Τάκης Βαρβιτσιώτης, Αντανάκλαση

Χρήστος Λεοντής & Κώστας Βίρβος, Καταχνιά
(τραγούδι: Στέλιος Καζαντζίδης & χορωδία / δίσκος: Καταχνιά (1964))

[Ενότητα Πρώτα ποιήματα (1941)]

Αντανάκλαση

Ένα βρέφος ξανθό
Αναπνέει τα σύννεφα

Λησμονημένος ήχος
Ρυτιδώνει τη μνήμη
Τον ουρανό

Διαλύεται σε πρίσματα η οροφή

Το ερειπωμένο ρολόι
Ανάστησε τη μουσική

Ένα μπουκέτο άγγελοι
Κρυμμένο άρωμα
Στο παγωμένο δωμάτιο

Ακούονται βήματα

Οι παιδικές ημέρες επιστρέφουν
Γεμάτες χιόνια

Η συνοδεία του χρόνου
Περιφέρεται αόρατη
Μέσα στην καταχνιά

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Τάκης Βαρβιτσιώτης, Ποιήματα 1941-2002 (2003)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάκης Βαρβιτσιώτης

Advertisements

8 thoughts on “Τάκης Βαρβιτσιώτης, Αντανάκλαση

  1. Ειλικρινά, από τα πιο όμορφα, τα πιο τρυφερά ποιήματα που έχω ποτέ διαβάσει…
    Το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω, και ολόκληρη η ύπαρξή μου κατακλύζεται από ομορφιά και συγκίνηση.
    Όλοι οι στίχοι, από τον πρώτο μέχρι και τον τελευταίο, ξεχειλίζουν από λ υ ρ ι σ μ ό, έναν λυρισμό που αγγίζει ακόμη πιο βαθιά την ψυχή, ακριβώς λόγω της απλής αλλά τόσο μεστής έκφρασής του…
    Η κορύφωση του λυρικού κάλλους, χωρίς πομπώδεις εκφράσεις, που -κατά τη γνώμη μου- αλλοιώνουν την ουσία του πραγματικά «λυρικού»…
    Ανακαλώ στη μνήμη μου τον αρχαϊκό λυρισμό, την «προσωπική – λυρική» ποίηση
    της Σαπφούς… Ελάχιστα από τα «σπαράγματα» εκείνης της ποίησης μού έχουν προξενήσει όση συγκίνηση μου προξένησε η «Αντανάκλαση» του Τάκη Βαρβιτσιώτη…
    Σκέπτομαι πως, αν υπάρχουν ακόμη άνθρωποι -ύστερ’ από 2500 περίπου χρόνια (όσα χωρίζουν εμάς από τη Σαπφώ), σίγουρα οι άνθρωποι αυτοί θα διαβάζουν τον Τάκη Βαρβιτσιώτη, και θα λένε «Αθάνατος ποιητής!»…

  2. Γιόλα μου, δεν ξέρω τι θα συμβεί μετά από δυόμιση χιλιετίες, αλλά ξέρω ότι σήμερα δεν διαβάζουν Τάκη Βαρβιτσιώτη ή γενικότερα ποίηση οι άνθρωποι. Κι αυτό με θλίβει βαθιά.

  3. Κι εμένα με θλίβει, Βίκυ μου! Το ίδιο βαθιά!
    Και, ειλικρινά, νιώθω ανυπόταχτη πια την ανάγκη να κάνω κι εγώ «κάτι», να μην περιορίζομαι πια σε διαπιστώσεις και σε εκφράσεις δυσαρέσκειας και πικρίας…
    Εσύ ήδη επιτελείς ένα «αξιοθαύμαστο» και «αξιέπαινο» έργο… Εγώ, το συντομότερο δυνατό, θα προτείνω (στην Κοσμήτορα της Σχολής μας και στην Πρόεδρο του Τμήματος Νεοελληνικής Φιλολογίας) να γίνουν ημερίδες για τους: Αναγνωστάκη, Θέμελη
    και Βαρβιτσιώτη!!!
    Πάρα πολλοί φοιτητές ενδιαφέρονται σοβαρά για την ποιοτική ποίηση! Δεν φταίνε οι ίδιοι που δεν έρχονται σε επαφή μαζί της…
    Αισιοδοξώ ότι θα τα καταφέρω…

  4. Σ’ ευχαριστώ, Βίκυ μου!
    Εννοείται ότι θα συμμετάσχεις και συ (πρωτίστως!) όχι μόνο με την προσφορά κάποιου υλικού, αλλά με την παρουσία σου! Και μιλώ ειλικρινά: δεν νομίζω ότι υπάρχει πιο κατάλληλο (από σένα) πρόσωπο να μιλήσει και για τους τρεις αυτούς ποιητές!

  5. Συμφωνώ (μόνον !) ως προς το δεύτερο σκέλος του σχολίου σου, και βέβαια -όπως σου είπα- θα προσπαθήσω να πραγματοποιηθούν αυτές οι εκδηλώσεις. Άλλωστε, πιστεύω πως, όταν κάποιος επιθυμεί κάτι πάρα πολύ, αυτό το «κάτι» τελικά γίνεται!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s