Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Περιστέρια στο φως (X)

[Ενότητα Περιστέρια στο φως]

X

Χίλιες φωτιές ανάβουν απόψε
σ’ έναν ουρανό ευτυχισμένο από φως
σε μια πλημμυρισμένη καρδιά
που ανοίγει τις φλέβες της να τραγουδήσει τον ήλιο
τον μικρό ήλιο που μεγαλώνει σαν το πουλί στον κόρφο μας

Χίλιες φωτιές
ανάβουν διάφανες στιγμές
αλλάζουν φόρεμα
μ’ ένα κλαδί ανθισμένης πασχαλιάς
κι ανοίγουνε παράθυρα
σε χλιαρές πνοές

Αγαπημένα χέρια
ντάλιες της χειμωνιάς
που ταξιδεύετε μες στα όνειρά μου

Από τη συλλογή Περιστέρια στο φως (1949) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Περιστέρια στο φως (VI)

[Ενότητα Περιστέρια στο φως]

VI

Για να κερδίσω την εύνοια της νύχτας
στο φεγγάρι μουσκεύω τα χέρια
για ν’ απλώσω στο σύμπαν τα μάτια
για ν’ ανοίξω της εφηβείας τον κάλυκα
κάτω απ’ τη χρυσή άνθηση της μέρας
για να γεμίσω περιστέρια τη στέγη μου
που ονειρεύεται γυμνή την επιστροφή τους
ταξιδεύω στις ερχόμενες ώρες

Στο ξανθό φως σπάζω την πίκρα μου
στα μαλλιά μου περνώ χελιδόνια

Από τη συλλογή Περιστέρια στο φως (1949) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Περιστέρια στο φως (ΙΙ)

George Baker, Paloma blanca
(τραγούδι: The George Baker Selection / δίσκος: Paloma Blanca (1975))

[Ενότητα Περιστέρια στο φως]

II

Στην ταράτσα στίβουν τα περιστέρια
το ζεστό φως
στις κούπες με τον άνεμο
στο δροσερό χαγιάτι του ύπνου
στο προσκέφαλο

Στο δαχτυλίδι γραμμένο
το πρόσωπο του καλοκαιριού
όστρακο ιλαρό
στη μασχάλη της θάλασσας

Ξεσηκωμένη μνήμη
άσπρο μαντίλι
στο χέρι του καιρού

Από τη συλλογή Περιστέρια στο φως (1949) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Περιστέρια στο φως (Ι)

[Ενότητα Περιστέρια στο φως]

I

Πετούν πετροχελίδονα έξω απ’ τα παράθυρα
η αγάπη κρούει τα σήμαντρα
χωρίς ημερολόγιο
τα κορίτσια κρεμούν στ’ αυτιά τους
ψίθυρους θαλασσινούς
ανάβουν τις γυμνές κυψέλες των φιλιών φωτιές
και πέφτουνε να κοιμηθούν
σφίγγοντας
έν’ άστρο δροσερό ανάμεσα στις κνήμες τους

Από τη συλλογή Περιστέρια στο φως (1949) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Αποδημίες (IX)

[Ενότητα Αποδημίες]

IX

Π.

Κορίτσι της αγάπης μου
πρόσωπο λυπημένο
το βράδυ με το λαβωμένον ουρανό
το βράδυ με τα παγωμένα δάχτυλά σου

Όταν αποδημούσαν τα σύννεφα
για μια σταλαγματιά θολής βροχής
όταν χαμήλωναν οι λάμπες
γεμάτες έντρομα πουλιά
κυνηγημένα ζώα

Έν’ άστρο έβοσκε ξεπαγιασμένο στα μαλλιά σου
σα μια μικρή ανθοφορία

Από τη συλλογή Περιστέρια στο φως (1949) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Αποδημίες (VII)

[Ενότητα Αποδημίες]

VII

Όλη τη νύχτα αφάνιζα
λέξη προς λέξη
την ευφορία του κορμιού σου

Όλη τη νύχτα
με το θαλασσί φεγγάρι
έβρεχα τα χέρια μου
που έκαιγε η αίσθησή σου

Εγκαταλείπω το φως
για μιαν άλλη ζωή
για μια θύελλα που ξεσηκώνει
ένα σμάρι πουλιά
διάφανα σαν τον άνεμο
δροσερά σαν τα δάχτυλά σου
που ξεκουράζονται στο προσκέφαλό μου
δίχως όνειρα

Από τη συλλογή Περιστέρια στο φως (1949) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Ζωή Καρέλλη, Σκιές στο χρόνο (Ι)

[Ενότητα Σκιές στο χρόνο]

Trattando l’ ombra come cosa salda
Purgatorio c. 21 v. 136

I

Μόλις άνοιξα το βιβλίο με τις σειρές,
άρχισαν οι σκιές να γλιστρούν.
Γι’ αυτό δεν μπορώ ποτέ να ησυχάσω
σε κανένα καιρό, όσο υπάρχουν
τόσα φαντάσματα, ακατάλυτα
σε παρελθόν και μέλλον.
Πώς οι άνθρωποι συζούν,
ζώντας σε χρόνους διάφορους;
Ποιος τους συνδέει καιρός,
πώς λησμονούν;

Σκιές σειρές που προσέρχονται
και παρέρχονται,
σηκώνομαι
να κινηθώ και δεν είμαι
μαζί μου. Σκιώδεις κινήσεις,
θα έπρεπε κάποτε να βρεθώ
ευτυχείς να βρεθούμε σε αρμονίες,
στις εποχές βέβαιοι,
πως υπάρχουμε στην επιθυμία
του χρόνου. Άλλα, άλλοτε, αλλού,
πού ψυχή μου;
Μια πάνω στην άλλη
χαλάν αυτές, γίνονται σκιές
οι επιθυμίες,
ξαναρχίζουν πάλι
καταστάσεις παλιές να ξανάρχονται,
στιγμές αχάλαστες, οι σκιές
υπάρχοντας άτρωτες φαντασίες
δεν καταστρέφονται.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949) της Ζωής Καρέλλη

Πηγή: Τα ποιήματα της Ζωής Καρέλλη, τόμος πρώτος (1940-1955) [Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 1973]

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ζωή Καρέλλη

Ζωή Καρέλλη, Στο χρόνο


Wassily Kandinsky, Composition VI (1913)
Πηγή: famousartistsgallery.com

Στο χρόνο

Η αλλαγή δεν ήρθε να μου προσφέρει
την αλλαγή. Τι είναι μήπως
η αλλαγή και τι μπορεί ν’ αλλάξει,
απαλλαγή καμιά δεν θα υπάρξει
του εαυτού μας το τέλμα
μας κρατάει καλά. Αυτό είναι
και το τέρμα.

Η αρχή ωστόσο είναι
μόνο κάποια συναλλαγή.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949) της Ζωής Καρέλλη

Πηγή: Τα ποιήματα της Ζωής Καρέλλη, τόμος πρώτος (1940-1955) [Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 1973]

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ζωή Καρέλλη

Τάκης Βαρβιτσιώτης, Παραμονή γιορτής

Παραμονή γιορτής

[Ενότητα Τα ρυάκια (1945-1947)]

Του ανέμου η τραγική φωνή
Της μοναξιάς οι μυρωδιές
Ξυπνήσανε τα φώτα

Κοίταξε ακόμα μια φορά
Τ’ αποδημητικά πουλιά
Τους μυθικούς θανάτους

Χάρισε στο περιστέρι
Την άσπρη γαρδένια των χεριών σου

Διάβασε στα σύννεφα
Τη θλίψη των ματιών σου

Και μες στα χρώματα του πυρετού
Τη λάμψη των χειλιών σου

Στα ερημικά δωμάτια
Δακρύζουν
Τα λυχνάρια

Από τη συλλογή Φύλλα ύπνου (1949) του Τάκη Βαρβιτσιώτη

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Τάκης Βαρβιτσιώτης, Ποιήματα 1941-2002 (2003)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάκης Βαρβιτσιώτης

Τάκης Βαρβιτσιώτης, Αυλός

Αυλός

[Ενότητα Τα ρυάκια (1945-1947)]

Της παγωνιάς
Λουλούδι
Μοναδικό

Πρωί-Πρωί
Θ’ ανέβει
Στον ουρανό

Να φιλήσει

Τα παιδικά σου
Μάτια

Τις κλεμμένες
Πλεξούδες

Των μαλλιών σου

Από τη συλλογή Φύλλα ύπνου (1949) του Τάκη Βαρβιτσιώτη

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Τάκης Βαρβιτσιώτης, Ποιήματα 1941-2002 (2003)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάκης Βαρβιτσιώτης

Τάκης Βαρβιτσιώτης, Λευκή αθανασία

Λευκή αθανασία

Οι λάμπες αποκοιμήθηκαν

Ένα παιδάκι κλεισμένο σ’ ένα κουτί
Θυμάται την τρυφερότητα
Και κλαίει

Ήρθε ο καιρός να κατοικήσουμε
Σε τάφους που έγιναν μαργαριτάρια

Ίσκιε αγνέ
Που αναπάλλεσαι
Μέσα στο χιόνι απ’ τα δάχτυλά μου
Προσφέροντας ένα στόμα χρωματισμένο
Με τη σιωπή

Πυκνή μυστική παρουσία

Δε θέλω πια
Μήτε το αίμα του καθρέφτη σου
Μήτε των γιασεμιών το αίμα

Από τη συλλογή Φύλλα ύπνου (1949) του Τάκη Βαρβιτσιώτη

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Τάκης Βαρβιτσιώτης, Ποιήματα 1941-2002 (2003)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάκης Βαρβιτσιώτης

Ζωή Καρέλλη, Αισθηματικό

Αισθηματικό

… Η μελωδία φτηνή
κι ευχάριστη όμως η νοσταλγία
κάποιο άγχος φέρνει. Απ’ το σκοτάδι
ελαφριά φτάν’ η φωνή.
Όχι δα και τίποτε σπουδαία,
κάπως βραχνή, εφηβική.

Ο πόθος παιχνίδι, ευχάριστος
ο ήχος στο χόρευμα οδηγεί.

Ο άνθρωπος είναι περίεργος
με τα κομμάτια συμπτώσεων μέσα του.
Παρατηρώ την ανοιχτή μπαλκονόπορτα,
το ελαφρύ σαλεύει παραπέτασμα.
Έξω στο στιλπνό στερέωμα φέγγουν
με φως γλυκύ, τ’ άστρα.

Απ’ το φιλμ είναι το τραγούδι γνωστό,
αισθηματικό. Η κόρη κι ο νέος
προβάλλονται σ’ επιτήδειο φίλημα.
Πόσο άλλαξαν οι γυναίκες… λησμόνησαν
ή ποτέ δεν έμαθαν το δισυπόστατο της ηδονής;

Υπάρχουν όμως αισθήματα στο βραχνό αχό,
στα χείλη του εφήβου;
Τραγουδά ίσως αμέριμνα. Μόνον εγώ
βρήκα τον πονεμένο ήχο, νοσταλγικό,
για ό,τι μένει ανεκπλήρωτο;

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949) της Ζωής Καρέλλη

Πηγή: Τα ποιήματα της Ζωής Καρέλλη, τόμος πρώτος (1940-1955) [Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 1973]

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ζωή Καρέλλη

Ζωή Καρέλλη, Μοναξιά

Lord Frederic Leighton, Solitude, c. 1890
Oil on canvas. Maryhill Museum of Art

Μοναξιά

Πού θα πάμε, ψυχή, μ’ όλη τούτη
την εξορία που μέσα μας φέρνουμε;
Μαζί μας κανένας κι η μοναξιά
έγινε τόσο παράξενη, που είναι ίδια
με τη συντροφιά των πολλών ανθρώπων.
Μιλάς και σωπαίνεις και τα πράγματα
μένουν αδιάλλαχτα, σα να μην υπάρχει
θέληση καμιά, να τα κυβερνήσει.
Αστειότερες, οι θλιβερές προσπάθειες,
γιατί τόση απαισιοδοξία;… Σαν το τίποτα
να μεγάλωσε, να φούσκωσε αλλόκοτα,
δείχνει ένα πρόσωπο παράφορο δίχως μορφή,
έτοιμο να σκάσει, να βγάλει απ’ το νου,
όλα τα πλήθη που το κρατούν
και τώρα διασπώνται, σαν το τίποτα
να γίνετ’ ένα μυρμήγκιασμα.

Α, τι αθλιότητα περιέχουν
τα μάτια της μοναξιάς!
Φύγετε τόσο μακριά,
που ποτέ να μη συναντήσετε πια
την μονάχην εικόνα σας,
καθώς φαίνεται, σήμερα, ολόκληρη.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949) της Ζωής Καρέλλη

Πηγή: Τα ποιήματα της Ζωής Καρέλλη, τόμος πρώτος (1940-1955) [Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 1973]

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ζωή Καρέλλη

Ζωή Καρέλλη, Εργάτης στα εργαστήρια του χρόνου

Εργάτης στα εργαστήρια του χρόνου

Καθώς εργάζονταν το σχήμα,
εργάτης σε υαλουργείο,
κατάλαβε πολύ καλά τον έρωτα
για την ύλη,
όπου φυσούσε την πνοή του.
Κάποτε κρύσταλλο, κάποιο μαργαριτάρι,
φίλντισι, πολύτιμο ελεφαντοκόκαλο
ή οπάλι με χρώματα ομίχλης
προς το κυανό.
Όλ’ αυτά ύλη, που γινόταν σχήμα,
σχήμα ερωτικό, για ό,τι υπάρχει
μέσ’ στο χρόνο.

Το σχήμα, δοχείο του χρόνου,
ερωτικό τον περιέβαλε,
προσφορά στο χρόνο,
προσδοκία και δέξιμο μαζί,
αγκάλιασμα στου χρόνου τη μορφή,
το σχήμα που σχημάτιζε ειδικό,
δικής του σημασίας,
δική του φαντασία.

Όμως καθώς το σχήμα έψαυε
τελειωμένο, ύστερα, το υλικό του χέρι,
κατάλαβε του χρόνου την υλικότητα∙
καθώς το χέρι το δικό του
και το σχήμα μαζί,
και το πολύτιμο ερωτικό υλικό
γινόταν διάφανη έννοια του χρόνου.
Όλα μαζί.
Ιδίως ο εαυτός του.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949) της Ζωής Καρέλλη

Πηγή: Τα ποιήματα της Ζωής Καρέλλη, τόμος πρώτος (1940-1955) [Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 1973]

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ζωή Καρέλλη

Ζωή Καρέλλη, Αβεβαιότητα

Αβεβαιότητα

Οι ώρες που περιμένουν νάρθουν
σε τούτο τον αλλοιωμένο καιρό,
η αβεβαιότητα έφτασε στο έπακρο,
έχουν δυο πρόσωπα,
το ένα πάνω στ’ άλλο,
– τυράννια και καημός της αναζήτησης,
περίεργες καταστάσεις κινούμενης ακινησίας, –
και τα δυο σπασμωδικά
όλα τούτ’ αβέβαια.
Το μάθημα του βίου, έτσι
ποτέ δεν ήταν πιο πλήρες,
φανερό το αγωνιώδες ερώτημα.

*

Ο χρόνος έφυγε απ’ την όψη μας.
Ο χρόνος που έμοιαζε του Απόλλωνα
κι εκείνος που ήταν αγάπη
γεμάτη αναμονή κι υπομονή πλήρη.
Έφυγε απ’ την αγκαλιά μας.
απότομα έσβησε σαν ήλιος.

Δεν είναι η νύχτα.
Κατάσταση η σκοτεινή, δεν ξέρω
αν τον χαμένο καιρό κυνηγώ,
αν έξαφνα ο χρόνος με κυνηγά
εχθρός, εχθρικός∙
γρήγορα να παρέλθω ανεξήγητα.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949) της Ζωής Καρέλλη

Πηγή: Τα ποιήματα της Ζωής Καρέλλη, τόμος πρώτος (1940-1955) [Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 1973]

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ζωή Καρέλλη

Ζωή Καρέλλη, Ενάντια στο χρόνο

Ενάντια στο χρόνο

Διαλύομαι
στην έννοια του χρόνου,
προχωρώ αόριστα χάνομαι.

Στ’ αόρατα του χρόνου
δάχτυλα συμφύρομαι, συντρίβομαι
κι η ζωή μου άνεμος της στιγμής,
φωνή απομένει εναγώνια,
αφανίζομαι και ζητώ
στου θανάτου το νόημα
καταφύγιο απίθανο εκεί,
να βρεθώ ακατάλυτη παρουσία.

Ουσία της δικής μου αιτίας,
παρουσία που μου ανήκεις
και με σένα παιδεύομαι,
ύπαρξη του δικού μου χρόνου
της ζωής ποιαν ονομασία να βρω,
για να φωνάξω, την αμφιβολία μου
να σκορπίσω, να υπάρχω
μέσα στον χρόνο εισέρχομαι
και βγαίνω αόρατο σχήμα.

Λαγίστε λόγια, φωνάξτε! Είμαι.
Δεν μετριέται η αλήθεια του χρόνου
που φέρνω.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949) της Ζωής Καρέλλη

Πηγή: Τα ποιήματα της Ζωής Καρέλλη, τόμος πρώτος (1940-1955) [Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 1973]

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ζωή Καρέλλη

Ζωή Καρέλλη, Του βίου

Του βίου

Αόρατα της ζωής μου βήματα
ανεπαίσθητα προχωρώ,
σέρνοντας ελαφριά περπατήματα
με βάρος, πατήματα ίχνη άλλα
αιματηρά στου βίου το σημείο.

Κοιτάζω σημάδια επάνω μου
πότε και πότε γύρω μου.

Πηχτή ροή ρευστότητα
πλήθος ποικίλο πλέγμα
γλοιώδες ή γλαφυρό, γεγονότα
πλοκή, τέλμα της πλήξης
πληρωμή οι πληροφορίες
μιάσματα εικόνες
και τούτη η φοβερή
κι ανήκουστη ησυχία της σιωπής,
που δεν μπορεί ποτέ
να χαλάσει βρίσκεται
γεμάτη φόβο και θαυμασμό.

Υπάρχω εδώ σε βυθό,
υπάρχω σ’ έννοιες διάφανες και συμπαγείς.

Ο χρόνος Ωκεανός αρραγής.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949) της Ζωής Καρέλλη

Πηγή: Τα ποιήματα της Ζωής Καρέλλη, τόμος πρώτος (1940-1955) [Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 1973]

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ζωή Καρέλλη

Ζωή Καρέλλη, Φαντασία του εγώ

Φαντασία του εγώ

Κάποτε τα βήματα του χρόνου
παύουν και τότε η σιωπή
γίνεται, πότε φοβερή κι απαίσια
γεμάτη σκοτάδι, έννοια
πυκνή αναπότρεπτη μοίρα,
πότε ξανοίγει, φαίνεται,
φανερώνεται ουσία φωτός
άπειρη, καθαρότατη, διάφανη,
τόσο ελαφριά, ελαφρότατη,
που δεν μπορείς
ούτ’ αυτού να σταθείς
καθώς φέγγεις, φέγγεσαι
έξαφνα οξύτατα,
καίεσαι από φως,
τη στιγμή της ησυχίας,
της παύσης του χρόνου
κι η φεγγερή σιωπή περιμένει,
στέκεται ο χρόνος και περιμένει,
για να εξαφανιστείς.

*

Ακίνητος σ’ όλα τα βλέμματα
είμαι δίχως κίνηση εκτελώ
πλήθος κινήσεις αισθάνομαι
την κίνηση πάσα
ηδονή
του χρόνου είσαι η φοβερή
αρχή εκεί συναντάται
η στέρηση και το πλήθος μεγάλο
έννοια διάρκειας ο χρόνος
διαρκεί ακατάβλητος αμετάβλητος
εκεί όπου αρκούμαι, διαρκούμε
εκεί ανευρίσκομαι, βρίσκομαι
ξανά και βλέπω
μέσ’ απ’ το χώρο του χρόνου,
το χρόνο του σώματος σώμα.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949) της Ζωής Καρέλλη

Πηγή: Τα ποιήματα της Ζωής Καρέλλη, τόμος πρώτος (1940-1955) [Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 1973]

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ζωή Καρέλλη

Ζωή Καρέλλη, Πιο πολύ

Πιο πολύ

Με πνίγουν οι ώρες της ζωής.
– Ποια ζητώ απίθανη, άγνωστη ελευθερία; –
Πύλες στενές για ό,τι θέλω
μ’ εμποδίζουν ώρες κλειστές.
Επιθυμώ παράφορα,
νομίζω πως θα βρεθώ
έξω απ’ αυτές, όταν τόσο πολύ
με την ορμή έχω ζητήσει
και πάθος αλγεινό δοκίμασα
μέσα στις ώρες της ζωής μου.

Αισθάνομαι τη φυλακή,
αυτές που με φυλάγουν
δίχως τη δύναμη να φύγω,

μ’ όλο τον έρωτα, περιπαθή,
προς τον χρόνο.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949) της Ζωής Καρέλλη

Πηγή: Τα ποιήματα της Ζωής Καρέλλη, τόμος πρώτος (1940-1955) [Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 1973]

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ζωή Καρέλλη

Ζωή Καρέλλη, Ώρες

Ώρες

Ώρες, φευγαλέα μουσική της ζωής,
κύκλοι κι ευθείες κάποτε
ωραιότατα βήματα
του ανθρώπινου καιρού.

Γλιστράτε πολύ αλαφριές,
πάνω στις απλωμένες
παλάμες του σώματός μου,
κρυστάλλινες, ακατάπαυστες
της ροής σταγόνες διάφανες.
Ώρες της ζωής,
βλέπω την έξοχη συνοδεία σας,
θαμπωμένος αισθάνομαι
το πέρασμα να με διαπερνά
της διάρκειας το νόημα
του χρόνου γίνεται τραγούδι,
ύμνος, λόγια προσευχής,
οδηγεί στην περιοχή
της μυστικής ύπαρξης.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949) της Ζωής Καρέλλη

Πηγή: Τα ποιήματα της Ζωής Καρέλλη, τόμος πρώτος (1940-1955) [Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 1973]

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ζωή Καρέλλη