Τάκης Βαρβιτσιώτης, Μέσα από το φέγγος των λέξεων

Μέσα από το φέγγος των λέξεων

Μέσ’ απ’ το φέγγος των λέξεων
Ή μέσα από ένα πένθος
Που δεν έχει ουρανό
Οι ποιητές μεταναστεύουν
Σε μιαν άλλη σιωπή
Όπου στραφτοκοπούν
Χιλιάδες άσπιλες ψυχές
Χιλιάδες γαμήλια
Δαχτυλίδια

Από τη συλλογή Οι δρόμοι του ουρανού (2006) του Τάκη Βαρβιτσιώτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάκης Βαρβιτσιώτης

Τάκης Βαρβιτσιώτης, Ωσαννά

Ωσαννά

Μαύροι κύκλοι
Κόκκινοι
Πράσινοι κύκλοι
Κίτρινοι γαλάζιοι
Πάνω στο έδαφος
Κι ένα άστρο σχεδόν νεκρό
Με λίγο φως ακόμα
Που του έχει απομείνει
Τίποτ’ άλλο τίποτ’ άλλο
Όλα έχουν χαθεί

Μια κλίμακα μονάχα αιωρούμενη
Μια εξαρθρωμένη μουσική
Και κάποια ίχνη
Από φωνές επουράνιες
Ωσαννά
Εν τοις υψίστοις

Από τη συλλογή Οι δρόμοι του ουρανού (2006) του Τάκη Βαρβιτσιώτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάκης Βαρβιτσιώτης

Χρίστος Λάσκαρης, Ο περιπατητής του δειλινού

Μάνος Λοΐζος & Γιάννης Νεγρεπόντης, Δειλινό
(τραγούδι: Κώστας Θωμαΐδης / δίσκος: Κάτω από ένα κουνουπίδι (1995))

Ο περιπατητής του δειλινού

Περιπατητή πού πηγαίνεις προς το δειλινό,
πού φεύγοντας την πόλη χάνεσαι τις Κυριακές
σ’ ερημικά προάστια,
ψυχή πού αφουγκράζεσαι
κράτα το βήμα σου
και μην απομακρύνεσαι τόσο.
Σκέψου σε λίγο το γυρισμό.

Γιατί κανείς την πόλη δεν ξεφεύγει.
Όλοι επιστρέφουμε μπροστά σε κάποια μηχανή
και με μια μουσική
θαμμένη στην καρδιά μας,
σπρώχνουμε τον βδομαδιάτικο καιρό
κοιτώντας κάποτε απ’ το παράθυρο.
Κι όταν φτάνει η ώρα η δειλινή
που σταματούν τα κουρασμένα πλήκτρα
και η δακτυλογράφος σηκώνεται,
όλοι τραβιόμαστε προς την έξοδο.
Χωμένοι βαθιά στο θόρυβο,
καθένας
μ’ έναν ίσκιο πλάι του,
πηγαίνει.

Από τη συλλογή Απόγευμα προς βράδυ (2006) του Χρίστου Λάσκαρη

Χρίστος Λάσκαρης, Μην ψάχνεις στα λεξικά

Μην ψάχνεις στα λεξικά

Μια λέξη,
αλλά ποια;
Αυτή το ποίημα
θα το έκανε ν’ ανθίσει.
Όμως, ποια;

Αν έκανες ησυχία
και έσκυβες να το αφουγκραστείς,
μπορεί και να την άκουγες.

Από τη συλλογή Απόγευμα προς βράδυ (2006) του Χρίστου Λάσκαρη

Χρίστος Λάσκαρης, Άπνοια

Άπνοια

Η άπνοια
είναι μια λέξη τρομερή.
Φοβίζει τα καράβια
και ρίχνει σε μελαγχολία το παιδί
που το χαρταετό του να σηκώσει δε μπορεί
και κλαίει.
Μια λέξη
που δυσκολεύει την αναπνοή
και απειλεί με θάνατο.
Που τον πνιγμό της
μόνο το αθώο ψάρι ζει
κι ο ποιητής∙
το πιο συχνό της θύμα.

Από τη συλλογή Απόγευμα προς βράδυ (2006) του Χρίστου Λάσκαρη

Χρίστος Λάσκαρης, Χαμένη οριστικά

Χαμένη οριστικά

Τι μπορεί να την ξαναφέρει.
Ούτε ο άνεμος
ούτε τα όνειρα.

Δεν θα ξαναπερπατήσει μες στα ποιήματα.
Κι οι στίχοι θα συνεχίζουν να χτυπιούνται άδειοι.

Από τη συλλογή Απόγευμα προς βράδυ (2006) του Χρίστου Λάσκαρη

Χρίστος Λάσκαρης, Για σένα γράφω

Για σένα γράφω

Μόνο για σένα γράφω.
Ποιος άλλος θα ένιωθε αυτούς τους στίχους.
Εσύ με την κοφτερή μοναξιά,
μπορείς μέσα τους να αισθανθείς
το παιδικό μας γέλιο ή το παράπονο
την πληγή
που κανένας καιρός δεν κλείνει.
Μόνο εσύ μου μοιάζεις.
Πιάνεσαι σαν το πουλί στα ξόβεργα
και σπαρταράς.
Για σένα γράφω.
Αν απουσίαζες
δεν θα υπήρχα.
Όσο ζεις
δε μ’ αφήνεις να πεθάνω.
Ξυπνάω το πρωί
και σ’ ακούω μέσα μου ν’ αναστενάζεις
με το ίδιο πάθος.
Ξυπνάω το πρωί
και είμαι ό,τι είσαι:
ένας καημός,
ή ένα ξεχασμένο τραγούδι.

Από τη συλλογή Απόγευμα προς βράδυ (2006) του Χρίστου Λάσκαρη

Χρίστος Λάσκαρης, Βραδιάζει στην άδεια του κάμαρη

Βραδιάζει στην άδεια του κάμαρη

Τους ποιητές, σκέφτεται,
καθώς ακούει να φτάνουν ως εδώ
μες στη μονήρη του κάμαρη,
οι γόοι τους.

Ανάμεσά τους,
οι πιο αγαπημένοι του

όπως
ο Κ. Π. Καβάφης,
που βλέποντας τα άθλια γηρατειά του,
δεν έχει εγκαρτέρηση καμιά
κι εκλιπαρεί την Ποίηση
τα φάρμακά της να του φέρει…

ή,
ο Κώστας Καρυωτάκης,
που αλυχτάει
μες στην απομόνωσή του αβοήθητος:
«δεν είναι πια τραγούδι αυτό,
δεν είναι αχός ανθρώπινος…»

κι από τα βάθη η Σαπφώ όλο παράπονο:
«κι αν το φεγγάρι έγειρε,
βασίλεψε κι η πούλια,
είναι μεσάνυχτα –
περνά περνά η ώρα
κι εγώ κοιμάμαι μόνη.»

Αύγουστος 1997-Νοέμβριος 2003

Από τη συλλογή Απόγευμα προς βράδυ (2006) του Χρίστου Λάσκαρη

Θανάσης Φωτιάδης: Ήθελε να γνωρίσει Ποιητή!

Θανάσης Φωτιάδης: Ήθελε να γνωρίσει Ποιητή!

Από μικρός, πριν έρθουν στην πρωτεύουσα,
ότι άρχισαν στο σχολειό λογοτεχνία,
του ήταν όνειρο γλυκό, ιδανικό,
να γνωρίσει ένα ζωντανό Ποιητή!
Μετά ήρθαν πόλεμοι, κατοχές, ανατροπές και άλλα,
και τ’ όνειρο καθυστερούσε.
Ώσπου ο πατέρας του —γνωστός κολλυβιστής—
αγόρασε ένα ρετιρέ στα Εξάρχεια,
και μείναν όλοι.

Ήθελε να γνωρίσει Ποιητή…
Του δώσαν απ’ το Υπουργείο τη διεύθυνση
του Μεγάλου Μεγάρου Διανοουμένων (ΜΜΔ).

Μπήκε στα μάρμαρα και στα γυαλιά και στα χαλιά
και προχωρούσε σύμφωνα με τα βέλη :
Προς Πεζογράφους — αυτός αριστερά : Προς Ποιητάς. ->
Προς Κλασικούς — αυτός αριστερά : Προς σύγχρονους. ->
Προς Επικούς — αυτός αριστερά : Προς Λυρικούς. ->
Προς Ομοιοκατάληκτους — αυτός αριστερά : Προς Ελευθεροστίχους. ->
Προς Συμφωνούντας — αυτός αριστερά : Προς Διαφωνούντας … ->
Άνοιξε μ’ ανείπωτη χαρά την πόρτα
και βρέθηκε αναπάντεχα στο δρόμο!

Από την ανθολογία Ποίηση για την ποίηση (εκδ. Καστανιώτη, 2006)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θανάσης Φωτιάδης

Γιώργος Αλισάνογλου, Η ζωγραφιά

Η ζωγραφιά

Πάντα στο ίδιο μέρος
στο ίδιο μέρος σε συναντώ–
γωνία Παύλου Μελά και Ομονοίας
Να περιμένεις στον πολύ ήλιο
με μια πελώρια ζωγραφιά στον ώμο
σαν πόλη
Οι τοίχοι της ασβεστωμένοι πολλάκις
και πάνω τους δαχτυλιές
από φθαρμένη νύχτα και τυπογραφείο
κι η ζωή σου ν’ αργοσαλεύει
λίγο παρακεί σαν σημαία
Λέγε∙ Λέγε–
ποιανής πόλης σημαία είσαι
και πόσος θάνατος σε βρήκε;

Από τη συλλογή ακάνθινη πόλη (2006) του Γιώργου Αλισάνογλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Αλισάνογλου

Γιώργος Αλισάνογλου, Ορφάνια

Ορφάνια

Τα περάσματα των δρόμων
που αγάπησα∙
οδυνηρά–
η βλάστηση και οι κήποι
γίνανε πολυκατοικίες και λησμονιά
στοιβαγμένες οι άλλοτε
μεγάλες Ιδέες
σε αυταπάτες
–καταχωνιασμένες δυο μέτρα κάτω
από λάδια και μπετό–
και οι ήρωες των βιβλίων μου
δέντρα στις λεωφόρους
ευτυχώς-ευτυχώς αειθαλή
ο Αναγνωστάκης – ο Χειμωνάς
ο Ασλάνογλου – ο Καρούζος
Πολλή Άνοιξη πέρασε από τότε
κι έχω χρέος να μιλήσω–
μα δεν ξέρω πού∙
πού να εμπιστευθώ
την αλήθεια τους

Από τη συλλογή ακάνθινη πόλη (2006) του Γιώργου Αλισάνογλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Αλισάνογλου

Γιώργος Αλισάνογλου, Ακάνθινη πόλη

Ακάνθινη πόλη

Η πόλη που διέσχιζε τις πόλεις σαν έπεφτε η νύχτα
περπάταγε αργά – στις μύτες των σπιτιών της με πέλμα γυμνό
η απελπισία της φωταγωγούσε τον ουρανό αστερόεντα τόξα
και στην πλατεία της βρισκόμουν κι εγώ σαν άγαλμα πασαλειμμένο με ποτάσα

όλο και πηγαίναμε προχωρώντας πλάι πλάι με τα ταξιδιωτικά περιστέρια
οι άνεμοι μας έστελναν τα εφεδρικά τους φιλιά και τις πλάγιες σημασίες τους

έψαχνε η πόλη την κεφαλαιώδη –τη μοναδική συνάντηση της ύπαρξής της–
κι εγώ μαζί της
κάποια νυχτιά –σ’ ένα βράχο έξω απ’ τη Σύρο θυμάμαι–
μας αποκαλύφθηκε μια θεά (ή θέα) με ό,τι πιο γήινο διαθέτει
η Αφροδίτη μισόγυμνη στο βραχάκι κι εκτεθειμένη σαν γένεση
να προσπαθεί να υπερασπισθεί τον Αινεία –τον γιο που είχε αποκτήσει
από έναν τσοπάνο–
και γύρω της ένα ολόκληρο κοπάδι πρόβατα και κατσίκες και χλόη πολλή

ο τσοπάνος πλάι –στα πενήντα μέτρα–
σ’ έναν άλλο βράχο μες στο βαθύ κύμα –και κρεμασμένος
απαγχονισμένος απ’ την αγριελιά που βρίσκονταν γυρτή
τόσο σκληρός και συνάμα ωραίος–
και γύρω του και από κάτω αγκάθια – πυκνά αβυσσαλέα αγκάθια∙ βαθιά
στα πλάγια ενός όντος

τα μάτια του ορθάνοιχτα και να στραφταλίζουν ένα φέγγος απόκοσμο
μου ’ριξε μια ματιά δυνατή γεμάτη κατανόηση σα να ήξερε–
Κι εσύ άγαλμα είσαι στην πόλη σου!

Από τη συλλογή ακάνθινη πόλη (2006) του Γιώργου Αλισάνογλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Αλισάνογλου

Γιώργος Αλισάνογλου, Ο ποιητής Τσελάν

Ο ποιητής Τσελάν

Σ’ ένα από κείνα
τ’ ακατοίκητα σπίτια
κάποιοι φαίνεται να διασκεδάζουν
Είναι το σπίτι
που κάποτε ο ποιητής Τσελάν
διέπραξε φονικό—
Αυτομόλησαν οι διακορεύσεις∙
κίτρινη ομίχλη τα χρόνια
που ήρθαν
Χτύπησαν λάθος πόρτα
οι προφήτες
Ο δολοφόνος γύρισε
στον τόπο του εγκλήματος
και οι νεκροί-υπνοβάτες
συμφιλιώθηκαν
με παρελθόν και με θάνατο
που απόψε
τους εκτέλεσε
για δεύτερη φορά

Από τη συλλογή ακάνθινη πόλη (2006) του Γιώργου Αλισάνογλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Αλισάνογλου

Γιώργος Αλισάνογλου: Ό,τι υπήρξαμε

Ό,τι υπήρξαμε

Ό,τι υπήρξαμε–
κρυμμένοι
πριν το φως
Αφουγκραζόμενοι παράξενες
αισθήσεις κατάσαρκα–
Αντηχούσε το αδιέξοδο
πίσω από εικόνες
που ακόμα δεν είχαμε πλάσει–
Μονάχα την ώρα
που θα βγαίναμε στο φως
θα αποκαλύπτονταν η κάθετη συνήθεια
του είμαστε
Μα οι ώρες ήρθαν ανάποδα–
εικόνες ποτέ δεν είδαμε
μόνο στο βάθος ίχνη πρωτόγονου φωτός
παραμένοντες οριζοντιωμένοι–

δεν αναγνώρισε κανείς τον άλλον
μες στο σκοτάδι–
δεν γεύτηκε το νόστιμον ήμαρ
αγγιζόμασταν γλώσσα γλώσσα
Όπως νεκροί με νεκρούς

Από τη συλλογή ακάνθινη πόλη (2006) του Γιώργου Αλισάνογλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Αλισάνογλου

Γιώργος Αλισάνογλου, Μνημολόγιον

Μνημολόγιον

Το ταξίδι ένα τάμα μοναχό για το όνειρο
η θάλασσα που σκόρπισε αναίτια
το αίμα της στο θάμπος
Πόσο κρατάει το ταξίδι;
«Όσο το θάμπος»
Χαϊδεύοντας τους άγνωστους νεκρούς
τα ονειρώδη αφροδίσια σώματα
στα παγερά σου κύματα
Ένα βλεφάρισμα
απ’ τον αφύλαχτο αέρα
τρελαίνεται το φως κι ανθίζει
μνήμη
Πώς να υπολογίσεις
εν προόδω
την απόσταση ως το σκοτάδι;

Από τη συλλογή ακάνθινη πόλη (2006) του Γιώργου Αλισάνογλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Αλισάνογλου

Χαρά Χρηστάρα, Το χάσμα

Το χάσμα

Στη Ρούλα Αλαβέρα

Φυγόκεντρες δυνάμεις ψυχορραγούν
στο αντίκρισμα του τείχους
που έκλεισε όλη τη θέα

Κυκλοτερές σαν σφαδαγμός
το πέταγμα μικρού εντόμου

Υπόγειο χάσμα σκοτεινό
προσφέρεται άνοιγμα μοναδικό
να με φιλοξενήσει

Η ώρα της αποδοκιμασίας
σημαίνει για τα γύρω τεκταινόμενα

Κρυφές κάμερες
αστυνομεύουν κράτη και υπολήψεις

Κλειδώνουν τα στόματα
τα σώματα σωπαίνουν

Μειλίχιος παρουσιαστής της τηλεόρασης
κατευνάζει τις αντιδράσεις

Αδύνατο να γεμίσουν τα πνευμόνια αέρα
μέσα στον υγρό μου τάφο

Κι άγνωστο πότε
θα λαμπαδιάσει πάλι η ανθρωπότητα
στους ήχους προσκλητήριου
ορμητικού κι ολόφρεσκου

Σκοντάφτω, γλιστρώ,
κατρακυλώ

και περιμένω

Από τη συλλογή Το χάσμα (2006) της Χαράς Χρηστάρα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χαρά Χρηστάρα

Χαρά Χρηστάρα, Μ’ όλες τις λέξεις

Μ’ όλες τις λέξεις

Λαμπερές οι ακτίνες
του γιγάντιου αδάμαντα

Μπορεί να χαράξει
και την κρύα πέτρα
να σμιλέψει μια μορφή
απ’ τα αρχαία χρόνια
μ’ όλες τις λέξεις
που μας έχει αυτή αφήσει
κληρονομιά ανεκτίμητη

Μετέωρη να την εκτοξεύσουμε στο διάστημα
να περιφέρεται στο κενό αέρος
ώσπου ίσως κάποιον άλλον κόσμο
να εγγίσει με το μήνυμά της
σαν κάλεσμα, έμπνευση, μαρτυρία

Κι ύστερα να επιστρέψει
με δίσκο φωτεινό
σταλμένο από τους ξένους
μαζί με μιαν απόκρυφη απάντηση
που πρέπει μυστικά οι σοφοί μας
να διαβάσουν

Μήπως κι έτσι
μία νέα σελίδα ιστορίας γυρίσει
κι αναταράξει τα νερά
στον χαλασμένο κόσμο μας

Από τη συλλογή Το χάσμα (2006) της Χαράς Χρηστάρα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χαρά Χρηστάρα