Η φωνή του τρίχορδου και εμείς: Κώστας Παπαδόπουλος / Πριγκηπέσσα (Θεσσαλονίκη), 2-4 Δεκεμβρίου 2014

Η φωνή του τρίχορδου και εμείς: Κώστας Παπαδόπουλος
(μουσική παράσταση)

Μια παρέα είμαστε ο Ανδρέας Καρακότας (τραγούδι), ο Αλέξης Βάκης (πιάνο) και εγώ (Βίκυ Παπαπροδρόμου: επιμέλεια & παρουσίαση προγράμματος) και πλαισιώνουμε έναν από τους σπουδαιότερους Έλληνες μουσικούς όλων των εποχών, τον Κώστα Παπαδόπουλο και το θρυλικό τρίχορδο μπουζούκι του. 

Η φωνή του τρίχορδου του Κώστα είναι η δική μας φωνή που τραγουδάει τα επιτεύγματα μα και τα φιάσκα, τους καημούς μα και τις χαρές, τα άδικα μα και τα δίκια, τις συμφορές μα και τη δράση και την αντίδραση της φυλής μας μέσα από τραγούδια που έπαιξε και μας χάραξε βαθιά κι ανεξίτηλα στην ψυχή ο Κώστας Παπαδόπουλος. 

Ξέθαψα απ’ το σεντούκι της παρακαταθήκης που μας αφήνει με τα 50.000 τραγούδια που δισκογράφησε ο Κώστας Παπαδόπουλος σε διάστημα τουλάχιστον 50 ετών μια σειρά από μουσικές δημιουργίες που αγαπήσαμε λίγο ή περισσότερο, άλλες λιγάκι ξεχασμένες, άλλες πολύ ξεχασμένες και αρκετές απ’ αυτές που δεν ξεχάσαμε ποτέ και σιγοτραγουδάμε κάθε μέρα. Μέσα από ένα σχεδόν τρίωρο πρόγραμμα ξετυλίγουμε μπροστά σας ένα μουσικό πανόραμα του 20ού αιώνα. Ο Κώστας ξαναπαίζει σαν για πρώτη φορά όλα αυτά τα κομμάτια με τη φρεσκάδα που αναδίνουν οι διαχρονικοί τους στίχοι, αλλά και με τη σοφία του βιρτουόζου. Ο Ανδρέας δίνει την ψυχή του και το δικό του στίγμα σε όλα (ένα προς ένα) τα τραγούδια του προγράμματος ανεπιτήδευτα, χωρίς φανφαρονισμούς και θεατρινισμούς, με απόλυτη προσήλωση και αφοσίωση. Ο Αλέξης έγινε από τις πρόβες ακόμη αναπόσπαστο κομμάτι της παρέας και εντυπωσιάζει με τη σοβαρότητα και την προσοχή του καθώς και με το δέσιμό του με τον Κώστα: δύο όργανα μια ορχήστρα ολόκληρη. 

Η αρχή έγινε τον περασμένο μήνα (Οκτώβρη) στον πολυχώρο τέχνης «Αλεξάνδρεια» στην πλατεία Αμερικής στην Αθήνα. Για πρώτη φορά στα χρόνια της κρίσης που ζούμε είδα τόσο πολλά ευτυχισμένα και χαρούμενα πρόσωπα γύρω μου, φωτισμένα απ’ αυτή την εσωτερική φλόγα που μας δίνει μόνο η πολύ υψηλή τέχνη. Και, φυσικά, συνεχίζουμε.

Επόμενος σταθμός είναι η πατρίδα μου η Θεσσαλονίκη και η αγαπημένη μας μουσική σκηνή «Πριγκηπέσσα», το σπίτι μας στην συμπρωτεύουσα. Ειδικά για την περίσταση αυτή στην παρέα προστίθενται δύο αγαπημένοι μας φίλοι: ο Δημήτρης Σφίγγος (κιθάρα & φωνή), δηλαδή ο ένας από τους συνδημιουργούς και ψυχή της «Πριγκηπέσσας», και η περίπου δίδυμη αδελφή μου στην πατρίδα, η φιλόλογος και ποιήτρια Βίκυ Καπλάνη (φωνή). 

Καλούμε όσους αγαπούν και ξέρουν το καλό ελληνικό τραγούδι να έρθουν και να τραγουδήσουν μαζί μας, όπως και όσους δεν το ξέρουν καλά γιατί στο τέλος της κάθε βραδιάς θα το έχουν αγαπήσει όσο κι εμείς. Άλλωστε, μια παρέα είμαστε και όλοι μαζί τραγουδάμε με όλο μας το είναι. Γιατί στους δύσκολους καιρούς η τέχνη οδηγεί στην ψυχική ανάταση και στην εσωτερική κάθαρση και αποτελεί την πιο αναίμακτη μορφή αφύπνισης και αντίδρασης. 

Οι συνθέτες που θα παίζουμε και θα τραγουδάμε από δω και εμπρός: (με αλφαβητική σειρά) Ηλίας Ανδριόπουλος (στη Θεσσαλονίκη), Μάρκος Βαμβακάρης, Βασίλης Δημητρίου, Μίκης Θεοδωράκης, Απόστολος Καλδάρας, Λουκιανός Κηλαηδόνης, Σταύρος Κουγιουμτζής, Σταμάτης Κραουνάκης, Χρήστος Λεοντής, Γιάννης Μαρκόπουλος, Δήμος Μούτσης, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Σταύρος Ξαρχάκος, Άκης Πάνου, Μίμης Πλέσσας, Γιάννης Σπανός, Σταύρος Τζουανάκος (στη Θεσσαλονίκη), Βασίλης Τσιτσάνης, Γιώργος Χατζηνάσιος, Απόστολος Χατζηχρήστος (στη Θεσσαλονίκη), Μάνος Χατζιδάκις.

Και μια μικρή πρόγευση από το πρόγραμμά μας:

Πριγκηπέσσα

Φιλικής Εταιρείας 5 (απέναντι από τον Λευκό Πύργο)
Θεσσαλονίκη
Τηλέφωνο: 2310.273.542

Ώρα έναρξης 23:00
Τιμή εισιτηρίου: 7 ευρώ

Κώστας Παπαδόπουλος, Ανδρέας Καρακότας & Αλέξης Βάκης / Αθήνα, 24 & 25 Οκτωβρίου 2014

2014-alexandria_posterfinal

Η φωνή του τρίχορδου και εμείς

Παρασκευή, 24 & Σάββατο 25 Οκτωβρίου 2014, 9.30 μ.μ.

Ο πολυχώρος τέχνης «Αλεξάνδρεια» (Σπάρτης 14, πλ. Αμερικής) φιλοξενεί στις 24 και 25 Οκτωβρίου και ώρα 21:30 τον σπουδαίο έλληνα σολίστα στο μπουζούκι Κώστα Παπαδόπουλο. Μία μοναδική μουσική παράσταση με ορισμένα από τα σημαντικότερα τραγούδια του 20ού αιώνα τα οποία ηχογράφησε ο μεγάλος μουσικός κατά την πολυετή του θητεία στην ελληνική μουσική σκηνή. Το κοινό θα έχει τη χαρά να απολαύσει δημιουργίες των (με αλφαβητική σειρά) Μάρκου Βαμβακάρη, Βασίλη Δημητρίου, Μίκη Θεοδωράκη, Απόστολου Καλδάρα, Σταύρου Κουγιουμτζή, Γιάννη Μαρκόπουλου, Δήμου Μούτση, Γρηγόρη Μπιθικώτση, Σταύρου Ξαρχάκου, Άκη Πάνου, Γιάννη Σπανού, Βασίλη Τσιτσάνη, Γιώργου Χατζηνάσιου, Μάνου Χατζιδάκι.

Μια ξεχωριστή συναυλία με τον Κώστα Παπαδόπουλο (τρίχορδο μπουζούκι) και τον Ανδρέα Καρακότα (φωνή), με τη συνοδεία – για πρώτη φορά – μόνο ενός πιάνου, υπό τον πιανίστα Αλέξη Βάκη.

Επιμέλεια & παρουσίαση προγράμματος: Βίκυ Παπαπροδρόμου

Είσοδος: 12 ευρώ με κρασί/μπύρα

Τηλ. κρατήσεων: 210-8673655 & 6944-945710

Νίκος Κούνδουρος, Τραγούδια της φωτιάς (1975)

Νίκος Κούνδουρος, Τραγούδια της φωτιάς (Songs of fire)

Σκηνοθέτης: Νίκος Κούνδουρος
Διεύθυνση φωτογραφίας: Νίκος Αδαμόπουλος, Νίκος Γαρδέλης, Συράκος Δανάλης, Νίκος Καβουκίδης, Αριστείδης Καρύδης Fuchs, Σάκης Μανιάτης, Παύλος Φιλίππου
Μοντάζ: Αριστείδης Καρύδης Fuchs
Ηχολήπτης: Θανάσης Γεωργιάδης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Λοΐζος, Γιάννης Μαρκόπουλος, Σταύρος Ξαρχάκος
Ποίηση/Στίχοι: Μανόλης Αναγνωστάκης, Νίκος Γκάτσος, Μάνος Ελευθερίου, Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Λοΐζος, Κ. Χ. Μύρης, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Γιάννης Ρίτσος, Γιώργος Σκούρτης
Τραγούδι: Αλέκα Αλιμπέρτη, Χαράλαμπος Γαργανουράκης, Μίκης Θεοδωράκης, Αντώνης Καλογιάννης, Μαρίζα Κωχ, Μάνος Λοΐζος, Μελίνα Μερκούρη, Λιζέτα Νικολάου, Γιώργος Νταλάρας, Νίκος Ξυλούρης, Κώστας Σμοκοβίτης, Μαρία Φαραντούρη, Λάκης Χαλκιάς, Λιλή Χριστοδούλου
Διεύθυνση παραγωγής: Φοίβη Σταυροπούλου
Ειδικοί συνεργάτες: Γ. Αθανασιάδης, Στέφανος Αλεξάνδρου, Παύλος Ζάρας, Τάσος Ζωγράφος, Γιάννης Καμπανάρης, Κώστας Καραμανίδης, Μίμης Κασιμάτης, Μίμης Κιμωλιάτης, Τάκης Κούνδουρος, Λάκης Κυρλίδης, Ερρίκος Μερόντης, Θανάσης Μπερμπεράκης, Γιώργος Μπουκλάκος, Μαρία Πάουελ Κουμαριανού, Θανάσης Σβορώνος, Κώστας Φέρρης
Παραγωγή: Finos Film, Νίκος Κούνδουρος, Κυπριακός Αγών
Ταινία: Τραγούδια της φωτιάς (πολιτικό ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, 1975)

Σύνοψη της υπόθεσης:
Ένα ντοκιμαντέρ που αποτυπώνει την αντίδραση του ελληνικού λαού στη χούντα των συνταγματαρχών, και τους πανηγυρισμούς μετά την πτώση του μισητού καθεστώτος. Παρουσιάζονται οι δύο συναυλίες που έγιναν το 1974 για την υποστήριξη του αγώνα των Κυπρίων, οι πορείες του 1974 για την επέτειο του Πολυτεχνείου, η αναπαράσταση των βασανιστηρίων στα οποία υποβλήθηκε ο αγωνιστής του ΠΑΜ Χρήστος Ρεκλείτης και η κηδεία του Κύπριου Δώρου Λοΐζου.

Τι έχει πει για την ταινία ο Νίκος Κούνδουρος:
Τα «Τραγούδια της Φωτιάς», το μόνο ντοκιμαντέρ που έχω φτιάξει, είναι μια ταινία συντεθειμένη από φωνές και αιτήματα όπως αυτά διαμορφώθηκαν στους δρόμους της Αθήνας αμέσως μετά την παλινόρθωση της Δημοκρατίας. Μία ταινία ωδή στη λευτεριά. Αυτό, τίποτε άλλο.

Η ταινία έχει ως κύριο άξονα δύο συναυλίες, στο στάδιο Καραϊσκάκη με τον Μίκη Θεοδωράκη και στο γήπεδο της λεωφόρου Αλεξάνδρας με τον Γιάννη Μαρκόπουλο. Και οι δύο συναυλίες έγιναν το 1974, λίγο μετά την πτώση της χούντας.

Πηγές πληροφοριών:
Ταινιοθήκη της Ελλάδος
Ιστολόγιο «Τίποτα το σημαντικό»
Finos Film

«Επιτάφιος» στη Θεσσαλονίκη με τον Κώστα Παπαδόπουλο και τον Ανδρέα Καρακότα / 16 & 17 Απριλίου 2014

2014-epitafios_pringipessa

Ο Κώστας Παπαδόπουλος και ο Ανδρέας Καρακότας (τραγούδι) εμφανίζονται τη Μεγάλη Τετάρτη 16 Απριλίου και τη Μεγάλη Πέμπτη 17 Απριλίου 2014 στη μουσική σκηνή «Πριγκηπέσσα».

Η βραδιά θα ξεκινήσει κατανυκτικά με το έργο Επιτάφιος του Γιάννη Ρίτσου, όπως το μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης. Σολίστ θα είναι ο Ανδρέας Καρακότας. Το μουσικό και ποιητικό έργο «Επιτάφιος» θα προλογίσει η Βίκυ Παπαπροδρόμου.

Στη συνέχεια, θ’ ακούσουμε περίπου 40 τραγούδια κορυφαίων Ελλήνων συνθετών (Ηλία Ανδριόπουλου, Μάρκου Βαμβακάρη, Βασίλη Δημητρίου, Μίκη Θεοδωράκη, Απόστολου Καλδάρα, Αντώνη Κατινάρη, Σταύρου Κουγιουμτζή, Γιάννη Μαρκόπουλου, Δήμου Μούτση, Σταύρου Ξαρχάκου, Άκη Πάνου, Γιάννη Εϊτζιρίδη (Γιοβάν Τσαούς), Βασίλη Τσιτσάνη, Απόστολου Χατζηχρήστου, Μάνου Χατζιδάκι) τα οποία ηχογράφησε ο Κώστας Παπαδόπουλος στη διάρκεια της πολυετούς θητείας του στο ελληνικό τραγούδι (από το 1955 και μετά) αφήνοντας το στίγμα του στην ελληνική μουσική καθώς το παίξιμό του έγινε σημείο αναφοράς και οδηγός για όλους τους νεότερους μουσικούς. Μαζί μας θα παραμείνει ο Ανδρέας Καρακότας, ένας από τους σημαντικότερους ερμηνευτές της νεότερης μουσικής μας γενιάς (με μακρά θητεία στο ποιοτικό ελληνικό τραγούδι και στην αντίστοιχη δισκογραφία) και αγαπημένος φίλος και συνεργάτης του Κώστα Παπαδόπουλου.

Στο πρόγραμμα συμμετέχουν οι μουσικοί:

Δημήτρης Σφίγγος (κιθάρα, φωνή)
Νίκος Ορδουλίδης (πιάνο)
Μίλτος Τσαλιγόπουλος (κοντραμπάσο, φωνή)

Ώρα έναρξης: 22.30
Τιμή εισιτηρίου: 6 ευρώ

Πριγκιπέσσα
Φιλικής Εταιρίας 5, Θεσσαλονίκη
(Περιοχή Λευκού Πύργου – Πίσω από τη Λέσχη Αξιωματικών)
Τηλ: 2310 273542
Ιστότοπος: http://prigipessa.gr/

Δήμος Μούτσης & Νίκος Γκάτσος, Μ’ ένα παράπονο
[Κώστας Παπαδόπουλος (μπουζούκι), Ανδρέας Καρακότας (τραγούδι), Δημήτρης Σφίγγος (κιθάρα) / Πριγκηπέσσα, 10 Ιανουαρίου 2011]
Δημιουργία βίντεο: Νίκος Σφίγγος

Μίκης & Γιάννης Θεοδωράκης, Όμορφη πόλη
[Κώστας Παπαδόπουλος (μπουζούκι), Ανδρέας Καρακότας (τραγούδι), Δημήτρης Σφίγγος (κιθάρα) / Πριγκηπέσσα, 10 Ιανουαρίου 2011]
Δημιουργία βίντεο: dali13gr

Σταύρος Ζαφειρίου, Κάθε τοίχος καθρέφτης τώρα πια με λίγα λουλούδια στην άκρη του

Γιάννης Μαρκόπουλος & Γιώργος Χρονάς, Όχι δεν πρέπει
(τραγούδι: Θέμης Ανδρεάδης & Λιλή Χριστοδούλου / δίσκος: Διάλειμμα (1972))

Κάθε τοίχος καθρέφτης τώρα πια με λίγα λουλούδια στην άκρη του

Εκδρομή στα παγκάκια της πόλης
Παγωτό ΔΕΛΤΑ/Καφές σε αεροστεγή συσκευασία
Ο περιπτεράς πρώην κομματάρχης της δεξιάς στην επαρχία Παιονίας
Πρώην πλανόδιος μικροπωλητής
Πρώην κομπάρσος καριέρας με τρία gros-plan στο ενεργητικό του
Ξέρω ξέρω
……Δεύτερο στενό δεξιά κάτω από τις ακακίες.
Ένα παιδί κουνά ρυθμικά στο γρανιτένιο του χέρι
Τις διαστάσεις μιας πυραμίδας
Τουταγχαμών σ’ αγαπώ
Να λοιπόν που μπορούμε και βγάζουμε άναρθρους ήχους ενώ υπάρχει τόση ομορφιά
Μάλλον θα πρέπει να συγκεντρωθώ στο πρόσωπό σου και στη διαφάνεια των κροτάφων σου.

……Ναι! πρέπει πρέπει να συναντηθούμε
……«Τι εννοείς; Τι εννοείς;»
……Η νευρική κραυγή της Νίνα Χάγκεν
……Ενώ τα λεπτά κυλούν και οι καθρέφτες
……Πόντο-πόντο παραμορφώνουν τα είδωλα

Δεν
……Εννοώ
…………….Τίποτα
Απλώς βαδίζω πάνω στο τέμπο που βουλιάζει βαραίνοντας την επιθυμία
Απλώς είμαι σκυμμένος πάνω στις στροφές των ποιητών
Που απαραίτητα πέθαναν νέοι κι ανακαλύπτω την οντότητα των λαβυρίνθων
Απλώς μιλάω
……Μιλάω συνέχεια, πριν και μετά τον καφέ
Κάποια στιγμή σταματώ να ξεκουράσω
……………………………………..τη γλώσσα μου
………………………….Εκμεταλλεύεσαι το κενό
…………………………………………………Βγάζεις
……………………………Το χρυσό σου πιστόλι
…………………………………………Πυροβολείς
…………………..Αυτόματα σβήνουν τα φώτα
…………………………Το κεφάλι μου τινάζεται
………………………………………Και ισορροπεί
……………..Στο σκαρπίνι του διπλανού μου

………Κάποιος μιλά για μιαν άχρηστη μέρα

Ο άλλος ουρλιάζει έξαλλος / Αντιγραφή κασετών σε τρία λεπτά / Η αγορά πλημμυρισμένη από το κλάμα του Καζαντζίδη / «Εγώ με την αξία μου…» / Η αξία μου κυλά στο κοντέρ ενός Revox / Η μουσική και τα τσιγάρα απανωτά /
Φυσικά η μπίρα κατοστάρικο και τα τραπέζια πολυτελείας /
Κι ο Μπάρμαν νεκρός / Τριγυρισμένος από γυναίκες βουβές με κλαρωτές μαντίλες με πλαστικές ποδιές με λεπίδες κάτω απ’ τα μανίκια
Κι όμως
………………….Κάποτε σε λέγαν Αντιγόνη

……Πιθανά να κυκλοφορώ μουδιασμένος
……..Περιγράφω την τελευταία απαγωγή
…………….Την τελευταία πορεία μία μετά
………………………τα μεσάνυχτα με βροχή
…..Γράφω τη φωνή μου και την αποθέτω
…………………………………..στα χέρια σου

……Κι όμως
……………..Κάποτε κάπως σε λέγαν
Τώρα έχεις γίνει καρτ-ποστάλ και σε ταχυδρομώ με κάθε ευκαιρία
Υπάρχει ακόμα και ο ψίθυρος στα FM / Κλείνω το τηλέφωνο και ένα τάνκερ γεμάτο καρδούλες εμβολίζει το στήθος σου.

Χωρίς καμιά προοπτική
ο καιρός των ονείρων περνά
μαζί με τις ρομαντικές διαδικασίες

Στο θάλαμο εντατικής παρακολούθησης ο πιανίστας κι ο αναβάτης της Cross
Νάμαστε πάλι καθισμένοι στο διάδρομο να κοιτάμε τη νοσοκόμα με το δάχτυλο στα χείλη

Ησυχία! Γυρίζουμε

Φωτογραφία με τη Monroe / Στο πικάπ η μαντάμ Μπατερφλάι κι ο Πουτσίνι που καθαρίζει τα δόντια του με τη βελόνα / Έρχεσαι τότε με κορδέλα στα μαλλιά και μου μιλάς Γαλλικά /
…………………………..Παρ’ όλα αυτά σε καταλαβαίνω
Σε πιέζω για να δεις ότι δεν είμαι τρένο / Εμφανίζομαι στην επιφάνεια των πραγμάτων / Εμφανίζομαι στο μάτι της κάμερας / Σφίγγω και συνθλίβω τον αέρα μεταβάλλοντας το τοπίο σε θάλασσα / Εμφανίζομαι μόνος μ’ έναν κατάλογο στη μασχάλη / Πυορροώ / Εγκλωβίζομαι στην υγρή οδύνη των ματιών σου
…………………………………Παρ’ όλα αυτά με φοβάσαι

…………………………………………………………..Παύση

Συγκεντρώνομαι στον απόηχο μια φράσης τυχαίας
… λεπτός χαρακτηρισμός της ναρκοθετημένης περιοχής
…………………………….Που παγιδεύτηκε η ευαισθησία μας
………………………………..Ενός λεπτού σιγή για τα θύματα
………………………………………Που ανατινάζονται μαζί της

Όου yes Τέλος
Τέλος καλό όλα καλά

Τ’ αμάξι στρίγγλισε περνώντας μ’ εκατονπενήντα
Ίσως και μ’ εκατονογδόντα
Και δεν προφτάσαμε να δούμε
Αν αυτό που κουβαλούσε ήταν κάσα
Ή θαλασσαετός

Από τη συλλογή … και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984) του Σταύρου Ζαφειρίου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σταύρος Ζαφειρίου

Γιώργος Θέμελης, Ελεύθεροι πολιορκημένοι

Διονύσιος Σολωμός & Γιάννης Μαρκόπουλος, Άκρα του τάφου σιωπή
(τραγούδι: Νίκος Ξυλούρης, Ηλίας Κλωναρίδης & Μικτή Χορωδία Πρεβέζης / δίσκος: Ελεύθεροι πολιορκημένοι (1977))

Συλλογή Ωδή για να θυμόμαστε τους ήρωες (1949) του Γιώργου Θέμελη

Πρέπει η γη να χαίρεται, πρέπει να καμαρώνει
Δημοτικό

Ελεύθεροι πολιορκημένοι

Τριαντάφυλλα ’ναι θεϊκά στην κόλαση πεσμένα
Σολωμός

Θυμούνται και γράφουν μια βροχή,
Μια σκοτεινή βροχή που έπλεξε το σώμα του φεγγαριού σαν το λευκό μοσχάρι
Και τα κωδωνοστάσια έτρεμαν, γέρναν οι εκκλησιές.

Οι άνθρωποι δεν έβρισκαν γη να πατήσουν κι οι πεθαμένοι να κοιμηθούν.
Κι άρπαζαν χώμα, μάζευαν άσπρα κουρέλια να σκεπάσουν τη σάρκα
Και μαύρα μαντίλια να φυλάξουν τα τελευταία μαλλιά τους
Κι η όψη τους μεγάλωνε, μεγάλωνε από ένα χαμόγελο.

Τα παιδιά δε μπορούσαν να σηκωθούν, γιατ’ έχαναν τα μικρά τους μαχαίρια.
Τα κορίτσια ακολουθούσαν τα διάφανα χέρια τους και γίνονταν άφαντα.
Κι οι μάνες κατέβαιναν στα υπόγεια να βρουν φωτιά να κάψουν τα κρεβάτια τους
Να μη σαπίσουν,
Να μη ταξιδέψουν με τα νεκρά καράβια και τις κάσες στα μαύρα ξένα
Και σύρουν τα σεντόνια τους βρόμικα ζώα και τα πατήσουν.

Άνοιγαν χίλια βλέφαρα να κλείσουν την αγάπη,
Να κρύψουν τη στερνή χαρά που χτύπαε τα φτερά της
Ρίχνοντας δάφνες στα μαλλιά, μαλάματα στους κόρφους.

«Σκόρπα τη στάχτη σου, φωτιά, και ρίξε τον ανθό σου,
Να βάλουν άσπρα οι λεμονιές κι οι κούνιες να γεννήσουν,
Να στολιστούν τα μνήματα ν’ ανοίξουν παραθύρια,
Νάβρουν τα δάκρυα κατοικιά, τα περιστέρια πόρτες,
Κι η μάνα η μάνα η Δέσποινα να γιάνει τον καημό της.»

***

Ξάφνου μες στα χαράματα κρέμασε ο ουρανός την πούλια.

***

Περίμεναν,
Περίμεναν τ’ άσπρο μαντίλι της αμφιλύκης
Οι γυάλινες καμπάνες της Κυριακής,
Και τα σκαμμένα μάτια που άπλωσαν ν’ αγκαλιάσουν
Την πιο μεγάλη αυγή.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Γ. Θέμελη Ποιήματα I (1969)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θέμελης

Γιώργος Θέμελης: Προοίμιο (από την «Ωδή για να θυμόμαστε τους ήρωες»)

Ένας αϊτός (τσάμικος)
(τραγούδι: Χρήστος Καρακώστας / δίσκος: Γιάννης Μαρκόπουλος: ρίζες (1980))

Συλλογή Ωδή για να θυμόμαστε τους ήρωες (1949) του Γιώργου Θέμελη

Πρέπει η γη να χαίρεται, πρέπει να καμαρώνει
Δημοτικό

Προοίμιο

Κρυφά το λένε τα πουλιά, κρυφά το λέν’ τ’ αηδόνια
Δημοτικό

Ας σταματήσει ο ήλιος

Ας γείρει πίσω μια στιγμή να ιδεί τ’ άλλο του πρόσωπο,
Τον άλλο ήλιο, που κυλάει στον κάτω κόσμο.

***

Δεν τραγουδώ τους γυρισμούς των καραβιών,
Τ’ αστέρια που κεντούν ηλιοτρόπια στη ζωή του καλοκαιριού.

Ούτε τα χελιδόνια που παν στον ουρανό,
Να πάρουν το αίμα μιας αυγής να βάψουν τα λουλούδια.

Ακούω τι λένε τα μεγάλα δέντρα,
Τι τραγουδούνε τα βουνά και γράφουν τ’ ακρογιάλια.

Κι η θάλασσα η πολύφωτη με τα λευκά μαντίλια.

Ακούνε κάτω τα όστρακα κι ανοίγουν τους φεγγίτες,
Ακούν τα ψάρια και θυμούνται τον άνεμο
Και θέλουν ν’ αλλάξουνε φτερά και να γίνουν κοπέλες.

Κι οι άνθρωποι που περπατούν στην γη παίρνουν βαθιάν ανάσα.

Νύχτα σελώνουν, νύχτα περνούν, και την αυγή σκορπάνε,
Νάβρουν τα πλουμιστά πουλιά και τις ψηλές γυναίκες,
Που φέγγουν στα προσκέφαλα τη νύχτα που κοιμούνται.

Φέγγουνε κι ονειρεύονται ένα μεγάλον έρωτα,
Ένα μεγάλο γιο.

Νάχει έναν ήλιο στα μαλλιά, καθρέφτη ένα φεγγάρι
Και τον αϊτό στο πρόσωπο να του φυλάει τον ύπνο.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Γ. Θέμελη Ποιήματα I (1969)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θέμελης

Απόστολος Καλδάρας & Βασίλης Τσιτσάνης, Μάγκας βγήκε για σεργιάνι (Γιάννης Μαρκόπουλος: ρίζες)

Γιάννης Μαρκόπουλος: ρίζες (1980)

… Το τραγούδι που μένει, όχι τα τραγούδια. Ο Ήχος και όχι οι ήχοι. Η απλή φωνή μ’ ένα όργανο, όχι όργανα και φωνές. Χορός κι αντάμωμα. Ο ήχος που έγινε κορμί μας. Το τραγούδι που είναι ζωή, πριν και μετά τη ζωή μας. Η αιωνιότητα της σταγόνας που κοιλαίνει την πέτρα, το άτμητο φως, η μουσική παράδοση. Ο πρώτος δίσκος των ανωνύμων συμπληρώνεται από τους εκλεκτούς του δεύτερου δίσκου. Προσθέτουν στην απλότητα την χάρη, στην κοινότητα την κοινωνία, στο παλαιό την αναγέννησή του. Άκουσα αυτά τα τραγούδια μαζί σας.

Γιάννης Μαρκόπουλος / σημείωμα στο εξώφυλλο του δίσκου Γιάννης Μαρκόπουλος: ρίζες (1980)

Παίζουν οι μουσικοί (με τη σειρά και τον τρόπο που τους αναφέρει ο συνθέτης στο οπισθόφυλλο του δίσκου):

Σαντούρι: Αριστείδης Μόσχος
Κλαρίνο: Φίλιππος Τσεμπερούλης – Πέτρος Καλύβας
Φλογέρες: Στέφανος Στεφανόπουλος
Βιολί: Παντελής Δεσποτίδης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Μπουζούκι – Λαούτο: Χρήστος Νικολόπουλος
Μπουζούκι – Τζουράς: Μάκης Μαυρόπουλος
Μπουζούκι: Γιώργος Σπύρου
Πιάνο 1: Χάρης Καλέας
Πιάνο 2: Θανάσης Νικόπουλος
Ακορντεόν: Φαίδων Λιονουδάκης
Κιθάρα: Νίκος Σαμπαζιώτης
Κιθάρα 12χορδη: Στέλιος Καρύδας – Κώστας Γεωργίου
Ηλεκτρικό μπάσο: Νύσος Πανταζής, Νίκος Πολίτης
Λύρα Κρητικιά: Βασίλης Σκουλάς
Κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος, Γιάννης Ρενιέρης, Γιώργος Τρανταλίδης

Ερμηνεύουν οι: Λάκης Χαλκιάς, Βασιλική Λαβίνα, Ηλίας Κλωναρίδης, Χρήστος Καρακώστας, Γιούλη Τσίρου & Βασίλης Σκουλάς

Δισκογραφική εταιρεία: ΕΜΙΑΛ Α.Ε. (στούντιο της Columbia / Απρίλιος-Ιούνιος 1980)
Παραγωγή: Γιώργος Πετσίλας
Ηχολήπτης: Γιώργος Κωνσταντόπουλος
Βοηθός: Γιώργος Τζάννες
Ζωγραφική σύνθεση: Γιώργος Σταθόπουλος
Σχεδίαση εξωφύλλου: Δημήτρης Αρβανίτης

Μάγκας βγήκε για σεργιάνι

Μουσική & στίχοι: Απόστολος Καλδάρας & Βασίλης Τσιτσάνης
Ερμηνεία: Λάκης Χαλκιάς & Βασιλική Λαβίνα [πρώτη εκτέλεση από τους Μάρκο Βαμβακάρη & Βασίλη Τσιτσάνη το 1946 με τίτλο «Ο σιργιάνης»]

Μάγκας βγήκε για σεργιάνι
για την κάτω γειτονιά
είχε ο δόλιος να ακούσει μέρες μια πενιά
μάγκας βγήκε για σεργιάνι μες στη γειτονιά

Μόνος κάθεται και λέει
πού θα βρει καλό κρασί
να γεμίσει το κεφάλι να μερακλωθεί
κι ύστερα για το τσαρδί του για να κοιμηθεί

Δεν τα θέλει τα παλάτια
όλα τα περιφρονεί
μόνο μια μισή τού φτάνει φίνος να γενεί
και καμιά ξανθομαλλούσα να την παντρευτεί

Δημήτρης Γκόγκος [Μπαγιαντέρας], Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη (Γιάννης Μαρκόπουλος: ρίζες)

Γιάννης Μαρκόπουλος: ρίζες (1980)

… Το τραγούδι που μένει, όχι τα τραγούδια. Ο Ήχος και όχι οι ήχοι. Η απλή φωνή μ’ ένα όργανο, όχι όργανα και φωνές. Χορός κι αντάμωμα. Ο ήχος που έγινε κορμί μας. Το τραγούδι που είναι ζωή, πριν και μετά τη ζωή μας. Η αιωνιότητα της σταγόνας που κοιλαίνει την πέτρα, το άτμητο φως, η μουσική παράδοση. Ο πρώτος δίσκος των ανωνύμων συμπληρώνεται από τους εκλεκτούς του δεύτερου δίσκου. Προσθέτουν στην απλότητα την χάρη, στην κοινότητα την κοινωνία, στο παλαιό την αναγέννησή του. Άκουσα αυτά τα τραγούδια μαζί σας.

Γιάννης Μαρκόπουλος / σημείωμα στο εξώφυλλο του δίσκου Γιάννης Μαρκόπουλος: ρίζες (1980)

Παίζουν οι μουσικοί (με τη σειρά και τον τρόπο που τους αναφέρει ο συνθέτης στο οπισθόφυλλο του δίσκου):

Σαντούρι: Αριστείδης Μόσχος
Κλαρίνο: Φίλιππος Τσεμπερούλης – Πέτρος Καλύβας
Φλογέρες: Στέφανος Στεφανόπουλος
Βιολί: Παντελής Δεσποτίδης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Μπουζούκι – Λαούτο: Χρήστος Νικολόπουλος
Μπουζούκι – Τζουράς: Μάκης Μαυρόπουλος
Μπουζούκι: Γιώργος Σπύρου
Πιάνο 1: Χάρης Καλέας
Πιάνο 2: Θανάσης Νικόπουλος
Ακορντεόν: Φαίδων Λιονουδάκης
Κιθάρα: Νίκος Σαμπαζιώτης
Κιθάρα 12χορδη: Στέλιος Καρύδας – Κώστας Γεωργίου
Ηλεκτρικό μπάσο: Νύσος Πανταζής, Νίκος Πολίτης
Λύρα Κρητικιά: Βασίλης Σκουλάς
Κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος, Γιάννης Ρενιέρης, Γιώργος Τρανταλίδης

Ερμηνεύουν οι: Λάκης Χαλκιάς, Βασιλική Λαβίνα, Ηλίας Κλωναρίδης, Χρήστος Καρακώστας, Γιούλη Τσίρου & Βασίλης Σκουλάς

Δισκογραφική εταιρεία: ΕΜΙΑΛ Α.Ε. (στούντιο της Columbia / Απρίλιος-Ιούνιος 1980)
Παραγωγή: Γιώργος Πετσίλας
Ηχολήπτης: Γιώργος Κωνσταντόπουλος
Βοηθός: Γιώργος Τζάννες
Ζωγραφική σύνθεση: Γιώργος Σταθόπουλος
Σχεδίαση εξωφύλλου: Δημήτρης Αρβανίτης

Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη

Μουσική & στίχοι: Δημήτρης Γκόγκος (Μπαγιαντέρας)
Ερμηνεία: Λάκης Χαλκιάς & Βασιλική Λαβίνα [πρώτη εκτέλεση από τους Μπαγιαντέρα & Μανώλη Χιώτη το 1940]

Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη
κι όλα γύρω μου ήταν σκοτεινά
και θλιμμένος τις βραδιές γυρνούσα
στου άχαρου σπιτιού μου τη γωνιά

Τώρα όλα γύρω μού γελούνε
κι από αγάπη όλα με μεθούνε
σαν φιλώ γλυκά τα δυο σου χείλη
που ’ναι σαν τριαντάφυλλο του Απρίλη

Έλα και παλιό κρασί να πιούμε
κι έτσι με χαρά οι δυο να πούμε
της αγάπης το γλυκό τραγούδι
που ’ναι σαν της άνοιξης λουλούδι

Βασίλης Τσιτσάνης, Τα καβουράκια (Γιάννης Μαρκόπουλος: ρίζες)

Γιάννης Μαρκόπουλος: ρίζες (1980)

… Το τραγούδι που μένει, όχι τα τραγούδια. Ο Ήχος και όχι οι ήχοι. Η απλή φωνή μ’ ένα όργανο, όχι όργανα και φωνές. Χορός κι αντάμωμα. Ο ήχος που έγινε κορμί μας. Το τραγούδι που είναι ζωή, πριν και μετά τη ζωή μας. Η αιωνιότητα της σταγόνας που κοιλαίνει την πέτρα, το άτμητο φως, η μουσική παράδοση. Ο πρώτος δίσκος των ανωνύμων συμπληρώνεται από τους εκλεκτούς του δεύτερου δίσκου. Προσθέτουν στην απλότητα την χάρη, στην κοινότητα την κοινωνία, στο παλαιό την αναγέννησή του. Άκουσα αυτά τα τραγούδια μαζί σας.

Γιάννης Μαρκόπουλος / σημείωμα στο εξώφυλλο του δίσκου Γιάννης Μαρκόπουλος: ρίζες (1980)

Παίζουν οι μουσικοί (με τη σειρά και τον τρόπο που τους αναφέρει ο συνθέτης στο οπισθόφυλλο του δίσκου):

Σαντούρι: Αριστείδης Μόσχος
Κλαρίνο: Φίλιππος Τσεμπερούλης – Πέτρος Καλύβας
Φλογέρες: Στέφανος Στεφανόπουλος
Βιολί: Παντελής Δεσποτίδης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Μπουζούκι – Λαούτο: Χρήστος Νικολόπουλος
Μπουζούκι – Τζουράς: Μάκης Μαυρόπουλος
Μπουζούκι: Γιώργος Σπύρου
Πιάνο 1: Χάρης Καλέας
Πιάνο 2: Θανάσης Νικόπουλος
Ακορντεόν: Φαίδων Λιονουδάκης
Κιθάρα: Νίκος Σαμπαζιώτης
Κιθάρα 12χορδη: Στέλιος Καρύδας – Κώστας Γεωργίου
Ηλεκτρικό μπάσο: Νύσος Πανταζής, Νίκος Πολίτης
Λύρα Κρητικιά: Βασίλης Σκουλάς
Κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος, Γιάννης Ρενιέρης, Γιώργος Τρανταλίδης

Ερμηνεύουν οι: Λάκης Χαλκιάς, Βασιλική Λαβίνα, Ηλίας Κλωναρίδης, Χρήστος Καρακώστας, Γιούλη Τσίρου & Βασίλης Σκουλάς

Δισκογραφική εταιρεία: ΕΜΙΑΛ Α.Ε. (στούντιο της Columbia / Απρίλιος-Ιούνιος 1980)
Παραγωγή: Γιώργος Πετσίλας
Ηχολήπτης: Γιώργος Κωνσταντόπουλος
Βοηθός: Γιώργος Τζάννες
Ζωγραφική σύνθεση: Γιώργος Σταθόπουλος
Σχεδίαση εξωφύλλου: Δημήτρης Αρβανίτης

Τα καβουράκια

Μουσική & στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης
Ερμηνεία: Βασιλική Λαβίνα, Λάκης Χαλκιάς & Γιούλη Τσίρου [πρώτη εκτέλεση από τους Τάκη Μπίνη, Σωτηρία Μπέλλου, Βασίλη Τσιτσάνη & Γιάννη Τατασόπουλο το 1951]

Στου γιαλού τα βοτσαλάκια κάθονται δυο καβουράκια
έρμα, παραπονεμένα, κι όλο κλαίνε τα καημένα
Κι η μαμά τους, η κυρία καβουρίνα
πάει τσάρκα με το σπάρο στη Ραφήνα
Κι όλο κλαίνε τα καβουράκια
στου γιαλού, στου γιαλού τα βοτσαλάκια

Πάει ο κάβουρας το βράδυ, βρίσκει το τσαρδί ρημάδι
Ψάχνει για τη φαμελιά του και τραβάει τα μαλλιά του
Βάζει πλώρη κούτσα-κούτσα στη Ραφήνα
να πετύχει την κυρία καβουρίνα
Κι όλο κλαίνε τα καβουράκια
στου γιαλού, στου γιαλού τα βοτσαλάκια

Το ξημέρωμα ροδίζει και ο κάβουρας γυρίζει
δίχως τη συμβία πάλι, κούτσα-κούτσα στ’ ακρογιάλι
Με το σπάρο τον ξενύχτη στη Ραφήνα
πλέει τώρα στα ρηχά η καβουρίνα
Κι όλο κλαίνε τα καβουράκια
στου γιαλού, στου γιαλού τα βοτσαλάκια

Βαγγέλης Παπάζογλου, Κάτω στα Λεμονάδικα (Γιάννης Μαρκόπουλος: ρίζες)

Γιάννης Μαρκόπουλος: ρίζες (1980)

… Το τραγούδι που μένει, όχι τα τραγούδια. Ο Ήχος και όχι οι ήχοι. Η απλή φωνή μ’ ένα όργανο, όχι όργανα και φωνές. Χορός κι αντάμωμα. Ο ήχος που έγινε κορμί μας. Το τραγούδι που είναι ζωή, πριν και μετά τη ζωή μας. Η αιωνιότητα της σταγόνας που κοιλαίνει την πέτρα, το άτμητο φως, η μουσική παράδοση. Ο πρώτος δίσκος των ανωνύμων συμπληρώνεται από τους εκλεκτούς του δεύτερου δίσκου. Προσθέτουν στην απλότητα την χάρη, στην κοινότητα την κοινωνία, στο παλαιό την αναγέννησή του. Άκουσα αυτά τα τραγούδια μαζί σας.

Γιάννης Μαρκόπουλος / σημείωμα στο εξώφυλλο του δίσκου Γιάννης Μαρκόπουλος: ρίζες (1980)

Παίζουν οι μουσικοί (με τη σειρά και τον τρόπο που τους αναφέρει ο συνθέτης στο οπισθόφυλλο του δίσκου):

Σαντούρι: Αριστείδης Μόσχος
Κλαρίνο: Φίλιππος Τσεμπερούλης – Πέτρος Καλύβας
Φλογέρες: Στέφανος Στεφανόπουλος
Βιολί: Παντελής Δεσποτίδης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Μπουζούκι – Λαούτο: Χρήστος Νικολόπουλος
Μπουζούκι – Τζουράς: Μάκης Μαυρόπουλος
Μπουζούκι: Γιώργος Σπύρου
Πιάνο 1: Χάρης Καλέας
Πιάνο 2: Θανάσης Νικόπουλος
Ακορντεόν: Φαίδων Λιονουδάκης
Κιθάρα: Νίκος Σαμπαζιώτης
Κιθάρα 12χορδη: Στέλιος Καρύδας – Κώστας Γεωργίου
Ηλεκτρικό μπάσο: Νύσος Πανταζής, Νίκος Πολίτης
Λύρα Κρητικιά: Βασίλης Σκουλάς
Κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος, Γιάννης Ρενιέρης, Γιώργος Τρανταλίδης

Ερμηνεύουν οι: Λάκης Χαλκιάς, Βασιλική Λαβίνα, Ηλίας Κλωναρίδης, Χρήστος Καρακώστας, Γιούλη Τσίρου & Βασίλης Σκουλάς

Δισκογραφική εταιρεία: ΕΜΙΑΛ Α.Ε. (στούντιο της Columbia / Απρίλιος-Ιούνιος 1980)
Παραγωγή: Γιώργος Πετσίλας
Ηχολήπτης: Γιώργος Κωνσταντόπουλος
Βοηθός: Γιώργος Τζάννες
Ζωγραφική σύνθεση: Γιώργος Σταθόπουλος
Σχεδίαση εξωφύλλου: Δημήτρης Αρβανίτης

Κάτω στα Λεμονάδικα

Μουσική & στίχοι: Ευάγγελος Παπάζογλου
Ερμηνεία: Λάκης Χαλκιάς & Βασιλική Λαβίνα [πρώτη εκτέλεση από τον Στελλάκη Περπινιάδη το 1934]

Κάτω στα Λεμονάδικα
κάτω στα Λεμονάδικα έγινε φασαρία
δυο λαχανάδες πιάσανε
που κάναν την κυρία

Τα σίδερα τους φόρεσαν
τα σίδερα τους φόρεσαν και στη στενή τούς πάνε
κι αν δε βρεθούν τα λάχανα
το ξύλο που θα φάνε

Κυρ-αστυνόμε, μη βαράς
κυρ-αστυνόμε, μη βαράς αφού καλά το ξέρεις
πως η δουλειά μας είναι αυτή
και ρέστα μη γυρεύεις

Βασίλης Τσιτσάνης, Όμορφη Θεσσαλονίκη (Γιάννης Μαρκόπουλος: ρίζες)

Γιάννης Μαρκόπουλος: ρίζες (1980)

… Το τραγούδι που μένει, όχι τα τραγούδια. Ο Ήχος και όχι οι ήχοι. Η απλή φωνή μ’ ένα όργανο, όχι όργανα και φωνές. Χορός κι αντάμωμα. Ο ήχος που έγινε κορμί μας. Το τραγούδι που είναι ζωή, πριν και μετά τη ζωή μας. Η αιωνιότητα της σταγόνας που κοιλαίνει την πέτρα, το άτμητο φως, η μουσική παράδοση. Ο πρώτος δίσκος των ανωνύμων συμπληρώνεται από τους εκλεκτούς του δεύτερου δίσκου. Προσθέτουν στην απλότητα την χάρη, στην κοινότητα την κοινωνία, στο παλαιό την αναγέννησή του. Άκουσα αυτά τα τραγούδια μαζί σας.

Γιάννης Μαρκόπουλος / σημείωμα στο εξώφυλλο του δίσκου Γιάννης Μαρκόπουλος: ρίζες (1980)

Παίζουν οι μουσικοί (με τη σειρά και τον τρόπο που τους αναφέρει ο συνθέτης στο οπισθόφυλλο του δίσκου):

Σαντούρι: Αριστείδης Μόσχος
Κλαρίνο: Φίλιππος Τσεμπερούλης – Πέτρος Καλύβας
Φλογέρες: Στέφανος Στεφανόπουλος
Βιολί: Παντελής Δεσποτίδης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Μπουζούκι – Λαούτο: Χρήστος Νικολόπουλος
Μπουζούκι – Τζουράς: Μάκης Μαυρόπουλος
Μπουζούκι: Γιώργος Σπύρου
Πιάνο 1: Χάρης Καλέας
Πιάνο 2: Θανάσης Νικόπουλος
Ακορντεόν: Φαίδων Λιονουδάκης
Κιθάρα: Νίκος Σαμπαζιώτης
Κιθάρα 12χορδη: Στέλιος Καρύδας – Κώστας Γεωργίου
Ηλεκτρικό μπάσο: Νύσος Πανταζής, Νίκος Πολίτης
Λύρα Κρητικιά: Βασίλης Σκουλάς
Κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος, Γιάννης Ρενιέρης, Γιώργος Τρανταλίδης

Ερμηνεύουν οι: Λάκης Χαλκιάς, Βασιλική Λαβίνα, Ηλίας Κλωναρίδης, Χρήστος Καρακώστας, Γιούλη Τσίρου & Βασίλης Σκουλάς

Δισκογραφική εταιρεία: ΕΜΙΑΛ Α.Ε. (στούντιο της Columbia / Απρίλιος-Ιούνιος 1980)
Παραγωγή: Γιώργος Πετσίλας
Ηχολήπτης: Γιώργος Κωνσταντόπουλος
Βοηθός: Γιώργος Τζάννες
Ζωγραφική σύνθεση: Γιώργος Σταθόπουλος
Σχεδίαση εξωφύλλου: Δημήτρης Αρβανίτης

Όμορφη Θεσσαλονίκη

Μουσική & στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης
Ερμηνεία: Λάκης Χαλκιάς & Βασιλική Λαβίνα [πρώτη εκτέλεση από τους Πρόδρομο Τσαουσάκη, Ρένα Ντάλια & Αθανάσιο Γιαννόπουλο το 1950]

Είσαι το καμάρι της καρδιάς μου
Θεσσαλονίκη όμορφη γλυκιά
κι αν ζω στην ξελογιάστρα την Αθήνα
για σένα τραγουδώ κάθε βραδιά

Ω ω ω ω, όμορφη Θεσσαλονίκη
ω ω ω ω τα μαγικά σου βράδια νοσταλγώ

Μέσα στα στενά σου τα σοκάκια
έζησα τις πιο γλυκές στιγμές
καντάδες χίλιες νύχτες έχω κάνει
για όλες τις μποέμικες καρδιές

Ω ω ω ω, όμορφη Θεσσαλονίκη
ω ω ω ω τα μαγικά σου βράδια νοσταλγώ

Πάντα με κρατάς στην αγκαλιά σου
πάντα σε θυμάμαι και πονώ
κι αν είμαι τώρα λίγο μακριά σου
με τον καιρό κοντά σου θα βρεθώ

Ω ω ω ω, όμορφη Θεσσαλονίκη
ω ω ω ω τα μαγικά σου βράδια νοσταλγώ