Γιάννης Καρατζόγλου, Το κύκνειο δώρο

Το κύκνειο δώρο

[Ενότητα Αποτελέσματα χρήσεως]

Μεσόκοπος μετράει άστρα στη βεράντα ακούει τυραννικά
ώρες που περπατάν βαριεστημένα φεύγοντας αθόρυβα
καταναλώνει τιμολόγια υπερκαταστημάτων πολυσέλιδες εφημερίδες
βλέποντας με τα κιάλια αφίσες γυμνών πτωμάτων διαφημίσεις μοναξιάς.

Ταμπέλες φωτεινές αναβοσβήνουν ήχοι τσαλακωμένες λαμαρίνες
νυχτερινές μοτοσικλέτες διαπερνούν την ευλογία του σκότους
διαλύοντας την πλήξη του οινοπνεύματος με την εξάτμισή τους.

Εκείνος, μόνος του, εκλιπαρεί για έναν έρωτα, μια τελευταία ευκαιρία.
Γνωρίζει, φυσικά, πόσο ευνοήθηκε στο παρελθόν, τι δώρα πήρε
κι αν σήμερα πια δεν δικαιούται κύκνεια δώρα, ζητά μιαν εξαίρεση.
Δεν κάνει πια παζάρια, δεν εξετάζει χρώμα, δέρμα και αφή
δεν συζητά ηλικία, χρώμα δακρύων, επάγγελμα, θρησκεία.

Δεν απαιτεί πια, δεν αξιώνει, δεν έχει πλέον υπεροψία.
Σχεδόν ζητιάνος. Τι σχεδόν; Εκλιπαρεί έναν τελευταίο έρωτα, ζητιάνος,
επαίτης, για ένα κύκνειο θείο δώρο, πριν φύγει σαν το σκυλί.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Οι μέρες του ποιητή στη συγκεντρωτική έκδοση Πηγαίος κώδικας (2009) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Advertisements

Γιάννης Καρατζόγλου, Πλατεία Τιεν-αν-μεν

Πλατεία Τιεν-αν-μεν

[Ενότητα Διαβατήριος έρωτας]

Άλαλο παιδί αντίκρυ σ’ ένα γκρίζο τανκς μες στην υγρή πλατεία
ένα κανόνι απειλεί τα μάτια του
δυο βήματα δεξιά, το κανόνι ακολουθεί άλλο ένα βήμα αριστερά
η άδεια πλατεία παρατηρεί με τρόμο τα υγρά του μάτια
τον ήχο από τις ερπύστριες έτοιμες να το λιώσουν.

Κλέφτης τηλεθεατής από μια μαύρη Phillips
έριχνα κλεφτές ματιές στην Ιστορία
κι, ενόσω λιώναμε απ’ τη γλυκόζη των σωμάτων μας,
απορροφούσα τον μυροβόλο σου έρωτα
και του μικρού παιδιού την άλαλη ελευθερία.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Σε κατάσταση πολιορκίας στη συγκεντρωτική έκδοση Πηγαίος κώδικας (2009) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου: Παθαίνουν καρκίνο οι φράουλες;

Παθαίνουν καρκίνο οι φράουλες;

[Ενότητα Αποτελέσματα χρήσεως]

Φοβάται και τον ύπνο του. Μετά τα μεσάνυχτα ιδίως
τσιγάρα σέρτικα καπνίζει, στον σκληρό του δίσκο οχυρώνεται
δεν πίνει με κανέναν συντροφιά, δεν βαυκαλίζεται
τη λέξη καλοκαίρι εξοβέλισε, βροχές διαλέγει
πιέζει πλήκτρα για να τυπωθούν οράματα φυγής.

Θολώνουν το μυαλό του θέματα θεμελιώδη παιδιόθεν
όπως, παθαίνουνε καρκίνο οι φράουλες, ή ακόμα
τι είναι το τίποτα, ποιες είναι οι ορίζουσές του
η ποίηση μπορεί να το αποδώσει, τι θα γινόταν
αν νικητής ήτανε ο Δράμαλης στα Δερβενάκια;

Το κενό της εξουσίας που θα προκύψει τον ταράζει
λαμπάδες άφεγγες συλλέγει για τη λύπη του
φαρμακωμένος σατανάς το μέσα του εγείρεται
και ταξιδεύει συνεχώς στο παρελθόν του.

Η Κάσος η Κάρπαθος η Ίος η Σέριφος η Ανδαλουσία
η Καλημέρα το Γκαλιτσιανό το Μαρτάνο η Βούα το Περπινιάν
το Κιρκαγάτς η Μαγνησία το Αϊβαλί το Ακσάρι η Μόσχα
ο Αλή Ριζά, ταμίας στην Οθωμανική, ο διευθυντής Λουάρ
οι εξακόσιοι Κοέν του Μπίρκεναου

ώρες της ιστορίας που τον βασάνισαν, ώρες μικρές και μέγιστες
που έγιναν μυθιστορία, τον εμποτίζουν και τον ακουμπούν
ώσπου να γίνει ο ίδιος μια μικρή κόκκινη παράγραφος
υποσημείωση στείρου μελετητή στα μαρμαρένια αλώνια.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Οικογενειακή τραγωδία

Οικογενειακή τραγωδία

[Ενότητα Αποτελέσματα χρήσεως]

Τη χτύπησε αρρώστια ξαφνικά και το μυαλό της έφυγε στους κάμπους
κι η αγαπημένη άρχισε γράμματα να γράφει ατελείωτα στους γαλαξίες
να κλαιν σπαραχτικά οι λέξεις της βοριά να φυσάνε παγερό
νύχτα κλινήρης να εισβάλλει ο νους της στα βάραθρα της σκέψης της.

Ξοδεύει χρήματα σαν γέλια ηχηρά, εξαπατά εμπόρους λωποδύτες
τη νύχτα το άρρωστο μυαλό της ανοίγει χρωματιστές βιτρίνες
τα τζάμια σπάει κλέβει υφάσματα ταγέρ και τσάντες πολυεθνικές
τη μέρα που κοιμάται βλέπει όνειρα ληστείες πολυκαταστημάτων.

Χρεώνει κάρτες μυθικά ποσά να τον εκδικηθεί κλέβει τους κωδικούς του
παλιά χαρτονομίσματα συλλέγει κρύβεται σε δοκιμαστήρια ρούχων
πληρώνει με τεράστια κατάθλιψη μετρώντας την σε δάχτυλα χιλιάρικα
τράπεζες ξεγελά λογαριασμούς ανοίγει εξωφρενικούς και τους πουλάει.

Εκείνος σιωπηρά μετράει ενοχές και όλο δανείζεται να τις ξεπληρώσει
χαράματα διαβάζει τα σκονάκια της και οικτίρει το μέγα έλεός της
πίνει ωκεανούς τις τύψεις του που ανέραστη νεκρή τη μεταμόρφωσε
και υποφέρει μυστικά ώσπου να γίνουν και οι δυο το ίδιο χώμα.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Οι χίλιες μέρες

Οι χίλιες μέρες

[Ενότητα Αποτελέσματα χρήσεως]

Αναρωτιέται αν άξιζαν οι χίλιες μέρες οι άπληστες, τα τόσα ύστερα
χρόνια εκμηδένισης πουλώντας σπίτια κι αυτοκίνητα ξοφλώντας
χρέη επί χρεών, υπηρετώντας καταχθόνια αφεντικά, καλημερίζοντας
υποκριτές και δολοπλόκους και κρυψίνοες αγνώστους.

Και κάθε χρόνος άνανδρα να τον γδικιέται με νέες αρρώστιες
περιουσίες σε τομογράφους μικροσκόπια ηπατικές δοκιμασίες
νέες συμφορές να τον κυκλώνουν να τον πλαστογραφούνε τα παιδιά του
νύχτες να κοιμάται ζωσμένος ένα πουγκί μην του ληστέψουνε τον ύπνο.

Νόθα φιλιά το περιβάλλον του, μήνες να φέρνουν εποχές με ενοχές
ώρες χωρίς ψυχή – που στέρεψε, άχρηστες μέρες ανήκουστες
να αναρωτιέται πώς άντεξε, πώς ανεβαίνει ακόμη ο ήλιος κι η σελήνη
με μια γυναίκα δράκο θηρίο αρπακτικό μειοψηφία της ζωής του…

Τώρα πια ξέρει τι ξεπληρώνει: τις χίλιες μέρες που ανέπνεε ουράνια
αμαρτωλά αρώματα και νόμιζε πως θα ’ταν άσβεστα κι οι νύχτες αξημέρωτες.
Ένοχες μέρες ασημένιες νύχτες θριαμβικές πυρπολημένα χαράματα
που φύγανε αφήνοντας εκδίκηση κι αρές που πιάσανε, όπως πάντα
πιάνουνε οι δίκαιες κατάρες των προδομένων ερώτων.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Οι μέρες του ποιητή στη συγκεντρωτική έκδοση Πηγαίος κώδικας (2009) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Οι χήρες της Ιωνίας

Οι χήρες της Ιωνίας

[Ενότητα Αποτελέσματα χρήσεως]

Παππούδες δεν γνώρισα. Μόνο γιαγιάδες κάτι
γριές παράξενες εμπόλεμες δέσποινες μαυρομαντιλούσες
που δεν σηκώνανε παιχνίδια και τρενάκια σβούρες και γκαζιές
αρχαία μνημεία σκούνες γειτονιάς γερμένες βάρκες.

Θείους δεν γνώρισα παρά μονάχα θείες:
θεία Καλλιόπη Τασία Ευτυχία Μυρσάνθη Θέκλα και Ευγένα
οκτάγωνα ονόματα σε γειτονιές με νέα σπίτια πλινθόχτιστα
σπρωγμένες στα καράβια κρύβοντας μνήμες ανεπίστρεπτες
απ’ τις ελιές της Ιωνίας στα σκοτεινά αμπάρια.

Οι άντρες της οικογένειας φύγανε νωρίς στην απάνω πόλη
θανατική ποινή της Ιστορίας δέντρα γερά στους κεραυνούς
άντεξαν όσοι μπόρεσαν τα οικονομικά τους τερτίπια μέχρι το έλκος
το έμφραγμα του καιρού η καρδιά που έλιωσε να τους εγκαταλείψει.

Μετά μαζεύοντας οι χήρες της Ιωνίας σε φλύαρα τσάγια απογευματινά
και μουρμούριζαν λιόδεντρα συκιές βαμβακοκαλλιέργειες σαπούνια
εκκοκκιστήρια τραγούδια σε ήχο πλάγιο εκκλησίες της πατρίδας
πάντοτε εκεί, σε αυτοσχέδιες κλώστριες μπομπίνες χειροποίητες της μνήμης.

Ύστερα φύγανε κι αυτές όλες μαζί σαν του Αυγούστου την παρέα
ξόδια ταυτόχρονα απ’ το Σικάγο ως τη Βέροια, Νέα Σμύρνη, Ποδαράδες
για να βρεθούνε κάποτε στους αχανείς ελαιώνες της απάνω πόλης
να τραγουδάνε ασταμάτητα τζιβαέρια και μπουρνοβαλιές
χωρίς βασιβουζούκους τσέτες και προσφυγομάχους να τους χαλάν
τις μυστικές ερωτικές τους επισκέψεις στα γιαβρούμ της παρέας.

Εμείς υπάρχουμε ακόμα στις υπώρειες φυτεύοντας ελιές δικές μας
γεμάτες δάκο απ’ την αρχή ποτίζοντάς τες άκαρπες ελπίδες
μάταια παλεύοντας στο άγριο ρινγκ της νέας Ιστορίας.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Σκαλομαρία στη μνήμη στη συγκεντρωτική έκδοση Πηγαίος κώδικας (2009) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Οι καταιγίδες του τέλους

Οι καταιγίδες του τέλους

[Ενότητα Αποτελέσματα χρήσεως]

Εδώ δεν έχει, λεν, βαρύ χειμώνα, δεν ντύνονται, λέει, εδώ
με πανωφόρια οι καρδιές ζούνε χωρίς καλοριφέρ οι μοναχικοί διαβάτες
λίγοι στίχοι αργούν για να ανάψουν τις σκιές.

Όμως ο χειμώνας είναι ίδιος παντού. Ίδιος είναι
παντού ο χειμώνας. Παντού ο χειμώνας
είναι ίδιος. Ίδιος είναι ο χειμώνας παντού.
Και, τελικά, ίδιος παντού είναι ο χειμώνας.

Γι’ αυτό, στα ξένα όπως και στην πατρίδα, προετοιμάζομαι
βάζω διαφράγματα στις χαραμάδες του παρελθόντος
κοσμώ τους τοίχους με κάδρα επιφανών εγκληματιών
φωτογραφίες ηρώων κι αγωνιστών που στάθηκαν όρθιοι
συντονίζομαι μόνιμα με πειρατικούς σταθμούς
ράβω κουρτίνες πλένω δάπεδα βάφω φιμέ τα τζάμια

να οχυρώσω όπου γης τη μοναξιά
όταν θα μαίνονται οι καταιγίδες του τέλους.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Οι μέρες του ποιητή στη συγκεντρωτική έκδοση Πηγαίος κώδικας (2009) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Ο κλέφτης ποιητής

Ο κλέφτης ποιητής

[Ενότητα Αποτελέσματα χρήσεως]

Με νυχτοφάναρα και κατσαβίδια και γερμανικά κλειδιά, διαρρηγνύει ποιήματα
λέξεις των άλλων εκκωφαντικές, μηνύματα και ύφος αβρών αίλουρων ποιητών.
Εισέρχεται όταν κοιμούνται οι στίχοι τους, τους απαλλοτριώνει μαργαριτάρια
συνδυασμού νοημάτων, φθόγγων και ήχων ποιητικών, τα συμμαζεύει στο πουγκί
τα ανακατεύει τα χαράματα και βγάζει δικές του εβδομάδες και μήνες.

Ανακατεύει χρώμα με στίχους κι αλκοολούχες λέξεις, την αιθυλική του θλίψη
τόπους που έζησε στο παρελθόν, και προσπαθεί να ξαναδεί μες στην ομίχλη
όταν περνάνε τα μεσάνυχτα, συνδυάζει πρόσωπα κήπους σκάλες και σταθμούς
γιγαντοοθόνες στο μυαλό του προβάλλουν
ρίμες κι ακατονόμαστα συμπλέγματα ποιητικά
και το πρωί καταλήγει στην ασφάλεια ομολογώντας τη διαρκή του θλίψη.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Οι μέρες του ποιητή στη συγκεντρωτική έκδοση Πηγαίος κώδικας (2009) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Ο καθρέφτης

Ο καθρέφτης

[Ενότητα Αποτελέσματα χρήσεως]

Τον καθρέφτη όπως τον κοιτάζεις έτσι θα σε κοιτάξει
έλεγε πάντα η μάνα.

Κάθε πρωί απέναντί μου καθρεφτίζεται η τσακισμένη εικόνα μου
οι χαρακιές μου, οι νεκρώσεις κι οι σχισμές που τις γνωρίζω μία μία.
Κάθε τους ρήγμα ενεργό, κάθε όρυγμα κάθε φωλιά της λύπης
κάθε ένα γδάρσιμο τη μοναξιάς κάθε χαράκωμα του πόνου.
Τρώγλες που φώλιασαν πλούσιοι έρωτες φυτά οργανικά
λημέρια που τώρα κρύβονται ξεθωριασμένες μνήμες.
Φωλιές της αγωνίας του αύριο αυθαιρεσίες κρατούντων
μέτωπο σπαρμένο φθόνο φίλων αγνωμοσύνη κοντινών
υποκρισίες και διαβολές και προδοσίες οικείων.
Μάγουλα σκαμμένα με καταφύγια μιας άλλης ιστορίας
σπηλιές μιας μαραμένης επανάστασης που έλιωσε
στα αντερείσματα των χειλιών πριν χαμογελάσουν.

Εκθέτω αφειδώς κάθε πρωί τις ρωγμές των ρυτίδων μου
και περιμένω οι ουλές να μετασχηματιστούν σε δρόμους
σε ανωφέρειες στις δημοσιές και καρετέρες του ουρανού.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Ντούρλια

Ντούρλια

[Ενότητα Αποτελέσματα χρήσεως]

I

Πίσω απ’ της Ντούρλιας την κορφή έναν Απρίλη μήνα
ο Καρατάσιος με χωσιά χάλασε τον Σιαμπάν Γκέκα.

Από την Ντούρλια βίγλιζε προς την Ντοβρά ο Γκαρνέτας
κι η συμμορία του Ζλατάν του έκοψε κρυφά την καρωτίδα.

Κι εκεί στης Ντούρλιας τη σκιά ο Καπετάνιος Βόρας
σαν τα αρνιά έσφαξε «τους προύχοντες, τους πλουτοκράτες».

Δεκάδες χρόνια αργότερα, κάτω απ’ τον Ντότση λάκκο
γεμάτο οκάδες αίματα βαριά της Ιστορίας
ενώ κοιμόταν η βροχή, έκλεβα τα φιλιά σου.

Τώρα εκείνες τσ’ αγκαλιές κι εκείνη τη λατρεία
σαν το κεφάλι του Νουρή, σαν του Χατζηχειμώνα
η Ντούρλια μόν’ τα χαίρεται, η Ντούρλια τα θυμάται
κι ετούτοι εδώ οι στίχοι μου που λιώσαν σαν τα χιόνια.

II

Πίσω απ’ της Ντούρλιας την κορφή, αιώνες για αιώνες
για τις χωσιές θα μελετάν τον Αρναούτ Εφέντη
δεν θα μιλάν για τις κλεφτές, για τις κρυφές στιγμές μας
που σαν τα χιόνια λιώσανε, πετρώσαν σαν τα δέντρα.

III

Κι εγώ τις μπούλες σαν θωρώ κάθε Ψυχών Σαββάτο
βάζω στου Βάντση τον μυχό σαράντα πέντε λίρες
κι αυτός μου παίζει μες στ’ αυτί λυπητερούς ζουρνάδες
ώσπου να πέσω σαν ξερός τη μνήμη του να υφάνω
γύρω στις έξι το πρωί που τριγυρνάν μπουλούκια
στου λαναρά τους αργαλειούς τουλπάνια για να γίνουν
τα κρυφοδάκρυα να κρυφτούν που φύγαν σαν αιθέρας.

IV

Ανάθεμά σας, τρυφεροί και φοβεροί ζουρνάδες,
κάθε χρονιά τον Μάρτιο ψηλά στον Αϊ-Αντώνη
λυγίζει η ανάσα σας στης μνήμης τα χωράφια
φτηναίνουνε τα αχλάδια σας, γέρνουνε οι μουριές σας
γερνούν παπάδες ψέλνοντας σιγά το εν υψίστοις
και κάθε χρόνο μού στερούν κι ενός φιλιού κομμάτι
ώσπου η Ντούρλια να κρυφτεί πέρα στους πέρα κάμπους
κι εγώ μαζί της να χωθώ βαθιά στον Ντότση λάκκο.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Ο καιρός των ερώτων στη συγκεντρωτική έκδοση Πηγαίος κώδικας (2009) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Μοναχικός συλλέκτης

Μοναχικός συλλέκτης

[Ενότητα Αποτελέσματα χρήσεως]

Συλλέγει μπουκάλια με κρασί. Οίνους αίνους αιώνια σιωπηλούς
που ανοίγει σε οχληρές στιγμές, πλουσιοπάροχες σε λήθη
γεμάτες λάθη ιδιωτικά που στοίχειωσαν σαν σπίτια-ερειπιώνες
κι αφήσανε οπωροφόρες γεύσεις μακρινές από τρισάγιες πόρνες.

Οίνους αφθώδεις, χρώματα ροζέ, άκρως ερυθρές γουλιές
που καταπίνει μαζί με μνήμες οπτικές σε οθόνες πλάσματος λευκές
βλέποντας πάνω τους άχρονες φιγούρες να επιστρέφουν τη ζωή του
ανήμπορος να αναστήσει ιστούς και μέλη αλλοτινά οριστικώς χαμένα.

Κι αργά αποκοιμάται σ’ ένα σύννεφο αισθήσεων ψευδών
ψευδεπίγραφα περιβόλια περιστοιχίζουν τον σκοτεινό του ύπνο
όνειρα μπρούσκα ταλανίζουν το άμοιρο κρεβάτι ως τα χαράματα
μέχρι ο φελλός τους το φύλλο του να εξουδετερώσει ως το πρωί.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου: Μία φορά, σε κάθε ζωή

Μία φορά, σε κάθε ζωή

[Ενότητα Κατάθεσις προθεσμίας]

Μία φορά μες στη ζωή, σε κάθε ζωή, μονάχα μία
η φοβερή στιγμή του ερχομού, ο πρώτος λόγος
η τρυφερή της εφηβείας αυγή, η εφεύρεση του κόσμου
το πρώτο φιλί, το πρώτο σπίτι, το πρώτο αφεντικό
και η σκοπιά δύο με τέσσερις στους ποταμούς της νύχτας.

Μία φορά μονάχα στη ζωή θα ’ρθει ένα πάθος εξολκέας
να κάνει αίμα την αναπνοή και μουσική τη δύση
τα καλοκαίρια ερμαφρόδιτα στου πόνου τα σκληρά πουκάμισα
θα ’ρθει σαν τον αετό ο ένας έρως ξάφνου απ’ τα πέρα μέρη
ο άπαξ, ο μοναδικός, θ’ αφήσει στην ψυχή εγκοπές ως το τέλος.

Μονάχα μία φορά, σε κάθε ζωή, θα ’ρθει η ευκαιρία
του κτίζειν και ανοικοδομείν στα πέλματα του ουρανού
η θέα της εξουσίας, η μάχη της χαράς, το πέταγμα προς τα άνω.

Και μία φορά, μία πάλι μονάχα, νύχτα που φεύγεις
μ’ ένα μικρό τίναγμα του ονείρου, πέταγμα στη σιωπή.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Οι μέρες του ποιητή στη συγκεντρωτική έκδοση Πηγαίος κώδικας (2009) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Μια γκρίζα ζωή κοιμάται

Μια γκρίζα ζωή κοιμάται

[Ενότητα Κατάθεσις προθεσμίας]

Έφτασε η ώρα για το μηδενικό καλοκαίρι
που ο ήλιος σηκώνεται, βρέχει παντού την ευωδία του
βαρκούλες αντιστέκονται στα δροσερά μελτέμια, κι όμως
τίποτα δεν συμβαίνει.

Θέλω να πω, όχι πως δεν ξεχειλίζει καλοκαιρινή ευδία
όχι πως ξέφρενα κορμιά δεν σαλαγάν στις άμμους
ή ότι πάψανε να ευωδιάζουν κάθε νύχτα σαν άγιοι Χριστιανών

αλλά να, δεν το περίμενα ποτέ, τον Αύγουστο του ’65
ένα πουλάρι αδίστακτο στα δεκαοκτώ, ότι θα ’ρχόταν
χαμένοι Αύγουστοι, χαμένες μέρες, μηδενικές και τιποτένιες
και θα περνούσαν έτσι, ανέραστα και χάρτινα και μουλωχτά
σαν του Αυγούστου τα φεγγάρια μες στα σύννεφα.

Θέλω να πω, πενήντα τόσα χρόνια τώρα πίσω
μέρες και νύχτες ποτίστηκα τους πόθους των χρωμάτων
και, τώρα, η γκρίζα μου ζωή κοιμάται.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Οι μέρες του ποιητή στη συγκεντρωτική έκδοση Πηγαίος κώδικας (2009) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου

Γιάννης Καρατζόγλου, Μέμψις αστόργου δωρεάς

Μέμψις αστόργου δωρεάς

[Ενότητα Διαβατήριος έρωτας]

Μου κληροδότησες μία τεράστια περιουσία:
σαράντα στρέμματα φιλιά, χιλιάδες χρεόγραφα αγγίγματα σφιχτά
το ήμισυ εξ αδιαιρέτου του κορμιού σου που ξόδεψα το αίμα μου
για να αποκτήσω εξ ολοκλήρου
σπίτια κρυφά για δίωρη ιερή φιλοξενία
τόπους έξοχα θαλασσινούς κι απόμακρα βουνίσιους
κουβέρτες τυλιγμένοι εκεί σφιχτά στον ιστιοπλοϊκό
ή στις πρωτεύουσες του κόσμου ενώ γεννιόταν η ιστορία
και στο γραφείο ώρες ατέλειωτες κλειστά τα φώτα τα τηλέφωνα
για μια στιγμή χαμένος αν δεν γνώριζα πού είσαι.

Αυτή λοιπόν τη δωρεά ζωής τώρα την αποκρούω.
Άστοργα μου την έδωσες, στοργικά σ’ τη γυρίζω πίσω.
Μέμφομαι τα όσα ζήσαμε άπαξ: Άδικα μου τα έκλεψες
γιατί δεν είχες πίστη και ελπίδα και υπομονή

κι ακόμα γιατί δεν καλύπτει αυτή σου η δωρεά τη νόμιμη μοίρα μας
που ήταν γραμμένο να είναι άλλη απ’ αυτή που παίχτηκε
την παράνομη την ασυνεχή την πεπερασμένη την παροξυντική.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006) του Γιάννη Καρατζόγλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Καρατζόγλου