Σοφία Περδίκη, Όπως μας θέλουνε

Όπως μας θέλουνε

Μας θέλουνε να είμαστε πάντα
απαλές και λευκότατες.

Να παραμένουμε μονίμως
σε μια κατάσταση άσηπτης
τρυφερότητας
τα χείλη μας να στάζουν
λόγια μελωμένα
ανακατωμένα με χνούδια
στα χέρια να κρατάμε με στοργή
τα χαλινάρια
σαν έφηβες έφιπποι
που καλπάζουνε τα πρωινά
να ξεπεζεύουμε
από της νύχτας τη σάρκα
υπό το φως το άσπιλο
ν’ ακούμε με ώτα ανοιχτά
κι ύστερα να φοράμε
τη μητρική ποδιά
πάνω της να σφουγγίζουνε
τους πόθους τους
όλα τ’ αρσενικά παιδιά.

Μας θέλουνε να είμαστε πάντοτε
αβρές κι ευλαβικές
σε υπολειτουργία
ολοστρόγγυλες
να μην κόβουν τα μαχαίρια μας
τα σώματά μας
να μην έχουνε αιχμές
τα λόγια μας να μην πληγώνουνε ποτές.

Να ματώνουμε περιοδικά μονάχες.

Από τη συλλογή Το αιώνιο αίνιγμα (2020) της Σοφίας Περδίκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Περδίκη

Σοφία Περδίκη, Οι δύο πρώτοι

Οι δύο πρώτοι

Στην ανεστραμμένη θάλασσα
που η ξηρασία απολίθωσε
με το ρετσίνι ποταμό
να ρέει αμφίδρομα
σε μια στενωπό
έχασκαν του ονείρου τα βυθόμετρα
σαν πολύχρωμα σκιάχτρα
να διώχνουν τις ασχημίες
των Κενταύρων
τους εφιάλτες της ανιαρής ανιστόρησης
μπηγμένα σε υπόβαθρα ορείχαλκου
γλυπτά σε βάσεις που στήθηκαν
κι έβγαλαν με τα χρόνια ρίζες.
Ο ουρανός μια πίστα πάγου
που χαράσσουν αέρηδες
και πλάνα βήματα
τριγύρω ζωόμορφοι κορμοί
στου χταποδιού τον κήπο
μέσα σε δάσος
που στρέφει τα πλοκάμια του
στον ήλιο
οι δύο πρώτοι που πλάστηκαν
κλωσούν κάτω απ’ το μάτι του Πανός
το μήλο
καθώς τα φύλλα αμφιταλαντεύονται
μονίμως.
Στης ανύψωσης ή στης ταπείνωσης την κλίνη
δεν ξέρουν πού να γείρουν.

Από τη συλλογή Το αιώνιο αίνιγμα (2020) της Σοφίας Περδίκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Περδίκη

Σοφία Περδίκη, Οι Απέναντι

Οι Απέναντι

Μας καλούν συνέχεια οι Απέναντι
στη βωβή τους ζωή.
Να πάμε
λέει η πρόσκληση
επισήμως γδυμένοι
ένα βράδυ
όταν θα ’χουν σβήσει τα αίματα
και θα ’χουνε λιώσει τα κεριά
ν’ αφήσουμε τις φωνές μας
στην κρεμάστρα
μπαίνοντας στον χώρο υποδοχής
να βγάλουμε τα τακούνια
απ’ τα παπούτσια
και τα δόντια μας με την τανάλια
τα κόκαλά μας να τυλίξουμε
προσεκτικά
να μην κροταλίζουνε στα γέλια
να εκπνέουμε αθόρυβα
αντί να παίρνουμε ανάσα.
Στη σάλα τη μεγάλη
ν’ αφήσουμε τα συναισθήματά μας
στην άκρη
και να στρωθούμε στο τραπέζι
με φόβο μπουκωμένοι.
Μας εγκαλούν από απέναντι συχνά
να κάνουμε ησυχία.

Από τη συλλογή Το αιώνιο αίνιγμα (2020) της Σοφίας Περδίκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Περδίκη

Σοφία Περδίκη: Ό,τι απομένει

Ό,τι απομένει

Ήσουν από πριν εκεί.
Έστεκες στην άκρη του κάδρου.
Κι όταν άνοιξε η μεγάλη κουβέντα για την απροσδιοριστία των ήχων
–θέμα που πάντα απασχολεί όσους ακούνε τα όνειρα–
κατέβηκες αργά
επίμονες εκκλήσεις πείνας άρχισες να γρατζουνάς
νότες κρουστές ροκάνιζες στα πλήκτρα.

Μεγάλωσες γρήγορα, σου έλειψε ο αέρας
και τώρα τεντώνεσαι στο πεζούλι της αυλής.
Το σπίτι χαμηλό, έξι και πολλά τέταρτα οι ώρες
φόρεσες και τα μαύρα τα καλά τα ρούχα του πατέρα
λουστρίνια σκαρπίνια στ’ αρθρόποδα άκρα
κρύφτηκαν οι τομές, χαϊδεύω απαλά τις εγκοπές
ξαπλώνω στο πλάι σου
ο ώμος, βλέπεις, γερός και η εξάντληση μεγάλη.

Χωρίς παράσιτο πια το μεγάλο μας πιάνο
ζωγραφίζει στα κενά διαστήματα
ξεκλειδώνει τα μέτρα στην ίδια πάντα θέση του ασβέστη
γιατί ένα σφουγγάρι κινούμενο είναι η μνήμη
την παρτιτούρα συνέχεια σβήνει
κι ό,τι απομένει
η μουσική.

Από τη συλλογή Το αιώνιο αίνιγμα (2020) της Σοφίας Περδίκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Περδίκη

Σοφία Περδίκη, Ο σκιώδης

Ο σκιώδης

Ο σκιώδης φωτογράφος
των ευαίσθητων στιγμών
αποτυπώνει την υγρασία
πάνω σε λευκά ματ χαρτιά
τη στεγνώνει με μικρά πιστόλια
αεροβόλα και ενίοτε θανατηφόρα.

Του αρέσουν τα είδωλα να είναι
αρκούντως αποξηραμένα
συλλέγει όλους τους χυμούς τους
στον κάδο
με τ’ ανακυκλωμένα αισθήματα
κι αφού τα πολτοποιεί μεθοδικά
αποκτά τη δική του ενέργεια
γίνεται μια μοναχική φωταψία.

Ο σκοτεινός του θάλαμος παίρνει φωτιά.

Από κει και πέρα
καθώς όλα αποκτούν
την επιθυμητή σταχτί απόχρωση
και τα θερμά ήθη
έχουν απανθρακωθεί
ο σκιώδης φωτογραφίζει
γυμνή τη στιγμή.
Την εμφανίζει
μέσα σε κατακάθαρα νερά
την τινάζει καλά
να φύγει κάθε σπάραγμα
και την τοποθετεί
με ιερή προσήλωση
σε κορνίζα εβένινη.

Αεροστεγώς και εντελώς
προφυλαγμένη.

Από τη συλλογή Το αιώνιο αίνιγμα (2020) της Σοφίας Περδίκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Περδίκη

Σοφία Περδίκη, Ο κανόνας

Ο κανόνας

Δεν μπορείς να γράψεις, λένε, για τραύματα νωπά.
Έτσι όπως σπαρταράει η σάρκα τους
ροδαλή ακόμα πριν από τη σήψη
προκαλεί στον νου θρομβώσεις
κι εκείνη η αναβλύζουσα σχισμή
δακρύρροιες επιφέρει.
Συγχύζονται οι προτάσεις, γίνονται εκδορές
πληγές αιμορραγούν
σχίζονται χαρτιά κι άλλα χαρτιά
τυλίγουνε απορροφητικά το σώμα
αλλά λειψά είναι, τι να σου κάνουν.
Ανήκεστος η βλάβη.

Κι ύστερα ακούγεται
κι ο μακρινός εκείνος ρόγχος των πραγμάτων
αχός που ακατάσχετα μονολογεί
σφαδάζει του λόγου η εκφορά
απαιτεί απόσταση αναπνοής
και ασφαλείας ζώνη
ένα φιλί ζωής εναγώνια ζητά
που πάντα τον κανόνα επιβεβαιώνει.

Από τη συλλογή Το αιώνιο αίνιγμα (2020) της Σοφίας Περδίκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Περδίκη

Σοφία Περδίκη, Μισόλογα

Μισόλογα

Κάθε φορά που έφευγε
την άφηνε μισή.

Με το ένα χέρι άγγιζε
τα πράγματα
της ξέφευγαν οι στιγμές
μέσα απ’ τα δάχτυλα
άπλωνε το δεξί της πόδι κάθε πρωί
στο κενό
ζαλιζόταν κι έχανε κάθε ισορροπία.
Με το ένα αυτί κολλημένο στο γυαλί
προσπαθούσε να αφουγκραστεί
τα βήματα
έβλεπε τη ζωή της μέσα
από την κλειδαρότρυπα
ενώ στο άλλο μάτι βάθαινε η τρύπα.

Μίλαγε σε όλους με μισόλογα.

Περίμενε τα απογεύματα
καρτερικά πίσω απ’ την πόρτα
σε κατάσταση ημίαιμη
να σμίξει μαζί του έπρεπε
για να ολοκληρωθεί ξανά.

Όταν έφυγε εκείνος πια για πάντα
την άφησε γυμνή.
Φόρεσε ένα ρούχο ανδρόγυνο
άνοιξε την πόρτα
και πήρε
βαθιά ανάσα.

Από τη συλλογή Το αιώνιο αίνιγμα (2020) της Σοφίας Περδίκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Περδίκη

Σοφία Περδίκη, Κάτι παιδιά

Κάτι παιδιά

Ξέρω κάτι παιδιά που παίζουν σε αλάνες
με πυροσβεστικούς κρουνούς.
Λούζονται μ’ εύφλεκτα σαπούνια
χορεύουν γυμνά, αναστενάρηδες
πάνω σε σπασμένα τζάμια
μαζεύονται σε μια γωνιά
κοιτάζονται στα μάτια ώρα πολλή
ώσπου ερωτεύονται μ’ έρωτα οργισμένο
πυρώνουν σταδιακά
πλημμυρίζει η γειτονιά από φως κι εκρήξεις
ανήσυχοι ένοικοι στα μπαλκόνια
– αστραπή θα ’ταν, λένε, κλείσε τα παράθυρα, έρχεται μπόρα.
Κι ύστερα από τα χέρια τους γεννιούνται πουλιά
φλόγες μακριά πετούν
σπέρνουν την κόκκινη σκόνη
καίνε τα μαύρα νέφη
καπνός στάζει από ψηλά.

Ξέρω κάτι παιδιά
που εξουδετερώνουν
τους πυροσβεστικούς κρουνούς των δημοσίων χώρων.

Από τη συλλογή Το αιώνιο αίνιγμα (2020) της Σοφίας Περδίκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Περδίκη

Σοφία Περδίκη, Η όραση στην αφή

Η όραση στην αφή

Τις στιγμές που εισβάλλει η όραση στην αφή
βλέπεις το δέρμα ξέχωρα απ’ το σώμα
το κρατάς σαν μωρό
σφιχτά κι απαλά
μικρές τριχούλες ρίγη σταλάζουνε
στους οφθαλμούς
τρυγούν τα δάχτυλα, την εσωτερική τους πλευρά
μην και σκιαχτεί η τρυφερότητα.

Κι ύστερα περνά από μπροστά σου
φευγαλέα η ματιά
μια πλήρωση της αίσθησης βλέπεις
όπως όταν η φλέβα φουσκώνει
το αίμα κυλά
τι τένοντας, τι τέντωμα
να σκάσει πάει η κρούστα
και είναι της πληγής τούτης ενόραση
η δερμάτινη μνήμη.

Από τη συλλογή Το αιώνιο αίνιγμα (2020) της Σοφίας Περδίκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Περδίκη

Σοφία Περδίκη, Η εσθήτα

Η εσθήτα

Το ηλιακό εκκρεμές
δέχεται τις αχτίδες του χρόνου.
Με λεπτότατους δείκτες
προβάλλει σε τοίχο τις στιγμές
πέφτει της μέρας ο μπερντές
από τα δάχτυλα αόρατου παίκτη.

Τότε έρχονται τα παιδιά με τ’ άσπρα μαλλιά
μπουλούκι που έφτασε μέσα στα χιόνια
κυκλωμένο από τις αέναες στοές
ετοιμάζονται οι τροχαλίες
οι από μηχανής σωτηρίες
φορούν στη θεά Τύχη
το στέμμα της με τ’ απόρθητα τείχη
πρωταγωνιστεί σε παράσταση στημένη
πριν από χίλια και βάλε χρόνια
άδεια έμεινε η οκτάγωνη κλίνη.

Στέκει τώρα στα σκοτάδια
αποκομμένη από το σώμα
ο κορμός της σ’ εκκρεμότητα
παρασκηνιακά
με τη χρυσή εσθήτα
κρατάει τον κόσμο ανάμεσα
στα δυο της πόδια.

Από τη συλλογή Το αιώνιο αίνιγμα (2020) της Σοφίας Περδίκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Περδίκη

Σοφία Περδίκη, Η Εαρινή Υπόσχεση

Η Εαρινή Υπόσχεση

Έχετε κάποια ιδέα για την Εαρινή Υπόσχεση; Δόθηκε κατά τας γραφάς αρχές του τρίτου μήνα. Θα την καταλάβουμε, λένε, από έναν ξαφνικό παλμό κάτω από το υπογάστριο. Θα φουσκώσουμε σαν βασανισμένα πουλιά, όπως αν μας φυσούσαν αέρα στην κοιλιά, κι ύστερα θα αιωρηθούμε –πάνω κάτω–, θα σκάσουμε με θόρυβο υπόκωφο σε έδαφος ελαστικό, σε στρώμα χλόης. Θα κοιτάμε ψηλά. Παραδομένοι ανάσκελα. Να δούμε αν θα πέσει πάνω μας σαν γύρη ή σαν αστέρι – ποιος άραγε ξέρει τι ήχο κάνει η υπόσχεση που αποφάσισε νά ’ρθει να μας μιλήσει.

Ω, πείτε μας! Έχει υπόσταση;

Από τη συλλογή Το αιώνιο αίνιγμα (2020) της Σοφίας Περδίκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Περδίκη

Σοφία Περδίκη, Έκτακτο περιστατικό

Έκτακτο περιστατικό

Δεν χωρούσε άλλη αναβολή. Έπρεπε να αφαιρεθεί.
Η φλέβα στεφάνι στραβά ριγμένο στο μέτωπό της
όψιμα εξογκωμένη, απομεινάρι ανίερου γάμου –
εξόφθαλμα την κοίταζε τότε το πλήθος από κάτω
και χειροκροτούσε.

Αλλά μην ξεφεύγεις τώρα από το θέμα, μικρή μου,
ακούστηκε η φωνή από το πρόσωπο χωρίς μορφή
μόνο το γκρι σακάκι θυμάμαι
και τη γραβάτα, λόξιγκα της καρωτίδας.

Από πού προκύπτει αυτή η οικειότητα
κι εκείνη να πιέζει τη μύτη, το μέτωπο
όλο το κεφάλι της λίγο πιο κάτω από τον λαιμό του
τα χέρια να τυλίγονται γύρω του
το στήθος του διάστικτο από μυρουδιές
κομμένο ένα κουμπί, και να κουνάει το καράβι πολύ
κι αυτοί ν’ ακροβατούν
έτσι, χωρίς εργαλεία, χωρίς αναισθητικό
στην πιο αιματηρή, στην πιο αισθητηριακή
στην άνευ μεθόδου, στη μετά λόγου γνώσης όχι μόνον της ζωής
αλλά και του θανάτου και της ηδονής του
χειρουργική επέμβαση.

Από τη συλλογή Το αιώνιο αίνιγμα (2020) της Σοφίας Περδίκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Περδίκη

Σοφία Περδίκη, Έκλειψη

Έκλειψη

Ίσως είμαστε διάττοντες, είπες
κι έσταξε η οροφή φωσφορικά και απλανή
αστράκι από εκείνα που αχτίδες συσσωρεύουν
τα είχαμε κολλημένα γερά
να μη φοβόμαστε τις κρύες νύχτες·
το ταβάνι τώρα μελανό
μας μούσκεψε ασήμια η βροχή
έγιν’ ένα με το κατάστικτό μας δέρμα.

Μικρές αναλαμπές, είπα, είμαστε
κι άστραψε ο γυάλινος θόλος, έλιωσε ο σκελετός
σίδηρος κάλυψε τα σκεύη τα ιερά
–τα έργα πώς να προστατέψεις;–
σήμαναν συναγερμοί, εκκενώθηκε η αγορά.
Πως είμαστε φαινόμενα έκτακτα
να λεχθεί δεν έπρεπε
αρχίζουν, βλέπεις, οι προγνώσεις
βγαίνουν ανακοινωθέντα
ανέτοιμοι οι πληθυσμοί
αλλάζουν άξαφνα οι ουρανοί
καλύπτονται από σύννεφο πυκνό
τρέμουν οι βέβαιες λιακάδες:
ο ήλιος αυτός δεν μας αρέσει, θα φέρει καιρό.

Η νηνεμία αιτούμενο, αλλά
η έκλειψη αστράφτει σαν γυαλί.

Από τη συλλογή Το αιώνιο αίνιγμα (2020) της Σοφίας Περδίκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Περδίκη

Σοφία Περδίκη, Διακόπτης

Διακόπτης

Οι επαφές τους δεν ήταν συχνές.
Όποτε βρίσκονταν
μιλούσαν για τον κεραυνό.

Με ενωμένα τα άκρα τους
ένιωθαν τον σπινθήρα
έλεγαν καλημέρα ή καληνύχτα
ανάλογα με το χρώμα
που έπαιρνε η τάση στα χείλη
ακούμπαγαν τ’ αφτιά τους στα πρωινά
και μέχρι να βραδιάσει
είχαν αφουγκραστεί
της καταιγίδας τους
το χτυποκάρδι.

Είχαν ακούσει και τον διακόπτη του χρόνου
ν’ ανοιγοκλείνει
σε μια έκτακτη των σωμάτων συστολή
μα συνήθως ήταν τόσο μαγνητισμένοι
που αδιαφορούσαν
για την επερχόμενη βλάβη.

Έμειναν να κοιτούν με απορία
των χεριών τους τη χαμένη ισχύ
το φως του «μείνε για πάντα» που χάνεται
τα κομμένα των ματιών
τα καλώδια.

Από τη συλλογή Το αιώνιο αίνιγμα (2020) της Σοφίας Περδίκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Περδίκη

Σοφία Περδίκη, Δαχτυλίδια καπνού

Δαχτυλίδια καπνού

Σε βλέπω μέσα από τα δαχτυλίδια του καπνού.
Είσαι ημιτελής με δέρμα πρόπλασμα
και μαλλιά σύννεφα βορείων χωρών.
Συμπαγείς και καθορισμένες οι εκτάσεις των χεριών σου
ανοιγοκλειόμενες αυλαίες
παρουσιάζουν τα δάση του χειμώνα σε τρεις πράξεις
με φινάλε το δράμα όλων των εποχών
που κουμπώνεται στο άσπρο γιλέκο σταυρωτά
με δέκα σκουριασμένα κουμπιά η παρτιτούρα.
Καθώς ο ατμός διαλύεται
ένα δαχτυλίδι σχηματίζει παραδόξως στεφάνι
ασάλευτο παραμένει για χρόνο αμέτρητο θαρρείς
σε κίνηση μιας κάθετης τομής, σε διαπερνά
προκύπτεις αθώος ως προς τη θλίψη
μενεξεδής εσωτερικά
η έκπληξη μεγάλη αν σκεφτεί κανείς
πόσες επιστρώσεις έχεις περαστεί
πόσο ξοδεύτηκε ιλουστρασιόν χαρτί.
Κι ύστερα είναι εκείνο το χρώμα των ματιών σου
που μονοξειδώνεται σταδιακά
ώσπου αποκτά απόχρωση αμφίσημη
δυο φακοί αοριστίας χάνονται μαζί με τον καπνό
επανέρχεσαι γνώριμος, έχεις μυρωδιά
το στεφάνι γίνεται ένα με τον αέρα.
Είναι ωραίο το φως σήμερα, λες.
Χαμογελώ. Δεν έχω λόγο πια να αμφισβητώ.

Από τη συλλογή Το αιώνιο αίνιγμα (2020) της Σοφίας Περδίκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Περδίκη

Σοφία Περδίκη, Ας μιλήσουμε

Ας μιλήσουμε

Να μιλήσουμε για σώματα
αυτά τα τρυφερά σαρκώδη
με την αφή της γλώσσας
να ιερο-γλείψουμε τις λέξεις
ώσπου να λειανθούν.

Πάνω στους αμμώδεις λόφους
των στιλπνών δερμάτων
τα θαυμαστικά φιλιά μας
ν’ αρθρώσουν με λόγο αλμυρό
ανάμεσα στα κενά από τα δάχτυλα
το αγαπημένο θέμα
να πιουν τα χείλη τα μελίρρυτα
απ’ της πηγής το αίμα.

Να πούμε για τα γυμνά μας σώματα
την ιστορία
το νι της και το σίγμα
να το χαράξουμε με σμυριδόπετρα
πάνω τους ν’ αφήσουμε
την ανεξίτηλη γραφή
βγαλμένη ιαχή
από του κάθε πόθου το άχτι.

Ας αφηγηθούμε το κορμί.
Να μείνει
έστω κάτι.

Από τη συλλογή Το αιώνιο αίνιγμα (2020) της Σοφίας Περδίκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Περδίκη

Σοφία Περδίκη, Από την ανάποδη

Από την ανάποδη

Ντύθηκα τη ζωή μου ανάποδα.
Φόρεσα πρώτα τα μανίκια
από τα πόδια
περνώντας τα αργά
κι οι φραμπαλάδες
που έστρωνε καλά η μάνα
για να δείχνουν πιο γεμάτα
τ’ αδύναμά μου μπράτσα
τώρα των αστραγάλων ερεθίζουν
την κλείδωση
με την ανάμνηση να μου σφίγγει
τη γαλάζια επαφή.

Όλα τα βλέμματα ήρθαν
και ζώθηκαν γύρω από τη φούστα
μπηγμένα καρφιά
στάζουν αίμα στα μηνίγγια
γαργαλούνε τον αυχένα
με αναίδεια
λες και δεν έφτανε
η εκκένωση από ρεύμα
κι από σύνδρομα στα νεύρα
έπρεπε να ντυθεί κάθε ασθένεια χρόνια
με ταφταδένια ρέλια.

Και χώρεσα ολόκληρη μέσα
στο βρεφικό μου γάντι
να μην κρυώνω θέλησα
πριν βγω στην παγωμένη λίμνη.
Τριμμένο το μαλλί
στις άκρες των δαχτύλων
κι ο άνεμος ευλογημένος
με χτύπησε αλύπητα
βγήκαν τα νύχια μου απ’ έξω
μ’ έξυσαν τόσο
που σημαδεμένη πάω.

Ντύθηκα την ανάποδη όψη μου κι εγώ.
Εκεί κρύφτηκα.

Από τη συλλογή Το αιώνιο αίνιγμα (2020) της Σοφίας Περδίκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Περδίκη

Δήμητρα Κουβάτα, Σωματικοί δείκτες

Σωματικοί δείκτες

[Ενότητα Β. Έως την πέτρα οργωμένα]

Την απουσία σου με δείκτες μετρώ
σωματικούς.
Πόσο μακρύναν τα μαλλιά,
πόσες φορές τα νύχια έβαψα.

Στην καθιστική διαμαρτυρία των αισθήσεων
κάθε τους εκατοστό εξ-
εγείρεται.

Πότε ξανά θα ’ρθεις,
με δάκρυα, πάλι να σε στολίσουν;

Από τη συλλογή Καθαρό οινόπνευμα (2020) της Δήμητρας Κουβάτα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δήμητρα Κουβάτα

Δήμητρα Κουβάτα, Στο τρίτο ουίσκι

Στο τρίτο ουίσκι

[Ενότητα Β. Έως την πέτρα οργωμένα]

Τα σαββατόβραδα με πρόσχημα
στο τρίτο ουίσκι θα εμφανίζομαι. Πάντα αιφνίδια. Θα
στέκομαι την κρίσιμη ώρα
στο απέναντί σου πεζοδρόμιο. Στις αφηγήσεις για των
μηρών το in medias res κάπου στο μπαρ θα υπερ-
ίπταμαι.

Από Δευτέρα
κάτω από τα τονισμένα bold, τις υψηλές τιμές
στις εξετάσεις των γιατρών τα καρδιογραφήματα
κι εγώ θα σου μαυρίζω,
όπως από τη φέρμα σου
η πάπια η κρυμμένη στα νεροκάλαμα.

Χωρίς ποτέ ξανά να αγγιχτούμε.
Σχόλες ή καθημερινές, συνέχεια χωρίς.

φέρμα: η προσήλωση του κυνηγετικού ζώου στο κρυμμένο θήραμα, λίγο πριν επιτεθεί.
in medias res: από τη μέση των πραγμάτων.

Από τη συλλογή Καθαρό οινόπνευμα (2020) της Δήμητρας Κουβάτα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δήμητρα Κουβάτα