να μας πάρουν συνέντευξη.

Προσπαθούμε να κρατήσουμε
μυστικό το ταξίδι,
κι όσα σχέδια ετοιμάζουμε
θα τ’ ανακοινώσουμε αργότερα.

Κρυφά αγοράσαμε κεραία για το ραδιόφωνο
κι ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια
για όσο διάστημα θα παραμείνουμε στην εξοχή.

Από τη συλλογή Ανοικτή γραμμή (1984) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Οι καθαρές στολές

Οι καθαρές στολές

Η πομπή των αυτοκινήτων
άφηνε ένα λεπτό σύννεφο σκόνης
πίσω απ’ τα κυπαρίσσια
και τους καταπράσινους λόφους∙
ήταν ιδανικό το τοπίο
μ’ ορμητικούς καταρράχτες
εδώ κι εκεί
για να κυνηγάμε ο ένας τον άλλο
πίνοντας πορτοκαλάδα στα εξοχικά περίπτερα
καθώς γυρίζαμε λαχανιασμένοι.

Τότε οι άλλοι έμειναν πίσω
κι εμείς ακολουθήσαμε
τους νεαρούς ορειβάτες∙
έτσι βρήκαμε τις όμορφες στολές τους
κρεμασμένες πάνω στα δένδρα,
κι αφού τις φορέσαμε
βλέπαμε
όση ώρα εκείνοι κολυμπούσαν
κάτω απ’ το «στόμα του δράκου»,
τη φοβερή σπηλιά
που σε λίγο θα ανακάλυπταν.

Από τη συλλογή Ανοικτή γραμμή (1984) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Ο δημοσιογράφος

Ο δημοσιογράφος

Φόρεσε ένα βαρύ παλτό,
πήρε τα γάντια στο χέρι,
κι άρχισε να κατεβαίνει ένα ένα τα σκαλοπάτια∙
λίγη ώρα πριν όλος ο κόσμος
κατέβαινε τρέχοντας για να προλάβει
τους αγώνες δεξιοτεχνίας και ταχύτητας.

Από την άλλη άκρη ξεκινούν οι πρωταθλητές
μ’ ένα σμήνος γύρω από το λαιμό τους
αυτοκίνητα και χιλιάδες θαυμαστές,
που συνωθούνται πηδώντας ο ένας
στον ώμο του άλλου
περιμένοντας πολλά:
προετοιμασίες, στοιχήματα, απροσδιόριστες εξελίξεις.

Οι συνάδελφοι προβλέπουν ένα θεαματικό παιχνίδι.

Τηλεφώνησαν επειγόντως,
γυρεύουν ταινίες κι ένα δανεικό μαγνητόφωνο,
εκείνο που είχαν χάθηκε την τελευταία στιγμή,
όταν κάποιος που έδινε συνέντευξη
γλίστρησε στο παγωμένο χιόνι.

Από τη συλλογή Ανοικτή γραμμή (1984) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Ένα ποτήρι κρασί

Ένα ποτήρι κρασί

Τα ποτά σερβίρονται
σε ειδική αίθουσα,
τα παίρνουμε στο χέρι
και κατεβαίνουμε στον κήπο.
Έχουμε την άδεια
να φέρουμε καρέκλες
κι όσα τραπέζια θέλουμε,
να μεταφέρουμε τ’ αγάλματα
και να ορίσουμε την θέση
της ορχήστρας.

Εκεί θα τρεμοσβήνουν τα φώτα
καθώς οι καλεσμένοι
θα πλησιάζουν τις μαρμάρινες σκάλες
που απλώνονται σ’ όλο τον κήπο∙
θα φέρνουν κι άλλα ποτά
στα τραπέζια
και θα γεμίζουν πάλι
τα ποτήρια τους,

ενώ στην κρυφή γωνιά
των συναντήσεων
βυθομετρούν τη νύχτα
και λικνίζονται με πάθος.

Ο κήπος ανοίγει για πρώτη φορά
στο κοινό∙
τον βρίσκει κανείς σε αρκετά
υψηλή τιμή
για τις σπάνιες
τις πολύ ευτυχισμένες
στιγμές της ζωής σας.

Από τη συλλογή Ανοικτή γραμμή (1984) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Εισιτήρια

Εισιτήρια

Φορούσε μπουφάν
κι ήταν πανύψηλος,
έλαμπε και το κορίτσι δίπλα του,
αγκαλιασμένοι κατέβαιναν δυο δυο
τα σκαλοπάτια,
κι έτρεχαν στην πλατεία να προλάβουν
τη λιακάδα.

Περίμενα το επόμενο
και το αμέσως επόμενο λεωφορείο∙
μπροστά οι άλλοι στριμωγμένοι,
βιαστικοί στις δουλειές τους
κτυπούσαν τις πόρτες ανυπόμονα,
και κόσμος έφτανε μπουλούκι.

Από τη συλλογή Ανοικτή γραμμή (1984) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Απατηλά τεχνάσματα

Απατηλά τεχνάσματα

Αν κτυπήσει το κουδούνι
θα κλείσουμε τις πόρτες∙
αν βάλει τις φωνές κι επιμένει
με κάποιο άλλο τρόπο θα εμποδίσουμε
την παρουσία του, τον πανίσχυρο ερωτισμό του.

Μόνο που αυτές οι απειλές
κι οι άγριες διαθέσεις,
παρ’ όλο το πάθος, τελείωναν
σιωπηλά και άφοβα,
έπεφταν στο σκοτάδι
την ώρα που το πιο όμορφο
το πιο επικίνδυνο αγόρι
ήδη έκλεβε την παράσταση∙
επέβαλλε ποιο κρασί θα πιούν,
τι θα χορέψουν,
και πιο πολύ γοήτευε
τις γυναίκες που με τόσο κόπο
προσπαθούσαν να κατακτήσουν.

Από τη συλλογή Ανοικτή γραμμή (1984) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Άναβαν τα φώτα

Άναβαν τα φώτα

Φωτογραφίες από επίκαιρα γεγονότα,
κυρίως αθλητικά,
έγχρωμες, κολλημένες στο τζάμι της βιτρίνας
σ’ εξαιρετικά στιγμιότυπα,
από μακριά τραβούσαν την προσοχή του κόσμου,
κι ας γυάλιζε λίγο το τζάμι
καθώς άναβαν τα φώτα
στο κέντρο της πόλης,
μέσα στην κίνηση,
ανάμεσα σε διάφορες εικόνες
και ποικίλες εκφάνσεις.

Από τη συλλογή Ανοικτή γραμμή (1984) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Γιώργος Λ. Οικονόμου: [Το κορίτσι που μου φέρνει τον καφέ…]

Το κορίτσι που μου φέρνει τον καφέ και το κουλούρι,
τώρα το λεν Ελένη.
Στην Αρμενία την πατρίδα της αλλιώς την έλεγαν
όμως εδώ που βρέθηκε, έχει χρόνια ν’ ακούσει το πρώτο όνομα.
Μόνο στον ύπνο της καμιά φορά ακούει τη μάνα της να την φωνάζει
με το βαφτιστικό μα δε γυρίζει το κεφάλι·
τώρα την λένε Ελένη.

Από τη συλλογή Γιώργος Λ. Οικονόμου: 15 νέα ποιήματα (2020) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: [Πέθανες…]

Της Δώρας

Πέθανες
είπαν,
όσοι δεν σε γνώρισαν
κι εγώ μαζί τους αυτό πίστεψα.

Μα ήρθες
και τρυφερά
μου ψιθύρισες:

ανόητε
κήπος έγινα
που τόσο πολύ λαχτάρισες
λεμονοκυπάρισσο
να φυτέψεις
και βασιλικά

ανόητε
που πίστεψες
πως πέθανα
εγώ που για το χατίρι σου
χώμα έγινα
τσιμέντο κι ασβέστης
να με πατάς
να με σβήνεις
κι ύστερα
ποιήματα να μου γράφεις.

Από τη συλλογή Γιώργος Λ. Οικονόμου: 15 νέα ποιήματα (2020) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: [Ο κυρ-Αντώνης…]

Ο κυρ-Αντώνης
με τους ρόζους στα χέρια
έραβε και διόρθωνε ρούχα.
Μια μέρα που ήμουν λυπημένος
μου μίλησε για τα παιδικά του χρόνια
και έτσι επιδιόρθωσε
με το βελόνι την καρδιά μου
ο κυρ-Αντώνης.

Από τη συλλογή Γιώργος Λ. Οικονόμου: 15 νέα ποιήματα (2020) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: [Ξυρίζει το ξυράφι…]

Ξυρίζει το ξυράφι
Ξυρίζει
Κι όσο παλιώνει
Τόσο ομορφαίνουν
Οι ιστορίες του.
Όπως εκείνη
Με τον ηλικιωμένο κουρέα
Που ύστερα από δύο
Απανωτά κοψίματα
Κατάλαβε πως ήρθε η ώρα
Να κλείσει το κουρείο του
Το ίδιο ένιωσε
Κι ένας άλλος κουρέας
Ένα Σάββατο
Που δεν πάτησε ψυχή στο μαγαζί
Κι ο πατέρας
Είχε γεμάτο
Ένα μικρό βαλιτσάκι με τα απαραίτητα
Ανάμεσά τους
Κόκκινα Astor ξυραφάκια
Κι άλλα χρυσαφί με μπλε
Wilkinson
Τόσο πολύ φοβόταν
Μην τον πιάσουν αξύριστο
Και καταλάβουν
Πως έχει χρόνια να δουλέψει.

Από τη συλλογή Γιώργος Λ. Οικονόμου: 15 νέα ποιήματα (2020) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: [Θα ξαναβρεθούμε…]

Της Δώρας

Θα ξαναβρεθούμε
την ώρα που τα παιδιά
μαθαίνουν το άλφα.
Μ’ ένα χαμόγελο και άδολη ματιά
ρούχα καθαρά, νύχια κομμένα
κανέναν δεν έχουμε να καταδώσουμε
ποιήματα παλιά μας νανουρίζουν.
Θα ξαναβρεθούμε
σε μια αιώνια άνοιξη
την ώρα της Ανάστασης.
Θα είμαι φαντάρος
και θα ’σαι απολυτήριο,
θα είμαι λάθος
και θα ’σαι συγγνώμη,
διψασμένος
κι εσύ νερό,
κυνηγημένος
κι εσύ κρυψώνα.

Θα ξαναβρεθούμε –
σπουργίτι εσύ
ψίχουλο εγώ.

Από τη συλλογή Γιώργος Λ. Οικονόμου: 15 νέα ποιήματα (2020) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: [Έχω για άλλοθι…]

Έχω για άλλοθι
ένα γραφείο.
Εκεί περιχαρακώνομαι.
Δύσκολα μπορεί
να φανταστεί ο επισκέπτης
πως ο μεσήλικας που αντικρίζει
κρύβει στα συρτάρια του
μια παιδική προσευχή.

Από τη συλλογή Γιώργος Λ. Οικονόμου: 15 νέα ποιήματα (2020) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: [Ακούω τη φωνή σου…]

Ακούω τη φωνή σου
χωρίς να μου μιλάς.
Βλέπω τα μάτια σου
σε πρόσωπα αγνώστων
κι όταν σε σκεπάζω με την κουβέρτα
από κάτω βρίσκεται
κάποιος άλλος.
Με κατακλύζει η αγάπη
κι ένα παράπονο –
που δεν μπόρεσαν
να το αναγνωρίσουν οι γιατροί.

Από τη συλλογή Γιώργος Λ. Οικονόμου: 15 νέα ποιήματα (2020) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: [Ακόμα και τα πιο όμορφα κορίτσια…]

Ακόμα και τα πιο όμορφα κορίτσια
κρύβουν μια λύπη στα μάτια τους
κι είναι αυτό που με σταματάει
την πόρτα του σπιτιού τους να περάσω.
Ξέρω πως την κρίσιμη στιγμή
τη θλίψη τους θα προτιμήσω να γευτώ
παρά το στήθος τους.

Από τη συλλογή Γιώργος Λ. Οικονόμου: 15 νέα ποιήματα (2020) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου