Ιωάννα Λιούτσια, Βυθός

Σταύρος Ξαρχάκος & Βαγγέλης Γκούφας, Από βυθό σ’ άλλο βυθό
(τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης / θεατρικό έργο: Μην πατάτε τη χλόη (1965))

Βυθός

Ο κάθε άνθρωπος έχει το βυθό του.
Είναι το μέρος εκείνο που νιώθει
περισσότερη σιγουριά για τον εαυτό του,
περισσότερη ασφάλεια.
Εκεί που ο χρόνος σταματάει και
τίποτα δεν είναι αρκετό για να σε κάνει να γυρίσεις πίσω,
στην επιφάνεια.

Ο δικός μου βυθός δεν είναι θαλάσσιος,
είναι φτιαγμένος από αποτυχίες.
Τα κύματά του δεν είναι υγρά από τη θάλασσα,
είναι υγρά από τα δάκρυά μου.
Η οικογένειά μου δεν είναι δελφίνια που χαμογελάνε,
είναι πελώρια κάγκελα που φυλακίζουν.
Κι η μοναξιά…

Κι η μοναξιά δεν υπάρχει πια ούτε ως υποψία πόθου.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Advertisements

Σταύρος Ξαρχάκος & Βαγγέλης Γκούφας, Να με θυμάσαι και να μ’ αγαπάς

Να με θυμάσαι και να μ’ αγαπάς

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Βαγγέλης Γκούφας
Μπουζούκι: Σταύρος Ξαρχάκος
Τραγούδι: Μελίνα Μερκούρη
Ταινία: Σταύρος Ξαρχάκος | Η Ελλάδα της Μελίνας (1965)

Στα μάτια παίζει το άστρο της αυγής
ο ήλιος πλένει το όνειρο της γης
πλατύ ποτάμι η αγάπη και βαθύ
κουράστηκε και πάει να κοιμηθεί

Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας
να με θυμάσαι και να μ’ αγαπάς
σου κλέβει η ανατολή μικρό φιλί

Στα χείλη καίει πικρό μικρό φιλί
ποιο μακρινό ταξίδι σε καλεί
θα φύγεις, ξένε, άσπρα τα πανιά
παραμονεύει η λησμονιά

Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας
να με θυμάσαι και να μ’ αγαπάς
σου κλέβει η ανατολή μικρό φιλί

Σταύρος Ξαρχάκος & Βαγγέλης Γκούφας, Φύγαν τα παιδιά (με τη Μελίνα Μερκούρη)

Φύγαν τα παιδιά

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Βαγγέλης Γκούφας
Τραγούδι: Μελίνα Μερκούρη

Φύγαν τα παιδιά, έχετε γεια
θάλασσα πλατιά
βάθυνε το κύμα, μάνα η Παναγιά
σβήνει στο τζάκι η φωτιά

Φρύγανο μου κάψαν την καρδιά
φύγαν τα παιδιά
πήρανε το δρόμο μικρό πρωί
δρόμο μαύρο κι όπου βγει

Παίζανε στα ζάρια τη ζωή
είκοσι χρονώ
περιμένω νά ’ρθει, πού είν’ η αυγή
δάκρυ και παράπονο

Γέλιο και τραγούδι
ένας καημός, λάδι στην πληγή
στέγνωσε στα χείλια ο γυρισμός
μάκρυνε η νύχτα πολύ

Στήσανε στον τοίχο τ’ όνειρο
είκοσι χρονώ
ρίξανε φαρμάκι στο νερό
πίσω νά ’ρθω δεν μπορώ

Μυρτώ Αναγνωστοπούλου, Επιβίωση

Σταύρος Ξαρχάκος & Βαγγέλης Γκούφας, Για χατίρι σου
(τραγούδι: Ζωή Φυτούση / ταινία: Το ταξίδι (1962) του Ντίνου Δημόπουλου)

Επιβίωση

με ορέγεται ο θάνατος
και του αρνούμαι
σήμερα
αύριο
μνήμα της άνοιξης
μου άφησες κληρονομιά έναν δεσμό
ανελέητα απλό
με τη ζωή

Από τη συλλογή Το χρονικό των υποδόριων γεγονότων (1995) της Μυρτώς Αναγνωστοπούλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μυρτώ Αναγνωστοπούλου

Σταύρος Ξαρχάκος & Βαγγέλης Γκούφας, Τα τρένα που φύγαν (με την Αγνή Μπάλτσα)

Σταύρος Ξαρχάκος & Βαγγέλης Γκούφας, Τα τρένα που φύγαν

Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Σταύρος Ξαρχάκος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Ορχήστρα: Πειραματική Ορχήστρα Αθηνών
Τραγούδι: Αγνή Μπάλτσα
Δίσκος: Agnes Baltsa / Songs my country taught me (1986)

Τα τρένα που φύγαν
αγάπες μού πήρανε
αγάπες και κλαίνε
ποια μοίρα τις μοίρανε

Δώσ’ μου χέρι να πιαστώ
να πιαστώ να κρατηθώ
ένα γέλιο μια ματιά
κι ανασταίνετ’ η καρδιά

Ποιο τρένο σε πήρε
πουλί, χελιδόνι μου
σε τύλιξ’ η νύχτα
κι ορφάνεψα μόνη μου

Δώσ’ μου χέρι να πιαστώ
να πιαστώ να κρατηθώ
ένα γέλιο μια ματιά
κι ανασταίνετ’ η καρδιά

Λίγα λόγια για τον δίσκο:

Πολύ λίγα λόγια χρειάζονται γι’ αυτόν τον δίσκο: σημασία στη λεπτομέρεια, μεράκι, κέφι, νοσταλγία, άψογη ηχογράφηση που αγγίζει την τελειότητα, η μαγεία της μουσικής σε όλο της το μεγαλείο.

Ο Σταύρος Ξαρχάκος με πολύ ζήλο και περισσή φαντασία ενορχηστρώνει 3 τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, 3 του Μίκη Θεοδωράκη, 4 δικά του και 1 του Βασίλη Τσιτσάνη. Παίζει η υπέροχη Πειραματική Ορχήστρα Αθηνών. Σόλο μπουζούκι από τον Κώστα Παπαδόπουλο που στην πλήρη ωριμότητά του μας αποδεικνύει περίτρανα ότι το εθνικό μας όργανο χωράει σε κάθε ορχήστρα, σε κάθε τραγούδι, δίπλα σε κάθε τραγουδιστή του πλανήτη. Και η Αγνή Μπάλτσα, η διάσημη Λευκαδίτισσα μεσόφωνός μας, με τη μαγική της φωνή να μας ταξιδεύει μέσ’ απ’ τα τραγούδια που της/μας δίδαξε η πατρίδα της/μας, δίνοντάς στους ξένους φίλους της μουσικής σ’ όλη την υφήλιο το στίγμα της καταγωγής της/μας.

Καμαρώστε τους. Και αφουγκραστείτε κάθε τους συλλαβή, κάθε τους νότα, κάθε τους ανάσα. Αξίζουν τον κόπο. Καλή ακρόαση!

Σταύρος Ξαρχάκος & Βαγγέλης Γκούφας, Βαρκαρόλα (με την Αγνή Μπάλτσα)

Σταύρος Ξαρχάκος & Βαγγέλης Γκούφας, Βαρκαρόλα

Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Σταύρος Ξαρχάκος
Σόλο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Ορχήστρα: Πειραματική Ορχήστρα Αθηνών
Τραγούδι: Αγνή Μπάλτσα
Δίσκος: Agnes Baltsa / Songs my country taught me (1986)

Στέγνωσε, αγέρι, τα πανιά
και πάρ’ τα όνειρά μου
πάρε και την καρδιά μου
δεν την μπορώ την ερημιά

Γιαλό-γιαλό πού θα με πας
πού θα με ταξιδέψεις
και τι θα μου γυρέψεις
αφού το ξέρω μ’ αγαπάς

Λίγα λόγια για τον δίσκο:

Πολύ λίγα λόγια χρειάζονται γι’ αυτόν τον δίσκο: σημασία στη λεπτομέρεια, μεράκι, κέφι, νοσταλγία, άψογη ηχογράφηση που αγγίζει την τελειότητα, η μαγεία της μουσικής σε όλο της το μεγαλείο.

Ο Σταύρος Ξαρχάκος με πολύ ζήλο και περισσή φαντασία ενορχηστρώνει 3 τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, 3 του Μίκη Θεοδωράκη, 4 δικά του και 1 του Βασίλη Τσιτσάνη. Παίζει η υπέροχη Πειραματική Ορχήστρα Αθηνών. Σόλο μπουζούκι από τον Κώστα Παπαδόπουλο που στην πλήρη ωριμότητά του μας αποδεικνύει περίτρανα ότι το εθνικό μας όργανο χωράει σε κάθε ορχήστρα, σε κάθε τραγούδι, δίπλα σε κάθε τραγουδιστή του πλανήτη. Και η Αγνή Μπάλτσα, η διάσημη Λευκαδίτισσα μεσόφωνός μας, με τη μαγική της φωνή να μας ταξιδεύει μέσ’ απ’ τα τραγούδια που της/μας δίδαξε η πατρίδα της/μας, δίνοντάς στους ξένους φίλους της μουσικής σ’ όλη την υφήλιο το στίγμα της καταγωγής της/μας.

Καμαρώστε τους. Και αφουγκραστείτε κάθε τους συλλαβή, κάθε τους νότα, κάθε τους ανάσα. Αξίζουν τον κόπο. Καλή ακρόαση!

Ορέστης Αλεξάκης: [Κάθε φορά σ’ αγγίζω και πεθαίνω…]

Σταύρος Ξαρχάκος & Βαγγέλης Γκούφας, Για χατίρι σου
(τραγούδι: Ζωή Φυτούση / ταινία: Ταξίδι (1962) του Ντίνου Δημόπουλου)

[Ενότητα Α. Τα δύο πρόσωπα]

Κάθε φορά

σ’ αγγίζω
και πεθαίνω

κάθε φορά
σ’ αγγίζω
κι ανασταίνομαι

να σε κρατήσω ωστόσο
δεν μπορώ

πάντα γλιστράς προς το γαλάζιο
πάντα
ξεφεύγεις
προς την απεραντοσύνη

Και συνεχίζω τους μικρούς θανάτους μου
και τις μικρές μου μάταιες αναστάσεις
πάνω στο φρύδι τού
βαθιού
γκρεμού

Παίζοντας την τυφλόμυγα μαζί σου

Από τη συλλογή Βυθός (1985) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Σε πρώτο πλάνο

Αργύρης Κουνάδης & Βαγγέλης Γκούφας, Εις μνημόσυνον
(τραγούδι: Ελένη Βιτάλη / δίσκος: Δεν περισσεύει υπομονή (1973))

Σε πρώτο πλάνο

Ένας άντρας είναι μια ξερολιθιά

Περνά ο αγέρας τον χτυπά το σύννεφο τον πιάνει

Ένας άντρας έχει προνόμια μόνο στη βροχή

Γυμνός αστραποδέρνεται γυμνός σπαθοκοπιέται
Και πάει στα σκοτεινά νερά ν’ αφήσει την ψυχή του

Ένας άντρας στο παράθυρο είναι μια ουτοπία

Μια φαντασία γυναικός θανατερή λαχτάρα
Για ταίριασμα για ηδονή για χωρισμό κι οδύνη

Ένας άντρας είναι μια αρχαία λύπη

Πάει στα φαράγγια να κρυφτεί στ’ αλώνια να παλέψει
Πάει στο βυζί της μάνας του να πιει γάλα και αίμα

Ένας άντρας είναι ένας σκοτωμένος κέρβερος
Μπροστά στις πύλες του Άδη

Από τη συλλογή Σαλκίμ (2001) της Μαρίας Κέντρου-Αγαθοπούλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου