Δώρα Κασκάλη: Silentium amoris (Δίκην υστερόγραφου)

[Ενότητα Silentium amoris]

Δίκην υστερόγραφου

Και φέρατε μαζί σας όπλο πρόσφορο για άμυνα ή επίθεση λέξεις κοφτερές κι ήταν η λεπίδα τους άλλοτε γυαλιστερή κάτω απ’ το φως της λογικής κι άλλοτε τόσο βελούδινη μέσα στα συμφραζόμενα ενός ακατάσχετου και λίγο ρετρό ρομαντισμού που τόσο σας πήγαινε.

Και κατείχατε για ίδια και αποκλειστική χρήση ένα σακούλι με ιστορίες μεθυστικές, που σπέρνατε στα ξερά λιβάδια των γυναικείων ψυχών. Ήσασταν σπορέας αλλά όχι θεριστής. Έτσι θέλατε ή δεν μπορούσατε αλλιώς.

Και διευκολύνατε κατά συρροή το ερωτικό φαντασιακό, αλλά εσείς πάντα φεύγατε νωρίς, για να μην πιαστείτε επ’ αυτοφώρω να νιώθετε.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Δώρα Κασκάλη: Silentium amoris (VIII)

[Ενότητα Silentium amoris]

VIII.

Σφοδρά χύνετε τις λέξεις στα καλούπια τους, του έγραφε. Με τι να σας παρομοιάσω; Τεχνίτης κωδωνοποιός. Μα οι καμπάνες σας ποικίλλουν σε τόνο και σ’ έξαρση. Άλλες μου ψιθυρίζουνε στ’ αυτί κι άλλες σύγκορμα δονούν τη μνήμη. Θαυμάζω το θάρρος σας ν’ αναμετριέστε, θνητός εσείς, με την αθανασία. Μα εύχομαι, όσο ξιφουλκούσαμε με το βλέμμα, ένας υπόρρητος ήχος αυτού του μεσημεριού να αντηχεί σε μια εξατομικευμένη συγχορδία.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Δώρα Κασκάλη: Silentium amoris (VI)

[Ενότητα Silentium amoris]

VI.

Σας ευχαριστώ που υπήρξατε αφορμή, του έγραφε. Το σχήμα της αφοσίωσης σφράγισε τ’ ασβεστολιθικά μου σπλάχνα. Ενίοτε επιτρέπω στην όραση να συμπλεύσει με το θυμικό μου. Μα σήμερα, κάηκαν οι λέξεις μέσα στα βιβλία σας, το χαμόγελό σας αναζητά ορισμούς που αντιδικούν με την κοινοτοπία. Όλα συνοψίζονται σε μια μνημονική προίκα, ολότελα ατομική. Στην ιδιωτική πινακοθήκη μου κράτησα περίβλεπτη θέση για σας που όλο αίμα ανθίζατε μέσα στο μπλε πουκάμισο. Αυτές οι προσωπικές μυθολογίες θα μείνουν πάντα ανιστόρητες. Τα βράδια της εσωτερίκευσης, εγώ θα σωματοποιώ ασκήσεις ύφους.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Δώρα Κασκάλη: Silentium amoris (IV)

[Ενότητα Silentium amoris]

IV.

Μην αντιστέκεστε, του έγραφε. Στην πραγματικότητα δεν αντιστέκεστε, κάνετε ότι αντιστέκεστε, αλλά έχετε ήδη παραδοθεί. Δυστυχώς όχι σε μένα. Έχετε παραδοθεί σε μια ζωή που περιχαρακώσατε με τόσες αλλότριες αφηγήσεις ώστε νομίσατε ότι έγιναν δικές σας. Έχετε παραδοθεί στο ελάχιστο καταφύγιο φοβούμενος τα χάη, στα οποία μπορεί να σας εκτινάξει – διαμελίζοντας όλα τα προσωπεία σας – κάθε υπερβατική πράξη της ανθρώπινης ύπαρξης: η αλήθεια, η συγχώρεση, ο έρωτας. Μα ίσως μόνο έτσι ν’ ανασχηματισθείτε αυθεντικός. Κι όταν κάποτε τολμήσετε να αφεθείτε, μη αντιστεκόμενος, κάνοντας ότι δεν αντιστέκεστε κι όντως δεν θα αντιστέκεστε, τότε θα μπορέσουμε να βρεθούμε. Όχι με το λίγο, αλλά με μια πλησμονή που θα ’ναι λίγο από σας, λίγο από μένα και πολύ από την ίδια, την παλλόμενη ζωή.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Δώρα Κασκάλη: Silentium amoris (III)

[Ενότητα Silentium amoris]

III.

Σας ζηλεύω, του έγραφε. Μπορείτε να απολαμβάνετε ως αναγνώστης τα ερωτικότερα ποιήματα. Γιατί δεν υπάρχει καμία συναισθηματική ανταπόκριση, δεν σας ανακινούν μνήμες που προσπαθείτε χρόνια να θάψετε, δεν μπορείτε να προσεγγίσετε παρά μόνον αισθητικά αυτόν τον γκρεμό, στον οποίο κάθε μέρα πέφτω και σκοτώνομαι, για να αναγεννηθώ το επόμενο πρωινό στο ανατομείο της ανάγκης.

Ύστερα έσχισε το γράμμα και κάθισε να παραγεμίσει με λέξεις ένα ακόμη εκμαγείο του.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Δώρα Κασκάλη: Silentium amoris (II)

[Ενότητα Silentium amoris]

II.

Την εποχή του Τρόμου, του έγραφε, μην περιμένετε σεβασμό, ευχέλαια και λιτανείες. Αιρετικοί θα κατεβάσουν τις εικόνες. Είναι λυτρωτικό, ξέρετε, για μας που χρόνια βασανιζόμαστε από τους ασημοκαμωμένους σωτήρες. Μας φάγαν τα μαλάματά τους τη γλώσσα, γέμισαν τα διδάγματά τους υποσημειώσεις τη νεαρή μας σκέψη. Τότε αποσυνάγωγοι τώρα, στη χαρά της αναμπουμπούλας, βλάσφημοι. Έτσι και μ’ εσάς θα είμαι τρυφερά αγνωστικίστρια. Τη μέρα θα κλέβω το λάδι απ’ το καντήλι σας, θα γράφω πύρινους αφορισμούς να σας γκρεμίσω, το βράδυ το ιδιοπαθές εμπύρετο που για καιρό με ταχταρίζει, θα φέρει τ’ όνομά σας.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Δώρα Κασκάλη: Silentium amoris (I)

[Ενότητα Silentium amoris]

I.

Μην με ταράζετε, του έγραφε, για να επαναβεβαιώσετε την κυριαρχία σας πάνω μου. Είμαι ένα μετόχι που το πάτησαν οι αυθεντίες του πατέρα, του αδερφού, του εργοδότη, του κυβερνήτη. Σας παρέδωσα το πιο ατόφιο κομμάτι μου, το λίγο το δικό μου κι εσείς ζωστήκατε τα πυρομαχικά και το κάνατε πεδίο μάχης. Πηγαίνετε τώρα με τη δίδυμη καραμπίνα σας για άλλα θηράματα, το αίμα είναι πάντα το ίδιο αλλά ποτέ αρκετό. Εγώ θα ζωστώ τη σιωπή των νεκρών∙ έτσι λένε αυτοί που δεν ξέρουν. Όποιος έχει πεθάνει μια φορά ξέρει ότι στα μνήματα μιλούν την άρρητη γλώσσα της αλήθειας.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Δώρα Κασκάλη, Echinoidea

[Ενότητα Ο έρως έχει ύπαρξη]

Echinoidea

Παιχνίδια μάς έπαιζε ο μικρός αχινός
εκείνο το μακρόσυρτο καλοκαίρι.
Πρωτεϊκός, αμφίθυμος
πλήγωνε την πατούσα μου τα πρωινά
και σου ’κλεινε το μάτι
άστοργα για να μπήξεις
το σίδερο στη σάρκα μου
και να ελευθερώσεις τον μαύρο ξενιστή.
Τα απογεύματα αντλούσε
από τον ήλιο που όργωνε
με νύχια φωτεινά τη ράχη του βουνού
προτού χυθεί ρευστός στον Παγασητικό.
Άνθιζε το κοράλλι στους μηρούς
βουτούσες χλωρό να το κερδίσεις,
να αγκυλώσεις με την αρμύρα του τη γλώσσα.
Το βράδυ πάνω στο κρεβάτι μας
κάρφωνε το στόμα μου, τη γυρισμένη πλάτη σου
τ’ αχάιδευτα χέρια μου που ήθελαν τόσο
να γκρεμίσουν τα οχυρώματα,
για να βρεθούν τα σώματά μας,
σ’ ένα σπασμό συντριπτικό
που θα διέλυε τα καύκαλα των λέξεων
και θα ’δινε ένα άλλο νόημα στον έρωτα.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Δώρα Κασκάλη, Delete

[Ενότητα Λιβιδώ]

Delete

Με σβήνετε.
Έχω τεκμήρια:
τις λέξεις αφανίζετε
σπάζετε τα νοήματα.
Τι μένει, αλήθεια, μέσα σας;
Άραγε, με θυμάστε;

Πήρατε μια γόμα
και με τ’ αδρό της μπλε
τη φλούδα αποσπάτε.
Είναι το σώμα μου αυτό
δεν είναι ένα ποίημα
ένας διάλογος
κάτι σπαρακτικά ερωτικό.

Μέσα απ’ την τρύπα βλέπετε
μια επόμενη σελίδα.
Για άσπρη σας φαντάζει.
Είναι ο λώρος που τρέφει της οδύνης τον ασκό∙
μέσα στ’ αμνιακό υγρό
πλέουν φωνήεντα, σύμφωνα πολλαπλασιάζονται.
Δεν ξέρετε κι όμως
για σας εγκυμονώ
τον αναγεννημένο μου εαυτό.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Δώρα Κασκάλη, Χίλιες και μία λέξεις

[Ενότητα Ο έρως έχει ύπαρξη]

Χίλιες και μία λέξεις

Πάλευα
και κάθε βράδυ
στο προσκεφάλι σου ακουμπούσα
ένα σύντομο ποίημα.
Προτίμησα για το χατίρι του
τα βασιλικά ρούχα να πετάξω
με άσπρο φανελάκι να κυκλοφορώ.
Εξόρισα από το λόγο μου περίτεχνα επίθετα,
αραβουργήματα, λεπταίσθητες εικονοποιίες.
Με τη γραφίδα σκάλισα
τη ρίζα της ελιάς, έδωσα σχήμα σ’ ένα πρωινό,
ύμνησα την απλότητα του έρωτα.

Εύχυμα σώματα
κατοίκησαν τις ρίμες μου,
στόματα δάγκωναν
μ’ όλη τους την οδύνη,
μέλη καίγονταν
στης λαγνείας το καμίνι.

Σαχραγιάρ, Σαχραγιάρ,
ακόμη ένα βράδυ θα μείνω ζωντανή.
Ο ήλιος θ’ ανατείλει μια νέα υπόσχεση.
Όλα είναι εδώ και όλα είναι κόμπος.
Σαχραγιάρ, Σαχραγιάρ,
ένα κοπάδι λέξεις, όμορφα συναγμένο
για να κερδίσω μάταια την προσοχή σας,
για να αποκτήσω –φευ!– μια χάρτινη ζωή.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Δώρα Κασκάλη, Σμίλη ένδον

[Ενότητα Ο έρως έχει ύπαρξη]

Σμίλη ένδον

Εργασίες εξόρυξης:
παίρνετε μια σμίλη
και την προωθείτε μέχρι τον πάτο
του κρυστάλλινου δοχείου.
Μην έχετε αναστολές.
Απολαύστε άφοβα την υγρασία των εραστών
που ποτίζει τις ρωγμές της έντιμης ενηλικίωσης.
Η ρόδινη χοάνη
γίνεται κρεπ σατέν κι επιστρέφει τη χάρη
με το χάσιμο
στη φλέβα που φουσκώνει,
στην ανάσα που σκαλώνει πάνω στα δόντια,
επιστρέφει πιο ζεστή στο λάρυγγα
και θέτει σε τροχιά την άφατη γλώσσα.

Εργασίες ενταφιασμού:
οι αγαπητικιές προσφωνήσεις
επιτρέπονται κοινᾑ συναινέσει
αλλά με πλήρη γνώση ότι
άπαντες οι όροι είναι υπό αίρεση
και η σύμβαση λύεται μονομερώς.

Πουθενά δεν με ενοικώ.
Παντού
ο χρόνος είναι
εσύ
και η πλησμονή αναβάλλεται.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Δώρα Κασκάλη, Μαθητεία

[Ενότητα Λιβιδώ]

Μαθητεία

Μου ’δωσε ζωή
με τη μυρωδάτη ανάσα του
μ’ έντυσε δέρμα
με τ’ άγγιγμά του
μου χάρισε πόθο
με το εύφλεκτο βύθισμά του.

Μου ’βαλε στο στόμα
λέξεις αφράτες
μου φύτεψε στο στέρνο
έν’ ανθισμένο στεναγμό
μου ’στησε τα πόδια
στις λεωφόρους του παράφορου.

Με δίδαξε
να λέω τ’ όνομά του
μου ’δειξε
ν’ ανέβω αντίστροφα τον τάφο
κι ύστερα μ’ άφησε
στης απουσίας το λιοπύρι μου να ζήσω.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Δώρα Κασκάλη, Κεκοιμημένοι

[Ενότητα Ο έρως έχει ύπαρξη]

Κεκοιμημένοι

Όταν ήμασταν μικρές
βάζαμε τις κούκλες ξαπλωτές
μες στο ξύλινο σεντούκι
δώρο της γιαγιάς
για το γάμο της μαμάς
που κατέληξε σφαγείο.

Κοιμητήριο το λέγαμε
τη συνθήκη κοροϊδεύαμε
της ενήλικης συνενοχής
το πρωί σηκώναμε τις λαζαρίνες
και σκαρώναμε κομπίνες
στης χαράς το θεωρείο.

Κι όταν μεγαλώσαμε
είπαμε πως ζευγαρώσαμε
σε τριάρι ευρύχωρο τέντες parking
και μπαλκόνι
θέα ανεμπόδιστη
στης ζωής μαυσωλείο.

Μα,
τώρα,
θέλω να ξηλώσω τη θλίψη
απ’ τα μάτια μας∙
να ποντιστούμε στον Αργοσαρωνικό
που γεμίζει το κενό
ανάμεσά μας.
Και να πουλήσω σ’ έμπορο περαστικό
δυο τάφους από ύφασμα ακρυλικό
τους καναπέδες της μοναξιάς μας.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Δώρα Κασκάλη, Ιδανικοί αναγνώστες

[Ενότητα Ο έρως έχει ύπαρξη]

Ιδανικοί αναγνώστες

Έλα να κοιμηθούμε στις αντιφάσεις μας:
θα είναι βάπτισμα
στην απόλυτη σχετικότητα.
Έλα να ντυθούμε τα θολά μας
περι γραμματα.

Λεξικοποιούμε τους ρόλους μας
αφού δεν μπορούμε να τους ζήσουμε
με το σώμα μας.
Όταν θα πεθάνουν τα ποιήματα
όταν θα σκοτωθούν οι ήρωες των βιβλίων σου
–θα γίνει το αδύνατο, θα δεις–
εσύ, αγάπη μου, δε θα ’χεις πια ζωή να ζήσεις.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Δώρα Κασκάλη, Θυμήσου

[Ενότητα Λιβιδώ]

Θυμήσου

Για την Αλεξάνδρα Μπακονίκα

«Επιτέλους!»
στο άνοιγμα της πόρτας
η συμπύκνωση της προσμονής.
Κι ύστερα ράφτηκαν τα στόματα,
μόνο μικρές οπές ανάμεσα
για τη ζέουσα ανάσα.
Το λίχνισμα της ηδονής
στο φως της γρίλιας,
το στάρι της πάνω στις γάμπες νοτερό.
Οι πατούσες τους,
πλεξούδες ομορφιάς
ριγμένες στο αιγυπτιακό βαμβάκι.

«Να με κρατάς» του είπε φεύγοντας.
Όχι, στο σώμα του το είπε
για να τη θυμάται.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Δώρα Κασκάλη, Επιστροφή

[Ενότητα Λιβιδώ]

Επιστροφή

«Μην με κοιτάτε», απαίτησε
τείνοντάς του τα χείλη της.
«Να αναπνέετε πάνω στο δέρμα
όπως την τελευταία σας μέρα,
όπως ο έρωτας που θα κάνετε
παραδομένος, κάποτε, επιτέλους.»
Έβαλε τη γλώσσα της
να φωλιάσει μέσα στο στόμα του.
Γέμισε ο ουρανίσκος χρώματα.
Έψαξε με τους κάλυκες τη μυρωδιά του.
Πήρε μετά ένα επίφοβο μονοπάτι,
το στόμα της τροχοδρομώντας
πάνω στο κορμί του
από το στέρνο ως
τα ρείθρα της λεκάνης.
Και σφάλισε με τα χέρια της
την ηδονή του,
να κάνει δική της
κάθε εικόνα που εκτοξεύεται ρευστή
στη μεγαλειώδη κορύφωση.
Δεν ήξερε πως ο θησαυρός της
ήταν η ίδια σε μια άλλη διάσταση.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Δώρα Κασκάλη, Δευτερεύοντες όροι

[Ενότητα Ο έρως έχει ύπαρξη]

Δευτερεύοντες όροι

Ας κάνουμε μια συμφωνία
εγώ και η σιωπή σου:
θα ’ναι τόσο παρούσα που
αν ξεχαστώ για λίγο
αν πω ότι θυμάμαι
τ’ αδιάβατά σου χείλη
τα δυο νευρώδη πόδια
τόσο κοντά
στο χέρι μου
που χάιδευες για να κερδίσεις τους ρυθμούς του
και μου πετούσες νύχια μαλακά
στο μονοπάτι μες στο δάσος σου
για να σε ξαναβρώ,
θα κλείσει το πλάνο η σιωπή σου
θα πει το αποφασιστικό cut!
Και μετά
fade out!

Δεν θα υπάρχουν όροι απαγορευτικοί
μόνο κατ’ οίκον περιορισμός
μιας μπαγιάτικης επιθυμίας
στο κουκούλι του λάθους.

Τίμιες συμφωνίες σ’ ένα παιχνίδι
ατιμίας για όρκους έρωτα
που ασελγούν
πάνω στο ανοίκειο σώμα τού
μαζί.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Δώρα Κασκάλη, Ανατομικές λεπτομέρειες

[Ενότητα Ο έρως έχει ύπαρξη]

Ανατομικές λεπτομέρειες

Τα πόδια μου κουράστηκαν
να κουβαλάνε το μικρό μου σπίτι
δύο δωμάτια σαλοκουζίνα και WC.
Γέμισαν σκοτωμένο αίμα οι φλέβες
όσο εγώ κάνω υπερωρίες
στου πόθου τα στιλέτα.
Απ’ τα παράθυρά σου βγαίνουν δέκα χέρια
κι αυτά διακλαδίζονται σε δάχτυλα διακόσια
με νύχια αρπακτικά που κρύβουν τη γενιά τους
στο κόκκινο, τιρκουάζ και κοραλλί μανό.

Η μάνα όλη μέρα θυμιατίζει
σε μία κόγχη της αριστερής αμυγδαλής∙
έχει στριμώξει εικόνες των Αγίων
επιχειρώντας πλιάτσικο στις πιο λάγνες μου μνήμες.
Εσύ κάνεις τραμπάλα στην αρσενική δεξιά
νιώθεις ασφάλεια μες στην υπεροχή σου,
όσα σου δίδαξαν οι κραταιοί προπάτορες θυμήσου!

Από τη μία θηλή κρέμονται δέκα νάνοι,
από την άλλη ρέει πρωτόγαλα αγριμιού,
μια τιάρα μου υπόσχεται παλάτια
και κοφτερές, μεθυστικές βελόνες
με στέλνουν σε ναρκωτικά ταξίδια του χαμού.
Έχω μια πανάρχαια γιαγιά που κάθε βράδυ
ποντάρει την τιμή μου στα χαρτιά
κι εγώ κρατάω τσίλιες στους αιώνες
έξω απ’ έναν οίκο καθωσπρέπει
παραφυλώντας της ακολασίας το βασιλιά.

Πάνω στην άσπρη μου κοιλιά
θα σχεδιάσω ένα σπουδαίο δέντρο γενεαλογικό
και το αιδοίο μου θα υποθηκεύσω
μ’ αντάλλαγμα το σπέρμα βίαια ρομαντικών εραστών.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Δώρα Κασκάλη, Αναγνώριση

[Ενότητα Λιβιδώ]

Αναγνώριση

Βραδυπορούμε
απέναντι ο ένας απ’ τον άλλο.
Βγαίνουμε απ’ το αβέβαιο σχήμα του πρωινού,
το θάμπος πίσω μας, η οδύνη, η συνήθεια,
κι εμείς πασχίζουμε σώμα να κερδίσουμε,
να ορίσουμε το βλέμμα,
να φτιάξουμε το νέο εαυτό.
Πάνω στις λέξεις παίζουμε κουτσό
και στα διάκενα
τον πόθο παραχώνουμε,
σαν τα παιχνίδια μέσα στην κρυψώνα –κάποτε–
των δέκα θαλερών μας χρόνων.

Να μείνουμε έτσι ηττημένοι, αναλωμένοι,
με μία θλίψη στη φλέβα του λαιμού,
χαρακωμένοι απ’ της λαγνείας την αγχόνη,
εξαίσια συμβιβασμένοι.
Και όταν αγγίξουμε εκείνα τα σημάδια
της αναγνώρισης τον γόρδιο δεσμό,
να μην τρομάξουμε:
είμαστε αυτοί και όχι άλλοι
κι έτσι αυθεντικοί
του πάθους τη γυμνότητα να ενδυθούμε.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη

Δώρα Κασκάλη, Άδωρα

[Ενότητα Ο έρως έχει ύπαρξη]

Άδωρα

Όταν έσφαξες το ωραίο, μαύρο πιάνο με την ουρά,
κι έβλεπα να σταλάζει ακατάπαυστα
μια αιματόχρωμη αρμονία
απ’ τη λεπίδα του μυαλού σου,
δεν είπα τίποτε.
Σε αγαπούσα τότε.
Εσύ ο χειριστής, εσύ ο σφαγιαστής.

Όταν σου έγραψα το γράμμα,
–έπαιζα χρόνια με τις λέξεις,
τα μικρά μου κατοικίδια με την καρδιά του αίλουρου–
κι εσύ το ξέχασες μες στο σεντούκι
με τη σκαπάνη και τα βρόμικα φτυάρια,
ένιωσα να παλιώνουν όλα τα ποιήματα
που ήθελα να σου δωρίσω.

Σε αγαπούσα –ίσως– ακόμη
αλλά έμεινα χωρίς γλώσσα,
δίχως χέρια,
υποκατάσταση γυναίκας
σε βολικές ώρες ηδονής.

Από τη συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (2014) της Δώρας Κασκάλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δώρα Κασκάλη