Κλείτος Κύρου, Οι Ερινύες ή το τέλος των αγίων ημερών

Στάμος Σέμσης & Γιώργος Χατζιδάκις, Τα καλά νερά
(ερμηνεία: Έλλη Πασπαλά / δίσκος: Σε ποιο θεό να πιστέψω (2002))

Οι Ερινύες ή το τέλος των αγίων ημερών

Ύστερα από την εποχή των ερώτων έρχεται κάποτε
Η συγκομιδή ακούς από μακριά των όπλων την κλαγγή
Και τα ξεφωνητά να σιγοσβήνουν να σε κυκλώνουνε
Δολοπλοκίες ο θάνατος να μπαινοβγαίνει ασταμάτητα
Διαπότισε τα πάντα η προδοσία αφρισμένοι ποταμοί
Κατρακυλούν όπου και να γυρίσει το μάτι σου βλέπεις
Οχιές στον ουρανό η νύχτα καταφθάνει φορτωμένη
Ενέδρες να αιχμαλωτίσει τις λέξεις σου που πήδησαν
Μέσα στο άσπρο φως σε στιγμές ευφροσύνης μια οσμή
Φθοράς πλανάται παντού για ποιον να μιλήσεις
Τι σημασία να καταγράφεις τώρα μια καρδιά
Η ζωή δεν αλλάζει με στίχους καθώς το πιστεύαμε
Κι αυτοί θα σε προδώσουν ακόμη θα ’ρθει μια μέρα
Που μπορεί ν’ απαρνηθείς την ποίηση να δώσεις ένα τέλος
Στην κακοδαιμονία να ξαναγίνεις ένας άνθρωπος
Σωστός να βγαίνουν τέρατα απ’ το στόμα σου να μην
Ακούγεται η φωνή σου καν η άλλοτε ωραία φωνή σου

Γύρω σα μαστίγια άλλα αστέρια γυρίζουν
Σε παράλληλους κύκλους σου προσφέρουν μια διέξοδο
Θα υπάρχει ένας τρόπος να μπεις στην τροχιά τους

Από τη συλλογή Κλειδάριθμοι (1963) του Κλείτου Κύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κλείτος Κύρου

Advertisements

Έγκλειστες συναντήσεις (2008): αναζήτηση (σελίδα 11)

Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Μπουρμπούλης: Αχ, να περάσει ο πυρετός
(τραγούδι: Μελίνα Κανά / δίσκος: Γενναίοι έρωτες (1997))

αναζήτηση (σελίδα 11)

Ένας τόπος χωρίς ελπίδα
Λίγα δέντρα
Αγριεμένα κύματα
Πουλιά ματωμένα στον ουρανό
Αγωνίζομαι
Χρόνια σκοτεινά
Τον εαυτό μου αγγίζω
Μαθαίνω τη ζωή
Ταξιδεύω
Αποζητώ τη σκιά

Από τη συλλογή έγκλειστες συναντήσεις (2008) ανήλικων κρατουμένων στις δικαστικές φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανήλικοι κρατούμενοι στις δικαστικές φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης

Αναστασία Γκίτση, Γλυκό του κουταλιού από καιρό φυλαγμένο

Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Είσαι γλυκό του κουταλιού
(τραγούδι: Μελίνα Κανά / δίσκος: Γενναίοι έρωτες (1997))

Γλυκό του κουταλιού από καιρό φυλαγμένο

Αχνάρια σμιλεύουν τα όνειρα μας
πρωινές έγνοιες μας ταλανίζουν
τα βράδια σαν γείρουμε ακάλεστοι
στην πικρία της νύχτας.

Με γλυκό του κουταλιού βιώσαμε
την ευτυχία κόντρα στο απόλυτο σκοτάδι
που αναδύουν κάτι παλιά σκονισμένα
στις σελίδες τους βιβλία.

Παραμάσχαλα θα σε πάρω κόσμε
να σου μάθω να χαμογελάς
στα πιο δύσκολα.

Ελπίζω μοναχά
να φτάσει το γλυκό του κουταλιού
π’ από καιρό σου ’χω φυλάξει.

Από τη συλλογή Ξέρω! Είναι κάπως αργά… (2000) της Αναστασίας Γκίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Γκίτση

Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Μπουρμπούλης: Τόπος, χρόνος θα υπάρξει

Τόπος, χρόνος θα υπάρξει (ορχηστρικό)

Μουσική: Στάμος Σέμσης
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Φωνή: Τερέζα Δανέζη
Δίσκος: Γενναίοι έρωτες (Lyra, 1997)

Στον αστερισμό της Άρκτου
με ηλιοφάνεια
ή στην έρημο του κάκτου
ή τα Θεοφάνια
τόπος, χρόνος θα υπάρξει
για την τελευταία πράξη

Και στις εκβολές του Γάγγη
ίσως χρόνια αργότερα
ή σε σκοτεινό φαράγγι
ή σε κάποια όπερα
τόπος, χρόνος θα υπάρξει
για την τελευταία πράξη

Απ’ τον άγγελο της νύχτας
δεν εγλίτωσε κανείς
καληνύχτα, αγαπημένη
της θανατικής ποινής

Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Τα φώτα στο διάστημα (με τη Μελίνα Κανά)

Τα φώτα στο διάστημα

Μουσική: Στάμος Σέμσης
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Τραγούδι: Μελίνα Κανά
Δίσκος: Γενναίοι έρωτες (Lyra, 1997)

Τα φώτα στο διάστημα
εσύ τα λες πλανήτες
κι εγώ τα λέω άνθρωπους
που χάσανε το δρόμο τους
και γίνανε αλήτες

Φεγγαράκι μου λαμπρό
κάνε με να μην πονώ
δε γυρεύω θαύματα
μόνο μια αλοιφή
να μου σβήσει απ’ την ψυχή
της ζωής τα τραύματα

Όταν κοιτώ τον ουρανό
ντυμένος στολισμένος
ψάχνω για μια αδελφή ψυχή
να πάρω τη συγγνώμη της
να βγω συγχωρημένος

Φεγγαράκι μου λαμπρό
κάνε με να μην πονώ
δε γυρεύω θαύματα
μόνο μια αλοιφή
να μου σβήσει απ’ την ψυχή
της ζωής τα τραύματα

Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Έτσι είμαστε οι άνδρες (με τον Ανδρέα Καρακότα)

Έτσι είμαστε οι άνδρες

Μουσική: Στάμος Σέμσης
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Τραγούδι: Ανδρέας Καρακότας
Δίσκος: Γενναίοι έρωτες (Lyra, 1997)

Το δερβίσικο το σπάω
το χορεύω μοναχός μου
για να βρω μέσα στους άλλους
ποιος να είναι ο εαυτός μου

Έτσι είμαστε οι άνδρες
πάντα μελαγχολικοί
κι όταν φτάσουμε στον Άδη
δε μας θέλουν ούτε κει

Ο βασιλικός στ’ αφτί μου
πέφτει κάτω και ραγίζει
με το θάνατό του ο άνδρας
μόνο θάνατο κερδίζει

Έτσι είμαστε οι άνδρες
πάντα μελαγχολικοί
κι όταν φτάσουμε στον Άδη
δε μας θέλουν ούτε κει

Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Το μυστήριο με μένα (με τη Μελίνα Κανά)

Το μυστήριο με μένα

Μουσική: Στάμος Σέμσης
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Τραγούδι: Μελίνα Κανά
Δίσκος: Γενναίοι έρωτες (Lyra, 1997)

Όσο ανεβαίνω, ουρανέ
τόσο εσύ μακραίνεις
κι όσο σ’ αδειάζω, θάλασσα
τόσο εσύ πληθαίνεις

Το μυστήριο με μένα
είναι πως δεν πιάνομαι
γιατί βρίσκω τα χαμένα
και μ’ αυτά αισθάνομαι

Όσο κοιτάζω τα βουνά
τόσο αυτά ψηλώνουν
κι όσο ανοίγω τα φτερά
αυτά με προσγειώνουν

Το μυστήριο με μένα
είναι πως δεν πιάνομαι
γιατί βρίσκω τα χαμένα
και μ’ αυτά αισθάνομαι

Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Η νύχτα έχει όνομα (με τον Ανδρέα Καρακότα)

Η νύχτα έχει όνομα

Μουσική: Στάμος Σέμσης
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Τραγούδι: Ανδρέας Καρακότας
Δίσκος: Γενναίοι έρωτες (Lyra, 1997)

Η νύχτα έχει όνομα
έχει το όνομά σου
το λένε τα γραμμόφωνα
δαιμονισμένα, ομόφωνα
η νύχτα είναι δικιά σου

Άκου τι τρελό συμβαίνει
όταν πέφτουν στο χαλί
τα μετάξια και τα χτένια
απ’ το σώμα σου, τρελή
Στο βινύλιο η βελόνα
τρίζει πάνω στις στροφές
και στο μπρίκι ξεχειλίζει
κι έξω χύνεται ο καφές

Τα ρούχα έχουν άρωμα
έχουν το άρωμά σου
και στο κλουβί τρελαίνονται
τα δυο πουλιά και δέρνονται
κι αυτοκτονούν μπροστά σου

Άκου τι τρελό συμβαίνει
όταν πέφτουν στο χαλί
τα μετάξια και τα χτένια
απ’ το σώμα σου, τρελή
Στο βινύλιο η βελόνα
τρίζει πάνω στις στροφές
και στο μπρίκι ξεχειλίζει
κι έξω χύνεται ο καφές

Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Τέσσερα φιλιά (με τη Μελίνα Κανά)

Τέσσερα φιλιά

Μουσική: Στάμος Σέμσης
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Τραγούδι: Μελίνα Κανά
Δίσκος: Γενναίοι έρωτες (Lyra, 1997)

Αν είμαι απόψε τρελή
κι αν μετράω καρδιά και κραυγή
φταίει η Σελήνη
Σάββατο βράδυ βυθός
Κυριακή των τρελών που διψούν
για ό,τι σβήνει

Αυτό το σώμα το γυμνό θα μου το πάρει
ο εραστής ο σκοτεινός κι ο άδειος ουρανός

Γυρίζω τρελή και φωνάζω για τέσσερα φιλιά
απόψε φοράω τακούνια, μετάξια και λούσα
το ξέρω πως παίζω γυμνή κι εγώ με τη φωτιά
μα είμαι φτιαγμένη από σάρκα και πάντα διψούσα

Λύνω τα μαύρα μαλλιά
τα κουμπιά μου ανοιχτά στη βροχή
μα δεν με νοιάζει
Σάββατο βράδυ αργά
Κυριακή των ψυχών που περνούν
καθώς χαράζει

Αυτό το σώμα το γυμνό θα μου το πάρει
ο εραστής ο σκοτεινός κι ο άδειος ουρανός

Γυρίζω τρελή και φωνάζω για τέσσερα φιλιά
απόψε φοράω τακούνια, μετάξια και λούσα
το ξέρω πως παίζω γυμνή κι εγώ με τη φωτιά
μα είμαι φτιαγμένη από σάρκα και πάντα διψούσα

Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Ένα πλοίο η Ρεβέκκα (με τον Ανδρέα Καρακότα)

Ένα πλοίο η Ρεβέκκα

Μουσική: Στάμος Σέμσης
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Τραγούδι: Ανδρέας Καρακότας
Δίσκος: Γενναίοι έρωτες (Lyra, 1997)

Ένα απόγευμα στη Λήμνο
μιαν αυγή στο Σούνιο
άκουσα της γης τον ύμνο
στον καυτό Ιούνιο

Ήταν τότε μια γυναίκα
που ’τρωγε γαρίφαλα
κι ένα πλοίο η Ρεβέκκα
με ψηλά τα ύφαλα

Και ο πλοίαρχος με κιάλια
τις κολόνες θαύμαζε
και τριγύρω στ’ ακρογιάλια
ο νοτιάς τού κραύγαζε:

Μην την πάρεις τη γυναίκα
για γυναίκα σου
μείνε ζωντανός στο πλοίο
στη Ρεβέκκα σου

Κι όταν χάθηκαν τ’ αηδόνια
κι ο νοτιάς σταμάτησε
ήρθε ο βοριάς με χιόνια
κι όλα τα τραυμάτισε

Η γυναίκα η αρχαία
βγήκε τότε μόνη της
πιο σκληρή και πιο ωραία
στο ψηλό μπαλκόνι της

Άνθρωπε που όλο ελπίζεις
στα μεγάλα μπάρκα σου
τους θεούς όταν αγγίζεις
κλέβουνε τη σάρκα σου

Μην την πάρεις τη γυναίκα
για γυναίκα σου
μείνε ζωντανός στο πλοίο
στη Ρεβέκκα σου

Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Μπουρμπούλης: Αχ! να περάσει ο πυρετός (με τη Μελίνα Κανά)

Αχ! να περάσει ο πυρετός

Μουσική: Στάμος Σέμσης
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Τραγούδι: Μελίνα Κανά
Δίσκος: Γενναίοι έρωτες (Lyra, 1997)

Μια ασπιρίνη και καφές
κι ύστερα δυο τσιγάρα
Κι απόψε πάνε οι ψυχές
στην ανηφόρα τρίζοντας
σαν σκουριασμένα κάρα

Αχ! να περάσει ο πυρετός
να ’ρθούνε και δυο φίλοι
κι αυτό που λένε «εαυτός»
απ’ το βυθό του ποτηριού να βγει
να βγει πάνω στα χείλη

Κινδυνεύει η καρδιά μας
από φίλους και εχθρούς
Πάλι ψάχνεις για τοξότες
πάλι ψάχνω για σκορπιούς

Αχ! να περάσει ο πυρετός
να ’ρθούνε και δυο φίλοι
κι αυτό που λένε «εαυτός»
απ’ το βυθό του ποτηριού να βγει
να βγει πάνω στα χείλη

Κινδυνεύει η καρδιά μας
από φίλους και εχθρούς
Πάλι ψάχνεις για τοξότες
πάλι ψάχνω για σκορπιούς

Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Είσαι γλυκό του κουταλιού (με τη Μελίνα Κανά)

Είσαι γλυκού του κουταλιού

Μουσική: Στάμος Σέμσης
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Τραγούδι: Μελίνα Κανά
Δίσκος: Γενναίοι έρωτες (Lyra, 1997)

Πώς με τρελαίνει ο νοτιάς
το σώμα που ιδρώνει
μ’ αναστατώνει της φωτιάς
το κόκκινο που απλώνει
το σώμα το κυκλάμινο
που μοιάζει με υψικάμινο

Είσαι γλυκό του κουταλιού
σε ασημένιο δίσκο
φιλί που αρωμάτισε
γλώσσα και ουρανίσκο

Πώς έρχονται όλα τα πουλιά
με φως στην κάμαρά σου
με δαιμονίζουν τα μαλλιά
το μπλε στα τσίνορά σου
το αιγαιοπελαγίτικο
το μπλε το κυκλαδίτικο

Είσαι γλυκό του κουταλιού
σε ασημένιο δίσκο
φιλί που αρωμάτισε
γλώσσα και ουρανίσκο

Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Αργοναύτες – πεζοναύτες (με τη Μελίνα Κανά)

Αργοναύτες – πεζοναύτες

Μουσική: Στάμος Σέμσης
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Τραγούδι: Μελίνα Κανά
Δίσκος: Γενναίοι έρωτες (Lyra, 1997)

Αργοναύτες και αλήτες στον καύσωνα
έφυγαν με τα φεγγάρια, Ιάσονα

Κι οι θεοί μας στο κορμί μας
μ’ ένα σίδερο καυτό γράψανε
Αργοναύτες – πεζοναύτες
τον Ορφέα αραχτό σφάξανε

Οδυσσέα, τα μαλλιά σου Σάββατο
στης Αγια-Σοφιάς τα κόβουν το άβατο

Κι οι θεοί μας στο κορμί μας
μ’ ένα σίδερο καυτό γράψανε
Αργοναύτες – πεζοναύτες
τον Ορφέα αραχτό σφάξανε

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Διάπλαση

Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Το μυστήριο με μένα
(ερμηνεία: Μελίνα Κανά / δίσκος: Γενναίοι έρωτες (1997))

Διάπλαση

Όπως στριμώχτηκαν στο ταξί
έβαλε το χέρι του στο γόνατό της.
Αλλά και στο δρόμο που περπάτησαν
το χέρι του έψαχνε τις καμπύλες της
στη μέση, στους γοφούς και στο στήθος
πάνω από τα ρούχα.
Σύγκορμος αγάλλονταν που του επέτρεψε
να την αγγίξει μέσα σε τόσους που τη διεκδικούσαν,
καθώς ήταν η μοναδική γυναίκα στην ανδροπαρέα τους,
έτσι όπως ξεκίνησαν και βρέθηκαν στην ξένη πόλη.
Αγάλλονταν όπως ένα παιδί που του αφήνουν πρόσβαση
σε απαγορευμένο θησαυρό, και φωναχτά
εκθείαζε τις καμπύλες της.
Υπήρχε έξαψη, συναγωνισμός και διαπάλη
ανάμεσά τους ποιος θα την αποκτήσει.
Μόνο που εκείνη με όλη την άνεσή της
δεν δόθηκε σε κανένα τους ποτέ.

Από τη συλλογή Μαυλιστικά (1997) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Σταύρος Ζαφειρίου: J’ai osé

Αλέξης Παπαδημητρίου & Εύη Δρούτσα, Τολμώ
(τραγούδι: Μαρινέλλα / δίσκος: Τολμώ (1988))

J’ai osé

Σκαρφαλώνοντας τις τεράστιες σκάλες
Φοβάμαι το μονότονο ήχο
Στο κέντρο του μυαλού
Ονόματα δεκάδες ονόματα
Δεκάδες στατιστικές
Τίποτε άλλο
Ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα
Τσαλακωμένο
Μες στην παλάμη μου
Μια χούφτα σκόνη
Τι να σου κρύψω γαμώτο μου
Τι να σου κρύψω
Ανάμεσα στην πτώση και τη φυγή
Δεν υπάρχει καιρός
Για ανατομία της μνήμης

Τόσο ήσυχα οι λέξεις απλώνουν
Πάνω στα χείλη σου
Κι εκτοξεύονται απρόσμενα
Διαλύοντας ό,τι απόμεινε

Τόσο ήσυχα γυρνώ και κοιτάζω
Αυτό που βυθίζεται στη μέση του δρόμου
Αυτό που γεννιέται και θηλάζει
Τις ενοχές της φαντασίας.

Από τη συλλογή … και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984) του Σταύρου Ζαφειρίου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σταύρος Ζαφειρίου

Σταύρος Ζαφειρίου, Και οι ημικρανίες συνεχίζονται

Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Γκανάς, Αχ! Να περάσει ο πυρετός
(τραγούδι: Μελίνα Κανά / δίσκος: Γενναίοι έρωτες (1997))

Και οι ημικρανίες συνεχίζονται

Παραγγέλνει καφέ κι ανάβει τσιγάρο.
Φυσά τον καπνό χαμηλά.
Μεθοδικά ξεπαστρεύει το λυρισμό της
και στη θέση του φυτρώνουν
μικρά τρωκτικά που ροκανίζουν
τις φυγές της. Ξετυλίγει τα σύρματα
που συγκρατούν το μυαλό της.

Προσπαθεί να μου πει
ότι όλα μεγαλώνουν γύρω της,
όλα ανεβαίνουν, σχηματίζουν
αλαφιασμένα τοπία, καταστρέφονται.

Ξαναφορά τα μάτια της – ανάποδα μάλλον –
χάνεται στριφογυρίζοντας,
αγκαλιάζοντας αποφασιστικά
τους μύθους των νευρικών εραστών.

Από τη συλλογή … και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984) του Σταύρου Ζαφειρίου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σταύρος Ζαφειρίου

Χλόη Κουτσουμπέλη, Η κιβωτός

Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Η νύχτα έχει όνομα
(τραγούδι: Ανδρέας Καρακότας / δίσκος: Γενναίοι έρωτες (1997))

Η κιβωτός

«Θέλω» της είπε «να φτιάξω μία κιβωτό.
Θα κλείσω μέσα σε ζευγάρια όλα τα είδη της αγάπης μου.
Τα παχύδερμα απογεύματα χωρίς εσένα
που περπατούν αργόσυρτα
τινάζοντας τις προβοσκίδες στον αέρα
τις αγριόχηνες των φιλιών
που ποτέ δεν άγγιξαν τα χείλη μου
τις λαίμαργες ύαινες του πόθου μου
τους σκορπιούς της απουσίας σου».
Αυτή χαμογελούσε τρυφερά, όπως νανουρίζουμε τον πόνο.
«Αχ εσείς οι ποιητές», αναστέναξε βαθιά,
με τα μαυσωλεία ποιήματα κοροϊδεύετε τον χρόνο».
Έβγαλε το μαύρο της φουστάνι,
κι όλο το τώρα κύλησε μεταξωτό στο πάτωμα.
Και ύστερα τον οδήγησε στην πιο αρχαία κιβωτό,
στο ολόγυμνό της σώμα.

Ανέκδοτο ποίημα της Χλόης Κουτσουμπέλη (δημοσιεύτηκε στη σελίδα της ποιήτριας στο Facebook στις 2 Ιουλίου του 2010)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χλόη Κουτσουμπέλη