Γιώργος Λ. Οικονόμου, Gisela

Gisela

Μ’ αγάπησε.
Είδα πόσο τρυφερά
απίθωνε το χέρι της
στην κεφαλή
της μάνας μου.

Από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη (2017) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: Ωδή στο Rock 100

Ωδή στο Rock 100

Είκοσι χρόνια τώρα
βραδυφλεγής πυροκροτητής
έμπλεος χρωμάτων

τοποθετηθείς παραπλεύρως
του περιπτέρου της Αγγέλας
–Παύλου Μελά και Τσιμισκή γωνία–
παραμένει αθέατος
και ανενεργοποίητος εισέτι.

Τυχεροί όσοι ευρισκόμενοι
–εξ ενστίκτου–
την στιγμήν της εκτινάξεως

θα εμβαπτισθούν
σε πρωτοφανή σμίξη
μουσικής και χρωμάτων.

Από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη (2017) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Ωδή στις παλιές κασέτες

Ωδή στις παλιές κασέτες

Σε μικρά γιαπωνέζικα κουτάκια
των εξήντα λεπτών
προσεκτικά εναποθέτω
μουσικές εξαίσιες

κι ονειρεύομαι βραδιές
μ’ αργεντίνικα tango
κι ανδαλουσιανές κιθάρες
έγχορδα ανατολίτικα
κι αφρικάνικα κρουστά.

Σε μικρά γιαπωνέζικα κουτάκια
κλείνω την ψυχή μου
ξέροντας καλά
πως οι βραδιές δε θα ’ρθουν
έχοντας γνώση
πως η γιορτή ματαιώθηκε.

Από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη (2017) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Ψυχή μου εκκρεμές

Ψυχή μου εκκρεμές

Απ’ το φτηνό στο ακριβό
ψυχή μου εκκρεμές

πότε επιτέλους
θα καταλήξεις;

Από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη (2017) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Υπομονή

Υπομονή

Κάνε υπομονή χαρά μου
θα σηκωθούμε

μας περιμένει
η Τοσκάνη, η Βαρκελώνη,
η Αίγινα

κι ένα κελί
μπροστά στη θάλασσα.

Από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη (2017) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Τραύμα παλιό

Τραύμα παλιό

Άραγε είδε κανείς
την άδολη ψυχή σου
όταν σε λοιδορούσαν
για τη γύμνια του κορμιού;

Από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη (2017) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Το τρανζιστοράκι

Το τρανζιστοράκι

Κι ήρθαν
τόσο δύσκολες μέρες
που το τρανζιστοράκι πρώτη φορά
με λυπήθηκε.

Βουβό παρέμενε στην άκρη του
και μοναχά κάτι αργόσυρτα παράσιτα
έβγαζε απ’ τα σπλάχνα του.

Από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη (2017) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Το καρφί

Το καρφί

Κι εκείνο το καρφί στον τοίχο
τώρα που ξεκρεμάσαμε την εικόνα

έμεινε απαρηγόρητο.

Από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη (2017) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Τα συντρίμμια

Τα συντρίμμια

Πέταξα ψηλά Θεέ μου!
Πολύ ψηλά.

Τώρα θέλω τη βοήθειά Σου
τα συντρίμμια μου να μαζέψω.

Από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη (2017) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Τα ποιήματά μου

Τα ποιήματά μου

Τα ποιήματά μου μοναχικά
και λυπημένα
μα η ψυχή μου ήσυχη

αφού κατάφερα
και τα ’βγαλα στο φως.

Με τον καιρό
θα βρουν κι αυτά
τον άνθρωπό τους.

Από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη (2017) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Τα ονόματα

Τα ονόματα

Στο πρώτο σπίτι σ’ έλεγαν Μυρτώ
στο σχολείο κύριο Σταμάτη
τις μέρες του στρατού Ηλία, Κώστα, Ισαάκ.

Κι ύστερα στους δύσκολους καιρούς
Θεοδώρα-Αναστασία.

Στα νοσοκομεία ήσουν ο Γκίμας, ο Στράτος,
η Σοφία, η Μαίρη, ο Γιώργος.

Καθημερινά στον δρόμο, στη δουλειά
παίρνεις καινούριο όνομα.

Α! Πόσα πρόσωπα αλλάζεις
κοντά μου Κύριε!

Από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη (2017) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Συμπάθεια

Συμπάθεια

Στα τραπεζάκια του Defacto
μας πλησίασε απλώνοντας το χέρι
«Τι θέλεις, λεφτά;» τον ρώτησα

«Ε! Τι, συμπάθεια;»
με αποστόμωσε.

Από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη (2017) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Σαλός

Σαλός

Τον αγνόησαν οι πάντες
πλην ελαχίστων.

Σαλός τριγυρνούσε
στους δρόμους πετώντας
ποιήματα να βρουν το ταίρι τους

ανάμεσα στ’ αδέσποτα
και τους κυνηγημένους.

Από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη (2017) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Στο όνειρο

Στο όνειρο

Στο όνειρο ζωγράφιζα σε βράχια
μορφές, μάτια, μαλλιά.

Κάποιοι κινήθηκαν απειλητικά εναντίον μου
ο φίλος μου με υπερασπίστηκε

τυφλός είναι
τυφλός που ζωγραφίζει.

Έτσι κέρδισα τη ζωή μου.

Από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη (2017) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Στην Αμοργό

Στην Αμοργό

Ξημερώνει Δευτέρα
σάλπισε ο πετεινός
ανοιχτό το καφενείο του Πάρβα
στην Αμοργό

ψήνει τους πρώτους καφέδες
ανάμεσα στη σιωπή
και το πρωινό τσιγάρο.

Άπαντες οι καθημερινοί, παρόντες
κοροϊδεύουν τον χρόνο
γλυκός ο ουρανός
σαν δίκαιη απόφαση
για όσους τον πιστεύουν.

Από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη (2017) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Στην παραλία

Στην παραλία

για τον Τόλη

Περπατώ στην παραλία
κι έχω τον μου
μήπως σε συναντήσω.

Πολλοί σου μοιάζουν
κανείς τους εσύ.

Είπαν πως βούτηξες από τον πέμπτο
μα εγώ που σ’ ήξερα καλά
λέω πως ακολούθησες
κάποια μικρή και νόστιμη
στον ουρανό.

Από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη (2017) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Παράπονο

Παράπονο

Έβαλα τέσσερις πέτρες για εστίες
χάρισα και την μπάλα μου

μόνο να παίξω ήθελα
αυτοί μ’ άφησαν έξω

μόνο να παίξω ήθελα
χάσω κερδίσω ένα και το αυτό

μόνο να παίξω ήθελα.

Από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη (2017) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου