Βαγγέλης Παπαθανασίου & Richelle Dassin & Claude Lemesle, Je te dirais les mots (με τη Μελίνα Μερκούρη)

Je te dirais les mots

Μουσική: Βαγγέλης Παπαθανασίου
Στίχοι: Richelle Dassin & Claude Lemesle
Τραγούδι: Μελίνα Μερκούρη
Δίσκος: Si Melina… m’etait contée (1973)

Ecoute
je te dirai
les mots les plus beaux
des mots d’amour que je connais
et que jamais je n’oublierai
des mots qui t’emmèneront comme un bateau
jusque à la terre
la terre qui les a inventés

Ecoute
je t’appellerai par le noms les plus tendres et ces noms je les connais
c’est une chanson
Que tous les amoureux du monde pourront chanter
Car c’est l’amour
l’amour qui les a les inventés

Παλικάρι μου πικρό
αγοράκι τρυφερό
αχ καρδιά μου ή ζωή
όνειρο, αναπνοή
αγάπη μου, αγάπη μου

Ecoute
je te dirai
«παλικάρι μου», mon gars, ma beauté
«αγοράκι μου», mon garçon
«μάτια μου», mes yeux
«ζωή μου», ma vie
«όνειρο, αναπνοή», mon rêve, mon souffle
«αγάπη μου», mon amour, mon amour, mon amour

Παλικάρι μου πικρό
αγοράκι τρυφερό
αχ καρδιά μου, η ζωή
όνειρο, αναπνοή
αγάπη μου, αγάπη μου

Δημήτρης Καλοκύρης, Η προκυμαία

C.P. Cavafy, Ithaca
(recitation by Sean Connery, music by Vangelis (2004))

Η προκυμαία

Μες στους συλλογισμούς ανεβαίνει ο τοίχος
δεμένος μ’ ένα φύλλωμα
που μυρίζει σκουριά και κατράμι.
Το νερό χαρακώνει τον ασβέστη
ανάμεσα από τις κλειδώσεις του Αιγαίου.
Μια γυναίκα τυλίγει το σώμα της με τον αγέρα
και στρίβει τρέχοντας προς τα καράβια.

Η νύχτα περιπλέκει την απελπισία.

Ανάμεσα από τα παράσιτα και τους πειρατικούς
τις ξαφνικές διακοπές και τα ραδιοκύματα
έρχεται από μακριά
στο δέκτη που περιπολεί και ανιχνεύει το νόμο
με μια φωνή βραχνή
και παραμορφωμένη από τις λυχνίες
κάπου από την ορεινή πλευρά του γαλαξία
ελκόμενος στο πάθος και καταπατώντας το θάνατο
καθώς καρφώνεται στ’ αστραφτερά καρφιά
της Ιστορίας

ο ποιητής
Κωνσταντίνος Καβάφης.

Από τη συλλογή Η προκυμαία (1984) του Δημήτρη Καλοκύρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δημήτρης Καλοκύρης

Χρήστος Ντάλιας, Για να ξαναγίνεις

Βαγγέλης Παπαθανασίου (Vangelis): Chariots of fire (Οι δρόμοι της φωτιάς, 1981)

Για να ξαναγίνεις

Φωτιά. Όχι για να ζεσταθείς
μα για να βλέπεις τη φλόγα.
Φωτιά, για να φωτίζει ο κήπος.
Στον αγρό, στην ερημιά, στο δάσος
όχι για να βρεθείς πιο πέρα
αλλά για να καταλάβεις
την πρώτη του χώρου δομή.

Φωτιά. Για να ξαναγίνεις ο εαυτός σου.

Από τη συλλογή Του καιρού και της μοναξιάς (1987) του Χρήστου Ντάλια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χρήστος Ντάλιας