Μίκης Θεοδωράκης & Αγγελική Ελευθερίου, Δάκρυσαν τα σεντόνια μου (με τον Σταμάτη Κόκοτα)

Δάκρυσαν τα σεντόνια μου

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Ποίηση: Αγγελική Ελευθερίου
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας [πρώτη εκτέλεση από την Αλίκη Καγιαλόγλου στον δίσκο Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] (1985)]
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Όταν από κοντά μου πια θα έχεις φύγει
κι εγώ δεν θα ’χω από πού να κρατηθώ
όταν κι οι φίλοι θα χαθούνε λίγοι-λίγοι
κι αυτή τη νύχτα που θαρρώ πως θα χαθώ
πόσες αγάπες μες στον κόσμο θα ’χουν μείνει
και τη δικιά σου σε ποια μάτια θα τη βρω

Δάκρυσαν τα σεντόνια μου απόψε
κι από τα τζάμια στάζει καταχνιά
πάρ’ την κιθάρα σου και λίγο παίξε
για κείνο το πουλί στην ερημιά

Μην κλαις μέσα στον ύπνο σου τα βράδια
και λες πως θες να μείνεις μοναχή
τα όνειρά σου τα ’κανες κομμάτια
χωρίς αυτά πού θάβρεις την αρχή

Δάκρυσαν τα σεντόνια μου απόψε
κι από τα τζάμια στάζει καταχνιά
πάρ’ την κιθάρα σου και λίγο παίξε
για κείνο το πουλί στην ερημιά

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο «Φαίδρα [τραγούδια αγάπης]» που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Advertisements

Γαλανομάτα (Βασίλης Τσιτσάνης)

Γαλανομάτα

Σύνθεση & στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Γαλανομάτα, μες στην αγκάλη σου
φωτιά γεμάτα είναι τα κάλλη σου
εκεί ψηλά στ’ αστέρια
με παν τα δυο σου χέρια
και μαζί σου είναι ωραία η ζωή

Σ’ αγάπησα
γαλανομάτα μου, τσαχπίνα και σατράπισσα
σ’ αγάπησα
κι αφού το ξέρεις πως εγώ
χωρίς εσένα θα χαθώ
δε δίνεις δυάρα
μα το Θεό, θέλω να φύγω
θέλω να φύγω, αχ, μα δεν μπορώ

Μες στην καρδιά σου έχεις το μάλαμα
στο πρόσωπό σου το γλυκοχάραμα
σε μαγικά παλάτια
με παν τα δυο σου μάτια
και μαζί σου είναι ωραία η ζωή

Σ’ αγάπησα
γαλανομάτα μου, τσαχπίνα και σατράπισσα
σ’ αγάπησα
κι αφού το ξέρεις πως εγώ
χωρίς εσένα θα χαθώ
δε δίνεις δυάρα
μα το Θεό, θέλω να φύγω
θέλω να φύγω, αχ, μα δεν μπορώ

Γαλανομάτα, μες στην αγκάλη σου
φωτιά γεμάτα είναι τα κάλλη σου
εκεί ψηλά στ’ αστέρια
με παν τα δυο σου χέρια
και μαζί σου είναι ωραία η ζωή

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο «Φαίδρα [τραγούδια αγάπης]» που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Εφτά φορές με πρόδωσες (Βασίλης Τσιτσάνης)

Εφτά φορές με πρόδωσες

Σύνθεση & στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Εφτά φορές μ’ οδήγησες
στης φυλακής τα σίδερα
εφτά φορές με πρόδωσες
και μ’ έριξες στη συμφορά

Μα τώρα που καθάρισα
για όλα, κατεργάρισσα
πικρά θα κλάψεις σήμερα

Εφτά φορές με κάρφωσες
και έδωσες αναφορά
ψεύτρα γυναίκα αλήτισσα
σε μίσησα και γλίτωσα

Μα τώρα που καθάρισα
για όλα, κατεργάρισσα
πικρά θα κλάψεις σήμερα

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο «Φαίδρα [τραγούδια αγάπης]» που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Ψυχή μοβόρα (Βασίλης Τσιτσάνης)

Ψυχή μοβόρα

Σύνθεση & στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Εσύ που μου ’κανες τις νύχτες μαύρες και παραμιλώ
και τον ύπνο βαρύ σαν το μαύρο ουρανό
να φύγεις τώρα, ψυχή μοβόρα
και μπροστά μου να μη σε ξαναδώ

Καλή τύχη στα όνειρά σου
στον καινούριο τον έρωτα σου
δεν μπορούσα να ζήσω άλλο πια
στη δική σου, μπαμπέσα, αγκαλιά
και λυπάμαι γιατί σ’ αγαπούσα πολύ
στην καρδιά σου είχα γελαστεί

Εσύ μου μίλαγες με μάσκα πάντα, ψεύτρα, συνεχώς
και παράβλεπα γιατί σ’ αγαπούσα σαν τρελός
να φύγεις τώρα, ψυχή μοβόρα
και μπροστά μου να μη σε ξαναδώ

Καλή τύχη στα όνειρά σου
στον καινούριο τον έρωτα σου
δεν μπορούσα να ζήσω άλλο πια
στη δική σου, μπαμπέσα, αγκαλιά
και λυπάμαι γιατί σ’ αγαπούσα πολύ
στην καρδιά σου είχα γελαστεί

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο «Φαίδρα [τραγούδια αγάπης]» που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Βράδια αγαπημένα (Βασίλης Τσιτσάνης)

Βράδια αγαπημένα

Σύνθεση & στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Μη μου μιλάτε τώρα πάνω στο μεθύσι
για την πληγή μου να σας πω οπού με καίει
η καρδιά μου κλαίει
η καρδιά μου κλαίει

Μη μου μιλάτε τώρα πια για κείνη
μη μου θυμίζετε βράδια αγαπημένα
βράδια πικραμένα, βράδια μες στο κλάμα
κι όμως τώρα αρχίζει το δικό μου δράμα

Δε θέλω τώρα να θυμάμαι τη μορφή της
γιατί πονάω και θρηνώ μες στην ψυχή μου
ήταν η ζωή μου
ήταν η ζωή μου

Μη μου μιλάτε τώρα πια για κείνη
μη μου θυμίζετε βράδια αγαπημένα
βράδια πικραμένα, βράδια μες στο κλάμα
κι όμως τώρα αρχίζει το δικό μου δράμα

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο «Φαίδρα [τραγούδια αγάπης]» που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Με παρέσυρε εκείνη (Βασίλης Τσιτσάνης)

Με παρέσυρε εκείνη

Σύνθεση & στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Βασίλης Τσιτσάνης (μπουζούκι και τραγούδι στην εισαγωγή) /  Σταμάτης Κόκοτας
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Κλάψε με, μανούλα μου γλυκιά
χάνομαι και τούτη τη βραδιά
εγώ που ήμουνα το πρώτο παλικάρι
και με καμάρωνε της νύχτας το φεγγάρι

Μάνα, με παράσυρε μια βραδιά εκείνη
κι από τότε, μάνα μου
το κορμί μου έλιωσε
απ’ την ηρωίνη

Άδικα μην τρέχεις στον γιατρό
σβήνω κι είναι αργά για να σωθώ
απόψε έρχεται ο Χάρος να με πάρει
δεκαοχτάχρονο ακόμα παλικάρι

Μάνα, με παράσυρε μια βραδιά εκείνη
κι από τότε, μάνα μου
το κορμί μου έλιωσε
απ’ την ηρωίνη

Έχε γεια κι εσύ, ζωή γλυκιά
σώστε τώρα τ’ άλλα τα παιδιά
προτού κτυπήσουνε θλιμμένα οι καμπάνες
προτού το σπλάχνο τους να κλάψουν κι άλλες μάνες

Μάνα, με παράσυρε μια βραδιά εκείνη
κι από τότε, μάνα μου
το κορμί μου έλιωσε
απ’ την ηρωίνη

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο «Φαίδρα [τραγούδια αγάπης]» που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Ο έρωτας (Μίκης Θεοδωράκης & Λευτέρης Παπαδόπουλος)

Ο έρωτας

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Έρωτας τα μάτια σου
άνεμος σαρωτικός
όλα τα ξερίζωσε

Δεν υπάρχω πια
είμαι μονάχα μια καρδιά
δεν υπάρχω πια
πάρε ό,τι θες απ’ την καρδιά

Έρωτας αβάσταχτος
ό,τι αγγίζω με πονά
χάνομαι γκρεμίζομαι

Δεν υπάρχω πια
είμαι μονάχα μια καρδιά
δεν υπάρχω πια
πάρε ό,τι θες απ’ την καρδιά

Έρωτας υπέροχος
όμορφος μαγευτικός
έσκυψε με φίλησε

Δεν υπάρχω πια
είμαι μονάχα μια καρδιά
δεν υπάρχω πια
πάρε ό,τι θες απ’ την καρδιά

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο «Φαίδρα [τραγούδια αγάπης]» που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Παλιό τελωνείο (Μίκης Θεοδωράκης & Λευτέρης Παπαδόπουλος)

Παλιό τελωνείο

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Στο παλιό τελωνείο, στους παλιούς καφενέδες
θα σε γδύσω μια νύχτα κι όπως θα ’σαι γδυτή
το κορμί σου θα λούσω με πικρούς αμανέδες
και κρασί της Νεμέας από αρχαία γιορτή

Και μετά θα σε πάρω στα μεγάλα μου χέρια
να σ’ αφήσω στην πέτρα, στο καρνάγιο μπροστά
κι εκεί μέσα στ’ αλάτι και τα σάπια μαδέρια
θα σε κάνω γυναίκα με τα χείλη κλειστά

Θα σε κάνω γυναίκα όλο μέλι και αίμα
με το ρίγος στο δέρμα και τα φρέσκα μαλλιά
και απέ θα σε κάψω γιατί είσ’ ένα ψέμα
η Ελένη της Τροίας, η πληγή η παλιά

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο «Φαίδρα [τραγούδια αγάπης]» που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Φύτεψε δυο φιλιά (Μίκης Θεοδωράκης & Λευτέρης Παπαδόπουλος)

Φύτεψε δυο φιλιά

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Φύτεψε δυο φιλιά στο στόμα
του ξεχασμένου απ’ την αγάπη
Θα ανθίσουν στο καμένο χώμα
δυο στάλες δάκρυ, δυο στάλες δάκρυ

Φύτεψε το γλυκό σου χάδι
σ’ ένα παιδί ορφανεμένο
Θα ανθίσει ο ήλιος στο σκοτάδι
το παγωμένο, το παγωμένο

Φύτεψε μια καρδιά στο χιόνι
σ’ όλους στους ρημαγμένους τόπους
Θα ανθίσει κάποιο χελιδόνι
για τους ανθρώπους, για τους ανθρώπους

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο «Φαίδρα [τραγούδια αγάπης]» που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Έβγαλα στο σφυρί τα χάδια (Μίκης Θεοδωράκης & Λευτέρης Παπαδόπουλος)

Έβγαλα στο σφυρί τα χάδια

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Έβγαλα στο σφυρί τα χάδια
και όλα μου τα χτυποκάρδια
τα πούλαγα μισοτιμής
μα δεν τ’ αγόρασε κανείς

Ήτανε μεταχειρισμένα
κι είχαν προορισμό εσένα
εσένα που δε μ’ αγαπάς
και σαν την άμμο με σκορπάς

Πήγα να ξεπουλήσω ακόμα
όσα φιλιά έχω στο στόμα
κι άρχισα να παραμιλώ
κι όλοι με πήραν για τρελό

Ήτανε μεταχειρισμένα
κι είχαν προορισμό εσένα
εσένα που δε μ’ αγαπάς
και σαν την άμμο με σκορπάς

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο «Φαίδρα [τραγούδια αγάπης]» που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Κι αν θα μου φύγεις (Μίκης Θεοδωράκης & Λευτέρης Παπαδόπουλος)

Κι αν θα μου φύγεις

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Τα σήμαντρα της άνοιξης χτυπούν
μα εγώ δεν έχω χελιδόνι
δεν έχω γιασεμιά για να σου πουν
πως ζω με την ψυχή στο χιόνι

Κι αν θα μου φύγεις, θα ’σαι πάντα εδώ
μες στις χειρονομίες μου κρυμμένη
μες στους σκοπούς που λεν τ’ απόβραδο
όσοι κανένας δεν τους περιμένει

Τα ξώφυλλα της νύχτας ανοιχτά
μα εγώ δεν έχω παραθύρια
μονάχα στης καρδιάς μου τ’ ανοιχτά
ναυαγισμένα τρεχαντήρια

Κι αν θα μου φύγεις, θα ’σαι πάντα εδώ
μες στις χειρονομίες μου κρυμμένη
μες στους σκοπούς που λεν τ’ απόβραδο
όσοι κανένας δεν τους περιμένει

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο «Φαίδρα [τραγούδια αγάπης]» που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Η πομπή συνεχίζεται (Μίκης Θεοδωράκης: Διόνυσος)

Μίκης Θεοδωράκης, Η πομπή συνεχίζεται (ορχηστρικό)
[ενότητα IX: Η πομπή συνεχίζεται…]

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Κιθάρα & μπαγλαμάς: Στέλιος Καρύδας
Κλασική κιθάρα: Στέλλα Κυπραίου
Ακουστική κιθάρα: Μπάμπης Λασκαράκης
Τσέλο: Πλούταρχος Ρεμπούτσικας & Στέλιος Ταχιάτης
Μπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Κρουστά: Νίκος Αντύπας & Σπύρος Λιβιεράτος
Φλάουτο: Στέλλα Γαδέλη
Όμποε: Κλωντ Σιελιέ
Δίσκος: Διόνυσος (Σείριος, 1985)

Πληροφορίες για τον δίσκο

1985: χρονιά-ορόσημο για την ελληνική μουσική

Ο Μάνος Χατζιδάκις μάς σηκώνει άλλη μια φορά με τα μαγικά του χέρια ψηλά, πολύ ψηλά. Αυτή τη φορά δεν παίζει πιάνο, δεν γράφει στίχους, δεν διευθύνει ορχήστρα. Μα, καταφέρνει να μας απογειώσει οδηγώντας μας ως τον αστερισμό του Σείριου.

Η πρώτη ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρεία, ονόματι Σείριος, που ιδρύει ο Χατζιδάκις είναι γεγονός. Στον Σείριο πλέον υπάρχουνε παιδιά, πολλά παιδιά. Νέα παιδιά κι άγνωστα παιδιά, αλλά κι άλλα μεγαλύτερα και γνωστά μας. Παιδιά που αγαπούσαμε ήδη κι άλλα που έμελλε ν’ αγαπήσουμε πολύ ως το τέλος του αιώνα και της χιλιετίας.

Το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού μας, ο Σείριος, βρίσκει ένα λαμπερό δίδυμο αδελφάκι από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της εταιρείας του Χατζιδάκι. Η πρώτη της παραγωγή είναι ο δίσκος «Διόνυσος». Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει τη μουσική, γράφει τους στίχους των τραγουδιών, ενορχηστρώνει και διευθύνει την ορχήστρα του και μας δίνει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, ένα σύγχρονο μουσικό θρησκευτικό δράμα, όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, ένα έργο που σηματοδοτεί την περίοδο ωριμότητας του συνθέτη. Το έργο πραγματεύεται τη φανταστική δίκη, την καταδίκη και τη νεκρώσιμη πομπή του Διονύσου. Ακούμε, λοιπόν, 11 εντυπωσιακά τραγούδια και 2 ορχηστρικά θέματα όπου ο συνθέτης πειραματίζεται με τον ασίκικο ρυθμό, όπως τον ονόμασε, δηλαδή χορό για ασίκηδες, λεβέντες.

Και δεν φτάνει που ο αιώνιος έφηβος της μουσικής μας πάει στον Σείριο, αλλά παίρνει μαζί του και μια σειρά από λαμπρά αστέρια, τον αφρό των ελλήνων μουσικών, όπως θα δείτε και θ’ ακούσετε.

1985: η Ελλάδα έχει πλέον δημοκρατία, έχει μόλις εκλέξει για δεύτερη φορά το σοσιαλιστικό κόμμα της αλλαγής ως κυβέρνηση και… αρχίζει να λουφάζει και να λουφάρει στους καναπέδες της και μπροστά στο χαζοκούτι παίζοντας μπιρίμπα και πίνοντας ουίσκι της σειράς. Αλλά στον Σείριο του Μάνου υπάρχουνε παιδιά που αλλάζουν άρδην τα μουσικά δρώμενα της χώρας. Και όσοι είναι πραγματικά πιστοί ακολουθούν.

Πάμε, λοιπόν, ν’ ακούσουμε την πρώτη παραγωγή του Μάνου με ένα έξοχο έργο του Μίκη. Σας προειδοποιώ ότι στο έργο αυτό ο Μίκης δεν χωρατεύει. Ο «Διόνυσος», ο πιο δυνατός πότης όλων των εποχών, είναι «για δυνατούς λύτες». Ο ίδιος ο Μίκης λέει ότι τα τραγούδια του δίσκου αυτού χαρακτηρίζονται θρησκευτικά καθώς συνοδεύουν την τελετουργία της θυσίας του Διονύσου και δεν είναι γραμμένα για να μεταδίδονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αλλά θα μεταδοθούν «σε πανελλήνια πρώτη» από το ελληνικό διαδίκτυο και νιώθω πραγματικά συγκινημένη που έχω τη δυνατότητα να τα παρουσιάσω ως ένα από τα έργα στα οποία έπαιξε ο Κώστας Παπαδόπουλος.

Κλείνω με μια προτροπή τώρα που ακόμα μια χρονιά οδεύει προς τη δύση της. Ας μη φοβόμαστε πια να εκτεθούμε στην ακτινοβολία της υψηλής τέχνης. Η τέχνη στους δύσκολους καιρούς είναι διέξοδος. Στοιχίζει ελάχιστα συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο αγαθό και μας αποζημιώνει από την πρώτη κιόλας στιγμή αφού μας προσφέρει πνευματική και ψυχική ευφορία και πλήρη ανάταση ώστε να νιώσουμε λίγο καλύτεροι, λίγο ψηλότεροι. Καλή μας ακρόαση!

[Πηγές για την εισαγωγή μου: hadjidakis.gr, e-orfeas.gr, Το άρωμα του τραγουδιού]

Το ταξίδι (Μίκης Θεοδωράκης: Διόνυσος)

Μίκης Θεοδωράκης, Το ταξίδι
[ενότητα VIII: Ο αποχαιρετισμός]

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Κιθάρα & μπαγλαμάς: Στέλιος Καρύδας
Κλασική κιθάρα: Στέλλα Κυπραίου
Ακουστική κιθάρα: Μπάμπης Λασκαράκης
Τσέλο: Πλούταρχος Ρεμπούτσικας & Στέλιος Ταχιάτης
Μπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Κρουστά: Νίκος Αντύπας & Σπύρος Λιβιεράτος
Φλάουτο: Στέλλα Γαδέλη
Όμποε: Κλωντ Σιελιέ
Διεύθυνση χορωδίας: Αντώνης Κοντογεωργίου
Τραγούδι: Θανάσης Μωραΐτης & χορωδία
Δίσκος: Διόνυσος (Σείριος, 1985)

Μια δρασκελιά Πετράλωνα Θησείο
δυο δρασκελιές Συγγρού Καισαριανή
βαθιά μες στου μυαλού μου το αρχείο
συννεφιασμένη είναι πάντα η Κυριακή

Μη με κοιτάς με μάτια βουρκωμένα
μες στην καρδιά μου τα ’χω σφραγισμένα
τα όνειρά μας τα χαμένα

Πρωί πρωί θα σεργιανίσω
θα πάρω δρόμο μακρινό
τους φίλους θ’ αποχαιρετήσω
να ξαποστάσω πριν να ’ρθει το δειλινό

Στο μακρινό ταξίδι που θα πάρω,
όταν θα μείνω μόνος με το χάρο,
το τελευταίο μου τσιγάρο

Πληροφορίες για τον δίσκο

1985: χρονιά-ορόσημο για την ελληνική μουσική

Ο Μάνος Χατζιδάκις μάς σηκώνει άλλη μια φορά με τα μαγικά του χέρια ψηλά, πολύ ψηλά. Αυτή τη φορά δεν παίζει πιάνο, δεν γράφει στίχους, δεν διευθύνει ορχήστρα. Μα, καταφέρνει να μας απογειώσει οδηγώντας μας ως τον αστερισμό του Σείριου.

Η πρώτη ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρεία, ονόματι Σείριος, που ιδρύει ο Χατζιδάκις είναι γεγονός. Στον Σείριο πλέον υπάρχουνε παιδιά, πολλά παιδιά. Νέα παιδιά κι άγνωστα παιδιά, αλλά κι άλλα μεγαλύτερα και γνωστά μας. Παιδιά που αγαπούσαμε ήδη κι άλλα που έμελλε ν’ αγαπήσουμε πολύ ως το τέλος του αιώνα και της χιλιετίας.

Το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού μας, ο Σείριος, βρίσκει ένα λαμπερό δίδυμο αδελφάκι από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της εταιρείας του Χατζιδάκι. Η πρώτη της παραγωγή είναι ο δίσκος «Διόνυσος». Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει τη μουσική, γράφει τους στίχους των τραγουδιών, ενορχηστρώνει και διευθύνει την ορχήστρα του και μας δίνει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, ένα σύγχρονο μουσικό θρησκευτικό δράμα, όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, ένα έργο που σηματοδοτεί την περίοδο ωριμότητας του συνθέτη. Το έργο πραγματεύεται τη φανταστική δίκη, την καταδίκη και τη νεκρώσιμη πομπή του Διονύσου. Ακούμε, λοιπόν, 11 εντυπωσιακά τραγούδια και 2 ορχηστρικά θέματα όπου ο συνθέτης πειραματίζεται με τον ασίκικο ρυθμό, όπως τον ονόμασε, δηλαδή χορό για ασίκηδες, λεβέντες.

Και δεν φτάνει που ο αιώνιος έφηβος της μουσικής μας πάει στον Σείριο, αλλά παίρνει μαζί του και μια σειρά από λαμπρά αστέρια, τον αφρό των ελλήνων μουσικών, όπως θα δείτε και θ’ ακούσετε.

1985: η Ελλάδα έχει πλέον δημοκρατία, έχει μόλις εκλέξει για δεύτερη φορά το σοσιαλιστικό κόμμα της αλλαγής ως κυβέρνηση και… αρχίζει να λουφάζει και να λουφάρει στους καναπέδες της και μπροστά στο χαζοκούτι παίζοντας μπιρίμπα και πίνοντας ουίσκι της σειράς. Αλλά στον Σείριο του Μάνου υπάρχουνε παιδιά που αλλάζουν άρδην τα μουσικά δρώμενα της χώρας. Και όσοι είναι πραγματικά πιστοί ακολουθούν.

Πάμε, λοιπόν, ν’ ακούσουμε την πρώτη παραγωγή του Μάνου με ένα έξοχο έργο του Μίκη. Σας προειδοποιώ ότι στο έργο αυτό ο Μίκης δεν χωρατεύει. Ο «Διόνυσος», ο πιο δυνατός πότης όλων των εποχών, είναι «για δυνατούς λύτες». Ο ίδιος ο Μίκης λέει ότι τα τραγούδια του δίσκου αυτού χαρακτηρίζονται θρησκευτικά καθώς συνοδεύουν την τελετουργία της θυσίας του Διονύσου και δεν είναι γραμμένα για να μεταδίδονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αλλά θα μεταδοθούν «σε πανελλήνια πρώτη» από το ελληνικό διαδίκτυο και νιώθω πραγματικά συγκινημένη που έχω τη δυνατότητα να τα παρουσιάσω ως ένα από τα έργα στα οποία έπαιξε ο Κώστας Παπαδόπουλος.

Κλείνω με μια προτροπή τώρα που ακόμα μια χρονιά οδεύει προς τη δύση της. Ας μη φοβόμαστε πια να εκτεθούμε στην ακτινοβολία της υψηλής τέχνης. Η τέχνη στους δύσκολους καιρούς είναι διέξοδος. Στοιχίζει ελάχιστα συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο αγαθό και μας αποζημιώνει από την πρώτη κιόλας στιγμή αφού μας προσφέρει πνευματική και ψυχική ευφορία και πλήρη ανάταση ώστε να νιώσουμε λίγο καλύτεροι, λίγο ψηλότεροι. Καλή μας ακρόαση!

[Πηγές για την εισαγωγή μου: hadjidakis.gr, e-orfeas.gr, Το άρωμα του τραγουδιού]

Καλά βουνά (Μίκης Θεοδωράκης: Διόνυσος)

Μίκης Θεοδωράκης, Καλά βουνά
[ενότητα VIII: Ο αποχαιρετισμός]

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Κιθάρα & μπαγλαμάς: Στέλιος Καρύδας
Κλασική κιθάρα: Στέλλα Κυπραίου
Ακουστική κιθάρα: Μπάμπης Λασκαράκης
Τσέλο: Πλούταρχος Ρεμπούτσικας & Στέλιος Ταχιάτης
Μπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Κρουστά: Νίκος Αντύπας & Σπύρος Λιβιεράτος
Φλάουτο: Στέλλα Γαδέλη
Όμποε: Κλωντ Σιελιέ
Διεύθυνση χορωδίας: Αντώνης Κοντογεωργίου
Τραγούδι: Θανάσης Μωραΐτης & χορωδία
Δίσκος: Διόνυσος (Σείριος, 1985)

Καλά βουνά μου μενεξιά
στα σύννεφα ντυμένα
τι με κοιτάτε σοβαρά
βαριά και πονεμένα

Το μονοπάτι της ζωής
τώρα το παίρνω μόνος
όσο κι αν ψάξεις δε θα βρεις
πόσο πονάει ο πόνος

Κι εσείς, παιδιά ερημικά
τον κόσμο δεν κοιτάτε
μες στην κρυφή σας τη στοά
μονάχοι περπατάτε

Το μονοπάτι της ζωής
τώρα το παίρνω μόνος

όσο κι αν ψάξεις δε θα βρεις
πόσο πονάει ο πόνος

Πληροφορίες για τον δίσκο

1985: χρονιά-ορόσημο για την ελληνική μουσική

Ο Μάνος Χατζιδάκις μάς σηκώνει άλλη μια φορά με τα μαγικά του χέρια ψηλά, πολύ ψηλά. Αυτή τη φορά δεν παίζει πιάνο, δεν γράφει στίχους, δεν διευθύνει ορχήστρα. Μα, καταφέρνει να μας απογειώσει οδηγώντας μας ως τον αστερισμό του Σείριου.

Η πρώτη ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρεία, ονόματι Σείριος, που ιδρύει ο Χατζιδάκις είναι γεγονός. Στον Σείριο πλέον υπάρχουνε παιδιά, πολλά παιδιά. Νέα παιδιά κι άγνωστα παιδιά, αλλά κι άλλα μεγαλύτερα και γνωστά μας. Παιδιά που αγαπούσαμε ήδη κι άλλα που έμελλε ν’ αγαπήσουμε πολύ ως το τέλος του αιώνα και της χιλιετίας.

Το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού μας, ο Σείριος, βρίσκει ένα λαμπερό δίδυμο αδελφάκι από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της εταιρείας του Χατζιδάκι. Η πρώτη της παραγωγή είναι ο δίσκος «Διόνυσος». Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει τη μουσική, γράφει τους στίχους των τραγουδιών, ενορχηστρώνει και διευθύνει την ορχήστρα του και μας δίνει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, ένα σύγχρονο μουσικό θρησκευτικό δράμα, όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, ένα έργο που σηματοδοτεί την περίοδο ωριμότητας του συνθέτη. Το έργο πραγματεύεται τη φανταστική δίκη, την καταδίκη και τη νεκρώσιμη πομπή του Διονύσου. Ακούμε, λοιπόν, 11 εντυπωσιακά τραγούδια και 2 ορχηστρικά θέματα όπου ο συνθέτης πειραματίζεται με τον ασίκικο ρυθμό, όπως τον ονόμασε, δηλαδή χορό για ασίκηδες, λεβέντες.

Και δεν φτάνει που ο αιώνιος έφηβος της μουσικής μας πάει στον Σείριο, αλλά παίρνει μαζί του και μια σειρά από λαμπρά αστέρια, τον αφρό των ελλήνων μουσικών, όπως θα δείτε και θ’ ακούσετε.

1985: η Ελλάδα έχει πλέον δημοκρατία, έχει μόλις εκλέξει για δεύτερη φορά το σοσιαλιστικό κόμμα της αλλαγής ως κυβέρνηση και… αρχίζει να λουφάζει και να λουφάρει στους καναπέδες της και μπροστά στο χαζοκούτι παίζοντας μπιρίμπα και πίνοντας ουίσκι της σειράς. Αλλά στον Σείριο του Μάνου υπάρχουνε παιδιά που αλλάζουν άρδην τα μουσικά δρώμενα της χώρας. Και όσοι είναι πραγματικά πιστοί ακολουθούν.

Πάμε, λοιπόν, ν’ ακούσουμε την πρώτη παραγωγή του Μάνου με ένα έξοχο έργο του Μίκη. Σας προειδοποιώ ότι στο έργο αυτό ο Μίκης δεν χωρατεύει. Ο «Διόνυσος», ο πιο δυνατός πότης όλων των εποχών, είναι «για δυνατούς λύτες». Ο ίδιος ο Μίκης λέει ότι τα τραγούδια του δίσκου αυτού χαρακτηρίζονται θρησκευτικά καθώς συνοδεύουν την τελετουργία της θυσίας του Διονύσου και δεν είναι γραμμένα για να μεταδίδονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αλλά θα μεταδοθούν «σε πανελλήνια πρώτη» από το ελληνικό διαδίκτυο και νιώθω πραγματικά συγκινημένη που έχω τη δυνατότητα να τα παρουσιάσω ως ένα από τα έργα στα οποία έπαιξε ο Κώστας Παπαδόπουλος.

Κλείνω με μια προτροπή τώρα που ακόμα μια χρονιά οδεύει προς τη δύση της. Ας μη φοβόμαστε πια να εκτεθούμε στην ακτινοβολία της υψηλής τέχνης. Η τέχνη στους δύσκολους καιρούς είναι διέξοδος. Στοιχίζει ελάχιστα συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο αγαθό και μας αποζημιώνει από την πρώτη κιόλας στιγμή αφού μας προσφέρει πνευματική και ψυχική ευφορία και πλήρη ανάταση ώστε να νιώσουμε λίγο καλύτεροι, λίγο ψηλότεροι. Καλή μας ακρόαση!

[Πηγές για την εισαγωγή μου: hadjidakis.gr, e-orfeas.gr, Το άρωμα του τραγουδιού]

Τα κρύσταλλα της αβύσσου (Μίκης Θεοδωράκης: Διόνυσος)

Μίκης Θεοδωράκης, Τα κρύσταλλα της αβύσσου
[ενότητα VII: Οραματισμός]

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Κιθάρα & μπαγλαμάς: Στέλιος Καρύδας
Κλασική κιθάρα: Στέλλα Κυπραίου
Ακουστική κιθάρα: Μπάμπης Λασκαράκης
Τσέλο: Πλούταρχος Ρεμπούτσικας & Στέλιος Ταχιάτης
Μπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Κρουστά: Νίκος Αντύπας & Σπύρος Λιβιεράτος
Φλάουτο: Στέλλα Γαδέλη
Όμποε: Κλωντ Σιελιέ
Διεύθυνση χορωδίας: Αντώνης Κοντογεωργίου
Τραγούδι: Θανάσης Μωραΐτης & χορωδία
Δίσκος: Διόνυσος (Σείριος, 1985)

Μέσα στα Τάρταρα να φωτίσουν
σαν τον αρχάγγελο να ξυπνήσουν

Ψηλά στα χέρια κρατούν
μαύρα πανιά και θρηνούν
του κόσμου μαύρες μάνες
ανάβουν λαμπάδες

Μέσα στα Τάρταρα να φωτίσουν
σαν τον αρχάγγελο να ξυπνήσουν

Να γίνει φως γαλανό
τραγούδι συμπαντικό
τη γη να κατακλύσει
και να μας οδηγήσει
μέσα στα κρύσταλλα της αβύσσου
μπροστά στις πύλες της παραδείσου

Μέσα στα κρύσταλλα της αβύσσου
μπροστά στις πύλες της παραδείσου

Πληροφορίες για τον δίσκο

1985: χρονιά-ορόσημο για την ελληνική μουσική

Ο Μάνος Χατζιδάκις μάς σηκώνει άλλη μια φορά με τα μαγικά του χέρια ψηλά, πολύ ψηλά. Αυτή τη φορά δεν παίζει πιάνο, δεν γράφει στίχους, δεν διευθύνει ορχήστρα. Μα, καταφέρνει να μας απογειώσει οδηγώντας μας ως τον αστερισμό του Σείριου.

Η πρώτη ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρεία, ονόματι Σείριος, που ιδρύει ο Χατζιδάκις είναι γεγονός. Στον Σείριο πλέον υπάρχουνε παιδιά, πολλά παιδιά. Νέα παιδιά κι άγνωστα παιδιά, αλλά κι άλλα μεγαλύτερα και γνωστά μας. Παιδιά που αγαπούσαμε ήδη κι άλλα που έμελλε ν’ αγαπήσουμε πολύ ως το τέλος του αιώνα και της χιλιετίας.

Το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού μας, ο Σείριος, βρίσκει ένα λαμπερό δίδυμο αδελφάκι από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της εταιρείας του Χατζιδάκι. Η πρώτη της παραγωγή είναι ο δίσκος «Διόνυσος». Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει τη μουσική, γράφει τους στίχους των τραγουδιών, ενορχηστρώνει και διευθύνει την ορχήστρα του και μας δίνει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, ένα σύγχρονο μουσικό θρησκευτικό δράμα, όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, ένα έργο που σηματοδοτεί την περίοδο ωριμότητας του συνθέτη. Το έργο πραγματεύεται τη φανταστική δίκη, την καταδίκη και τη νεκρώσιμη πομπή του Διονύσου. Ακούμε, λοιπόν, 11 εντυπωσιακά τραγούδια και 2 ορχηστρικά θέματα όπου ο συνθέτης πειραματίζεται με τον ασίκικο ρυθμό, όπως τον ονόμασε, δηλαδή χορό για ασίκηδες, λεβέντες.

Και δεν φτάνει που ο αιώνιος έφηβος της μουσικής μας πάει στον Σείριο, αλλά παίρνει μαζί του και μια σειρά από λαμπρά αστέρια, τον αφρό των ελλήνων μουσικών, όπως θα δείτε και θ’ ακούσετε.

1985: η Ελλάδα έχει πλέον δημοκρατία, έχει μόλις εκλέξει για δεύτερη φορά το σοσιαλιστικό κόμμα της αλλαγής ως κυβέρνηση και… αρχίζει να λουφάζει και να λουφάρει στους καναπέδες της και μπροστά στο χαζοκούτι παίζοντας μπιρίμπα και πίνοντας ουίσκι της σειράς. Αλλά στον Σείριο του Μάνου υπάρχουνε παιδιά που αλλάζουν άρδην τα μουσικά δρώμενα της χώρας. Και όσοι είναι πραγματικά πιστοί ακολουθούν.

Πάμε, λοιπόν, ν’ ακούσουμε την πρώτη παραγωγή του Μάνου με ένα έξοχο έργο του Μίκη. Σας προειδοποιώ ότι στο έργο αυτό ο Μίκης δεν χωρατεύει. Ο «Διόνυσος», ο πιο δυνατός πότης όλων των εποχών, είναι «για δυνατούς λύτες». Ο ίδιος ο Μίκης λέει ότι τα τραγούδια του δίσκου αυτού χαρακτηρίζονται θρησκευτικά καθώς συνοδεύουν την τελετουργία της θυσίας του Διονύσου και δεν είναι γραμμένα για να μεταδίδονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αλλά θα μεταδοθούν «σε πανελλήνια πρώτη» από το ελληνικό διαδίκτυο και νιώθω πραγματικά συγκινημένη που έχω τη δυνατότητα να τα παρουσιάσω ως ένα από τα έργα στα οποία έπαιξε ο Κώστας Παπαδόπουλος.

Κλείνω με μια προτροπή τώρα που ακόμα μια χρονιά οδεύει προς τη δύση της. Ας μη φοβόμαστε πια να εκτεθούμε στην ακτινοβολία της υψηλής τέχνης. Η τέχνη στους δύσκολους καιρούς είναι διέξοδος. Στοιχίζει ελάχιστα συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο αγαθό και μας αποζημιώνει από την πρώτη κιόλας στιγμή αφού μας προσφέρει πνευματική και ψυχική ευφορία και πλήρη ανάταση ώστε να νιώσουμε λίγο καλύτεροι, λίγο ψηλότεροι. Καλή μας ακρόαση!

[Πηγές για την εισαγωγή μου: hadjidakis.gr, e-orfeas.gr, Το άρωμα του τραγουδιού]

Τη ρωμιοσύνη να την κλαις (Μίκης Θεοδωράκης: Διόνυσος)

Μίκης Θεοδωράκης, Τη ρωμιοσύνη να την κλαις
[ενότητα VI: Η πραγματική απολογία του Διονύσου]

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Κιθάρα & μπαγλαμάς: Στέλιος Καρύδας
Κλασική κιθάρα: Στέλλα Κυπραίου
Ακουστική κιθάρα: Μπάμπης Λασκαράκης
Τσέλο: Πλούταρχος Ρεμπούτσικας & Στέλιος Ταχιάτης
Μπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Κρουστά: Νίκος Αντύπας & Σπύρος Λιβιεράτος
Φλάουτο: Στέλλα Γαδέλη
Όμποε: Κλωντ Σιελιέ
Διεύθυνση χορωδίας: Αντώνης Κοντογεωργίου
Τραγούδι: Θανάσης Μωραΐτης & χορωδία
Δίσκος: Διόνυσος (Σείριος, 1985)

Θα σας μιλήσω μ’ ένα αλλιώτικο σκοπό
μη μου θυμώσετε πολύ, παρακαλώ
ψάχνω να βρω τη ρωμιοσύνη
κι αυτό το πάθος μού τη δίνει

Τη ρωμιοσύνη τώρα να την κλαις
να το συνηθίσεις να το λες

Στην απορία μου απάντηση ζητώ
με αποφεύγουνε, με παίρνουν για τρελό
η ρωμιοσύνη παντρεμένη
είναι ευτυχής και γκαστρωμένη

Τη ρωμιοσύνη τώρα να την κλαις
να το συνηθίσεις να το λες

Αυτά τα λόγια είναι παρανοϊκά
αφού γκαστρώθηκε, σημαίνει είναι καλά
με κουμπάρο τον Καρούδα
έξω οι βάσεις απ’ τη Σούδα

Τη ρωμιοσύνη τώρα να την κλαις
να το συνηθίσεις να το λες

Πληροφορίες για τον δίσκο

1985: χρονιά-ορόσημο για την ελληνική μουσική

Ο Μάνος Χατζιδάκις μάς σηκώνει άλλη μια φορά με τα μαγικά του χέρια ψηλά, πολύ ψηλά. Αυτή τη φορά δεν παίζει πιάνο, δεν γράφει στίχους, δεν διευθύνει ορχήστρα. Μα, καταφέρνει να μας απογειώσει οδηγώντας μας ως τον αστερισμό του Σείριου.

Η πρώτη ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρεία, ονόματι Σείριος, που ιδρύει ο Χατζιδάκις είναι γεγονός. Στον Σείριο πλέον υπάρχουνε παιδιά, πολλά παιδιά. Νέα παιδιά κι άγνωστα παιδιά, αλλά κι άλλα μεγαλύτερα και γνωστά μας. Παιδιά που αγαπούσαμε ήδη κι άλλα που έμελλε ν’ αγαπήσουμε πολύ ως το τέλος του αιώνα και της χιλιετίας.

Το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού μας, ο Σείριος, βρίσκει ένα λαμπερό δίδυμο αδελφάκι από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της εταιρείας του Χατζιδάκι. Η πρώτη της παραγωγή είναι ο δίσκος «Διόνυσος». Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει τη μουσική, γράφει τους στίχους των τραγουδιών, ενορχηστρώνει και διευθύνει την ορχήστρα του και μας δίνει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, ένα σύγχρονο μουσικό θρησκευτικό δράμα, όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, ένα έργο που σηματοδοτεί την περίοδο ωριμότητας του συνθέτη. Το έργο πραγματεύεται τη φανταστική δίκη, την καταδίκη και τη νεκρώσιμη πομπή του Διονύσου. Ακούμε, λοιπόν, 11 εντυπωσιακά τραγούδια και 2 ορχηστρικά θέματα όπου ο συνθέτης πειραματίζεται με τον ασίκικο ρυθμό, όπως τον ονόμασε, δηλαδή χορό για ασίκηδες, λεβέντες.

Και δεν φτάνει που ο αιώνιος έφηβος της μουσικής μας πάει στον Σείριο, αλλά παίρνει μαζί του και μια σειρά από λαμπρά αστέρια, τον αφρό των ελλήνων μουσικών, όπως θα δείτε και θ’ ακούσετε.

1985: η Ελλάδα έχει πλέον δημοκρατία, έχει μόλις εκλέξει για δεύτερη φορά το σοσιαλιστικό κόμμα της αλλαγής ως κυβέρνηση και… αρχίζει να λουφάζει και να λουφάρει στους καναπέδες της και μπροστά στο χαζοκούτι παίζοντας μπιρίμπα και πίνοντας ουίσκι της σειράς. Αλλά στον Σείριο του Μάνου υπάρχουνε παιδιά που αλλάζουν άρδην τα μουσικά δρώμενα της χώρας. Και όσοι είναι πραγματικά πιστοί ακολουθούν.

Πάμε, λοιπόν, ν’ ακούσουμε την πρώτη παραγωγή του Μάνου με ένα έξοχο έργο του Μίκη. Σας προειδοποιώ ότι στο έργο αυτό ο Μίκης δεν χωρατεύει. Ο «Διόνυσος», ο πιο δυνατός πότης όλων των εποχών, είναι «για δυνατούς λύτες». Ο ίδιος ο Μίκης λέει ότι τα τραγούδια του δίσκου αυτού χαρακτηρίζονται θρησκευτικά καθώς συνοδεύουν την τελετουργία της θυσίας του Διονύσου και δεν είναι γραμμένα για να μεταδίδονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αλλά θα μεταδοθούν «σε πανελλήνια πρώτη» από το ελληνικό διαδίκτυο και νιώθω πραγματικά συγκινημένη που έχω τη δυνατότητα να τα παρουσιάσω ως ένα από τα έργα στα οποία έπαιξε ο Κώστας Παπαδόπουλος.

Κλείνω με μια προτροπή τώρα που ακόμα μια χρονιά οδεύει προς τη δύση της. Ας μη φοβόμαστε πια να εκτεθούμε στην ακτινοβολία της υψηλής τέχνης. Η τέχνη στους δύσκολους καιρούς είναι διέξοδος. Στοιχίζει ελάχιστα συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο αγαθό και μας αποζημιώνει από την πρώτη κιόλας στιγμή αφού μας προσφέρει πνευματική και ψυχική ευφορία και πλήρη ανάταση ώστε να νιώσουμε λίγο καλύτεροι, λίγο ψηλότεροι. Καλή μας ακρόαση!

[Πηγές για την εισαγωγή μου: hadjidakis.gr, e-orfeas.gr, Το άρωμα του τραγουδιού]

Ο κολίγος (Μίκης Θεοδωράκης: Διόνυσος)

Μίκης Θεοδωράκης, Ο κολίγος
[ενότητα VI: Η πραγματική απολογία του Διονύσου]

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Κιθάρα & μπαγλαμάς: Στέλιος Καρύδας
Κλασική κιθάρα: Στέλλα Κυπραίου
Ακουστική κιθάρα: Μπάμπης Λασκαράκης
Τσέλο: Πλούταρχος Ρεμπούτσικας & Στέλιος Ταχιάτης
Μπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Κρουστά: Νίκος Αντύπας & Σπύρος Λιβιεράτος
Φλάουτο: Στέλλα Γαδέλη
Όμποε: Κλωντ Σιελιέ
Διεύθυνση χορωδίας: Αντώνης Κοντογεωργίου
Τραγούδι: Θανάσης Μωραΐτης
Δίσκος: Διόνυσος (Σείριος, 1985)

Στρατιώτες ορκισμένοι
μπήκαν στα Καλάβρυτα
ξέρεις τι σε περιμένει
όλα μαύρα κι άδικα

Του καιρού μας οι στρατιώτες
πώς να σ’ το πω
δεν ορκίζονται ποτέ
είναι όλοι ιδιώτες
πώς να σ’ το πω
με προσωπικό σοφέρ

Στρατηγοί και Φαρισαίοι
μπήκαν στο κονάκι μου
ξέρω τι με περιμένει
γράφω το χαρτάκι μου

Το εισόδημά μου γράφω
πώς να σ’ το πω
κι αφαιρώ το νοίκι μου
και στο τέλος υπογράφω
πώς να σ’ το πω
και την καταδίκη μου

Πληροφορίες για τον δίσκο

1985: χρονιά-ορόσημο για την ελληνική μουσική

Ο Μάνος Χατζιδάκις μάς σηκώνει άλλη μια φορά με τα μαγικά του χέρια ψηλά, πολύ ψηλά. Αυτή τη φορά δεν παίζει πιάνο, δεν γράφει στίχους, δεν διευθύνει ορχήστρα. Μα, καταφέρνει να μας απογειώσει οδηγώντας μας ως τον αστερισμό του Σείριου.

Η πρώτη ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρεία, ονόματι Σείριος, που ιδρύει ο Χατζιδάκις είναι γεγονός. Στον Σείριο πλέον υπάρχουνε παιδιά, πολλά παιδιά. Νέα παιδιά κι άγνωστα παιδιά, αλλά κι άλλα μεγαλύτερα και γνωστά μας. Παιδιά που αγαπούσαμε ήδη κι άλλα που έμελλε ν’ αγαπήσουμε πολύ ως το τέλος του αιώνα και της χιλιετίας.

Το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού μας, ο Σείριος, βρίσκει ένα λαμπερό δίδυμο αδελφάκι από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της εταιρείας του Χατζιδάκι. Η πρώτη της παραγωγή είναι ο δίσκος «Διόνυσος». Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει τη μουσική, γράφει τους στίχους των τραγουδιών, ενορχηστρώνει και διευθύνει την ορχήστρα του και μας δίνει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, ένα σύγχρονο μουσικό θρησκευτικό δράμα, όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, ένα έργο που σηματοδοτεί την περίοδο ωριμότητας του συνθέτη. Το έργο πραγματεύεται τη φανταστική δίκη, την καταδίκη και τη νεκρώσιμη πομπή του Διονύσου. Ακούμε, λοιπόν, 11 εντυπωσιακά τραγούδια και 2 ορχηστρικά θέματα όπου ο συνθέτης πειραματίζεται με τον ασίκικο ρυθμό, όπως τον ονόμασε, δηλαδή χορό για ασίκηδες, λεβέντες.

Και δεν φτάνει που ο αιώνιος έφηβος της μουσικής μας πάει στον Σείριο, αλλά παίρνει μαζί του και μια σειρά από λαμπρά αστέρια, τον αφρό των ελλήνων μουσικών, όπως θα δείτε και θ’ ακούσετε.

1985: η Ελλάδα έχει πλέον δημοκρατία, έχει μόλις εκλέξει για δεύτερη φορά το σοσιαλιστικό κόμμα της αλλαγής ως κυβέρνηση και… αρχίζει να λουφάζει και να λουφάρει στους καναπέδες της και μπροστά στο χαζοκούτι παίζοντας μπιρίμπα και πίνοντας ουίσκι της σειράς. Αλλά στον Σείριο του Μάνου υπάρχουνε παιδιά που αλλάζουν άρδην τα μουσικά δρώμενα της χώρας. Και όσοι είναι πραγματικά πιστοί ακολουθούν.

Πάμε, λοιπόν, ν’ ακούσουμε την πρώτη παραγωγή του Μάνου με ένα έξοχο έργο του Μίκη. Σας προειδοποιώ ότι στο έργο αυτό ο Μίκης δεν χωρατεύει. Ο «Διόνυσος», ο πιο δυνατός πότης όλων των εποχών, είναι «για δυνατούς λύτες». Ο ίδιος ο Μίκης λέει ότι τα τραγούδια του δίσκου αυτού χαρακτηρίζονται θρησκευτικά καθώς συνοδεύουν την τελετουργία της θυσίας του Διονύσου και δεν είναι γραμμένα για να μεταδίδονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αλλά θα μεταδοθούν «σε πανελλήνια πρώτη» από το ελληνικό διαδίκτυο και νιώθω πραγματικά συγκινημένη που έχω τη δυνατότητα να τα παρουσιάσω ως ένα από τα έργα στα οποία έπαιξε ο Κώστας Παπαδόπουλος.

Κλείνω με μια προτροπή τώρα που ακόμα μια χρονιά οδεύει προς τη δύση της. Ας μη φοβόμαστε πια να εκτεθούμε στην ακτινοβολία της υψηλής τέχνης. Η τέχνη στους δύσκολους καιρούς είναι διέξοδος. Στοιχίζει ελάχιστα συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο αγαθό και μας αποζημιώνει από την πρώτη κιόλας στιγμή αφού μας προσφέρει πνευματική και ψυχική ευφορία και πλήρη ανάταση ώστε να νιώσουμε λίγο καλύτεροι, λίγο ψηλότεροι. Καλή μας ακρόαση!

[Πηγές για την εισαγωγή μου: hadjidakis.gr, e-orfeas.gr, Το άρωμα του τραγουδιού]