Χλόη Κουτσουμπέλη, Το κουτσό

Το κουτσό

Θα παίξουμε κουτσό
είπε η Μαρία στον Μανώλη
κι όποιος νικήσει
θα δείξει στον άλλο την πληγή του.
Ύστερα παντρεύτηκαν.
Η Μαρία φορούσε νυφικό από βροχή
κι η εκκλησία ήταν από λάσπη.
Πάνω στο κλαδί ενός δέντρου
δυο περιστέρια από στάχτη
κουνούσαν λυπημένα το κεφάλι
για τα ανθρώπινα μάταια παιχνίδια.

Από τη συλλογή Η Λίμνη, ο Κήπος και η Απώλεια (2006) της Χλόης Κουτσουμπέλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χλόη Κουτσουμπέλη

Advertisements

Χλόη Κουτσουμπέλη, Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα

Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα

Ένα βρεγμένο φεγγάρι στάζει σιωπή
ο αυτοκράτορας φοράει καινούρια ρούχα
ντύνεται γυμνός τη μοναξιά του.

Από τη συλλογή Η Λίμνη, ο Κήπος και η Απώλεια (2006) της Χλόης Κουτσουμπέλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χλόη Κουτσουμπέλη

Χλόη Κουτσουμπέλη, Πίτερ Παν

Πίτερ Παν

Πέτα μαζί μου μες στη νύχτα
κορίτσι από δαντέλα,
πάμε στη χώρα του Ποτέ
να βρούμε τα παιδιά που χάθηκαν
κι εκείνα τα άλλα,
που πονάει τόσο να τα βρούμε.
Στη χώρα του Ποτέ Ξανά
τα παιδιά δεν μεγαλώνουν,
ντύνονται Ινδιάνοι,
και χορεύουν γύρω απ’ την πληγή.
Στη χώρα του Ποτέ Χωρίς
τα παιδιά δεν έχουν μαμά,
ρίχνουν στις φλέβες τους χρυσόσκονη
για να πετούν και να ξεχνούν.
Έλα μαζί μου Γουέντι των δακρύων,
(γι’ αυτό άλλωστε σε επέλεξα,
είσαι επίτιμος δοκιμαστής δακρύων,
ξέρεις τη γεύση και το χρώμα τους
και την παράξενη οσμή της νοσταλγίας),
σου υπόσχομαι λευκό ατόφιο πόνο,
υπόσχομαι να σε εγκαταλείψω
να πετάς μόνη με την λευκή σου νυχτικιά
πάνω από το παλιό ρολόι του Λονδίνου,
(οι δείκτες του έχουν για πάντα σταματήσει
την ώρα που η μαμά εγκατέλειψε το σπίτι),
μα για αντάλλαγμα
θα σου χαρίσω ένα ποίημα
από χρυσόσκονη και αίμα
και βραδινό αεράκι του Λονδίνου.

Από τη συλλογή Η Λίμνη, ο Κήπος και η Απώλεια (2006) της Χλόης Κουτσουμπέλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χλόη Κουτσουμπέλη

Χλόη Κουτσουμπέλη, Ο άγγελός μου είναι λυπημένος

Ο άγγελός μου είναι λυπημένος

Ο άγγελός μου είναι λυπημένος.
Δεν έχει σάρκα, δεν ποθεί,
καίγεται, μα δεν λιώνει.
Όταν ακούει τη λέξη «σ’ αγαπώ»
χαϊδεύει την πληγή ανάμεσα στα πόδια του
και κλαίει.

Δεν ξέρω γιατί ο άγγελός μου είναι λυπημένος.
Σκεπάζει όλη μέρα τους καθρέφτες με σεντόνια
και παίζει σκάκι με πιόνια από πάγο.

Ο άγγελός μου ζει σε χώρα παγωμένη.
Όταν βήχει,
φτύνει αίμα στις παλάμες.
Το αίμα του αγγέλου μου
είναι από χιόνι,
ζει σε φιλιά από χείλη πάντα ανέγγιχτα,
ζει μες σε δάκρυα που ποτέ τους δεν κυλήσαν.

Ο άγγελός μου είναι παλιός.
Τις νύχτες μου με χάιδευε κρυφά.
Τα δάχτυλά του από μετάξι.
Ύστερα έγινε απουσία.
Κι αυτός.

Ο άγγελός μου φταίει, ξέρετε.
Που δεν αγάπησα ποτέ κανένα, εννοώ.
Θέλω να πω ότι πάντα έμπαινε
ανάμεσα σε μένα και στους άλλους
κι όριζε απόλυτα εκείνη την υγρή πτυχή
ανάμεσα στην επαφή και στο ανέφικτο.

Ο άγγελός μου θυμίζει τη μαμά μου.
Κάθε βράδυ κι αυτός
γλυκά με νανουρίζει
και μετά με ξαπλώνει τρυφερά
στη ματωμένη κούνια μου.

«Κοιμήσου.»

Από τη συλλογή Η Λίμνη, ο Κήπος και η Απώλεια (2006) της Χλόης Κουτσουμπέλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χλόη Κουτσουμπέλη

Χλόη Κουτσουμπέλη, Μαμά από ζυμάρι

Μαμά από ζυμάρι

Η μαμά μου ήταν μαλακή.
Βούλιαζα μέσα και χανόμουν.
Με χάιδευε στο μέτωπο.
Μύριζε γάλα και μαλακή βροχή.
Όταν κοιμάμαι μέσα σου,
αλλάζεις και φουσκώνεις
κι εγώ πάλι παιδί,
βάζω το δάχτυλο στο στόμα
και σφίγγω το πάνινο αρκουδάκι μου.

Από τη συλλογή Η Λίμνη, ο Κήπος και η Απώλεια (2006) της Χλόης Κουτσουμπέλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χλόη Κουτσουμπέλη

Χλόη Κουτσουμπέλη, Ιφιγένεια

Ιφιγένεια

Σωπαίνεις.
Σε λευκό μανδύα τυλιγμένος
μου διδάσκεις πόνο και ηδονή.
Τεράστιος ορθώνεται, πατέρα,
ο ίσκιος σου επάνω απ’ το βωμό.
Εραστής και ξένος
ο αγαπημένος δήμιος.
Βλέπεις, οι σκοπιμότητες.
Το διαζύγιο, ο ούριος άνεμος,
τα πλοία που δεν έφυγαν ποτέ
για την χαμένη Τροία,
ο χρόνος που σταμάτησε,
ο θάνατος που με νυμφεύεται
αντί του Αχιλλέα.
Κόκκινος ο μανδύας σου από αίμα.
Κι εσύ φοράς το μαύρο σου καπέλο
στρίβεις ατάραχος το πόμολο της πόρτας.

Το μόνο που χρειαζότανε ήτανε μία θυσία.

Από τη συλλογή Η Λίμνη, ο Κήπος και η Απώλεια (2006) της Χλόης Κουτσουμπέλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χλόη Κουτσουμπέλη

Χλόη Κουτσουμπέλη, Γυναίκα-ψάρι

Γυναίκα-ψάρι

Στιλπνή είμαι, ασημένια,
ψάρι είμαι, ξεγλιστρώ.
Χάνομαι, χύνομαι,
ρέω, διαφεύγω.
Μόνο γυναίκα αν ήμουν,
αρχέγονη, μυστική,
πήλινη,
διονυσιακή,
κοχύλι,
γονιμότητα,
αγγείο και ηχείο,
αν ήμουν.
Όμως ούτε γυναίκα είμαι ούτε ψάρι
μα και τα δύο μαζί.
Και δεν είναι μόνο δική μου αυτή η ιστορία.
Είναι κι η ιστορία της γυναίκας-σταγόνας και της γυναίκας-χιονιού
της γυναίκας-σαύρας και της γυναίκας-αετού
μα και της Μαίρης, της Άννας,
της Ελένης, της Φρίντας,
της Σύλβιας, της Ιωάννας
και όλων των άλλων γυναικών
αθόρυβα αφήνουν πίσω τους τα χνάρια
από μικρά παπούτσια
που γρήγορα εξαερώνονται στον χρόνο.
Είμαι γυναίκα-ψάρι.
Όταν πεθάνω, θα γίνω μόνο ψάρι.
Θα κολυμπώ στ’ αστέρια.

Από τη συλλογή Η Λίμνη, ο Κήπος και η Απώλεια (2006) της Χλόης Κουτσουμπέλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χλόη Κουτσουμπέλη

Χλόη Κουτσουμπέλη, Άντρας από μετάξι

Άντρας από μετάξι

Κόκκινος από αίμα
πορφυρός σαν επιθυμία
γυαλιστερός σαν παραίτηση
σκίζεται αθόρυβα όπως η καρδιά
βαθαίνει όταν τον φορώ
κυματίζει όταν ψιθυρίζω
γίνεται κόκκινο ρούμι,
φωνή,
ιπτάμενο μεταξωτό χαλί θάνατος
να με παίρνει για πάντα μακριά.

Από τη συλλογή Η Λίμνη, ο Κήπος και η Απώλεια (2006) της Χλόης Κουτσουμπέλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χλόη Κουτσουμπέλη

Ανδρέας Λίτος, Χρωματιστές χειρονομίες

Χρωματιστές χειρονομίες

Χαρά του καφέ μετά τον ιερό μεσημεριάτικο ύπνο
στο δροσερό απόμερο ακρογιάλι…
Μα τι χαρά εκείνη της αίσθησης του επερχόμενου
και πολλή μαγεία υποσχόμενου ποιήματος,
καθώς τη συνοδεύει η βελούδινη μελωδία
του όμποε με την ορχήστρα εγχόρδων!
Ηχητικός πίνακας με φτερουγίζουσες μέλισσες,
αστεράκια και πνέοντα πολύεδρα κρύσταλλα.
Χρωματιστές χειρονομίες της ροής
της βιωμένης πραγματικότητας.

Από τη συλλογή Φωτός Κάλλος (2006) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Χορός χαράς

Χορός χαράς

Χορός χαράς κραυγή, κρουνός ουράνιος.
Το κορμί δονείται στον ήχο.
Και στις πλατιές ανταύγειές του.
Μέσα στο σώμα η ψυχή προστάζει κι αιωρείται.
Της ύπαρξης η μνήμη λαμπαδιάζει στο εκκρεμές της μελωδίας.
Το άλμα τολμάς της αφθαρσίας, αυγερινά φιλιά στα μάτια φτερουγίζουν.
Μιας άλλης βιοτής η αγάπη σε ποθεί.
Ανάσα αναστάσιμη σε θέλει!
Στίλβη των οφθαλμών.

Από τη συλλογή Φωτός Κάλλος (2006) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Χίλιες μυρωδιές

Χίλιες μυρωδιές

Ο εραστής των αρωμάτων τρελάθηκε μέσα στις θεσπέσιες οσμές
και καθώς μυρίζει τις πνευματικές ανακλάσεις τους,
ονειρεύεται τα ευωδιαστά χόρτα της αγάπης.
Το κέδρο και τον πεύκο,
το μοσχοθυμίαμα του Αγιονόρους
και το τίμιο λαδάκι του φτωχού,
πασπαλισμένη πεθυμιά με ρίγανη στη άοσμη ξενιτιά
και το αχνιστό ψωμί από την πινακωτή.
Παρέκει ο μόσχος ο μάγκας να μασουλάει αργά-αργά
τον μακρόσυρτο χρόνο του.
Στο παζάρι το πολύβουο, χόρταση οι χίλιες μυρωδιές
για τον φτωχό, τον νοσταλγό, τον νοικοκύρη.

Από τη συλλογή Φωτός Κάλλος (2006) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Φέτες του ουρανού

Φέτες του ουρανού

Κυματίζω την ψυχή μου
πάνω στους ιστούς των ιδεών
και τη ζωή μου βορά στη νοσταλγία
για το εδώ που ταξιδεύει στο πιο πέρα∙
στην έσχατη Αγάπη,
που με όμμα καθαρό προσκαλεί
την εικόνα και το κάλλος,
ώσπερ αίνιγμα και ώσπερ καθρέπτης.
Ο λόγος μου λιγότεκνος,
εύκαρπος με σημαίες ευκαιρίας
που πασχίζει να ρουφήξει
νόστιμες φέτες τ’ ουρανού.

Από τη συλλογή Φωτός Κάλλος (2006) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Υφαίνω

Υφαίνω

Υφαίνω την ολόχρυση ημέρα
ως απαλός ήρωας εωθινός.
Η ύλη του ρέοντος ύδατος,
προς αγιασμό δαπανάται.
Η έρπουσα ιστορία της ωραιότητας
αρμόζει αρμονικά την ησυχία
με την ιερότητα της ομορφιάς.
Ο ιερέας, ενωτικός ηγεμόνας
ορίζει τον εαυτό του ως υψιπετή
υπηρέτη του λαού.
Υπεύθυνος της υιοθεσίας
ερμηνεύει, υμνεί και ιερουργεί
τον αεί Υπάρχοντα Άγιον.
Ταπεινά τα κτίσματα υμνολογούν παντού
Τον κάλλει Ωραίον.

Από τη συλλογή Φωτός Κάλλος (2006) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Το τελευταίο αμήν

Το τελευταίο αμήν

Γονατιστός στο πεζοδρόμιο βλέπω τα πόδια των περαστικών:
καλοπροαίρετοι, κακοί, άγιοι, αδιάφοροι, αλαφροΐσκιωτοι.
Ποιος ξεύρει ποιον; Ποιος βλέπει πάνω σε ποια φτερά πετάνε;
Κρυφολάμπουν οι φυγόκεντροι άγιοι της πόλης κι όχι του Άθω.
Τρέχουν μες στις στράτες του κόσμου
να πάρουν και να δώσουν παράδεισο.
Αυτοί τα τιποτένια περιτρίμματα.
Οι πολυπράγμονες ελεηστές της χαράς.
Που σώζονται και σώζουν. Χάρις στο τελευταίο Αμήν.

Από τη συλλογή Φωτός Κάλλος (2006) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Το Κάλλος

Το Κάλλος

Ξεκινήσαμε με την ομορφιά,
όσους λίγους σπόρους είχαμε μέσα μας.
Φύτρα φωτός που εκζητούσαν ύδωρ το λάλον.
Και στο ταξίδι μας ανέθαλλε ο σπόρος,
μίσχος καλός μ’ ανθοφορία.
Όμορφο κάλλος διακριτό στο χαμόγελο, στην παρουσία
κι η έκρηξη μες στην καρποφορία,
άλμα στο περισσότερο κάλλος.
Είναι το τέλος ως η αρχή,
νεάζον κάλλος, ώριμη η ομορφιά.
Φωτός κάλλος.

Από τη συλλογή Φωτός Κάλλος (2006) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Το εικονοστάσι της οικουμένης

Το εικονοστάσι της οικουμένης

Τα πρόσωπα στη σειρά και μέχρι το αόρατο βάθος.
Η μάνα με τον πόνο της αγάπης.
Παρεκεί ο παπάς που ιερουργεί με λόγια κατανοητά.
Με ιδρώτα ρέοντα ο εργάτης και βλέμμα που λάμπει.
Στα όνειρα της σοφίας τυλιγμένος ο σπουδαστής.
Με της πραμάτειας τον καημό ο έμπορος.
Ο κυβερνήτης με την έπαρση της διακονίας στο πρόσωπο.
Κι άλλοι κι άλλοι, όλοι οι ταπεινοί,
έρχονται και βυθίζονται στο αιώνιο χάος
μιλώντας την διάλεκτο του φωτός.
Πρόσωπα στη σειρά, θεότευκτες εικόνες αλληλοδιάδοχες,
που τανύουν τα σπλάχνα της ύπαρξής τους
να Τον μοιάσουν.
Εικονοστάσι αέναο με αχειροποίητες εικόνες.

Από τη συλλογή Φωτός Κάλλος (2006) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Συμπάθεια

Συμπάθεια

Σου προσφέρω και προφέρω μια λέξη – συμπάθεια.
Από την ίδια ουσία είμαστε όλοι σε αυτή την Εκκλησία.
Σε αυτό τον χώρο το πνεύμα έλαμψε και λάμπει.
Σύναξη ουσίας και λάμψης.
Η αίσθηση της ελαχιστότητας διαδέχεται
την μεγαλοσύνη της υιοθεσίας – παιδιά του Θεού.
Φυσικά μικροί και από Αγάπη υπερφυώς μεγάλοι!
Μην προσπερνάς ανέμελα τον άλλο.
Στο βάθος των ματιών του είναι η εικόνα σου ζεστή.
Τρυφερή σε περιμένει η καρδιά του.

Από τη συλλογή Φωτός Κάλλος (2006) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Ροή του έρωτα

Ροή του έρωτα

Θυμάσαι, Φωτεινή, τον χορό του έρωτα;
Ωσάν ποτάμι έρεες στους κυματισμούς της μουσικής.
Δροσάτος παράδεισος το βλέμμα σου στα μάτια μου.
Άνθος, φλογάτο χαμόγελο στα χείλη σου.
Φωτεινή, σε αγαπώ! Ψιθύρισα.
Κι η ελευθερία του έρωτα άστραψε στα πρόσωπά μας.
Ένωση, χαριτωμένη κίνηση
Το λιώσιμο της ύπαρξής μας
Στην πρώτη πύλη της αυγής.
Εσύ κι εγώ οριζόντια έκσταση
Και κοινωνία με την κάθετη Αγάπη.

Από τη συλλογή Φωτός Κάλλος (2006) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Περικαλύμματα

Περικαλύμματα

Στην εσπερινή καρδιακή νήψη ξεφλουδίζει τα βάρη.
Το περιτύλιγμα των αξιωμάτων και την συνοδεία της έπαρσης.
Την συναρίθμηση στους εκλεκτούς.
Τα υπεροπτικά χαμόγελα και τις υψηλές γνωριμίες.
Τις μη τίμιες σκέψεις του μεσημεριού.
Τις καταθέσεις στις Τράπεζες, τις γαίες επαύλεις πλούσιες και μόνες.
Τις θαλάσσιες ποντοπόρες επενδύσεις.
Την παντοιότροπη αξιοποίηση των σπουδών και γνώσεων.
Τις ζήλιες για τα ανώτερα επιτεύγματα των συνανθρώπων.
Τις άφωνες στριγκλιές, ενδόμυχες διαμαρτυρίες των αδικηθέντων.
Κόβει και αφαιρεί τα σαπρόφυτα της εγωπάθειας.
Το πυροτέχνημα του κενού αναλογίζεται.
Φοβισμένος και γυμνός τώρα νίβεται το λίγο φως της ύπαρξης
– τρέμει στην πιθανότητα να κυλήσει πάλι πίσω.
Μα βλέπει πάνω από κάθε μικρή του ενέργεια
να κρυφοανατέλλει ο ήλιος και με διάπλατα τα μάτια
γαντζώνεται από το στερνό εγκαλλώπισμα του ατίμητου έπαθλου.

Από τη συλλογή Φωτός Κάλλος (2006) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος