Τόλης Νικηφόρου, επανόρθωση

επανόρθωση

δεν ξέρω σε κάτι ελάχιστο
αν ωφελεί ο λυγμός
η αυταπάτη
και η επίκληση στο ανύπαρκτο

δεν ξέρω καν τι γυρεύω εδώ
τι ψάχνω τόσα χρόνια μέσα στο σκοτάδι
για να εισπράξω τραύματα και διαψεύσεις
και αν δεν θα ’ταν προτιμότερο
να μην είχα γεννηθεί ποτέ

έτσι κι αλλιώς
ήρθα στον κόσμο ανεπιθύμητος
και το αρχικό αυτό λάθος
ακολούθησαν άλλα πολλά
λάθη δικά μου αποκλειστικά

έστω λοιπόν και με μεγάλη καθυστέρηση
μια επανόρθωση επιβάλλεται
επίκειται κάτι σωστό επιτέλους
που θα διαγράψει οριστικά
όλα τα προηγούμενα λάθη

Από τη συλλογή φαντάσματα (2020) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, έκθαμβα μάτια

έκθαμβα μάτια

πίσω από έκθαμβα μάτια κρύβονται
σε χαραμάδες αχνές της μνήμης

διάφανα ονειρικά κι όμως απτά
αμίλητα και ηλεκτρισμένα

αιφνιδιαστικά εμφανίζονται
συχνά χαμογελούν γλυκά
πιο οδυνηρά μες στο δικό τους φως

απόσταγμα από πολύτιμες στιγμές
φαντάσματα για πάντα αγαπημένα

Από τη συλλογή φαντάσματα (2020) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου: δικαιοσύνη, 2

δικαιοσύνη, 2

οι κατηγορίες είναι σοβαρές
αλλά άγνωστες
το δικαστήριο άτεγκτο
αλλά αόρατο
η καταδίκη αμείλικτη
σε βάρος των παιδιών

ποιος φιλοτέχνησε τον ωραίο διάκοσμο
για τις στυγερές δολοφονίες
και παραμένει βουβός θεατής
μπροστά στο μαρτύριο των αθώων;

κραυγή θανατοποινίτη
λίγο πριν την εκτέλεση

Από τη συλλογή φαντάσματα (2020) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, ανταλλαγή

ανταλλαγή

πενήντα τέσσερα χρόνια στη λογοτεχνία
και τριάντα εννιά βιβλία
εξακόσια τόσα ποιήματα

το έργο της ζωής μου
ανταλλάσσω
χωρίς κανένα δισταγμό
με ευτυχισμένα τα παιδικά μου χρόνια

κι ας είναι αυτή η πιο μάταιη προσφορά
κι η πιο μεγάλη αγνωμοσύνη

Από τη συλλογή φαντάσματα (2020) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, αινίγματα του χρόνου

αινίγματα του χρόνου

πότε και πού και πώς
το καλοκαίρι είναι μια αιωνιότητα;

μα όταν είσαι ερωτευμένος
στα δεκαοχτώ σου χρόνια
σ’ ένα καφενεδάκι πλάι στη θάλασσα

γιατί βεβαίως ο έρωτας είναι για πάντα
και η εφηβεία ατέλειωτη
όπως ο ήλιος στη χρυσή αμμουδιά

κι εκεί όλοι βρισκόμαστε από τότε

Από τη συλλογή φαντάσματα (2020) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, αθανασία

αθανασία

πέθανα και ξαναγεννήθηκα
χίλιες φορές ως τώρα
σε διάφορες χώρες κι εποχές
μίλησα πολλές γλώσσες
αγάπησα τον άνθρωπο
σε κάθε χρώμα και μορφή
έζησα άπειρες παραλλαγές
στην περιπέτεια της ύπαρξης

κι όλα όσα έζησα κι έμαθα
από τον ανεξάντλητο ωκεανό
βρίσκονται κάπου μέσα μου ανεξίτηλα
μα δεν θυμάμαι τίποτα απολύτως
γιατί θα ήτανε για μένα αδύνατον
ν’ αντέξω τόση έκταση και τόσο πόνο
τη γνώση γενεών και αιώνων

έτσι λοιπόν εκεί που γράφει θάνατος
εγώ διαβάζω αναγέννηση
και πίσω από κάθε τάφο
βλέπω ν’ ανθίζει ένα λουλούδι
όταν τελειώνει γνωστή μια περιπέτεια
πέφτουν ξανά τα ζάρια
κι αρχίζει μια περιπέτεια άγνωστη
σαν πάνω σε άγραφο χαρτί

Από τη συλλογή φαντάσματα (2020) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, το πιο βαθύ μου κόκκινο

το πιο βαθύ μου κόκκινο

όπως μέσα στα σύννεφα το ηλιοβασίλεμα
το πιο βαθύ μου κόκκινο είναι τώρα

με φως να χαιρετίσω το σκοτάδι
από την παραλία ως τα κάστρα
γνώση ταξίδια και ουρανό
όλη την περιπέτεια της ζωής μου
με κόκκινο βαθύ το πάθος του έρωτα

σαν το πουλί ας φτερουγίζει
μέσα σ’ αυτό το κόκκινο η ψυχή μου
μέσα στο φως που τόσο απελπισμένα
αγάπησε

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, το πιο ασήμαντο αντικείμενο

το πιο ασήμαντο αντικείμενο

στο πιο μικρό
στο πιο ασήμαντο αντικείμενο
ελλοχεύει
και περιμένει τη στιγμή

η μικρή
η αδιόρατη εκείνη φλόγα
που κάποτε φουντώνει
κι ανάβει μια μεγάλη πυρκαγιά

το πιο ασήμαντο αντικείμενο
κάπου βαθιά
μέσα στην έκστασή του
λάμπει

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, στιγμές χαράς

στιγμές χαράς

όπως όταν ο ήλιος τρυπάει τα σύννεφα
κι αστράφτει
και θαμπώνει τα μελαγχολικά της μάτια

όπως όταν η δίψα εκείνη
ξάφνου από μέσα σου αναδύεται
κι είναι δικός σου
είναι ωραίος πάλι ο κόσμος

όπως όταν ένα χέρι τρυφερά
αγγίζει το δικό σου χέρι
και σε μεθάει για λίγο
για λίγο σε ξαναγυρίζει
στα εφηβικά σου χρόνια

κάποιες στιγμές χαράς
που σου θυμίζουν
πόσο απρόσιτη είναι η ευτυχία

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, στα μαγεμένα στενοσόκακα

στα μαγεμένα στενοσόκακα

όπως οι τελευταίες παραδίδονται
αχτίδες του ήλιου
κόκκινες πίσω απ’ τα βουνά
ή πυρπολούν τη θάλασσα

όπως το άρωμα του ονείρου
από το μέλλον στο παρελθόν
σκορπίζει ο χρόνος

όπως μες στην ομίχλη
ανθίζουν το φθινόπωρο
τα βουρκωμένα μάτια
μ’ ένα αχνό χαμόγελο

έτσι οι χαμένες αγάπες
μοναχικές περιπλανιούνται
στα μαγεμένα στενοσόκακα της μνήμης

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, σαν άγριο θηλυκό σαν οπτασία

σαν άγριο θηλυκό σαν οπτασία

αιφνιδιαστικά αναδύεται
μέσα από την ομίχλη
και με μαγεύει πάντα
πάντα με ματώνει
ισόβια όπως την πρώτη νύχτα ερωμένη

με το δικό της φως
με τη γυμνή της μελωδία
λέξη προς λέξη
στίχο προς στίχο αποκαλύπτει
τα μυστικά μου τραύματα
κάθε παράλογη λαχτάρα της ψυχής

γι’ αυτό επιχειρώ να δραπετεύσω
σε ιστορίες που συνθέτει η λογική
ζητάω μια μικρή εκεχειρία
καθώς μ’ αυτό το άγριο θηλυκό
είναι αδύνατον να υπάρξει
μια μόνιμη και διαρκής ειρήνη

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, παράξενη απουσία

παράξενη απουσία

λες κι όλοι εξατμίστηκαν
χάθηκαν ξαφνικά σε μια γκρίζα ομίχλη

υποπτεύομαι όμως ότι παίζουν
και κρύβονται χαμογελώντας
μες στη μεγάλη τρίφυλλη ντουλάπα
και στα βιβλία ανάμεσα στα ράφια
ή μήπως έπεσαν ανύποπτοι
σε κάποια μυστική ρωγμή του χρόνου
και αναδύθηκαν στις φωτογραφίες του τοίχου
και μέσα στον καθρέφτη

ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο ζωντανή
αυτή η παράξενη απουσία
τόσο μελωδική η φωνή τους
καθώς κυλούν στις φλέβες μου
καθώς πάντα μ’ αυτούς
εγώ γράφω κι ανασαίνω

και περιμένω πάντα τη στιγμή
σαν από θαύμα
να εμφανιστούν και πάλι πίσω μου
και να ρωτήσουν τ’ όνομά τους

με τα ζεστά τους χέρια κλείνοντας
τα δακρυσμένα μάτια μου

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, ονειρεύτηκα

ονειρεύτηκα

ονειρεύτηκα πως έζησα

τα παιδικά μου χρόνια στην πλατεία
με μπάλα και χαρταετούς
με τους γονείς μου και τ’ αδέρφια

ονειρεύτηκα πως σπούδασα
εργάστηκα, ταξίδεψα
γνώρισα μυστικά και θαύματα
τον πόνο και τον θάνατο
ονειρεύτηκα πως έγραψα ωραία βιβλία

ονειρεύτηκα με την ψυχή μου
πως σ’ αγάπησα
και πως αγωνιστήκαμε μαζί
πάντα μαζί

όνειρο ήταν
η περιπέτεια της ζωής
στάχτη στη φαντασία
ενός άγνωστου θεού

κι εκείνο που τελευταίο
θα διαλυθεί μες στην ομίχλη
είναι το χέρι σου
που ακόμα με κρατάει σφιχτά

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, οικογενειακή συγκέντρωση

οικογενειακή συγκέντρωση

ψάχνω στα ράφια μου παλιά βιβλία
γκρίζα και σιωπηλά μέσα στα χρόνια
παρά τα τόσα αδέρφια τους τριγύρω

βιβλία παραμελημένα
ξεχασμένα
να λαχταράνε ένα βλέμμα
το χάδι μου και την ανάσα

με τα κρυμμένα ποιήματα
και πάλι να δακρύζουν
όπως την άνοιξη εκείνη
που είχαν δει πρώτη φορά το φως

ζούμε όλοι μαζί σ’ αυτό το σπίτι
εμείς με τα πολλά παιδιά μας
κι οι φίλοι από κάθε εποχή
κάθε γωνιά του κόσμου
μια αγαπημένη οικογένεια
στην περιπέτεια της ψυχής

μάλιστα κατά διαστήματα εγώ
σκουπίζω επιμελώς
τα ίχνη του αίματος στα ράφια

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου