Νίκος Δόικος, Ωσάν αλάθευτη αυτόματη επανάκληση

Ωσάν αλάθευτη αυτόματη επανάκληση

Πολλές φορές παιδεύτηκα
για να προφτάσω βιαστικό ένα φως,
μα κείνο πάντα
ξελογιάζονταν με το σκοτάδι.

Συνοδοιπόρος ευσεβών νομάδων,
ονειροπόλων προφητών,
αναζητώντας γην επαγγελίας,
δεν αξιώθηκα να φτάσω εκεί ποτέ μου.

Ξεστράτιζα.

Και μη ρωτάτε τι και πώς,
ούτε κι εγώ μπορώ να εξηγήσω
ετούτη την ανένδοτη επανάληψη,
ωσάν αλάθευτη αυτόματη επανάκληση,
ν’ ακολουθώ με ζήλο ό,τι χάνεται
κι όλο να χάνομαι στις παρυφές προορισμών.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Ώριμος επιβάτης

Ώριμος επιβάτης

Πρόσφερα την καρδιά μου τάμα
στα μέρη των ιεραποστόλων.
Ανάμεσα σε κύμβαλα μαροκινά
κι ισπανικά ταμπούρλα.
Να μην ακούγονται οι χτύποι της
με τόσες τυμπανοκρουσίες.
Έτσι που, κι αν ποτέ πονέσει,
να μην μπορέσω
να της συμπαρασταθώ.
Να βυθιστώ στο έλεος της λήθης,
στην εκκωφαντική σιγή.
Ώριμος επιβάτης στο θαύμα
των πραγματιστών.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Υετός

Υετός

Υψώνομαι σύννεφο
από τις καυτές ανάσες της Θάλασσας
και πέφτω βροχή
με τις παγερές ριπές τ’ Ουρανού.

Πέφτω υετός, ψιχαλίζοντας,
χιονόνερο, χιόνι, χαλάζι,
ως ήπιος όμβρος εδώ
κι αλλού ως φοβερή καταιγίδα.

Σταλάζω μαθές κατακόρυφα
κι άλλοτε πλαγιοκοπώντας
με ορμή, στων ανέμων τη δίνη.

Φορές εξατμίζομαι
πριν φτάσω στο χώμα.

Μα όπως και να ’χει, ανήκω στα
υδρομετέωρα κατακρημνίσματα.

Εκφράζομαι μ’ αλλεπάλληλες πτώσεις.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Των από κάτω τυχερών

Των από κάτω τυχερών

Περιούσιος ο λαός των υπογείων,
εκεί που καταλήγουν τα απόβλητα
των φιλόδοξων ισογείων
κι όπου τα όνειρα μένουν απρόσβλητα.

Ζωή χωρίς όνειρα
είναι θάνατος άυπνος,
χρυσό δαχτυλίδι χαμένο σ’ απόνερα,
αρκεί στα όνειρα να μένει ξάγρυπνος

αγνός κι ανελέητος Αγώνας.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Των ανέστιων

Των ανέστιων

Με νοιάζουν τ’ άνθη των πεζοδρομίων,
εκείνα που βολεύονται μες στους αρμούς,
ανάμεσα στις κρύες τσιμεντόπλακες,
ανοίγοντας με κόπο διεξόδους,
αντέχοντας τις προσβολές των οδιτών,
αφρόντιστα, στο έλεος του καιρού, μοναδικά
στολίδια για τους νέους ενοίκους των πεζοδρομίων,
σφιχτά π’ αγκαλιάζονται για να σκεπάσουν
τα τρυφερά βλασταράκια τους, όπως
εκείνοι κουλουριάζονται να ζεσταθούν.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Το Λούκι

Το Λούκι

Ξαναγυρνάς σ’ αναλαμπές ανάμεσα
Διαγώνιο και Βασιλέως Γεωργίου.
Μια πινελιά λεπτή, στα μαύρα,
κείνο το μαύρο από την κόγχη του Αγίου.
Βαρδάρης στα μαλλιά σου ανάβρα.
Μου λες: ανάσανε πάλι την αύρα
του Θερμαϊκού, τ’ αστέρια μέτρα,
που τα μετρούσαμε με τ’ ασφαλίτικο πιο κει δυο μέτρα,
κείνες τις νύχτες τις ακίνητες, μήπως μας διέφυγε
κάποιο με τ’ άλλα τ’ άμωμα της εποχής και ξέφυγε
στις αλλαγές-συναλλαγές ανάμεσα.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Το Θέατρον

Το Θέατρον

Γενέτειρα του Ασκληπιού,
κατεχωρήθη, ευτυχώς,
στα μη πωλούμενα Ακίνητα του Δημοσίου.

Άλλωστε πώς να εκτιμήσεις τον Ιερόν Όφιν,
πόσο να τον κοστολογήσεις,
με πόσα ωφέλη αντισταθμιστικά
να δελεάσεις τους αγοραστές;

Έτσι, ευτυχώς,
η αδυναμία εκτίμησης απέτρεψε την ύβριν.

Σε χέρια Ελληνικά
–ικέτιδες της θείας ευσπλαχνίας χαλαρώστε–
στους πρόποδες του Αραχναίου,
του Κορυφαίου και του Τίθιου,
θα βρείτε θεραπεία διά πάσαν νόσον
και παν δώρημα τέλειον.

Εδώ είν’ η πατρίδα των θεών,
των πειρατών, των κεκτημένων,
του κάλλους και του χάους,
των ωραίων ερώτων.

Πιο κει, Πολύκλειτος ο Νεότερος
όρθωσε θέατρο θεσπέσιο
χιλιάδων θεατρόφιλων,
για την ακρίβεια, δεκατριών χιλιάδων,
εικοσιδυό σειρές για τον λαό,
τριάντα τέσσερις σειρές για ιερείς και άρχοντες.

Τι πλούτος στην Επίδαυρο, Θεέ μου,
σε κάθε κάτοικο αναλογεί
ενάμισος ιερέας ή άρχοντας.
Τι πλούτος.

Άρχοντες αττικοί και ιερείς κατηφορίζουν
τις γιορτές τα καλοκαίρια,
μαικήνες μεταπράτες,
ανόργανοι διανοούμενοι,
και πάνω, στις εικοσιδυό σειρές,
εμείς οι ντόπιοι, Μακεδόνες,
Μωραΐτες, Κρητικοί, Νησιώτες,
Θράκες, Θεσσαλοί και Ηπειρώτες,
λίγοι ανάποδοι, ζαβοί και Ρουμελιώτες,
πολλοί Ακαρνάνες, Θεσπρωτοί και Αρβανίτες,
Ρώσοι, Πακιστανοί, Γεωργιανοί,
Ιλλυριοί, Αφρικανοί και Αφγανοί,
γαλάντες Άραβες και Κούρδοι,
όλοι της υμετέρας παιδείας αμέτοχοι, πλην
όλοι μύστες των ευγενών συναλλαγών του Γένους.

Λίγοι καλοί μα οι πιο πολλοί ατάλαντοι
διαφεντεύουν την σεπτή κλεισούρα, το Θέατρον,
μισό κογχύλι που πλαγιάζει στο Κυνόρπιο,
ανάμεσα Όστρια και Σιρόκο ανοιγμένο,
εξαντλημένο από τους πειραματισμούς,
την αποδόμηση, από τους μέσους όρους.

Εν τούτοις ίσταται ακατάβλητο ως Ιστορίας Χορός
που λοιδορεί τα μύρια τόσων εποχών παθήματα,
τολμήματα σκηνοθετών, προπέτειες πρωταγωνιστών,
περαίνοντας «ου δι’ απαγγελίας, δι’ ελέου και φόβου
την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν».*

* Αριστοτέλης, «Περί ποιητικής»

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Της Λογοτεχνίας καταδρομείς

Της Λογοτεχνίας καταδρομείς

Ακαταμάχητες οι φοβερές σου ρίμες
σαν επιτίθενται μ’ ορμή και κατισχύουν.
Τα προτειχίσματα, πεζά ονειροπύργια,
εύκολα καταβάλλονται χωρίς ρυθμό,
χωρίς αεροπορική των παραγράφων κάλυψη.

Άξιοι όλοι τους οι λογοτέχνες. Άξιοι. Άξιοι.
Όμως, θαρρώ, οι ποιητές πως ξεχωρίζουν,
σαν του στρατού τις Ειδικές Δυνάμεις,
ατρόμητοι της Λογοτεχνίας καταδρομείς.

Βλέπεις
η Ποίηση απαιτεί εξαντλητικές ασκήσεις
καθώς και σπάνια ελαττώματα
– ανθεκτικό φιλότιμο, αφοβία,
αξιοπρέπεια κι αδιάπτωτη αφοσίωση.

Σπάνιον είδος, ζηλευτόν οι ποιητές.

Βλέπεις
ποιητής γίνεσαι εξ αποκαλύψεως,
όταν σε συνεπαίρνει ο αργός παφλασμός
της τελευταίας απολίμνωσης ετοιμοθάνατου κύκνου
–η λίμνη και το κύκνειον άσμα
μαζί σ’ ένα σου δάκρυ–
όταν χωρέσεις σ’ ένα σου δάκρυ
–χαράς ή λύπης, χαρμολύπης, δεν έχει σημασία–
αυτήν την ανεκτίμητη περίπτυξη ζωής και θανάτου,
εκείνο τ’ άκτιστο φως της χαράς και του έρωτα,
κείνο τον πόνο της υποταγής οδηγητών στην βαρβαρότητα,
την γένεση και την φθορά
και πάντα την Ανατροπή.
Ανατροπή, Ανατροπή,
αέναη Μεταρσίωση.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Της Γης ανάσα

Της Γης ανάσα

Της Γης ζωηφόρος ανάσα
Γιομίζει τον θόλο η Ανάγκη
Αιώνια τροφός των αιώνιων
Μπολιάζει τον Χρόνο μ’ ατίμητες
Ρανίδες ύδατος και αίματος
Να κοινωνούμε την Αιωνιότητα
Θεία μετάληψη αναστάσιμη
Για όλα τα πλάσματα του μόχθου
Και πρώτα για τους σμιλευτές
Τα καλοχαϊδεμένα Της.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Ταπεινή μου γραφίδα

Ταπεινή μου γραφίδα

Φεγγίζει νεφέλωμα μπροστά στο φεγγάρι
αγγίζει της νύχτας την νωχέλεια με χάρη
και κείνη σαν δίχτυ απλώνει στεφάνι
σαγήνη για τ’ άστρα, ποιητών πυροφάνι.

Τα κύματα λάμπουν, αφροί στην κορφή τους,
αγήματα που δεν συγκρατούν την ορμή τους,
ιδέες ανάβουν φωτιές στο μυαλό μου,
μοιραίες στιγμές που δε θεν το καλό μου.

Οι νέοι ορμάνε φουσκώνουν τα στήθια,
γενναίοι σαν άτια να βρουν την Αλήθεια,
κι αυτή παιχνιδιάρα τρυπώνει στην άκρη,
καυτή σαν τον ήλιο, πικρή σαν το δάκρυ.

Δεν έχω τι άλλο να δώσω στους μύστες,
απέχω αιώνες φωτός απ’ τις πίστες,
το μόνο που κάνω, μ’ ιδρώτα και πόνο,
σκαρώνω μονάχος κι ευθύς φανερώνω
σελίδες φιλίας, οργής μα κι ελπίδας,
θρυαλλίδες μαθές ταπεινής μου γραφίδας.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Σύσταση

Σύσταση

Λαθραλιευτές οστρακοειδών
κοπιάζουν ν’ ανοίξουν το κέλυφος
και ως γρίφο να ερμηνεύσουν
τα εσώκλειστα πονήματα.

Πολλοί με βρίσκουν απροσπέλαστο,
άλλοι δυσνόητο. Λίγοι μαργαριτάρια
λένε πως ανακαλύπτουν
αναμεσίς στο κέλυφος που χάσκει
(δροσουλίτες αγαθής τους προαιρέσεως).

Στο ρήμα «χάσκει» κρύβεται το μυστικό.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Συλλήβδην

Συλλήβδην

Μας συνεπήρε ο συρμός.
Συλλήβδην.

Όλοι μαζί, ανεξαιρέτως,
απορρίψαμε τα κληροδοτημένα Δέοντα,
κρεμάσαμε τις φωτεινές επιγραφές
τεχνολογίας led στο μέτωπό μας,
γυμνοί εγκέφαλοι να διευκολύνουμε
την πλύση, κι ορμήσαμε, ώρες αιχμής,
στις πιο βαρύτιμες εξαγγελίες της «Αλλαγής».

Συν γυναιξί και τέκνοις ο οίστρος
της Ανάλωσης κατέκτησε τους στάβλους.
Κι εμείς ανέμελοι ευγενείς ποιμένες,
ανήμποροι ν’ αντισταθούμε στην σαγήνη
της Ποιμενικής Συμφωνίας των Δανειστών.

Πα – βου – γα – δι το παρελθόν,
το μέλλον contrapunto.

«Διψάσαμε το μεσημέρι», βράδυ και πρωί,
μα το νερό το δανεικό πιο
εύκολα μεθάει τους καταναλωτές.
Συλλήβδην.

Σκεφτήκαν τότε γιατρειά οι πιο σοφοί
να βγούνε μεσοπέλαγα, γοργόνες να
ρωτήσουνε σε ποια κρυφή αμμουδιά
φυλάγονταν τα ποίματα του Ομήρου.

Και η γοργών Πολύξερη τους έστειλε
σε μια μικρή του Τέξας πολιτεία όπου
ένας νιόπλουτος πλειοδότης στο σφυρί
είχε αγοράσει όλα του Ομήρου τα καλά.
Συλλήβδην.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Στον λεμονόκηπο των αστεριών

Στον λεμονόκηπο των αστεριών

Το φθινοπωρινό φεγγάρι έχει γεύση κυδωνιού,
ευωδιάζει παλιούς χειμώνες, ιδρωμένους καναπέδες.
Μα εγώ επιμένω να χλευάζω τη χειμερία νάρκη.
Προσδένομαι στο καλοκαίρι της Κασσάνδρας
–Οδυσσέας στο κατάρτι, χωρίς κερί στ’ αυτιά–
ελεύθερος, μέσα στον λεμονόκηπο των αστεριών.

Αστερίες κυβερνούν τις ενάλιες κοινότητες.
Ακυβέρνητες επιφάνειες αφρόψαρων στα πεζοδρόμια.
Τίποτα δεν προοιωνίζεται την έλευση του χειμώνα.
Ο χειμώνας αποκλείεται.
Σαν ψηφιακός ιός καρφώθηκε το καλοκαίρι
στην οθόνη των εποχών και στέριωσε.
Αρνείται να μετακινηθεί, να ολοκληρωθεί ως γεγονός.
Αδέσποτ’ αγάλματα ιριδίζουν κάτω απ’ τον ήλιο.
Δεκαπεντασύλλαβοι αρμενίζουν κάτω απ’ τον ήλιο.
Κανείς δεν αναπολεί το σπαρακτικό ερώτημα της γοργόνας.

Νικόλαος.
Νίκανδρος.
Νικηφόρος ο Λεπρός.
Εύηχα ονόματα χειμερινών Αγίων
προκαλούν την αλαζονεία του θέρους.
Ηχούν ταξιδεύοντας με τα μελτέμια
στις λοφοσειρές των πευκώνων, με τις χορωδίες
των τζιτζικιών –το ισοκράτημα της μεσημβρίας–
με μουσικήν υπόκρουση να κατεβαίνει το ψωμί,
υμνητική δραματουργία για τον ιδρώτα του αγρότη,
ευχαριστήρια για τα πολυχρόνια καλοκαίρια,
ορμητήρια για τα καταχθόνια λημέρια,
εμβατήρια για τα αμαζόνεια σεφέρια,
γυμναστήρια για τα μαραθώνια νυχτέρια.

Το φθινοπωρινό φεγγάρι έχει γεύση κυδωνιού.
Προαναγγέλλει την πρόθεση ενός φιλόδοξου χειμώνα
να συντρίψει την αλαζονεία του θέρους.
Μα εγώ απτόητος συνεχίζω να ξεγελώ τον χρόνο,
ελεύθερος, μέσα στον λεμονόκηπο των αστεριών.

Ερυθρόδερμοι Μακεδόνες της Κασσάνδρας
επιβλέπουν τις ολοήμερες παραθαλάσσιες πασαρέλες.
Ερωτιδείς αεροπόροι ιστιοσανίδων ζωγραφίζουν το γαλάζιο.
Αιωρούνται στις καρδιές των κοριτσιών οι ορμές των αγγέλων,
μαζί με δεκάδες κάρτες γραφείων ευρέσεως εργασίας,
μαζί με φωτογραφίες της ξενιτεμένης γενιάς τους
– παράπλευρη απώλεια του Πολέμου των Αποθεματικών.

Βασάλτης.
Ροδοκάντινο.
Γυραλωνίτης.
Όνυχας.
Ιερά πετρώματα.
Χρυσόμαλλοι Μακεδόνες επιτηρούν τις ταπεινές λοφοσειρές,
τα ιερά πετρώματα, με το ρετσίνι δάκρυ να ευωδιάζει,
και τις μέλισσες να ζυγίζουν το μέλι
και τα κορίτσια να ζυγίζουν το γάλα, ψηλά στα βλάχικα,
όταν οι ώρες φορτώνονται την δίψα των ταξιδευτών
κι οι μέρες φορτίζουν τις αντιθέσεις των αρδευτών.
Η κρυφή πηγή.
Η ανάσα του πεύκου.

Η Μάνα Γη μου,
όπου γεράκια αραδίζουν με την φωτιά και τα ομόλογα,
μα η Γη μου πάντα κατισχύει
με το διαμάντι του Φωτός και την τιμή του Γαλάζιου,
με το Άτι και την Αίγα,
με την αναμμένη πέτρα στ’ αγκωνάρια του μάστορα πελεκάνου,
με τις καντήλες στα ερημοκλήσια της κορυφογραμμής,
με τ’ ακροκέραμα στους ουρανούς των νοικοκυρόσπιτων,
με το νάμα της κρυφής πηγής και την ανάσα του πεύκου.

Αντέχω, αντέχεις, ανατρέπουμε.
Αδέσποτα όνειρα κυβερνούν τις αμμούδες της Γης μου.
Γλυκαίνουν τις μπουκαμβίλιες και τις ορτανσίες,
ξελογιάζουν τις σκιές των κυπαρισσιών στα πεζούλια
και χαμηλώνουν το φεγγάρι
σαν χαρταετό σφιχτοδεμένο στα καραβόλια της μεσάντρας.

Και με κάθε καινούριο χάραμα να το ανάβει το χρυσάφι
στις κορυφές της Πίνδου και της Μάνης,
ξεχύνεται λάβα χρυσή λουσμένη στο φως το αληθινό,
ευωχία των ποιμένων και των άλαλων ποιητών.
Και πέφτουν τα ψεύτικα κάστρα των αργυραμοιβών.
Και ανασταίνονται τα χρυσά φύλλα του φθινοπώρου.
Και στο Πλίθινο Τείχος*, το παραστολισμένο, μαζεύουν
τις χρυσές χειροπέδες και τα σιδερένια κολάρα
και τις σπασμένες αλυσίδες του δεσμώτη
που είδε το φως το αληθινό και δραπέτευσε
κι έσφιξε την τύχη του μέσα στην γροθιά του
και μέσα στο μυαλό του το κοφτερό σαν βελόνη του πεύκου,
σαν τους σχιστόλιθους στις όχθες των παλιών παγετώνων.

Ο Λόγος. Το Κάλλος. Η Γη μου.
Εδώ, δραπέτες-πρόσφυγες του Πλιθινοτείχους. Εδώ.
Με τα φτερά της μεγάλης ανάστασης.
Με μια λαμπάδα για το χώμα το γενναιόδωρο.
Δεν μας αφήσαν τίποτ’ άλλο παρά μονάχα ένα μεγάλο πιθάρι.
Αρκεί για να φυλάξουμε τα Μοιρολόγια και τις Ωδές σας
μαζί με τον Λόγο και το Κάλλος της Γης μου.
Να ’χουν να πορεύονται οι γενεές εις τους αιώνας των αιώνων.

* Wall Street – Το προστατευτικό τείχος που κατασκεύασαν με πλιθιά οι Ολλανδοί στο Lower Manhattan της Νέας Υόρκης.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Στην βόλτα τ’ Αϊ-Θανάση

Στην βόλτα τ’ Αϊ-Θανάση

Συναγωγή Αραγονία Μπετ Ακνέσετ
και Μπετ Καλ –καμάρι του Senor Σάκο– εκεί
πρωτοκοιτάχτηκαν ο Γιακόμπ με την Ματίλντα.
Κλεφτές ματιές, πίσω από τις κολόνες,
όταν δεν πρόσεχαν οι άλλοι. Στα δεκαέξι τους
ξεθάρρεψαν, μια δυο κουβέντες πεταχτές
στην βόλτα τ’ Αϊ-Θανάση.

Μόλις τελειώσαν το σχολείο, προχωρημένη Κατοχή,
είπαν μαζί να μοιραστούν χαρές και λύπες.
Κοσμοπλημμύρα στη Συναγωγή,
είκοσι Μάρτη του ’44, δικοί και φίλοι τους
καμάρωναν και τι συγκίνηση σαν έσπασε ποτήρι
ο γαμπρός, σ’ ανάμνηση «της του Ναού καταστροφής».
Εικοσιτέσσερις του Μάρτη μαζέψαν όλην
την Κοινότητα στα Βαλαλάδικα, δίπλα
στην βόλτα τ’ Αϊ-Θανάση.

Τους φόρτωσαν σε φορτηγά για Σαλονίκη και απ’ εκεί
για το Άουσβιτς, μαύρα βαγόνια κοπαδιών
στρωμένα μ’ άχυρο. Γαμήλιο ταξίδι.
Φτάσαν στις έντεκα τ’ Απρίλη.
Τους μοίρασαν γυναίκες κι άντρες χωριστά.
Πρώτη φορά που νιόνυμφοι χωρίζαν
ο Γιακόμπ με την Ματίλντα, σαν όταν τέλειωνε, παλιά,
η βόλτα τ’ Αϊ-Θανάση.

Ένα πρωινό τους βγάλανε μαζί στην αγγαρία,
γυναίκες άντρες και στη μέση συρματόπλεγμα,
τα βλέμματά τους συναντήθηκαν, τρέξαν στα σύρματα,
πλέξανε ανάμεσα τα δάχτυλά τους και κοιτάζονταν, βουβοί,
με μάτια υγρά (σαν τότε πίσω απ’ τις κολόνες της Συναγωγής),
όταν δεν πρόσεχαν οι φύλακες και τα σκυλιά,
κι ένιωσαν σαν να σεργιανούν, για τελευταία φορά,
στην βόλτα τ’ Αϊ-Θανάση.

Κανείς δεν άκουσε ξανά για τον Γιακόμπ και την Ματίλντα.
Μάρτυς μοναδικός ένας Βαρκάρης Sonderkommando είδε
να τους κλειδώνουν στις τριάντα του Νοέμβρη
στον αβομβάρδιστο τον θάλαμο με Zyklon B.
Ανήμερα των Ελευθέριων της Καστοριάς.
Κείνο το βράδυ,
χάριν αβρότητος,
οι τοπικές κατοχικές αρχές επέτρεψαν την βόλτα τ’ Αϊ-Θανάση.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Σεμνοί αμνοί δημοσιονομικώς οι σκύμνοι

Σεμνοί αμνοί δημοσιονομικώς οι σκύμνοι

Άγρια σύνορα στις αμμουδιές χαράζονται
Άρρητ’ αθέμητα ψευτοδασκάλου εκβράζονται
Μεθούν μ’ ιχνοστοιχεία ωμής κατήχησης
Ωσεί πολίτες οι υπήκοοι της Ύφεσης
Εμπρός ανοίξτε τις κρυφές σας τις θυρίδες
Λίγες θα βρείτε δανεικές πλαστές δεσμίδες
Τριάκοντα γενιές καταραμέν’ αργύρια
Και παχιά λόγια μα χωρίς ακροατήρια
Να τος ο φέρελπις πολιτικός ο αλαζών
Κι ο άλλος σύμβουλος ψοφοδεής των τραπεζών
Περίλαμπρος ημέρα η πέμπτη εκεχειρία
Κανείς αυτόχειρ δεν προξένησε χηρεία
Άγρια σύννεφα πυκνώνουν τις νεφώσεις
Αλλού συγκλίνουν οι δειλές αναπτερώσεις
Οι αποστάσεις διαιρούν την γη σε δόσεις
Λάθος που διάλεξες στο Πήλιο να ριζώσεις
Ασύμφορες θ’ αποδειχτούν οι αποδόσεις
Φιλιώνοντας τις συνιστώσες θα ιδρώσεις
Σεμνοί αμνοί δημοσιονομικώς οι σκύμνοι
Ακούγονται του θεοφάνερου θιάσου ύμνοι
Στεγνώνει πάντα την μαΐστρα η μπουκαδούρα
Η θάλασσα χοροστατεί στην δέσμια σημαδούρα
Απόψε φοβερές θε να φυσήξουν διακηρύξεις
Άγριος ζυγώνει ο γδικιωμός και άγριες ρήξεις.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Ρανίδες ύδατος και αίματος

Ρανίδες ύδατος και αίματος

Λίγες πέτρες απόμειναν μονάχα,
μετά ’πό τόσα θέατρα,
πύργους και χαρακώματα.

Σπλάχνα βαρύτιμα.

Κάθε αμπέλι ακριβό σαν ένα αστέρι.
Μια Ελιά να λες πως
κάρπισεν η πλάση ολάκερη.
Κάθε Πλατάνι θόλος τ’ ουρανού,
ίσκιος βαθύς σαν να ’ναι όλην η δροσιά
της γης συμμαζεμένη.

Ρανίδες ύδατος κι αίματος μονάκριβες
κυλούν στις φλέβες της ξερολιθιάς.

Μονάχα η Γλώσσα μου βαφτίζει το νερό
«νεράκι του Θεού», «ψωμάκι» το ψωμί
«γλυκό ψωμί», «ελίτσα» την ελιά.

Δεν λέμε «η γη μας»,
λέμε «σε μια σπιθαμή γης»,
«δυο βήματα πιο κει»,
«μιαν αγκαλιά κλωνάρια».

Με το κορμί μετράμε τ’ αγαθά,
με τις παλάμες, πήχεις, πιθαμές και πέλματα,
κι όλα τους να ζυγιάζονται
μ’ αντίβαρον ιδρώτα,
ρανίδες σπάνιες, ακριβές,
ρανίδες ύδατος και αίματος,
σταλαματιά, σταλαματιά,
πάνω σε στάχυα, δίχτυα, σ’ αγκωνάρια,
χαράματα ν’ αλέθουμε όλα τ’ άστρα τ’ ουρανού
μέσα σ’ ένα φραγκόφτυαρο αρμολόι
και κάθε δείλι ν’ αγοράζουμε όνειρα
(έτσι έμαθε η καρδιά μας) από τους
πάγκους των πλανόδιων πωλητών
«περάστε, όνειρα μισοτιμής».

Σπλάχνα βαρύτιμα,
φωτοδαρμένα στις ηλιακές φουρτούνες,
ατσαλωμένα ’πό τις ύβρεις των Μνηστήρων.

Από τη συλλογή Ρανίδες ύδατος και αίματος (ασκήσεις επί χάρτου) (2016) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος