Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Φαρδιές πλάτες

Φαρδιές πλάτες

Έχω την αφοσίωσή σου,
στα τρίσβαθα της ψυχής μου το συνειδητοποιώ.

Βρίσκουμε δωμάτιο.
Το μπουφάν σου, που σε λίγο θα βγάλεις,
τονίζει τις φαρδιές πλάτες σου.
Με αγκαλιάζεις. Για προκλητικές κινήσεις
έτοιμη είμαι,
στην ορμή μας τίποτα να μην είναι βαρετό.
Και η τέχνη της πρόκλησης στο κρεβάτι
φρεσκάρει και τονώνει το συναίσθημα.

Έχω την αφοσίωσή σου.

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Το προβάδισμα

Το προβάδισμα

Η ακτινοβολία του Πολιτιστικού Κέντρου
με το εξαιρετικό επίπεδο των εκδηλώσεων
οφειλόταν, κατά κύριο λόγο, στον εραστή της
που το διηύθυνε.

Σε σύγκριση μαζί του ως προς τις γνώσεις,
τη διαίσθηση και την πνευματική καλλιέργεια
ήταν αντάξιά του.

Τη δέχτηκε στο πολυδαίδαλο κτήριο.
Της έκανε ξενάγηση στην καινούρια πτέρυγα
με τις αίθουσες συνεδρίων και τις βιβλιοθήκες.
Ήθελε να την εντυπωσιάσει με την αισθητική,
την αίγλη του χώρου.
Με φροντίδα, με σεβασμό την ξενάγησε.

Η σαρκική έλξη άοκνη,
αλλά και μια απροσδιόριστη ένταση
χαρακτήριζε τη σχέση τους:
ποιος θα καταγοητεύσει, θα κυριαρχήσει στον άλλο
έστω και με ένα μικρό προβάδισμα.
Απολάμβαναν την ένταση.
Η ξενάγηση ένα μέρος των εντυπώσεων.

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Το μήνυμα

Το μήνυμα

Έμμεσα, με υπαινιγμό τον πείραξε
ότι τον περίμενε πιο έμπειρο εραστή,
θα μπορούσε να ήταν καλύτερος.
Ψύχραιμα της απάντησε μόνο με τη φράση:
«Κι εσύ τι είσαι; Ένα πλασματάκι είσαι.»
Με τον τρόπο του και τη λέξη πλασματάκι
της άφηνε το μήνυμα:
από τις περιστάσεις η σχέση μας εφήμερη
και ήδη στο τέλος της, δύο βράδια πλαγιάσαμε μαζί,
ό,τι έδωσε κι ό,τι πήρε ο καθένας.
Από εκεί και πέρα ούτε σε ξέρω ούτε με ξέρεις.

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Το θέμα

Το θέμα

Ηδονοθήρας, άσχετα αν δεν είχε πάντα επιτυχίες.
Όταν εκδόθηκε η δεύτερη συλλογή μου
ένα αιχμηρό σχόλιο μου έκανε:
«Γράφεις για τους αγιάτρευτους πόθους
και τις εκδηλώσεις τους,
όμως πρόσεξα ότι στο έργο σου
δεν είναι πολλά τα ξεγυμνώματα,
τα στιγμιότυπα ερωτικής συνεύρεσης,
και δεν εννοώ πορνογραφικές περιγραφές
αλλά ό,τι αναπότρεπτα σε συντάραξε.
Στιγμιότυπα που σαν ακατάβλητες τελετουργίες
παραφυλάνε μέσα μας.»

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Συνομιλία

Συνομιλία

Χάρμα το γραφείο σου
έτσι όπως το έστησες και το διακόσμησες.
Οι δύο μικρές βιβλιοθήκες με το ασυνήθιστο
λουλακί χρώμα τους δεσπόζουν.
Κάποια αντικείμενα από τα υπερπόντια ταξίδια σου,
κι ένα παράξενο υφαντό κρεμασμένο στον τοίχο,
είναι κομμάτια κάλλους από το αλάνθαστο
αισθητήριό σου επιλεγμένα.
Είμαι ερωτοκτυπημένη μαζί σου,
με τα μάτια ανοίγω συνομιλία
και με το πιο μικρό στολίδι στο γραφείο σου.

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Συνειρμικά

Συνειρμικά

Σκαμπανεβάζει και πέρα δώθε μας λικνίζει
το μεγάλο αμάξι σου, που το οδηγείς στην κατηφόρα
με τις λακκούβες και τη φθαρμένη άσφαλτο.
Απόψε για να γίνει κάτι, και για να με προσέξεις,
πρέπει να σε ικετέψω και να προσπέσω,
να σου εξομολογηθώ την καύλα μου.
Μόνο που εγώ είμαι καλομαθημένη, είμαι συνηθισμένη
να με ικετεύουν οι άλλοι, και το ενδεχόμενο
ότι ίσως με απορρίψεις με τρομάζει.

Οι λακκούβες, έτσι όπως πηγαίνει το αυτοκίνητο,
δημιουργούν σκαμπανεβάσματα και κραδασμούς,
συνειρμικά με παραπέμπουν στα λικνίσματα
που διακαώς γυρεύω από την αγκαλιά σου.

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα: Σε φιλική συγκέντρωση, 1986

Σε φιλική συγκέντρωση, 1986

«Τέλη του ’50, όταν περιφερόμουν
στις δυτικές, λαϊκές συνοικίες,
άγνωστες, νεαρές κοπέλες της γειτονιάς
μου ρίχνονταν κατευθείαν για έρωτα.
Αυτές τις βόλτες μου
συνθηματικά τις ονόμαζα περιπολία.»

Δεν αμφέβαλλα για την αλήθεια της εμπειρίας του,
άλλωστε έμοιαζε με καταγραφή εποχής.
Σαν Άδωνις η όψη του, άνθρωπος της πιάτσας
και τώρα επιτυχημένος επιχειρηματίας,
με μεγάλη άνεση λόγου,
συνηθισμένος να μονοπωλεί το ενδιαφέρον.

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Πριν τη διασκέδαση

Πριν τη διασκέδαση

Η αίθουσα κάτι μεταξύ χορευτικού κέντρου και ταβέρνας
με ορχήστρα που έπαιζε και χαμηλό φωτισμό.
Περίμενα την παρέα μου και αντί να καθίσω μόνη
σε άδειο τραπέζι,
προτίμησα το μπαρ που βρισκόταν στο βάθος.
Κατέφθασε κόσμος για να διασκεδάσει
κι εμένα στο μπαρ με δέχτηκαν φιλόξενα.
Οι νεαροί που έπιναν με πρόσεξαν ερωτικά
και η κοπέλα που σέρβιρε στο μπαρ
με ερωτικό ενδιαφέρον μου χαμογέλασε,
χωρίς τίποτα το προκλητικό ή χυδαίο –
άλλωστε χαριεντιζόταν ζωηρά με τους νεαρούς.
Έμοιαζε με νυφοπάζαρο το μπαρ,
με φορτισμένο πεδίο πόθου,
πλανιόταν μια κρυφή τραχύτητα, έπεφταν αρπακτικές ματιές.
Όπως λίγο ή πολύ σε όλα τα νυφοπάζαρα
καθένας υπολόγιζε τις δυνάμεις του.

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Πολύτιμα

Πολύτιμα

Αξεπέραστα πολύτιμα για μένα τα μάτια σου.
Μια απτόητη ζωηράδα λάμπει μέσα τους,
λάμπει η δίψα σου για ζωή και συνεχή ανανέωση.

Μανιωδώς σε αποκρυπτογραφώ
η ιδιοσυγκρασία σου και τα μάτια σου ερωτόληπτα.

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Οι στάσεις

Οι στάσεις

Ταίριαζαν κι αγαπιόντουσαν.
Όταν ανέβηκαν στην γκαρσονιέρα του
ο άνδρας πήρε την πρωτοβουλία των κινήσεων.
Κατέβασε το ρολό στο παράθυρο για να γίνει σκοτάδι
και έδειξε στη γυναίκα ποιο πορτατίφ να ανάψει
που έδινε αδύναμο, χαμηλό φως.
Στις περιπτύξεις στο κρεβάτι
–ήδη ρούχο δεν έμεινε επάνω τους–
της υποδείκνυε να γυρίζει πότε μπρούμυτα,
ανάσκελα ή επάνω του –
και η γυναίκα γινόταν προκλητική στο έπακρο.

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Οι καπνεργάτριες

Οι καπνεργάτριες

Γύριζε στο παρελθόν του και ανάμεσα σε άλλα
μου τόνισε επί λέξει:
«Έμαθα τον έρωτα νωρίς,
στα δεκαπέντε χρόνια μου, το ’46.
Έξω από τα κάγκελα του σχολείου
περίμεναν οι καπνεργάτριες.
Έπαιρναν εμένα, ήμουν ήδη ανεπτυγμένος
και μου είχαν αδυναμία,
καθώς και δυο φίλους μου.
Το βράδυ πηγαίναμε στο παρκάκι
κοντά στον Λευκό Πύργο.
Την επόμενη χρονιά πάλι με τις καπνεργάτριες.»

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Οι δυο μας στη βέσπα

Οι δυο μας στη βέσπα

Δεινοπάθησε η βέσπα σου
από τις πέτρες και την ανηφόρα
στον απόμερο χωματόδρομο που πήρες.
Με σκοπό τον πήρες,
αφού γνώριζες ότι μέσα στην ερημιά
θα διαλύονταν οι αντιστάσεις μου.
Ένα φανελάκι φορούσες
και δεν άργησα να κάνω την αρχή∙
παράφορα σε φιλούσα
καθώς καθόμουν από πίσω σου κι εσύ οδηγούσες.
Εκδηλώθηκε το σπαρτάρισμά μου.

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Ο συνταξιδιώτης

Ο συνταξιδιώτης

Πριν ξεκινήσει το τρένο, βρήκε τη θέση του
αντικριστά στη δική μου.
Αντισυμβατική η εμφάνισή του, αλλά και ο τρόπος ζωής του,
όπως κατάλαβα από τα λεγόμενά του όταν ανοίξαμε κουβέντα.
Είχε γένια και πολύ μακριά μαλλιά
που σε μέρη ήταν πλεγμένα σε κοτσίδες.
Από ένα κτήμα με ελιές έβγαζε ένα μικρό εισόδημα,
και τον περισσότερο καιρό τον περνούσε
ψαρεύοντας με το βαρκάκι του.
Είχε γυρίσει όλη την Ελλάδα για να βρει
το πιο ωραίο μέρος να μείνει.
Τελικά αποφάσισε να εγκατασταθεί κοντά στην Κατερίνη
γιατί συνδύαζε τις ομορφιές του Ολύμπου και της θάλασσας.
Ένας μποέμ ήταν, διόλου αναρχικός ή επαναστάτης.
Όμως διέθετε μια αφοπλιστική, λεπτή ειρωνεία
όταν καυτηρίαζε διάφορες υποκρισίες του κόσμου που ζούμε,
και την ωμή πραγματικότητα όπου το χρήμα
ανέκαθεν κυβερνούσε και θα κυβερνάει.
Τρισχαριτωμένος στη λεπτή ειρωνεία του.

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Ο διηγηματογράφος

Ο διηγηματογράφος

Ήσουν λιγομίλητος, κάτι κρυφό σε απασχολούσε.
Την αμηχανία της σιωπής ανάμεσά μας
πάσχιζα να την καλύψω με ένα από το λογοτεχνικό σινάφι.
Δυσοίωνα τα σημάδια της συμπεριφοράς σου,
όμως τα αγνόησα.

Κάναμε έρωτα.
Μετά καθώς φορούσες το παντελόνι
ένα εκρηκτικό ξέσπασμα σ’ έπιασε και είπες:
«Σκούριασα από την τεμπελιά,
πρέπει να το πάρω απόφαση να ξεκινήσω
το καινούριο μου βιβλίο.
Το μάζεμα από φοβερά βιώματα
που σαν γάγγραινα κουβαλάω μέσα μου
πρέπει επιτέλους να το βγάλω,
να το κάνω τέχνη.»
Έφυγες σχεδόν αμέσως, κλεισμένος στις έγνοιες σου –
ούτε με αναζήτησες ξανά.

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Με το κύμα των παλιννοστούντων

Με το κύμα των παλιννοστούντων

Στο κουπέ του τρένου
για να τοποθετήσω τη βαλίτσα μου στο ψηλό ράφι
με βοήθησε ένα γεροντάκι.
Αδύνατος, με γαλανά μάτια και πρόσωπο
σπασμένο από τις ρυτίδες.
Ήταν Πόντιος, στην καταστροφή του ’22 οι γονείς του
κατέφυγαν στον Καύκασο της Γεωργίας.
Εκεί γεννήθηκε και έζησε.
Στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε όταν άνοιξαν τα σύνορα
πριν μερικά χρόνια,
με το κύμα των παλιννοστούντων το ’93.
Λίγα χωράφια τού έδωσε το κράτος κοντά στη Φλώρινα,
κουτσά στραβά τα βόλευε.
«Στον Καύκασο καταραμένη φτώχεια είχαμε
όσο κι αν δουλεύαμε σε όλη τη ζωή μας
και πάντα ξένοι ήμασταν εκεί, δεν μας ήθελαν,
δύσκολα ήταν όπως και αν το ψάξεις», μου τόνισε.

Με το ταξίδι η οικειότητά μας μεγάλωνε.
Εκφραστικός, μειλίχιος άνθρωπος.

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Με κάθε προφύλαξη

Με κάθε προφύλαξη

Η θέση του ψηλά στην κοινωνική ιεραρχία.
Στο γραφείο του μια ξύλινη σκάλα οδηγούσε
σε ένα πατάρι
εκεί ανάμεσα σε σειρές από βιβλιοθήκες ξεντύθηκαν
με ζήλο να παρασυρθούν από τις αισθήσεις –
η γυναίκα πιο έμπειρη αν και νεότερή του.
Ωστόσο η σχέση τους διαγραφόταν αβέβαιη,
ένα νεφέλωμα προς διάλυση.

Γραφεία της εξουσίας, δίνετε κύρος
σε αυτούς που σας κατέχουν,
και οπωσδήποτε αν αξίζουν.
Γραφεία της εξουσίας, που έστω πολύ σπάνια
και με κάθε προφύλαξη, εννοείται,
διευκολύνετε τις συνευρέσεις.

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Κάτι παραμένει

Κάτι παραμένει

Βιαστικό και σύντομο το φιλί
που μου έδωσες στο στόμα.
Όμως φιλί δυνατό και βαθύ.
Τα χείλη και η γλώσσα σου μέσα στο στόμα μου
με εκπόρθησαν, με αποδεκάτισαν να σε επιθυμώ.
Δυνατό, τέλειο φιλί,
κάθε μέτρο σύγκρισης ξεπέρασε.

Μεσολάβησε καιρός και χάθηκες,
κάποιες προφάσεις χρησιμοποίησες για να δικαιολογηθείς.
Απότομα έγινες παρελθόν.

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Η πιο κατάλληλη ώρα

Η πιο κατάλληλη ώρα

Με είχε από κοντά,
με λιάνισε τα δάκτυλα να τα χαϊδεύει στα δικά του.
Στην ατέλειωτη βόλτα μας στην αγορά και στα πάρκα
κάθε λίγο με ρωτούσε πότε θα πηγαίναμε στο κρεβάτι,
ποια ώρα θα ήταν η πιο κατάλληλη:
αργά το απόγευμα ή τη νύχτα.
Αυτή η επιμονή του για το κρεβάτι
έκρυβε κάποια ανησυχία του μήπως τελικά
θα τον απέφευγα και δεν θα του δινόμουν.
Ήθελε να βεβαιωθεί ότι τον αποδέχομαι.
Αλλά κι ένα ατιθάσευτο ξελόγιασμα ενστάλαζε
η επιμονή του, που ολοσχερώς με κατακτούσε.

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Η παρατήρηση

Η παρατήρηση

«Άπειρη είσαι, δεν ξέρεις τι γίνεται έξω,
δεν κυκλοφορείς, μένεις κλεισμένη στο καβούκι σου,
στην ασφάλεια του σπιτιού σου.»
Ήταν η παρατήρησή του εναντίον μου,
τον ενοχλούσα επειδή είχα αντιρρήσεις
για κάποιες απόψεις του.

Με τα χρόνια ρίχτηκα στα βαθιά,
εκτέθηκα στα καλύτερα και στα χειρότερα,
στις πιο ακραίες καταστάσεις.
Λογαριασμό, τελικά, δίνει κανείς στον εαυτό του.

Από τη συλλογή Πεδίο πόθου (2005) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα