Σοφία Στρέζου, Αφέγγαρες νύχτες

Αφέγγαρες νύχτες

Αφέγγαρες νύχτες σαν ξωτικό αιθεροβατείς
στις αυλές τ’ ουρανού
να συναντήσεις τα δάχτυλα που έγραφαν
αν κι επιθυμείς να ξεχάσεις
να μη σκέφτεσαι
φερμένο πόνο
όταν χωρίς φραγμούς
την αγάπη σου έδινες
και με κατάρα βαριά την έδενες.

Έστηνες οδοφράγματα εναλλακτικά
με τύψεις κι αποσπάσματα ποιητών
σε παράδεισο κλειστό
αναζητώντας κλειδί για θάνατο
φορεμένο στα μάτια
και ξεχασμένα λόγια πληγής
κλεμμένα
που αθάνατο σ’ έχριζαν
τακτοποιούσες ανυπομονησίας συνείδηση
με ακυβέρνητες ανάσες φωτιάς
ψιθυρίζοντας λυπημένα τραγούδια.

Τώρα μόνον φράχτης μικρός
από κόκκινο χιόνι
κρυσταλλωμένο αίμα καρδιάς
σιωπηλό,
απροσπέλαστο
και πού να βρεις αλάτι να ρίξεις
να λιώσεις τον πάγο
να ρευστοποιηθεί
να τυλιχθεί
να γίνει καιόμενος αναστεναγμός
στο πικρό στόμα σου.

Από τη συλλογή Ψυχής αγγίγματα (2010) της Σοφίας Στρέζου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Στρέζου

Σοφία Στρέζου, Αργοναύτης

Αργοναύτης

Θέλησες να περπατήσεις
με πόδια γυμνά
στις άγνωστες εκτάσεις
μιας νεφελογερμένης διάστασης
παραδομένος σε συμπαντικούς βυθούς
πολεμώντας την ιδέα
πως τάχα είσαι αερικό
ξωτικό μιας άλλης εποχής
προσκυνητής
σε είδωλα σκοτεινά
απλησίαστα
ανέγγιχτα απ’ τη φθορά
θραύσματα σκεπασμένα
από εφιαλτικές γραμμές υφάλων
με βλέφαρα κλειστά
στων ονείρων τη θέα.

Έμειναν τα ίχνη
από τις στάλες που κύλαγαν γλυκά
στο φωτεινό πρόσωπό σου
το αφημένο σε ρυθμούς σιωπής
χωρίς σκιές
κι ας το έκρυβαν μαύρα γυαλιά
αργοναύτης που έφευγε
σε αστρικά καλέσματα…

Από τη συλλογή Ψυχής αγγίγματα (2010) της Σοφίας Στρέζου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Στρέζου

Σοφία Στρέζου, Απολιθώματα αγάπης

Απολιθώματα αγάπης

Μη νομίζεις πως χάθηκαν όλα
επειδή ο χρόνος ρυτίδιασε τις αποστάσεις του χάους
μετρώντας το τέλος του σκοταδιού
σε αγέννητη μέρα
με τον θυμό να επιζεί στην αποσύνθεση της οργής
να μαλακώνει, να λιώνει την ένσταση
των τριγμών, των αποδείξεων
αποκοιμήθηκαν
ορίζοντας το όνειρο
μέσα σε βουρκωμένα λόγια ποιητών.

Τότε ήσουν ζωντανός σε απολιθωμένο τοπίο
με παράθυρα ανοιχτά
που εσύ έκλεισες
νεκρώνοντας επικοινωνίες,
στυλώνοντας λέξεις κι αποφάσεις
παρμένες σε ιεροτελεστίες λησμονιάς
διεκδικώντας το τίποτα για σένα, για μένα
χαιρετούσες την αιωνιότητα
από την αναγκαιότητα του χρέους.

Ήδη στο λαιμό την καρδιά κρέμασες
χωρίς αλυσίδα πεθυμιάς
διαλέγοντας την έρημο,
με μυστικά αφανέρωτα
πετάς για το σύννεφο της συνθηκολόγησης
με μοναδικό αντίπαλο εσένα
της αντοχής σου παλιό γνώριμο
τύραννο και δυνάστη
διαγράφοντας ότι αισθάνθηκες
στις οάσεις άπαιχτου δράματος
με το αλάτι της θύμησης σε πληγές
που ακόμα αιμορραγούν.

Από τη συλλογή Ψυχής αγγίγματα (2010) της Σοφίας Στρέζου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Στρέζου

Φανή Αθανασιάδου, Saint Denis

Saint Denis

Αυτό το βαθύ βλέμμα
του φόβου ή της αποφυγής
πώς μοιάζει με μια τεράστια μπλε πεταλούδα
που ήρθε και κάθισε στα μαλλιά σου
να μ’ εμποδίζει έτσι
να τα χαϊδεύω
να τα χτενίζω
να τα στολίζω μ’ εκείνα τα παράξενα
πολύχρωμα κοκαλάκια
που είχαμε διαλέξει μαζί
ένα απόγευμα του Ιούνη
στην αγορά του Σεν Ντενί.

Σεν Ντενί: εξεγερμένο προάστιο του Παρισιού το 2006 (φυλετικές ταραχές)

Από τη συλλογή Δελτίου καιρού (2010) της Φανής Αθανασιάδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Φανή Αθανασιάδου

Φανή Αθανασιάδου, Χριστουγεννιάτικο

Χριστουγεννιάτικο

Θα ’ναι η οριστική ρήξη
ένα μειδίαμα στο πρόσωπο
ράγισμα στο γυαλί∙
ένας απρόσκλητος επισκέπτης
ανήμερα τα Χριστούγεννα
μες στις μέρες των γιορτών
να γνέφει με το χέρι του
πως όλα εδώ τελειώσανε
πως πρέπει να ψάξουμε
γι’ άλλη γη
γι’ άλλα μέρη…
να μείνουμε εκεί
να μεγαλώσουμε
και ίσως κάποτε
αγαπηθούμε ξανά.

Από τη συλλογή Δελτίου καιρού (2010) της Φανής Αθανασιάδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Φανή Αθανασιάδου

Φανή Αθανασιάδου: Υποθετική μετοχή ή (άσ’ το να ’ναι)

Υποθετική μετοχή ή (άσ’ το να ’ναι)

Έτσι θα περάσει η μέρα∙
αμέτοχη ισορροπία
σε ξύλινους συμβιβασμούς
και το ποτάμι να ρέει δίπλα
κινούμενο σε αιώνιους σχηματισμούς
κυματισμούς πεπερασμένους
μετρημένους στα δάχτυλα των δύο χεριών
κι ό,τι μείνει απ’ όλη αυτή την ιστορία
θα ’ναι η εικόνα σου
όπως θα πίνεις τον καφέ
κάτω απ’ τον γερο-πλάτανο.

Από τη συλλογή Δελτίου καιρού (2010) της Φανής Αθανασιάδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Φανή Αθανασιάδου

Φανή Αθανασιάδου, Το νησί των θησαυρών

Το νησί των θησαυρών

Το ταξίδι ήταν μακρύ
ίσως και δύσκολο
κι ο καπετάνιος είχε τις αμφιβολίες του
για τον ποιόν του πληρώματος∙
είχε διαρρεύσει κιόλας η είδηση
ότι τάχα ψάχνανε για κάποιο νησί
με κρυμμένους θησαυρούς∙
τη φαντασία πυροδότησε
ακόμα περισσότερο το όνομα του καραβιού
που λεγόταν «Κάπτεν Φιλντ»
και ανήκε σε έναν περιβόητο πειρατή.
Όμως ο ιδιοκτήτης, ο καπετάνιος
κι ο μικρός Χόκινς
είχαν άλλα στο μυαλό τους∙
αυτούς τους ένοιαζε να φτάσουν
σε ένα νησί που το λέγαν Ιθάκη
κι όπως είχαν ακούσει
όποιος έφτανε σώος εκεί
κέρδιζε όλους τους περιούσιους θησαυρούς.

Από τη συλλογή Δελτίου καιρού (2010) της Φανής Αθανασιάδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Φανή Αθανασιάδου

Φανή Αθανασιάδου, Το γελοίον του πράγματος

Το γελοίον του πράγματος

Διεμήνυσε το αστείο μετά του σοβαρού∙
βλέπεις, τα όριά τους είναι τόσο σχετικά
τόσο συγκεχυμένα
ιδιαίτερα κάποιες ώρες
εκεί γύρω στο απομεσήμερο
ή λίγο μετά τα μεσάνυχτα
όταν αλλάζει η μέρα
και όλοι καταλαβαίνουμε
το γελοίον του πράγματος.

Από τη συλλογή Δελτίου καιρού (2010) της Φανής Αθανασιάδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Φανή Αθανασιάδου

Φανή Αθανασιάδου, Το απέναντι μπαλκόνι

Το απέναντι μπαλκόνι

Κάποιες φορές
ξεκαρδίζομαι στα γέλια
όταν θέτω στον εαυτό μου
το ρητορικό ερώτημα: τι είναι ζωή;
Ένα ταξίδι; Ένα παιχνίδι;
Ένα πέρασμα με το τρενάκι του τρόμου;
Ή μια στιγμιαία ερωτική απόλαυση;
Τότε ανακαλύπτω
το πεπερασμένο της ύπαρξής μου
όταν δεν μπορώ να ανοίξω το μάνταλο
από ένα παράθυρο
ή να απαντήσω στα γιατί της γυναίκας
από το απέναντι μπαλκόνι.

Από τη συλλογή Δελτίου καιρού (2010) της Φανής Αθανασιάδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Φανή Αθανασιάδου

Φανή Αθανασιάδου, Τα άλλα τείχη

Τα άλλα τείχη

Ευδιάκριτα τα τείχη
από την άκρη της πόλης
υψώθηκαν, λέει,
για να προστατέψουν
τους νομοταγείς πολίτες
από ύποπτα στοιχεία
που τριγύριζαν τη νύχτα
απειλώντας την τάξη και την ασφάλεια∙
ήταν κι αυτός ένας εύσχημος τρόπος
να αποτρέψουν όσους ήθελαν να μάθουν
στ’ αλήθεια
τι συνέβαινε εκεί έξω…
ευδιάκριτα τα τείχη
ακόμα και με γυμνό οφθαλμό
και πόσο μοιάζανε, λένε όσοι τα ζήσανε,
μ’ εκείνα τα τείχη του θείου Καβάφη.

Από τη συλλογή Δελτίου καιρού (2010) της Φανής Αθανασιάδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Φανή Αθανασιάδου

Φανή Αθανασιάδου, Στον δρόμο για το Πίτσμπουργκ

Στον δρόμο για το Πίτσμπουργκ

Στον δρόμο για το Πίτσμπουργκ
οδηγούσε ο Νιούμαν
όχι ο Πολ
αλλά ο δίδυμος αδερφός του.
Πήγαινε να συναντήσει
την αγαπημένη του Λώρα
σε κάποιο μοτέλ
στην πρώτη παρακαμπτήριο
του μεγάλου αυτοκινητόδρομου.
Αφού ήπιαν βιαστικά ένα μπέρμπον
και δώσανε όρκους αιώνιας πίστης και αγάπης
(σημάδι ανασφάλειας όλων των ανθρώπων)
εκείνος πήγε για μια παρτίδα μπιλιάρδου
θα ’κανε τους συνηθισμένους του θεατρινισμούς
σε ένα ακόμα καλά στημένο παιχνίδι
για να εξασφαλίσει τα προς το ζην
του επόμενου μήνα (δεν ήταν δα και λίγα).
Ύστερα θα επέστρεφε σ’ εκείνη
και σα να μη συνέβαινε τίποτα
θα της έταζε ένα ακόμα ταξίδι του μέλιτος
μακριά από τα φώτα της πόλης.

Από τη συλλογή Δελτίου καιρού (2010) της Φανής Αθανασιάδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Φανή Αθανασιάδου