Τόλης Νικηφόρου, στη διάλεκτο της μοναξιάς

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου: Μαμά, γερνάω! (με την Τάνια Τσανακλίδου)

στη διάλεκτο της μοναξιάς

στο βάθος ξεχωρίζει η θάλασσα
ένα γαλάζιο αστραφτερό κι απρόσιτο
μια δίψα
ψηλά στο μυστικό κελάρι τ’ ουρανού
μπρούσκο εκλεκτό της μνήμης

στο βάθος ξεχωρίζει η θάλασσα
όπως γυναίκα σε φανταστική οθόνη
που ως αργά τη νύχτα μεταφράζει όνειρα
στη διάλεκτο της μοναξιάς

όσοι εδώ μέσα μπήκαν έφυγαν
άφησαν πίσω τα βιβλία τους, τις μουσικές
κάτι απ’ το χνώτο τους
ένα αποτσίγαρο μες στον πηχτό ντελβέ

άφησαν πίσω τους κενό και αινίγματα
κάδρα που όρθια γέρνουν
χρώματα που θαμπώνουν μες στο φως
διπλό κρεβάτι για το αχ χωρίς το άγγιγμα
τον κούφιο ήχο του νερού στο μπάνιο
ένα λυγμό που δεν διαλύει
την πέτρα μέσα της

στο βάθος ξεχωρίζει η θάλασσα
σαν ποίημα που υπόσχεται το μακρινό ταξίδι
ή σαν ψυχή που πρόδωσε
αυτό το κάτι στη φωνή της
και τώρα πνίγεται μέσα στο καθημερινό της τίποτα
μέσα στην έπαρση και τη λαχτάρα της

Από τη συλλογή Το μυστικό αλφάβητο (2010) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Advertisements

Γιώργος Χατζηνάσιος & Μάνος Κουφιανάκης, Αν δεν σ’ αρέσει το τραγούδι μου

Αν δεν σ’ αρέσει το τραγούδι μου

Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος
Στίχοι: Μάνος Κουφιανάκης
Τραγούδι: Τάνια Τσανακλίδου
Δίσκος: Χωρίς ταυτότητα (1980)

Αν δεν σ’ αρέσει το τραγούδι μου
μην πάψεις να χαμογελάς
είναι που πείνασα και δίψασα
γι’ αυτό δεν είναι της χαράς

Αν δεν σ’ αρέσει το τραγούδι μου
μη φύγεις, σε παρακαλώ
πες πως εγώ στην κάθε λέξη του
για τους καημούς μου σου μιλώ

Αν δεν σ’ αρέσει το τραγούδι μου
κάνε λιγάκι υπομονή
το τραγουδώ κι από το στήθος μου
θαρρώ πως φεύγει μια πληγή

Αν δεν σ’ αρέσει το τραγούδι μου
σαν μία χάρη σ’ το ζητώ
μάθε μου άλλο πιο χαρούμενο
κι αυτό δεν θα το ξαναπώ

Γιάννης Σπανός & Τάκης Καρνάτσος, Αν μ’ αγαπάς

Αν μ’ αγαπάς

Μουσική: Γιάννης Σπανός
Στίχοι: Τάκης Καρνάτσος
Τραγούδι: Τάνια Τσανακλίδου
Δίσκος: Φίλε (1982)

Αν μ’ αγαπάς, θα κλέψω χρώμα της φωτιάς και λευκό πανί
οι δυο μαζί να ζωγραφίσουμε ξανά τη ζωή
αν μ’ αγαπάς, δεν θα ’χει γκρίζο πουθενά να κοιτάς
θα με κρατάς και σε λιμάνια γιορτινά θα με πας

Μα αν όλα αυτά που μοιάζουν όνειρα τρελά γίνουν μια κραυγή
αν όλα αυτά κι ό,τι κι αν έχω φανταστεί δεν θα ’ρθει
θα ’ναι χαμός, θα σκοτεινιάσει όλο το φως, θα σβηστεί
ίσως γιατί για μένα ο κόσμος είσ’ εσύ, μόνο εσύ

Αν μ’ αγαπάς, δε θα ’χει σύνορα για μας ούτε μοναξιά
με το βοριά και με τ’ αστέρια της νυχτιάς συντροφιά
αν μ’ αγαπάς, με λόγια μόνο της καρδιάς θα μιλάς
θα με κρατάς και σε λιμάνια γιορτινά θα με πας

Αν μ’ αγαπάς, δεν θα ’χει γκρίζο πουθενά να κοιτάς
θα με κρατάς και σε λιμάνια γιορτινά θα με πας

Αν μ’ αγαπάς, θα κλέψω χρώμα της φωτιάς, μόνο αν μ’ αγαπάς
Αν μ’ αγαπάς, δεν θα ’χει σύνορα για μας, μόνο αν μ’ αγαπάς

Βάγιος Μπαγλάνης, Ακόμα μια ρυτίδα

Γιώργος Ανδρέου, Η παλιά ρυτίδα
(τραγούδι: Τάνια Τσανακλίδου / δίσκος: Τραγούδια του παράξενου κόσμου (1995))

Ακόμα μια ρυτίδα

Στην άκρη του χαμόγελου κρεμάω τη ζωή μου
Κάποτε αγαπούσα πολύ τη σιωπή
Θα ξανάρθει η ώρα της αγρύπνιας
Είναι το σουρούπωμα που το ανασαίνω
Δεν διώχνω τους ίσκιους δεν τους φοβάμαι
Κι αυτός ο στίχος μου με τυραννάει
Δεν έχει αργία η ψυχή μου
Αγάπησα τη σιωπή που δεν απελπίζεται
Και τα παράθυρα που διακριτικά κρύβουν το φως τους
Ποιος υπάρχει εδώ
Σήμερα δεν μπορώ να είμαι μόνος

Ανάμεσα στις ανοιχτές παλάμες
Γλιστράει ένα παγερό σχήμα προσώπου
Νιώθεις τις ανταύγειες του παραλογισμού και σωπαίνεις
Έπειτα σχεδιάζεις μόνος σου το πλαίσιο μιας επαφής
Τα χέρια γίνονται αόρατα
Για να λείψει και η τυπική χειραψία
Μετά εισβάλλει η ρουτίνα
Που άλλοτε αθόρυβα κι άλλοτε φωναχτά
Καταπίνει την ουσία
Για να καταχωνιάσει σε μια ρυτίδα
Ακόμα μια πίκρα

Από τη συλλογή Βλάστηση των ρηγμάτων (1967) του Βάγιου Μπαγλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Βάγιος Μπαγλάνης

Γιώργος Καφταντζής, Του ήλιου και της πανέμορφης

Federico Garcia Lorca & Χρήστος Λεοντής, Αχ… έρωτα (απόδοση στα Ελληνικά: Λευτέρης Παπαδόπουλος)
(τραγούδι: Μανώλης Μητσιάς & Τάνια Τσανακλίδου / δίσκος: αχ… έρωτα (1974))

Του ήλιου και της πανέμορφης

Αρμέγει τις πορτοκαλιές ο Έλληνας ο ήλιος
στο ρόδο το αμάραντο χρυσοφόρες μέλισσες.

Τρέμοντας από γλύκα και φιλί κάθισες και προγεμάτισες
μ’ ένα καρβέλι ουρανό κι ένα ποτήρι ήλιο.

Μα πότε κιόλας στολίστηκες με ψηφί μαργαριτάρι
πότε γιόμισες τον κόρφο σου άνθια και λιακάδα;

Αν είναι πικρή η αγάπη σου τον ήλιο μην τον συνορίζεσαι
ήλιος είναι κι ας χαμογελά ήλιος είναι κι ας λάμπει.

Από τη συλλογή Ελεγείες (1971) του Γιώργου Καφταντζή

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Καφταντζής

Σάκης Σερέφας: Χορτιάτης, ημέρα Κυριακή

Μιχάλης Δέλτα & Τάνια Τσανακλίδου: Λύκε, λύκε
(ερμηνεία: Τάνια Τσανακλίδου / δίσκος: Τάνια Τσανακλίδου, 2 χρόνια Μετρό (2005))

Χορτιάτης, ημέρα Κυριακή

Βαδίζαμε στο μονοπάτι του βουνού
την κρατούσα από το χέρι
και της μάθαινα τις ημέρες της εβδομάδας.

Δευτέρα Τρίτη Τετάρτη απάγγειλα
Δευτέρα Τρρρίτη Τετάρτη επαναλάμβανε
σέρνοντας το ρο της Τρίτης μ’ αμερικάνικη προφορά

εγώ κι η μικρή μου ανιψιά
εγώ κι οι μέρες οι εφτά ταραγμένο μελίσσι
βουίζαν γύρω μας βομβίζαν θυμωμένες
τα λόγια μου καπνός

άλλες δεν έχει; με ρώτησε ξάφνου
πάνω που κορωμένος ωρυόμουν
σαν να ’ταν το ποίημα το καλό
μ’ εφτά μονάχα λέξεις

πείσμωσα, συνήλθα στο λεπτό
άρχισα να της μιλώ
για τις λίμνες που ασπρίζαν αντίκρυ
για τα ελάφια και τους πάνθηρες
που ξεδιψούσαν εκεί πριν από τ’ αγκάλιασμα
στα χρόνια τα παλιά
για της αρκούδας τα λημέρια πιο ψηλά

για τα λιοντάρια που κάποτε ζούσαν εδώ πάνω
τ’ αγριογούρουνα, τους λύκους, τα τσακάλια
τώρα κρεμόταν από το στόμα μου συνεπαρμένη
θα σε φάω της λέω ξάφνου
δεν είμαι η γιαγιά σου
και οι απαντήσεις είναι:
για να σ’ ακούω καλύτερα
για να σε βλέπω καλύτερα
για να σε μυρίζω καλύτερα
για να σε φάω μικρούλα μου

κοιτούσε τα δόντια μ’ απορία
σφήνωσε λίγο στα ούλα η παχουλή αχλή
αυτήν τη μέρα που ο κόσμος όλος την έχει για αργία
αυτήν αργοκατάπινα κι εγώ: τη μέρα Κυριακή

Από τη συλλογή Απ’ το τίποτα (1994) του Σάκη Σερέφα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σάκης Σερέφας

Τάσος Κόρφης, Της Άρτας το γεφύρι

Γιώργος Ανδρέου & Θοδωρής Γκόνης, Γεφύρι ξεχασμένο
(τραγούδι: Τάνια Τσανακλίδου / δίσκος: Τραγούδια του παράξενου κόσμου (1995))

Της Άρτας το γεφύρι

Ως πότε λοιπόν θα προσπαθούμε να γεμίσουμε
αυτό το βάραθρο που χρόνια στέκει απέναντί μας
ζητώντας ελπίδες, όνειρα, νύχτες, κορμιά,
πίνοντας αίμα, πνίγοντας τις κραυγές μας στα βράχια του,
ατίθασο να υποταχτεί σ’ ένα γεφύρι;
Κι η κόρη του πρωτομάστορη, που κάτι μπορούσε να κάνει για μας:
Να καρφώσει τα μάτια της στα μάτια του δράκου για να ηρεμήσουν,
ν’ ακουμπήσει στις όχθες τα χείλη της για να ησυχάσουν τα νερά,
να προσφέρει το κορμί της, θεμέλιο, στο πρώτο δοκάρι,
φτηνή, τιποτένια, γυρίζει από μαγαζί σε μαγαζί,
πίνοντας ούζα, παίζοντας την αγωνία μας στα ζάρια,
τραγουδώντας σε ρεμπέτικους σκοπούς την προδοσία της.

Από τη συλλογή Ημερολόγιο 2 (1964) του Τάσου Κόρφη

Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)

Μυρτώ Αναγνωστοπούλου, αλλάζει το φως

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Καληνύχτα
(τραγούδι: Δήμητρα Γαλάνη & Τάνια Τσανακλίδου / δίσκος: Δήμητρα – Τάνια, Ζωντανές ηχογραφήσεις στο Ζυγό 2001-2002 (2002))

αλλάζει το φως

αλλάζει το φως
και θα κοιτάζομαι
εκεί που ανθίζουν τα μεσάνυχτα
και η μέρα
γραπτή φωνή
αναλύεται
σε χρώματα υπαρκτά
τα μυστικά
καλά κρυμμένα
στις κυψέλες τους
οι ενοχές
κλέβουν την όση απόσταση
έμεινε μεταξύ μας

μια νύχτα σαν κι αυτή
πάρε το χρόνο στα χέρια σου
και στο κογχύλι του
αφουγκράσου
τον παφλασμό
που έσβησε
με μνήμες

Από τη συλλογή Το χρονικό των υποδόριων γεγονότων (1995) της Μυρτώς Αναγνωστοπούλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μυρτώ Αναγνωστοπούλου

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Ήττα

Αντώνης Βαρδής & Σαράντης Αλιβιζάτος, Μοναχικές γυναίκες
(τραγούδι: Ελένη Δήμου, Γλυκερία & Τάνια Τσανακλίδου / δίσκος: Η Γλυκερία τραγουδάει Αντώνη Βαρδή (1996))

Ήττα

Ίσως επειδή ένιωσε οικειότητα
–το φιλικό γεύμα ήταν μόνο για γυναίκες–
μίλησε για ό,τι μύχιο τη βασάνιζε:
«Αξιολύπητη ήττα η μοναξιά μου.
Η χειρότερη ώρα είναι το πρωί,
η απελπισία κάνει κουμάντο.

Διαχειρίζομαι το πιο σκληρό,
διαχειρίζομαι τον πόνο της μοναξιάς.»

Από τη συλλογή το τραγικό και το λημέρι των αισθήσεων (2012) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Φανελάκι

Στέφανος Κορκολής & Νίκος Μωραΐτης, Το μπλουζάκι
(τραγούδι: Τάνια Τσανακλίδου / φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2005)

Φανελάκι

Έγειρα στην αγκαλιά σου
και το φανελάκι σου μοσχοβολούσε,
καθαρό, φρεσκοπλυμένο ρούχο.
Η μυρωδιά του μου άναψε τις αισθήσεις.
Και η αγάπη μας ανθηρή, πεντακάθαρη είναι
χωρίς σκιές και ραγίσματα.
Δοσμένοι ο ένας στον άλλο,
τη λαμπρότητα της αγάπης μας απολαμβάνουμε.

Από τη συλλογή το τραγικό και το λημέρι των αισθήσεων (2012) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Σημείωση ανθολόγου: διάχυτο το άρωμα της Διαγωνίου σ’ αυτό το πανέμορφο μικρό ποίημα της Μπακονίκα που (προσωπικά μου) φέρνει τρυφερά και νοσταλγικά στο νου την ποίηση του Γιώργου Ιωάννου.

Μαλαματένια λόγια (Γιάννης Μαρκόπουλος & Μάνος Ελευθερίου)

Μαλαματένια λόγια

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Τραγούδι: Λάκης Χαλκιάς, Χαράλαμπος Γαργανουράκης & Τάνια Τσανακλίδου
Δίσκος: Θητεία (1974)

Μαλαματένια λόγια στο μαντίλι
τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχτές
τ’ αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι
σου μάθαινε το αύριο και το χτες
μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη
με του καιρού δεμένος τις κλωστές.

Τ’ αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία
που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
καλύτερα να σ’ έλεγαν Μαρία
και να ‘σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
κι όχι να ζεις μ’ αυτή την κομπανία
και να μην ξέρεις τ’ άστρο του φονιά.

Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι
απ’ του καιρού την άγρια πληρωμή
στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι
τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή
και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει
και το μαράζι δίχως αφορμή.

Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι
τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά
κι απ’ το παλιό μαρτύριο να ‘χει μείνει
ένα σκυλί τη νύχτα που διψά
γυναίκες στη γωνιά μ’ ασετιλίνη
παραμιλούν στην ακροθαλασσιά.

Και στ’ ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια
θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
πώς έγινε με τούτο τον αιώνα
και γύρισε καπάκι η ζωή
πώς το ‘φεραν η μοίρα και τα χρόνια
να μην ακούσεις έναν ποιητή.

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι
ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά
ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη
και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά
μαλαματένια λόγια στο χορτάρι
ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά.

Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες
και ξημερώνοντας μέρα κακή
τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες
με πήραν και με βάλαν σε κλουβί
και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες
παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί.

Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια
κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
περνούσα τα δικά σου δικαστήρια
αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις
να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια
και σαν κακούργο να με τιμωρείς.

Πάτωμα (Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου)

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Πάτωμα

Ενορχήστρωση: Νίκος Κούρος
Μουσική διεύθυνση: Νίκος Κούρος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Πιάνο, keyboards, ακορντεόν, τσέμπαλο, μεταλλόφωνο, βιμπράφωνο: Νίκος Κούρος
Κόντρα μπάσο, άρκο, ηλεκτρικό μπάσο: Χρήστος Χήρας
Ηλεκτρική, ακουστική & κλασική κιθάρα: Σταύρος Αραπίδης
Τραγούδι: Τάνια Τσανακλίδου
Δίσκος: Μαμά γερνάω (1988)

Κοντά στα κύματα
θα χτίσω το παλάτι μου
θα βάλω πόρτες
μ’ αλυσίδες και παγώνια
και μες στη θάλασσα
θα ρίξω το κρεβάτι μου
γιατί κι οι έρωτες
μου φάγανε τα χρόνια

Να κοιμηθώ στο πάτωμα
να κλείσω και τα μάτια
γιατί υπάρχουν κι άτομα
που γίνονται κομμάτια

Ξυπνάω μεσάνυχτα
κι ανοίγω το παράθυρο
κι αυτό που κάνω
ποιος σου το ’πε αδυναμία
που λογαριάζω
το μηδέν μου με το άπειρο
και βρίσκω ανάπηρο
τον κόσμο στα σημεία

Να κοιμηθώ στο πάτωμα
να κλείσω και τα μάτια
γιατί υπάρχουν κι άτομα
που γίνονται κομμάτια
να κοιμηθώ…

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Το 1988 ο Σταμάτης Κραουνάκης, η Λίνα Νικολακοπούλου και η Τάνια Τσανακλίδου συναντιούνται για πρώτη φορά για να φτιάξουν έναν ολοκληρωμένο δίσκο και μας δίνουν ένα υπέροχο αποτέλεσμα, τη συλλογή Μαμά γερνάω. Σε τρία από τα τραγούδια αυτού του δίσκου στην πλειάδα των εκλεκτών μουσικών που συμμετέχουν προστίθεται ο Κώστας Παπαδόπουλος. Φυσικά, θα τ’ ακούσουμε και τα τρία, γιατί είναι εξαιρετικά τραγούδια, προτού περάσουμε στον επόμενο δίσκο που θα μας γυρίσει σε προηγούμενη σπουδαία δεκαετία του ελληνικού τραγουδιού. Καλή ακρόαση!

Τσιφτετέλι (Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου)

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Τσιφτετέλι

Ενορχήστρωση: Σταμάτης Κραουνάκης & Νίκος Κούρος
Μουσική διεύθυνση: Νίκος Κούρος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Βιολί: Λευτέρης Ζέρβας
Φλογέρα & τούρκικα ζίλια: Σπύρος Καζιάνης
Πιάνο, keyboards, ακορντεόν, τσέμπαλο, μεταλλόφωνο, βιμπράφωνο: Νίκος Κούρος
Κόντρα μπάσο, άρκο, ηλεκτρικό μπάσο: Χρήστος Χήρας
Ηλεκτρική, ακουστική & κλασική κιθάρα: Σταύρος Αραπίδης
Τραγούδι: Τάνια Τσανακλίδου
Γραφομηχανή: Λίνα Νικολακοπούλου 🙂
Δίσκος: Μαμά γερνάω (1988)

Απ’ έξω σκοτεινιάζει
σχολάει του κόσμου η τάξη
μα εμένα τι με νοιάζει
το σκοτάδι να με φτιάξει
τι λες που θα πεθάνω
και που θ’ αυτοκτονήσω
το δρόμο μου θα πάρω
και το δρόμο μου θ’ αφήσω

Έπεσα έπεσα
μέσα στη φωτιά
έπαιξα έπαιξα
μ’ όλα τα χαρτιά
πλήγωσα πλήγωσα
τον εγωισμό
κλείδωσα κλείδωσα
κάθε γυρισμό

Απ’ έξω σκοτεινιάζει
τραβάει ο κόσμος ζόρι
μα εμένα τι με νοιάζει
με το μαύρο μεσοφόρι
θα πάω στον καθρέφτη
το φρύδι θα σηκώσω
στο γόητρο που πέφτει
μια γραμμή θα διορθώσω

Έπεσα έπεσα
μέσα στη φωτιά
έπαιξα έπαιξα
μ’ όλα τα χαρτιά
πλήγωσα πλήγωσα
τον εγωισμό
κλείδωσα κλείδωσα
κάθε γυρισμό

Απ’ έξω σκοτεινιάζει
σχολάει του κόσμου η τάξη
μα εμένα τι με νοιάζει…

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Το 1988 ο Σταμάτης Κραουνάκης, η Λίνα Νικολακοπούλου και η Τάνια Τσανακλίδου συναντιούνται για πρώτη φορά για να φτιάξουν έναν ολοκληρωμένο δίσκο και μας δίνουν ένα υπέροχο αποτέλεσμα, τη συλλογή Μαμά γερνάω. Σε τρία από τα τραγούδια αυτού του δίσκου στην πλειάδα των εκλεκτών μουσικών που συμμετέχουν προστίθεται ο Κώστας Παπαδόπουλος. Φυσικά, θα τ’ ακούσουμε και τα τρία, γιατί είναι εξαιρετικά τραγούδια, προτού περάσουμε στον επόμενο δίσκο που θα μας γυρίσει σε προηγούμενη σπουδαία δεκαετία του ελληνικού τραγουδιού. Καλή ακρόαση!

Μοίρες (Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου)

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Μοίρες

Ενορχήστρωση: Σταμάτης Κραουνάκης
Μουσική διεύθυνση: Νίκος Κούρος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Πιάνο, keyboards, ακορντεόν, τσέμπαλο, μεταλλόφωνο, βιμπράφωνο: Νίκος Κούρος
Κόντρα μπάσο, άρκο, ηλεκτρικό μπάσο: Χρήστος Χήρας
Ηλεκτρική, ακουστική & κλασική κιθάρα: Σταύρος Αραπίδης
Τραγούδι: Τάνια Τσανακλίδου & Σταμάτης Κραουνάκης
Δίσκος: Μαμά γερνάω (1988)

Την ώρα που γεννιόμουνα
σχολάγανε οι μοίρες
μονάχη μου καθόμουνα
κι απ’ τη ζωή κρατιόμουνα
κρατιόμουνα σ’ ένα καφάσι μπίρες
μονάχη μου καθόμουνα
κι απ’ τη ζωή κρατιόμουνα
κι ονειρευόμουνα σ’ ένα καφάσι μπίρες

Τα λόγια σου τα ψεύτικα
φαρμάκι κι αγωνία
μονάχη μου παντρεύτηκα
σε βρήκα σ’ ερωτεύτηκα
παιδεύτηκα σ’ αυτή την κοινωνία
μονάχη μου παντρεύτηκα
σε βρήκα σ’ εμπιστεύτηκα
και ρεζιλεύτηκα στην παλιοκοινωνία

Φωτιά κι ανάσταση, καρδιά
πονάς και σπάσ’ τα εσύ
τα χρόνια που ’φτασα να ζω
φωτιά και δύναμη
καρδιά τρελή κι αδύναμη
στον κόσμο που ’ρθαμε
χορτάσαμε γκρεμό

Την ώρα που περπάτησα
μου φέραν και τα δώρα
μια νύχτα μόνο κράτησα
κι απάνω της ξεστράτισα
ξεστράτισα και μου ’λεγαν προχώρα
μια νύχτα μόνο κράτησα
κι απάνω της γονάτισα
και παραστράτησα στην πρώτη κατηφόρα

Φωτιά κι ανάσταση, καρδιά
πονάς και σπάσ’ τα εσύ
τα χρόνια που ’φτασα να ζω
φωτιά και δύναμη
καρδιά τρελή κι αδύναμη
στον κόσμο που ’ρθαμε
χορτάσαμε γκρεμό

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Το 1988 ο Σταμάτης Κραουνάκης, η Λίνα Νικολακοπούλου και η Τάνια Τσανακλίδου συναντιούνται για πρώτη φορά για να φτιάξουν έναν ολοκληρωμένο δίσκο και μας δίνουν ένα υπέροχο αποτέλεσμα, τη συλλογή Μαμά γερνάω. Σε τρία από τα τραγούδια αυτού του δίσκου στην πλειάδα των εκλεκτών μουσικών που συμμετέχουν προστίθεται ο Κώστας Παπαδόπουλος. Φυσικά, θα τ’ ακούσουμε και τα τρία, γιατί είναι εξαιρετικά τραγούδια, προτού περάσουμε στον επόμενο δίσκο που θα μας γυρίσει σε προηγούμενη σπουδαία δεκαετία του ελληνικού τραγουδιού. Καλή ακρόαση!