Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου: Ήταν ένα μικρό καράβι…

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Παιδικά παιχνίδια
(τραγούδι: Γιώργος Μαρίνος / δίσκος: Στον αστερισμό της Μέδουσας (1984))

Ήταν ένα μικρό καράβι…

Πέρα από κάθε υπολογισμό και φαντασία
κατώτεροι των περιστάσεων φανήκατε.
Κι ας είχατε στα χέρια σας
ραβδάκι δυόσμου, τεχνητές αναπνοές
και κάνα δυο ζαχαρωτά.

Πλησιάσατε σαν λυτρωτές
κι αφού κερδίσατε
τη δύσπιστη καρδιά μας
αποσυρθήκατε σε μια γωνιά
και ρίξατε σφυρίζοντας τον κλήρο

«… να δούμε
ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί
να δούμε
ποιος, ποιος, ποιος θα τα φυλάει…»

Ποιος;
Μα, φυσικά, εγώ
κι όχι μόνο τα νώτα μου
αλλά τα ρούχα, τα γραφτά
τα μυστικά μου
και ό,τι άλλο θα μπορεί να φυλαχτεί.

Άσε που από δω κι εμπρός
θα ανοίγω –ακόμη και στο τρένο– τα παράθυρα
και τότε
όλες οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες
θα γίνονται αμέσως παρελθόν
θα μεγαλώνουν μονομιάς οι νύχτες που έσφαλα
και το ξημέρωμα θα ναυαγεί
σαν πυροβολισμός που ματαιώθηκε

ενώ εγώ
θα ανεβαίνω ατάραχη
μια σκάλα από αναβολές
προτιμώντας για τρόπαιο
μια λέξη άγνωστη τελείως σ’ εσάς
από έναν κήπο με νάνους
και βαρετά θαύματα.

Από τη συλλογή Το επιδόρπιο (2012) της Ευτυχίας-Αλεξάνδρας Λουκίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου

Advertisements

Τόλης Νικηφόρου, στη διάλεκτο της μοναξιάς

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου: Μαμά, γερνάω! (με την Τάνια Τσανακλίδου)

στη διάλεκτο της μοναξιάς

στο βάθος ξεχωρίζει η θάλασσα
ένα γαλάζιο αστραφτερό κι απρόσιτο
μια δίψα
ψηλά στο μυστικό κελάρι τ’ ουρανού
μπρούσκο εκλεκτό της μνήμης

στο βάθος ξεχωρίζει η θάλασσα
όπως γυναίκα σε φανταστική οθόνη
που ως αργά τη νύχτα μεταφράζει όνειρα
στη διάλεκτο της μοναξιάς

όσοι εδώ μέσα μπήκαν έφυγαν
άφησαν πίσω τα βιβλία τους, τις μουσικές
κάτι απ’ το χνώτο τους
ένα αποτσίγαρο μες στον πηχτό ντελβέ

άφησαν πίσω τους κενό και αινίγματα
κάδρα που όρθια γέρνουν
χρώματα που θαμπώνουν μες στο φως
διπλό κρεβάτι για το αχ χωρίς το άγγιγμα
τον κούφιο ήχο του νερού στο μπάνιο
ένα λυγμό που δεν διαλύει
την πέτρα μέσα της

στο βάθος ξεχωρίζει η θάλασσα
σαν ποίημα που υπόσχεται το μακρινό ταξίδι
ή σαν ψυχή που πρόδωσε
αυτό το κάτι στη φωνή της
και τώρα πνίγεται μέσα στο καθημερινό της τίποτα
μέσα στην έπαρση και τη λαχτάρα της

Από τη συλλογή Το μυστικό αλφάβητο (2010) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Ιωάννα Λιούτσια: [Φιλί. Ζούνε για ν’ αναπνέουν αυτήν τη μάχη…]

Χρήστος Παπαδόπουλος & Κώστας Μπαλαχούτης, Φίλα με
(τραγούδι: Σταμάτης Κραουνάκης / δίσκος: Ξεριζωμός, 91 χρόνια μετά (2013))

[Ενότητα Τα δεκατρία γράμματα του πάθους]

Φιλί. Ζούνε για ν’ αναπνέουν αυτήν τη μάχη.
Και να καίγονται και να φοβούνται.
Και να λιώνουνε σαν κάρβουνα στο διάστημα.
Και να μην έχουν πού να πάνε.
Και πυρκαγιά να σιγοκαίει τα σωθικά τους.
Και να φωτίζει τις πληγές τους.
Φίλα με.

Από τη συλλογή Συνομιλίες σε Μη+ (2013) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Σταμάτης Κραουνάκης, Νύχτα θεά

Νύχτα θεά

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Τραγούδι: Μαρινέλλα
Δίσκος: Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες (2000, από την τηλεοπτική μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου του Γιάννη Ξανθούλη)

Κυριακή τον γνώρισα, Κυριακή τον βρήκα
και του παραχώρησα και καρδιά και προίκα
μου ’λεγε η μαμά: Μαρή, φόρα καμιά χάνδρα
είναι τελικά βαρύ να πιστεύεις άνδρα
αχ, Μαρίκα, μαρή

Κυριακή τον γνώρισα, Κυριακή τον είδα
με μια καπνεμπόρισσα έξω απ’ τη Χαλκίδα
έκλαψα, έκανα σκηνές κι από τότε να ’μαι
κλάματα περγαμηνές έχω να θυμάμαι

Νύχτα, ψυχή μου, ανέβα, νύχτα θεά
απ’ του λαιμού τη φλέβα, νύχτα θεά
να λιώνουνε οι άντρες όλοι για με
νύχτα, φεύγα, μη μ’ ανάβεις καημέ
Νύχτα, γλυκιά μου ασπίδα, νύχτα θεά
τράβα στη βλεφαρίδα τη μολυβιά
να τραγουδάν για μένα τ’ αρσενικά
νύχτα, πέρνα, μη μ’ ανάβεις νταλγκά
Νύχτα, μάνα μου, σου μοιάζω
σαν και σένα μαύρα βάζω
όλα τα φιλιά σου τάζω για βεγγαλικά

Κυριακή τον γνώρισα, Κυριακή τον πήρα
κι εξ αρχής τον ζόρισα, είχα πλέον πείρα
μου ’λεγε η μαμά: Μαρή, άσ’ τα ζοριλίκια
θα τον χάσεις και μπορεί να πουλάς φιστίκια
αχ Μαρίκα, μαρή

Κυριακή παντρεύτηκα έναν προβολέα
και μ’ αυτόν πορεύτηκα και με μιαν αυλαία
κι όταν θέλω να φτιαχτώ, ρίχνω κάνα κλάμα
λέω εκείνο το σκοπό που ’λεγε κι η μάμα

Νύχτα, ψυχή μου, ανέβα, νύχτα θεά
απ’ του λαιμού τη φλέβα, νύχτα θεά
να λιώνουνε οι άντρες όλοι για με
νύχτα, φεύγα, μη μ’ ανάβεις καημέ
Νύχτα, γλυκιά μου ασπίδα, νύχτα θεά
τράβα στη βλεφαρίδα τη μολυβιά
να τραγουδάν για μένα τ’ αρσενικά
νύχτα, πέρνα, μη μ’ ανάβεις νταλγκά
Νύχτα, μάνα μου, σου μοιάζω
σαν και σένα μαύρα βάζω
όλα τα φιλιά σου τάζω για βεγγαλικά
νύχτα, μάνα μου γλυκιά

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες

Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Τραγούδι: Μαρινέλλα
Δίσκος: Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες (2000, από την τηλεοπτική μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου του Γιάννη Ξανθούλη)

Τα πρώτα θύματα, καλέ μου, που ’χα δει
δεν ήταν θύματα που λένε του πολέμου
ήταν τα ίδια μου τα αισθήματα γιατί
τον κόσμο ρούφηξα φωτιά στον ναργιλέ μου

Και φυσαλίδα τη φυσαλίδα
πως δεν ξημέρωνε πρωί εγώ το είδα
λες κι ήταν ζάχαρη η φυγή
καρδιά, που θέλησες
κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες…

Πως δεν αισθάνομαι ποτέ κι είμαι σκληρή
και πως για λόγια απ’ τα πικρά πετάω το γάντι
μπορεί και να ’ναι αλήθεια, αυτό παρηγορεί
που θες να κόβεις το γυαλί μ’ ένα διαμάντι

Και φυσαλίδα τη φυσαλίδα
πως δεν ξημέρωνε πρωί εγώ το είδα
λες κι ήταν ζάχαρη η φυγή
καρδιά, που θέλησες
κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες…

Σταμάτης Κραουνάκης, Ξέχασέ μας

Ξέχασέ μας

Μουσική & στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Τραγούδι: Μαρινέλλα
Δίσκος: Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες (2000, από την τηλεοπτική μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου του Γιάννη Ξανθούλη)

Ξέχνα μας, πες πως δεν ήταν κανείς
φώτα, ρουμπίνια, ρούμπες, πιατίνια
ήρωες, πες, αφανείς

Ξέχνα μας, τους πωλητές της χαράς
όπου και να ’σαι, αν μας θυμάσαι
μόνο πληγές θα φοράς

Ξέχνα μας, όλα τα ταξίδια ήταν ψέματα
ξέχνα μας, χάρτινα φιλιά, κόκκινη μπογιά
για τα αίματα

Ξέχασέ μας
ξέχασέ μας και φεύγα
και ας κλαίει η ψυχή γοερά

Σκότωσέ μας
στα καλύτερα έργα
η αγάπη γεννάει συμφορά
Ξέχασέ μας…

Ξέχνα μας, ποτέ δεν ήμασταν, πες
ξέχνα τα πάντα, φώτα γιρλάντα
βράδια που κόβαν σιωπές

Ξέχνα τα, μη σε πλανεύει η χαρά
κράτα ένα φλούδι απ’ το τραγούδι
να το σφυράς τρυφερά

Ξέχνα μας
όλα τα παιχνίδια τα χάλασα

ξέχνα μας
σκόρπα την καρδιά

σ’ άλλη αμμουδιά σ’ άλλη θάλασσα

Ξέχασέ μας
ξέχασέ μας και φεύγα
και ας κλαίει η ψυχή γοερά

Σκότωσέ μας
στα καλύτερα έργα

η αγάπη γεννάει συμφορά
Ξέχασέ μας, αγόρι μου…

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Το τραγούδι του Νείλου

Το τραγούδι του Νείλου

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Τραγούδι: Γιώργος Μαρίνος
Δίσκος: Αυτός ο Γιώργος (1991)

Έπιασα το Νείλο φίλο, είπα τα μεράκια μου
χαιρετίσματα να στείλω στα πατριωτάκια μου
ρώτησα την πυραμίδα τι σημαίνει υπομονή
μου ’πε αυτή χαρά κι ελπίδα όπου να ’ναι θα φανεί

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που σκληρά πολεμάτε…

Αχ Ελλάδα της ερήμου, με πληγώνεις και με καις
λευτεριά και φυλακή μου κάτω από τις φοινικιές
ετραγούδαγε η Σοφία, ετραγούδαγε ο Θεός
δεν θ’ αντέξει η Γερμανία μ’ όλο τούτο εδώ το φως

Καινούργια τώρα ζωή ας ξαναρχίσουμε οι δύο μας
κι ας πούμε πως με πρωτόειδες αυτό το πρωί
ας ξεχαστούν τα παλιά κι ας ξαναχτίσουμε πάλι
την γκρεμισμένη από χρόνια μικρή μας φωλιά…

Κι όπως έφτιαχνες στην άμμο πόρτες και παράθυρα
να γυρίσω στην Αθήνα σε μιαν ώρα θα ’θελα

Λόντρα, Παρίσι, Νιου Γιορκ, Βουδαπέστη, Βιέννη…

Και μεθυσμένοι τα βράδια κολόνα-κολόνα
να κοιμηθούνε πηγαίνουνε στον Παρθενώνα…

Ετραγούδαγε η Σοφία, ετραγούδαγε ο Θεός
Το ’γραψε κι η ιστορία, πάει κι αυτός ο πόλεμος

Σχεδόν 10 χρόνια αργότερα, το 2000, έρχεται η δεύτερη εκτέλεση από τη Μαρινέλλα για τη μουσική επένδυση της τηλεοπτικής σειράς Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες που ήταν μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου του Γιάννη Ξανθούλη. Το τραγούδι ανήκει στο δίσκο με τα τραγούδια αυτής της τηλεοπτικής σειράς.

Ως αναγνώστρια και ακροάτρια, οφείλω να πω ότι το βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη, η τηλεοπτική του μεταφορά από τον Κώστα Κουτσομύτη και ο δίσκος που προέκυψε από τη μουσική επένδυση της σειράς, υπήρξαν από τις ευτυχέστερες στιγμές της ζωής μου. Νομίζω ότι ήταν και η τελευταία τηλεοπτική σειρά που παρακολούθησα ανελλιπώς.

Θα σημειώσω εδώ και κάτι που έχει σημασία για το συγκεκριμένο τραγούδι. Θεωρώ ότι η Λίνα Νικολακοπούλου είναι και πάλι σε μια εξαιρετική της στιγμή γιατί νιώθω το τραγούδι σαν ένα ντοκιμαντέρ που επιχειρεί μια ταχύτατη αναδρομή στην ιστορία της χώρας και στις ψυχές του απλού κόσμου από το ’40 και μετά. Άκουγα μέσα του τα τραγούδια που λέγανε οι γονείς μου, όταν μιλάγανε για τα χρόνια του πολέμου νοσταλγώντας τα νιάτα τους κι ας πέρασαν μέσα από τόσες κακοτοπιές.

Σπάνια δε μου έχει συμβεί να μ’ αρέσουν τόσο πολύ και η πρώτη και η δεύτερη εκτέλεση ενός τραγουδιού, αν και εδώ μάλλον ήταν αναμενόμενο γιατί αγαπώ πολύ τόσο τον Γιώργο Μαρίνο όσο και τη Μαρινέλλα.

Α, ναι, μην το ξεχάσω. Μου συνέβη κάτι πολύ περίεργο όταν διάβασα αυτό το βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη αμέσως μόλις κυκλοφόρησε, το 2000. Θυμάμαι ότι όσο διάβαζα τις πρώτες σελίδες συνεχώς πέρναγε απ’ το νου μου η εικόνα μιας γυναίκας. Αυτές τις 2-3 πρώτες σελίδες τις διάβασα ξανά και ξανά ίσαμε με 20 φορές. Και, ύστερα, έκλεισα τα μάτια και κατέληξα με απόλυτη σιγουριά στο συμπέρασμα ότι η Μαρίκα Σουέζ είναι φτυστή η Μαρινέλλα. Προς μεγάλη μου έκπληξη και ακόμη μεγαλύτερη ικανοποίηση, λίγους μήνες αργότερα διάβασα και είδα ότι ο Κώστας Κουτσομύτης την επέλεξε κατευθείαν για πρωταγωνίστρια στην τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου. Το ’νιωσα κάπως σαν δικαίωση της φαντασίας μου. 🙂

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Η κρουαζιέρα του διαδρόμου

Η κρουαζιέρα του διαδρόμου

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Τραγούδι: Κατιάνα Μπαλανίκα
Δίσκος: Το έκτο πάτωμα (1992)

Τα μάτια κλείστε
γλυκά ακουμπήστε
στην κουπαστή
Το σώμα αφήστε
φτερό στον άνεμο
να ζαλιστεί

Είναι μια νύχτα μια τρελή βραδιά
που λάμπουν τ’ άστρα λάμπει κι η καρδιά
και κάπου απέναντι είναι το νησί
που ’χει κοράλλια κι αμμουδιά χρυσή
κι αυτό τ’ αγέρι πώς, γλιστράει σαν χέρι πώς
και φέρνει σήμερα μια τέτοια χίμαιρα
ξανά στο φως

Τα μάτια κλείστε
γλυκά ακουμπήστε
στην κουπαστή
Τον χρόνο αφήστε
καινούρια ψέματα
να φανταστεί

Και τι μας νοιάζει πια
αφού κι η νύχτα πήρε τα κουπιά
τα μάτια κλείστε
και δώστε στ’ όνειρο
τρελά φιλιά

Σταμάτης Κραουνάκης, Αυτή η νύχτα μένει

Αυτή η νύχτα μένει

Μουσική & στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Τραγούδι: Δήμητρα Παπίου
Ταινία: Αυτή η νύχτα μένει (του Νίκου Παναγιωτόπουλου, 2000)

Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού, κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
Κάτι κυνηγώ, σαν τον ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου, τσιγάρα να τα σβήσω

Αυτή η νύχτα μένει, αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο

Χάθηκα κι εγώ κάποια βραδιά
πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη
Πέφταν τ’ άστρα μες στη λασπουριά
μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι
Μου ’γνεφε η καρδιά, πάρε μυρωδιά
το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι

Αυτή η νύχτα μένει, αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Ανθρώπων έργα

Ανθρώπων έργα

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Τραγούδι: Άλκηστη Πρωτοψάλτη
Δίσκος: Ανθρώπων έργα (1993)

Λες και τρώμε το χειμώνα παγωτό
λες και πέφτουμε σε τοίχους μ’ εκατό
έτσι ανάποδα λυγάω το βράδυ αυτό
του νου τη βέργα

Λες κι η στάθμη της αγάπης πάει να βρει
πόσοι κρύβονται στη λάσπη θησαυροί
πώς κοπήκανε στα δάχτυλα οι σταυροί
γι’ ανθρώπων έργα

Αδιόρθωτα τα μάτια κι οι καρδιές
με κουμπιά και φερμουάρ κατεστραμμένα
δυο κουβέντες μου σου πέσανε βαριές
κι αποφάσισες να ζεις χωρίς εμένα

Λες και στρώσαμε τον Αύγουστο χαλί
λες και βγήκε τ’ ασανσέρ σ’ ένα κελί
που ένας το ’βλεπε το φως γι’ ανατολή
κι άλλος για δύση

Λες και μέσα μας τ’ αντίθετα τραβάν
να ψηφίσουνε στο ίδιο παραβάν
σαν αιώνιο Ιησούν ή Βαραβάν
του ανθρώπου η φύση

Αδιόρθωτα τα μάτια κι οι καρδιές
με κουμπιά και φερμουάρ κατεστραμμένα
δυο κουβέντες μου σου πέσανε βαριές
κι αποφάσισες να ζεις χωρίς εμένα

Σαράντος Παυλέας, Το αραχνάκι

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Αράχνη
(τραγούδι: Άλκηστη Πρωτοψάλτη / δίσκος: Ανθρώπων έργα (1993))

Το αραχνάκι

Σε μια ξερή πευκοβελόνα και σ’ ένα φύλλο τεφρό πεσμένο
το νήμα του στηρίζει ένα μικρό αραχνάκι.
Πηγαίνει κι έρχεται, επίμονο κι ακούραστο μες στη γλυκιά προσωρινότητά του.
Δεν το προσέχει ο μικρός άνεμος και το πουλί που τραγουδεί
στον ταπεινό του θάμνο.
Εικόνα του ελαχίστου, σκιά της ύπαρξης,
ψίχουλο από το συμπόσιο και τη γιορτή του Κόσμου,
σοφό κι ελεύθερο μες στην υπακοή του,
το γαλάζιο του δόλου του το ύφασμα
σχεδόν αθώρητο,
σαν ώριμο καρπό παρασκευάζει.

Πηγή: ελληνική ανθολογία της νέας ποιήσεως (εκδ. Άγκυρα, 1974)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σαράντος Παυλέας

Έγκλειστες συναντήσεις (2008): παρακοή

Σταμάτης Κραουνάκης, Ροζ γραβάτα
(τραγούδι: Άλκηστη Πρωτοψάλτη / δίσκος: Πες μου, θάλασσα (2002))

παρακοή

Λογαριάζοντας τη ζωή
Στο σημάδι ξέφυγα
Σταμάτησα σε στιγμές απόλαυσης
Της ακοής το σκοτάδι με συντάραξε
Το απόλυτο τίποτα
Παράκουσα στης ακοής το θέλημα
Δεν είναι όπως τα σχεδιάζουμε
Α! το παράπονο
Το βάσανο
Η ζωή
Η ελευθερία

Από τη συλλογή έγκλειστες συναντήσεις (2008) ανήλικων κρατουμένων στις δικαστικές φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανήλικοι κρατούμενοι στις δικαστικές φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης

Σταμάτης Κραουνάκης & Κώστας Τριπολίτης, Πώς έφυγες

Σταμάτης Κραουνάκης & Κώστας Τριπολίτης, Πώς έφυγες

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Τραγούδι: Βίκη Μοσχολιού
Δίσκος: Σκουριασμένα χείλια (1981)

Πώς έφυγες απ’ τη ζωή μου έτσι
και ούτε κλαίω ούτε καν σε συζητώ
σ’ έχω αποκλείσει και από τη μνήμη μου σ’ έχω σβήσει για πάντα
και ό,τι αγάπησα από σένα τώρα το πετώ

Μόνο που τα βράδια σαν τον τρελό
μες στα μπαρ κυκλοφορώ και απορώ
το πρόσωπό σου δεν μπορώ να θυμηθώ και θέλω
όλα αυτά τα βράδια να σ’ αγαπήσω πάλι απ’ την αρχή, μωρό μου
μα δεν έχω άλλη αντοχή

Πώς έγινε και δεν μ’ ενδιαφέρει
σε ποιες αγάπες την αγάπη μου ξοφλάς
σ’ έχω διαγράψει κι άλλη πορεία έχω χαράξει, καρδιά μου
και ό,τι τράβηξα από σένα τώρα το τραβάς

Μόνο που τα βράδια σαν τον τρελό
μες στα μπαρ κυκλοφορώ και απορώ
το πρόσωπό σου δεν μπορώ να θυμηθώ και θέλω
όλα αυτά τα βράδια να σ’ αγαπήσω πάλι απ’ την αρχή, μωρό μου
μα δεν έχω άλλη αντοχή

Μυρτώ Αναγνωστοπούλου, αλλάζει το φως

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Καληνύχτα
(τραγούδι: Δήμητρα Γαλάνη & Τάνια Τσανακλίδου / δίσκος: Δήμητρα – Τάνια, Ζωντανές ηχογραφήσεις στο Ζυγό 2001-2002 (2002))

αλλάζει το φως

αλλάζει το φως
και θα κοιτάζομαι
εκεί που ανθίζουν τα μεσάνυχτα
και η μέρα
γραπτή φωνή
αναλύεται
σε χρώματα υπαρκτά
τα μυστικά
καλά κρυμμένα
στις κυψέλες τους
οι ενοχές
κλέβουν την όση απόσταση
έμεινε μεταξύ μας

μια νύχτα σαν κι αυτή
πάρε το χρόνο στα χέρια σου
και στο κογχύλι του
αφουγκράσου
τον παφλασμό
που έσβησε
με μνήμες

Από τη συλλογή Το χρονικό των υποδόριων γεγονότων (1995) της Μυρτώς Αναγνωστοπούλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μυρτώ Αναγνωστοπούλου

Άννυ Κουτροκόη, Σ’ αποθύμησα

Πάρης Περυσινάκης & Κώστας Φασουλάς, Όποτε σ’ αποθύμησα
(τραγούδι: Σταμάτης Κραουνάκης / δίσκος: Στου ονείρου την αυλή (2005))

Σ’ αποθύμησα

Έληξες
Κι ήταν νωρίς…
Δεν πρόλαβα τα λόγια σου
Να σκαλώσω στους τοίχους
Δεν πρόλαβα τα χαμόγελά σου
Να καρφώσω στο ταβάνι
Δεν πρόλαβα δίχτυ
Να πλέξω με τα δάκρυά σου
Να παγιδέψω την ανάμνηση
Δεν πρόλαβα το θυμό σου
Να στήσω φύλακα στην πόρτα
Έληξες
Κι ήταν νωρίς…
Δεν πρόλαβα το γέλιο σου
Να φυλάξω σαν το παλιό κρασί
Και να μεθάω
Κάθε που σ’ αποθυμώ.

Από τη συλλογή Περί ελαχίστων κρουσμάτων (1995) της Άννης Κουτροκόη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άννυ Κουτροκόη

Κώστας Παπαδόπουλος: 60 χρόνια στην ελληνική μουσική / Πριγκηπέσσα (Θεσσαλονίκη), 6 & 7 Μαρτίου 2016

2016-pringipessa-march0607-papadopoulos_60hronia

Κώστας Παπαδόπουλος | 60 χρόνια στην ελληνική μουσική
(μουσική παράσταση / Θεσσαλονίκη, Κυριακή 6 & Δευτέρα 7 Μαρτίου 2016)

Μια παρέα είμαστε ο Ανδρέας Καρακότας (τραγούδι), ο Δημήτρης Σφίγγος (κιθάρα, τραγούδι), ο Νίκος Ορδουλίδης (πιάνο), ο Μίλτος Τσαλιγόπουλος (κοντραμπάσο) και εγώ (Βίκυ Παπαπροδρόμου: επιμέλεια & παρουσίαση προγράμματος) και πλαισιώνουμε έναν από τους σπουδαιότερους Έλληνες μουσικούς όλων των εποχών, τον Κώστα Παπαδόπουλο και το θρυλικό τρίχορδο μπουζούκι του. Παράλληλα, γιορτάζουμε για πρώτη φορά τα 60 χρόνια της παρουσίας του στην ελληνική μουσική. 

Η φωνή του τρίχορδου του Κώστα είναι η δική μας φωνή που τραγουδάει τα επιτεύγματα μα και τα φιάσκα, τους καημούς μα και τις χαρές, τα άδικα μα και τα δίκια, τις συμφορές μα και τη δράση και την αντίδραση της φυλής μας μέσα από τραγούδια που έπαιξε και μας χάραξε βαθιά κι ανεξίτηλα στην ψυχή ο Κώστας Παπαδόπουλος. 

Ξέθαψα απ’ το σεντούκι της παρακαταθήκης που μας αφήνει με τα 50.000 τραγούδια που δισκογράφησε ο Κώστας Παπαδόπουλος σε διάστημα τουλάχιστον 50 ετών μια σειρά από μουσικές δημιουργίες που αγαπήσαμε λίγο ή περισσότερο, άλλες λιγάκι ξεχασμένες, άλλες πολύ ξεχασμένες και αρκετές απ’ αυτές που δεν ξεχάσαμε ποτέ και σιγοτραγουδάμε κάθε μέρα. Μέσα από ένα σχεδόν τρίωρο πρόγραμμα ξετυλίγουμε μπροστά σας ένα μουσικό πανόραμα του 20ού αιώνα. Ο Κώστας ξαναπαίζει σαν για πρώτη φορά όλα αυτά τα κομμάτια με τη φρεσκάδα που αναδίνουν οι διαχρονικοί τους στίχοι, αλλά και με τη σοφία του βιρτουόζου. Ο Ανδρέας δίνει την ψυχή του και το δικό του στίγμα σε όλα (ένα προς ένα) τα τραγούδια του προγράμματος ανεπιτήδευτα, χωρίς φανφαρονισμούς και θεατρινισμούς, με απόλυτη προσήλωση και αφοσίωση. Αναπόσπαστα μέλη της παρέας μας στη Θεσσαλονίκη είναι τρεις εξαιρετικοί μουσικοί και πολύ αγαπημένοι μας φίλοι που απαρτίζουν το θαυμάσιο μουσικό σχήμα της Πριγκηπέσσας που είναι το μουσικό σπίτι μας στην συμπρωτεύουσα: ο Δημήτρης Σφίγγος (κιθάρα & φωνή), δηλαδή ο ένας από τους συνδημιουργούς και ψυχή της «Πριγκηπέσσας», ο Νίκος Ορδουλίδης (πιάνο) και ο Μίλτος Τσαλιγόπουλος (κοντραμπάσο).

Προσκαλούμε όσους αγαπούν και ξέρουν το καλό ελληνικό τραγούδι να έρθουν και να τραγουδήσουν μαζί μας, όπως και όσους δεν το ξέρουν καλά γιατί στο τέλος της κάθε βραδιάς θα το έχουν αγαπήσει όσο κι εμείς. Άλλωστε, μια παρέα είμαστε και όλοι μαζί τραγουδάμε με όλο μας το είναι. Γιατί στους δύσκολους καιρούς η τέχνη οδηγεί στην ψυχική ανάταση και στην εσωτερική κάθαρση και αποτελεί την πιο αναίμακτη μορφή αφύπνισης και αντίδρασης. 

Οι συνθέτες που θα παίξουμε και θα τραγουδήσουμε: (με αλφαβητική σειρά) Μάρκος Βαμβακάρης, Δημήτρης Γκόγκος (Μπαγιαντέρας), Βασίλης Δημητρίου, Μίκης Θεοδωράκης, Απόστολος Καλδάρας, Λουκιανός Κηλαηδόνης, Σταύρος Κουγιουμτζής, Σταμάτης Κραουνάκης, Χρήστος Λεοντής, Γιάννης Μαρκόπουλος, Νίκος Μεϊμάρης, Δήμος Μούτσης, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Σταύρος Ξαρχάκος, Άκης Πάνου, Γιάννης Παπαϊωάννου, Σπύρος Περιστέρης, Μίμης Πλέσσας, Γιάννης Σπανός, Σταύρος Τζουανάκος, Βασίλης Τσιτσάνης, Γιώργος Χατζηνάσιος, Απόστολος Χατζηχρήστος, Μάνος Χατζιδάκις.

Και μια μικρή πρόγευση από το πρόγραμμά μας:

Πριγκηπέσσα

Φιλικής Εταιρείας 5 (απέναντι από τον Λευκό Πύργο)
Θεσσαλονίκη
Τηλέφωνο: 2310.273.542

Ώρα έναρξης 22:30
Τιμή εισιτηρίου: 8 ευρώ

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου: Μεγεθύνσεις, XIII

Σταμάτης Κραουνάκης και Λίνα Νικολακοπούλου, Το τραγούδι του Νείλου
(τραγούδι: Γιώργος Μαρίνος / δίσκος: Αυτός ο Γιώργος (1991))

Μεγεθύνσεις

XIII

Κάθε μέρα νυχτώνει σ’ αυτή την πόλη
Κι εγώ ψάχνω να βρω τα σπίτια
Με τις γκρεμισμένες πόρτες
Με τα σβησμένα νούμερα
Στους τοίχους
Από πίστη βαθιά σε όσα έζησα
Και σε όσα δεν είπα
Από πίστη βαθιά
Σε όσα είδαν τα μάτια μου

Από τη συλλογή Μεγεθύνσεις (1971)

Πηγή: Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Επιλογές και σύνολα [Ποιήματα (1965-1995)] (2001)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

Σταμάτης Κραουνάκης, Οι δρόμοι της Ανατολής (με τον Κώστα Μακεδόνα)

Οι δρόμοι της Ανατολής

Σύνθεση & στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας
Δίσκος: Μόνο μια φορά (1991)

Οι δρόμοι της Ανατολής και το δαιμόνιο της φυλής με πήγαν και με φέραν
και βγήκα να επικαλεστώ και Παναγία και Χριστό, μα δεν τα καταφέραν
και πήρα δρόμους και στενά να δω γιατί με τυραννά του έρωτά σου ο πόνος
αφού και με το «σ’ αγαπώ» κοίταζα πριν να σου το πω να δω πού μπαίνει ο τόνος

Αυτή η καρδιά σε τι κόσμο πατά και ποια βραδιά η ζωή μού χρωστά
βγήκα μια βόλτα κι ήταν όλα κλειστά τα μαγαζιά του κόσμου
μέτρησα θύματα καινούρια παλιά και κάτι εγκλήματα εκτός τα φιλιά
κοίταξα πίσω κι είδα μόνο σκυλιά, μα πουθενά το φως μου

Μπήκα στο πλοίο της γραμμής και δε μου ζήτησε κανείς να κόψω εισιτήριο
κατέβηκα σε μια στεριά και ρώτησα σε ποια μεριά αντέχουν το μαρτύριο
Χωρίς λεφτά χωρίς σταυρό άλλοι με παίρναν για μωρό κι άλλοι για δολοφόνο
ώσπου μου βρήκαν τελικά της μοίρας μου τα υλικά και κλείδωσα τον πόνο

Αυτή η καρδιά σε τι κόσμο πατά και ποια βραδιά η ζωή μού χρωστά
βγήκα μια βόλτα κι ήταν όλα κλειστά τα μαγαζιά του κόσμου
μέτρησα θύματα καινούρια παλιά και κάτι εγκλήματα εκτός τα φιλιά
κοίταξα πίσω κι είδα μόνο σκυλιά, μα πουθενά το φως μου

Οι δρόμοι της ανατολής και το δαιμόνιο της φυλής μού μάθαν το παιγνίδι
πως, όταν ρίχνεις τη ζαριά, πουλάς ψυχή πουλάς καρδιά κι ανάβει το σανίδι
Βρήκα δυο σόγια με βιολιά τραγούδι και παραγγελιά, γενιά μου αλλοπαρμένη
κι ό,τι με πόνεσε πολύ, είτε φιλί είτε απειλή, το είπα ειμαρμένη

Αυτή η καρδιά σε τι κόσμο πατά και ποια βραδιά η ζωή μού χρωστά
βγήκα μια βόλτα κι ήταν όλα κλειστά τα μαγαζιά του κόσμου
μέτρησα θύματα καινούρια παλιά και κάτι εγκλήματα εκτός τα φιλιά
κοίταξα πίσω κι είδα μόνο σκυλιά, μα πουθενά το φως μου

Σταμάτης Κραουνάκης, Κάτι Παρασκευές (με τον Κώστα Μακεδόνα)

Κάτι Παρασκευές

Σύνθεση & στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας
Δίσκος: Μόνο μια φορά (1991)

Στη μοναξιά των καφενείων κάτι Παρασκευές
τα φιλαράκια μου τα μείον εξαργυρώνουν τις σιωπές
φίλτρα γεμάτα τα τασάκια, σύστημα λότο και προπό
δεν πάνε κάτω τα φαρμάκια στης αγωνίας το ρεπό

Σεισμός και καταποντισμός κι εφτά μ’ εννιά ο πόλεμος
κι αυτή η ζωή τι σήμαινε να μένει στο περίμενε
σεισμός και καταποντισμός κι εφτά μ’ εννιά ο πόλεμος
μέρα τη νύχτα κάνουμε, νεκροί προτού πεθάνουμε

Στη μοναξιά των καφενείων κάτι Παρασκευές
στη δόξα των Πανιωνίων ο θολωμένος νεσκαφές
στο βάθος η φωνή του Μέγκα κι αλίμονό μου σ’ αγαπώ
όλοι μου λένε «σήκω φεύγα», μα εγώ έχω κι άλλα να σου πω

Σεισμός και καταποντισμός κι εφτά μ’ εννιά ο πόλεμος
κι αυτή η ζωή τι σήμαινε να μένει στο περίμενε
σεισμός και καταποντισμός κι εφτά μ’ εννιά ο πόλεμος
μέρα τη νύχτα κάνουμε, νεκροί προτού πεθάνουμε