Θεοδώρα Ντάκου, Τα μάτια των νεκρών

Τα μάτια των νεκρών

Τα μάτια των νεκρών ορθάνοιχτα
στο φως, που ονειρευτήκαμε.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Στους δρόμους

Στους δρόμους

Σ’ αυτούς τους δρόμους
πόση ζωή ξοδεύτηκε
γι’ ανθρώπους που δεν άντεξαν κοντά σου

και συ ακόμα περπατάς
και περιμένεις.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Στο φως

Στο φως

Το σύννεφο στο φως
διαπερασμένα απ’ τα πουλιά
κι η μουσική
να τρώει τα κόκαλά μου

Με καταπληκτική ταχύτητα
με διαμελίζει η αγάπη

Ακόμα πιο μπροστά, στο φως
εξακοντίζομαι, χωρίς να προλαβαίνω
να παρακολουθήσω την ψυχή μου.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Στο συρτάρι

Στο συρτάρι

Στο τελευταίο συρτάρι
η φωτογραφία σου

στο πιο βαθύ σκοτάδι
η ψυχή μου.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Στο κάλεσμα

Στο κάλεσμα

Στο κάλεσμα υπέκυψε…
αλλά, τα χέρια και τα μάτια,
σ’ αυτόν τον κόσμο, ακόμη
ψάχνουν για τρυφερότητα.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Σπιτικό

Σπιτικό

Όλ’ αυτά τα ερείπια
της αγάπης, που δεν υπερασπίστηκες,
είναι το σπιτικό μου.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Σκηνές από όνειρα

Σκηνές από όνειρα

1.
Δεν υπάρχει άλλο απ’ αυτά τα δάκρυα
που ανακλούν γωνίες απ’ το γέλιο σου.

2.
Παράλογα
οι ανεμώνες σκέπασαν το στέρνο μου
πίνοντας την αναπνοή μου.

3.
Κάτω απ’ τα μάτια σου
διέσχισα την κλίμακα των χρωμάτων
κι έφτασα στ’ άσπρο γεμάτη
φύκια, κόκκινα ψάρια κι αναστεναγμούς.

4.
Ξύπνα καταμεσής στη νύχτα
κι έλα στη βροχή, εκεί
στο άλλο μισό απ’ το πρόσωπό σου,
όπου τα χαμένα αντικείμενα
μεταμορφώνονται σε παραισθήσεις.

5.
Διαπέρασες
τροχίζοντας το φως.

6.
Λιώνοντας στα μαλλιά μου
τα πουλιά, καιγόμουν.

7.
Με τις χορδές στα μάτια και τους ήχους
να βγαίνουν απ’ τα χέρια σου, διέτρεξες
τον φόβο. Πέρα απ’ το κρυμμένο σου κύτταρο
εγκαταστάθηκες, ξαφνικά, αναλλοίωτη,
στα ασπαίροντα έγκατα των παραμυθιών μου.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Σα να μην ήξερες

Σα να μην ήξερες

Με τις πληγές να φέγγουν αίμα,
σε φόβισα

σα να μην ήξερες
πως όρθια η αγάπη με κρατάει.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Προσήλωση

Προσήλωση

Προσηλώθηκες σε σχήματα καλοκαιριών
σε ήχους ονειρικούς και φευγαλέους
χωρίς να καταφέρεις να μιλήσεις

Κινδυνεύοντας ανάμεσα στα πόδια
που χορεύουν και τρέχουν, γερνάς

Κι όμως, η νεότητα ακόμα περιφέρεται
αγνοώντας τον κύκλο των ενιαυτών.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Ποτέ πια

Ποτέ πια

Ποτέ πια
τόσο εφιαλτικά κοντά
τόσο απίστευτα γλυκά.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Ποτέ δεν ήμασταν κοντά

Ποτέ δεν ήμασταν κοντά

Ποτέ δεν ήμασταν κοντά
στις αυταπάτες μόνο
και σε νύχτες ξάγρυπνες
όταν τίποτ’ άλλο δε βρισκόταν.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου