Στέλιος Λουκάς, Τα όνειρα

Toto Cutugno & Σάσα Μανέτα, Όνειρα
(τραγούδι: Δάκης / διασκευή του τραγουδιού L’ete Indien)

Τα όνειρα

Τα όνειρα
Σιωπές, σιωπές ντυμένες τη λευκότητα
Του χιονιού
Τα όνειρα
Οι πιο βαθιές μας πληγές

Από τη συλλογή Η πιο μεγάλη χώρα (2001) του Στέλιου Λουκά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Στέλιος Λουκάς

Αναστάσης Βιστωνίτης: Ειδήσεις, 1

Γιώργος Πολυχρονιάδης & Σάσα Μανέτα, Το ραδιόφωνό μου
(ερμηνεία: Γιώργος Πολυχρονιάδης / δίσκος: Αν ξανακατεβείς, Χριστέ, στη γη μας (1979))

Ειδήσεις, 1

Γραμμές κάθετες, γραμμές οριζόντιες,
δύσκολη εποχή.
Αν ανοίξουν τα σύννεφα, θα λάμψει ο πάγος.

Περασμένα μεσάνυχτα γυρίζω στο σπίτι μου,
ο αέρας κυνηγάει τους ίσκιους,
η σιωπή περιγράφει το φόβο,
το σκοτάδι ξηλώνει τη σκέψη.

Η καρέκλα, το σάπιο τετράδιο,
έξω κινήσεις χωρίς ειρμό –
ανασφαλείς, οικτίρμονες, κενόδοξοι.

Κάνει κρύο σ’ αυτή την τρύπα.
Το σεληνιακό σου μάτι φωτισμένο,
η θάλασσα από μαύρο ασβέστη,
επίμονα ζώα μες στο κεφάλι,
κίτρινα ρολόγια τρελαίνουν το χρόνο.

Με το πρώτο ΚΡΑΚ δεν υπάρχουν ήχοι,
γέμισε ο κόσμος σφαίρες και περίστροφα,
γι’ αυτό κι η κάθε τρύπα αναγγέλλει ένα νεκρό.

Από τη συλλογή Τέφρες (1980) του Αναστάση Βιστωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστάσης Βιστωνίτης

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Ανθρώπινη φύση

Γιώργος Πολυχρονιάδης & Σάσα Μανέτα: Αν ξανακατεβείς, Χριστέ, στη γη
(Α’ βραβείο στο φεστιβάλ τραγουδιού της Θεσσαλονίκης το 1979)

Ανθρώπινη φύση

Αναγκαστικά μέσα στο ίδιο περιβάλλον
τους έζησα από κοντά:
τη μοχθηρή και ανάλγητη εγωπάθειά τους,
τη μανία τους να καταδυναστεύουν άγρια,
τα μυστικά τους εγκλήματα.
Τέτοια καθάρματα.

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Το μολύβι

Γιώργος Στάντζος & Σάσα Μανέτα, Πόθος
(τραγούδι: Μανώλης Λιδάκης / δίσκος: Ζήσε όπως σ’ αρέσει (1986))

Το μολύβι

Ο περίεργος τρόπος που κρατάς
το μολύβι μ’ ερεθίζει.
Νιώθω την πίεσή σου στο χαρτί,
την αφή σου στην άκρη.
Τα δάκτυλά σου έχουν υπόσταση
και σχήμα κι είναι μπλεγμένα
γύρω απ’ το μολύβι
σαν τον πόθο που τρέφει
την ψυχή μου.
Ακόμη κι όταν γράφεις χύνεται ορμή.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα