Χλόη Κουτσουμπέλη, Αν κάποτε βρεθείς

Αν κάποτε βρεθείς

[Ενότητα Τα γυάλινα σπίτια]

Αν κάποτε βρεθείς σε ξένη γη
χειμώνα με ομίχλη
και την υγρασία ψόφιο όρνεο
κάτω απ’ το σακάκι
διασχίζεις έρημα χωράφια
και συναντάς μόνο σκιάχρα
που ριγούνε στο σκοτάδι
και δεν υπάρχει δρόμος
ούτε κορμί
ούτε ένα γερό κονιάκ παρηγοριάς
να τονώσει τα κόκαλα που τρίζουν
θυμήσου πως σε θυμάμαι
πως πλέκω τις ίνες μεταξύ τους
τα νήματα δένω του χρόνου
υφαίνω το κόκκινο χαλί
στην ζεστή κουζίνα
με την χύτρα να κοχλάζει
το ξύλινο τραπέζι
την σούπα, το τυρί και το ψωμί
και κάθισε ξανά απέναντι
αφού το μόνο σπίτι
που μοιράζονται δυο άνθρωποι ποτέ
είναι η μνήμη.

Από τη συλλογή Οι ομοτράπεζοι της άλλης γης (2016) της Χλόης Κουτσουμπέλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χλόη Κουτσουμπέλη

Δήμος Χλωπτσιούδης, Αλλαγή κανόνων

αλλαγή κανόνων

Πάντα ήθελα να αλλάξω τους κανόνες.
Να απελευθερωθούν τα άλογα
από τους πύργους
που τους προστατεύουν
και να τρέχουν ελεύθερα στο μαυρόασπρο τερέν
και οι αξιωματικοί
να κινούνται κυκλικά
γύρω από την τάφρο.
Θα ήθελα όμως κυρίως οι παίκτες
να σταματήσουν
να θυσιάζουν πιόνια
για να νικήσει ο βασιλιάς.

Ας σκεφτούμε μια φορά
τα πρώτα πιόνια που διπλά τρέχουν
προς τη θυσία.

Από τη συλλογή ακατάλληλο (2016) του Δήμου Χλωπτσιούδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία)

Σοφία Πόταρη, Εσένα θέλω

Εσένα θέλω

Αδιάφορη μ’ αφήνουν πλέον των ανθρώπων οι μορφές
Το γέλιο τους, τα μάτια, οι προθέσεις
Ξένα μού είναι τώρα πια αυτά που άλλοτε με συγκινούσαν
Δεν τα επιθυμώ

Άλλα ποθεί ο ουρανός μου
Για άλλα φλέγεται η καρδιά

Η δική σου υπερήφανη ματιά επάνω μου να πέφτει θέλω
Σε μένανε στραμμένη πάντα να ’ναι
Να μ’ ανατέμνει κρυφά και φανερά, εξονυχιστικά να μ’ αναλύει
Να με γυμνώνει

Τη θέλω πάνω μου στραμμένη
Να τη ρουφάει το είναι μου να ζει

Των δικών σου των χειλιών τη λυσσώδη αναίδεια ζητώ
Μόνη εγώ εξάπτω
Πονάω σαν σκέφτομαι τα χείλη σου, ριγώ, τα θέλω, τα ποθώ
Πάνω μου να ’ναι

Και των χεριών σου το αδιάντροπο αγκάλιασμα γυρεύω
Το πυρωμένο σφίξιμο, το χάιδεμα
Σκληρά το θέλω τ’ αγαπημένα χέρια σου να μ’ ανακρίνουν
Τ’ αποζητώ

Του κορμιού σου το ξέφρενο σπαρτάρισμα θέλω εγώ να προκαλώ
Κι εγώ να το καταλαγιάζω
Και της σάρκας σου τη θεριεμένη πείνα μέχρι θανάτου να χορταίνω
Εκστασιασμένη εγώ

Κι εγώ να ’μαι για σένα θέλω ζωή και θάνατος και πείνα και τροφή
Στο νου σου μέσα και στα βάθια σου
Στην πιο κρυφή σου απαντοχή να κατοικώ, να σε δοξάζω
Μονάχα εγώ

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016) της Σοφίας Πόταρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Πόταρη

Μαρία Λάτσαρη, Είναι όλα ίδια

[Ενότητα I. Συγγένειες]

Είναι όλα ίδια

Μικρούλης έπαιζες στο πάρκο της γειτονιάς
κι εγώ σε χάζευα
το πέταγμα ενός μόνο χελιδονιού
ανάμεσα στ’ άλλα
στο ίδιο πάρκο
τιτιβίζεις τώρα με τον πρώτο σου έρωτα
γυμνασιόπαιδο και έφηβος πια

την ίδια ώρα

ο συνομήλικός σου Αμάρ
πίσω απ’ το οδόφραγμα στην Νταράγια
αφήνει κάτω τ’ όπλο του
για να χαϊδέψει τον Γκομέισα
το νεογέννητο κουτάβι

ο εντεκάχρονος Γιονούς
στον καταυλισμό στη Λέσβο
παίζει μπάλα χαρούμενος
γιατί φορά τη φανέλα του Μέσι

η Τζαμίλ στην ουρά για το συσσίτιο
στο φυλάκιο της Ειδομένης
κάνει τη ρεπόρτερ με ένα αυτοσχέδιο μικρόφωνο
και η Αλζίνα με τη Μελέκ πνίγουν τα γέλια τους
πίσω απ’ τις πολύχρωμες μαντίλες

Τα παιδιά είναι όλα ίδια

Από τη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα (2016) της Μαρίας Λάτσαρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Λάτσαρη

Νίκος Δόικος, Ο φύλακας των διοδίων


The Danaides (1903), a Pre-Raphaelite interpretation by John William Waterhouse
[πηγή: wikipedia]

Ο φύλακας των διοδίων

Αμαρτωλοί στους παραδείσιους προθαλάμους
θριαμβευτές ανέρχοντ’ αίροντας σταυρούς.
Σε τέτοια ύψη αναμάρτητοι δεν φτάνουν,
δεν έχουν σθένος να πετάξουν, καθηλωμένοι
έτσι όπως τρέμουν στα κελιά των ιδρυμάτων,
στα καθαρά μεταξοσέντονα με τα νεκρά παγόνια,
με τις νεκρές, ημιτελείς τους ονειρώξεις.
Ξέρω τι λέω. Είμαι ο φύλακας των διοδίων.
Των υπερβάσεων ελέγχω τα φορτία, μετρώ το βάθος
των τετρημένων πίθων, το πάθος των Δαναΐδων,
τους υμνογράφους που περνούν με κόκκινο
και την απόγνωση των γλάρων και των πελαργών.
Αιχμαλωτίζω κεραυνούς μες στο μικρό καντήλι
και ρίχνω κέρματα φωτιάς στην μηχανή του Χρόνου.
Σε τέτοια ύψη αναμάρτητοι δεν φτάνουν.
Αμαρτωλοί κοσμούν τις τάξεις των Αγίων.
Ξέρω τι λέω. Είμαι ο φύλακας των διοδίων.
Εκ γενετής τυφλός έμαθα να διαβάζω
την μελωδία της σιωπής στο θρόισμα της Αλήθειας.

Ανέκδοτο ποίημα από την υπό έκδοση συλλογή Ρανίδες ύδατος κι αίματος-ασκήσεις επί χάρτου του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Το λούκι

Νίκος Αντύπας & Άρης Δαβαράκης: Πάει… Ξαναγυρνάει…
(τραγούδι: Χάρις Αλεξίου / δίσκος: Έι (1994))

Το λούκι

Ξαναγυρνάς σ’ αναλαμπές ανάμεσα
Διαγώνιο και Βασιλέως Γεωργίου.
Μια πινελιά λεπτή, στα μαύρα,
κείνο το μαύρο από την κόγχη του Αγίου.
Βαρδάρης στα μαλλιά σου ανάβρα.
Μου λες: ανάσανε πάλι την αύρα
του Θερμαϊκού, τ’ αστέρια μέτρα,
που τα μετρούσαμε με τ’ ασφαλίτικο πιο κει δυο μέτρα,
κείνες τις νύχτες τις ακίνητες, μήπως μας διέφυγε
κάποιο με τ’ άλλα τ’ άμωμα της εποχής και ξέφυγε
στις αλλαγές – συναλλαγές ανάμεσα.

Ανέκδοτο ποίημα από την υπό έκδοση συλλογή Ρανίδες ύδατος κι αίματος-ασκήσεις επί χάρτου του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος