Simon & Garfunkel: The Sound of Silence

The Sound of Silence

Μουσική & στίχοι: Paul Simon
Τραγούδι: Paul Simon & Art Garfunkel
Δίσκος: Wednesday Morning, 3 am (1964)

Hello, darkness, my old friend
I’ve come to talk with you again
because a vision softly creeping
left its seeds while I was sleeping
and the vision that was planted in my brain
still remains within the sound of silence

In restless dreams I walked alone
narrow streets of cobblestone
neath the halo of a street lamp
I turned my collar to the cold and damp
when my eyes were stabbed by the flash of
a neon light that split the night
and touched the sound of silence.

And in the naked light I saw
ten thousand people, maybe more
people talking without speaking
people hearing without listening
people writing songs that voices never share
and no one dared disturb the sound of silence.

Fools said I, you do not know
silence like a cancer grows
hear my words that I might teach you
take my arms that I might reach you
but my words like silent raindrops fell
and echoed in the wells of silence

And the people bowed and prayed
to the neon God they made
and the sign flashed out its warning
in the words that it was forming
and the signs said the words of the prophets
are written on the subway walls and tenement halls
and whispered in the sounds of silence.

Γιάννης Ποδιναράς, Το άνθος της άπειρης άμμου (II)

Paul Simon, The sound of silence (δίσκος: Wednesday Morning, 3 am (1964))

[Μέρος Β’]

Το άνθος της άπειρης άμμου

II

Τα λόγια μείνανε στο στήθος.
Θηρίο η σιωπή.
Έθρεψε φίδια στον κόρφο της.
Κομμένοι ήχοι.
Ο φόβος έπνιξε τη φωνή του κόσμου
κι έμεινε το σφύριγμα του πάθους
να ξενυχτάει στις φωλιές των δέντρων.
Ένας θρήνος μακρόσυρτος
να θυμίζει το χαμένο στην άβυσσο λόγο.

Από τη συλλογή Ένα Πράσινο Θολό (1996) του Γιάννη Ποδιναρά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Ποδιναράς

Νίκος Γρηγοριάδης, Το αθέατο μέσα μας

Simon & Garfunkel, The sound of silence

Το αθέατο μέσα μας

Επειδή και δεν υδρεύεται
γεμίζουν οι υδρίες ουρανό και τα βουνά
σκορπούν πηδώντας σαν ελάφια στις κοιλάδες
όπου με μια μονάχα παπαρούνα
στήνει την κυριαρχία της η άνοιξη.
Πάντοτε το δίκιο το ’χει
όποιος μες στο ελάχιστο ανθεί φωνάζοντας
μη θορυβείς η σιωπή χρυσώνει.
Εκτός κι αν ψιθυρίζεις
με τα χείλη στο φλάουτο του ανέμου
και μέσα σου καίει αειπάρθενο το φως.
Γιατί τότε το σώμα του κοριτσιού
ευωδιάζει σαν απρόσιτο σπήλαιο
με σιντριβάνια σπέρματος λαμποκοπώντας.
Να μπαινοβγαίνεις έφηβος και να μυρώνεσαι
ως τα βαθιά σου γηρατειά χλωρός
και μουσκεμένος απ’ τις σταγόνες της αγρύπνιας
ώσπου να ξεπροβάλλει από τα βάθη τ’ ουρανού
το ρόδο που πορφυρώνει το αθέατο μέσα μας.

Από τη συλλογή Το αθέατο μέσα μας (1988) του Νίκου Γρηγοριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Γρηγοριάδης