Δημήτρης Κ. Τσίτος, Πρόσωπα

Πρόσωπα

Έλεγα εσύ
κι εννούσα εμάς.

Έλεγα εγώ
κι εννοούσα εσένα κι εμάς.

Έλεγες εγώ
κι εννοούσες εσένα
–έλεγες εμείς κι εννοούσες εσένα.

Από τη συλλογή Αντιμήνσιο (εκδ. Πανδώρα, Αθήνα, 2004) του Δημήτρη Κ. Τσίτου

Η συλλογή είναι αφιερωμένη στον Ντίνο Χριστιανόπουλο.

Σταυριανός Αγοραστός, 9η ώρα

9η ώρα

Καΐσια γλυκά σαν τα χείλια σου
Σταφύλι σουλτανί από τα Εξαμίλια
κομμένο πριν σκάσουν τα δόντια του ήλιου
Φρέσκο ζεστό καλοψημένο χωριάτικο ψωμί
απλωμένο πάνω στο κόκκινο τραπεζομάντιλο
Το νερό δροσερό σε ψηλόλιγνη κανάτα
Σ’ έβλεπα μες στα μάτια και το στόμα
Άρχισες το τραγούδι καθώς κερνούσες
Με δυο φιλιά έκανες την αρχή

Από τη συλλογή Εικοσιτετράωρο (2004) του Σταυριανού Αγοραστού

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σταυριανός Αγοραστός

Γιώργος Βέης, Ο Αλέξης Τραϊανός στο τηλέφωνο

Ο Αλέξης Τραϊανός στο τηλέφωνο

[Ενότητα Αλληλογραφία]

Έλα σπίτι να γράψουμε ποιήματα
με χίλια βιολιά να παίζουν αληθινό ροκ,
η νύχτα διπλή, δίχως σταθμό,
μ’ όλα τα μίλια τής μηχανής και του χρόνου στο φουλ
έλα, με το τζιν να ποτίζει το μεδούλι τού νου,
έλα στο σπίτι να γράψουμε τρελά ποιήματα,
θυμάμαι που μου το ’λεγες τόσες φορές
και σ’ άκουγα στο βάθος τής πολυκατοικίας
οδός Βασιλίσσης Όλγας 118,
με τα παντζούρια κλειστά, μέρα μεσημέρι,
για να μη μπαίνει το φως του καλοκαιριού
στο πικάπ ο Σαχτούρης να διαβάζει ποιήματα
κι εσύ να μεταφράζεις τους απόβλητους ποιητές σου,
μαγεμένος πίνοντας μαγεμένος ως το άλλο πρωί,
με τη ζέστη να ξεραίνει τις λέξεις μας,
με το μαγιό εσύ, με τους πόρους σου ανοικτούς,
για να μπαινοβγαίνει ελεύθερα το σκοτεινό αλκοόλ τής μοίρας
με το τηλέφωνο κατεβασμένο
σε πόναγε το κουδούνισμα απ’ το υπερπέραν,
στο μικρό χολ οι εφέστιοι θεοί σου μαχαιρωμένοι
με το στιλέτο που έκοβες τις σελίδες και τις φέτες τής ζωής σου,
τ’ άδεια μπουκάλια στο πάτωμα, σφυρίχτρες τού θανάτου,
μου τέλειωσαν τα τσιγάρα, μου τέλειωσαν οι στίχοι,
έλα να γράψουμε άλλα ποιήματα
έχω Johnie Walker σήμερα,
με πήρες προχθές τηλέφωνο εδώ, στο Μανχάταν,
μου ’πες θα ’ρθεις τα Χριστούγεννα
κι εγώ σε πήρα όπως πάντα στα σοβαρά,
θα ’χουν μεγαλώσει πολύ τα γένια σου
θα ’χεις γκριζάρει κι εσύ Αλέξη,
θα πάμε βόλτα στην Πέμπτη Λεωφόρο
δεν θα βρέξει καθόλου εφέτος, σ’ τ’ ορκίζομαι Αλέξη,
δεν θα λιώσουν ποτέ τα χέρια σου και τα ποιήματά σου,
νόμισα ότι σε είδα το πρωί στο δρόμο,
ότι μου ’κανες τάχα έκπληξη
κι έψαχνες να με βρεις στην πόλη,
φώναξα, τράβηξα κάποιον απ’ τον ώμο,
γύρισε και με κοίταξε ένα μελαχρινό αγόρι
είχε τα μάτια σου,
Αλέξη, πάρε με στο τηλέφωνο
για να έχω έτοιμο το καλύτερο ουίσκι που κυλάει εδώ
θα φτιάξω και το μαγνητόφωνο για να μου διαβάσεις
τα καινούργια σου ποιήματα, αυτά που λες
τα «πέντε χρόνια στο σκοτάδι»
θα φτιάξω και το μικρό μου τρένο
για να γυρίσουμε πίσω μαζί
στη Σαλονίκη.

Από τη συλλογή Υστερόγραφα γης (2004) του Γιώργου Βέη

Γιώργος Βέης, Ενθύμιον Μαρτίου

Ενθύμιον Μαρτίου

[Ενότητα Αναγνωστικό εποχών]

Ο χάρτης: η μεμβράνη της νύχτας μάλλον
μία ακόμα μέθοδος για να προβλέψουμε
ή και ν’ αντισταθούμε στη βία
να στοχαστούμε δηλαδή αντίστροφα
να πούμε ότι αυτή εν τέλει είναι η παράταση
ο διπλασιασμός π.χ. των αισθήσεων
μέσα σε μια πρωτοφανή λάμψη τού εφήμερου,
όπως τότε ακριβώς που χάνουμε μέσα από τα χέρια μας
το θολό σύνορο του πρωινού
ή την ανάμνηση εκείνου του αποφασιστικού νεύματος
που μας έκανε παλιά να παίρνουμε φωτιά

να κάτσουμε τώρα εδώ, χωρίς το πάθος του χρυσού
στην κόχη αυτού του εύκολου απογεύματος
για να διαβάσουμε ως στοίχημα τον κόσμο
για να επαληθευτούμε μέσα του
να δούμε από την αρχή τη γέννηση, την ευκρασία των ευχών
– θα μας πουν βέβαια αργόσχολους
ή στην καλύτερη περίπτωση θύματα ονείρων
αλλά τώρα πια εμείς το ξέρουμε καλά
είμαστε η μηχανή τής αλήθειας
ένα συμπλήρωμα μνήμης κι ευλογίας.

κι αποτεφρώνονται.

Από τη συλλογή Υστερόγραφα γης (2004) του Γιώργου Βέη

Γιώργος Βέης, Ας στεφανώσουμε με θάρρος κι αυτή τη νύχτα

Ας στεφανώσουμε με θάρρος κι αυτή τη νύχτα

[Ενότητα Αποσπάσματα καθρέφτη]

Ξοδεύοντας απ’ την αρχή δύναμη και χάρη
Ας στεφανώσουμε με θάρρος κι αυτή τη νύχτα
Σ’ ένα γύρισμα του δρόμου να ξεχάσουμε
Να σβήσουμε ό,τι γράψαμε, αριθμούς και λέξεις.

Μιας παρ’ ολίγον φύσης – πριν έλθει η τυφλή δύναμη
Του μέσα κόσμου, η άλλη τύχη, να μας τελειώσει
Τώρα που είμαστε έτοιμοι να δώσουμε ακόμα
Και τη ζωή μας για να γίνουμε πάλι

Ένα ήσυχο βράδυ στην εξοχή το καλοκαίρι
Οριστική εγκατάλειψη μέσα στη δροσιά
Στην αίγλη σωμάτων που δεν ξέρουν να λένε όχι

Ξοδεύοντας όλη τη δύναμη κι όλη τη χάρη
Στην άκρη του νου θα μάθουμε τ’ αληθινά φιλιά
Στην ευστομία της νύχτας, επιτέλους αθώοι.

κι αποτεφρώνονται.

Από τη συλλογή Υστερόγραφα γης (2004) του Γιώργου Βέη

Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Ατενίζοντας το απρόσιτο

Ατενίζοντας το απρόσιτο

Τόσα χρόνια
καθόμαστε απέναντι, ουρανέ
και δε συστηθήκαμε.
Ονομάζομαι άπειρος.
«Δες σύμπτωση», μου απάντησε
«κι εγώ άπειρος είμαι.
Προγιαγιά μου η αιωνιότητα
και παππούς μου το χάος».
Μάλλον πρόκειται για συνωνυμία, του είπα.
Εγώ κατάγομαι απ’ την έλλειψη πείρας.
Μητέρα μου ήταν η άγνοια.
Ορφανός.
Με μεγάλωσε η αναζήτηση.
Μιας και φαίνεσαι όμως άκληρος, ουρανέ
και τυχαίνει να ’χουμε ομόηχο όνομα
δε με υιοθετείς στο απέραντο
για ν’ αλλάξω και σημασία;

Μη λικνίζεσαι επιδεικτικά, ουρανέ.
Σκανδαλίζεται η θνητότητά μου.
Κι όταν καλπάζεις
στους δρόμους του ανέφικτου
να φοράς τις οπλές σου συμπόνια
για ν’ απορροφώνται
οι κραδασμοί της υπεροψίας σου.
Με τρομάζουν οι ήχοι του απρόσιτου.

Βρέχει.
Παραπονιέται πάλι ο ουρανός.
Σκληρή η μοναξιά του αχανούς.
Είσαι τουλάχιστον αιώνιος, ουρανέ.
Σκέψου λιγάκι και εμάς.
Και μόνοι και εφήμεροι.

Από τη συλλογή Εκκωφαντική σιωπή (2004) του Παναγιώτη Αργυρόπουλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Παναγιώτης Αργυρόπουλος

Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Ο πολυτονισμός του πόνου

Μαρία Θωίδου, Του πόνου
(τραγούδι: Σωκράτης Μάλαμας & Μαρία Θωίδου / δίσκος: Της νύχτας τα μακριά μαλλιά (2004))

Ο πολυτονισμός του πόνου

Τι σημασία έχει
αν παίρνω λύπες
ή περνώ λύπες.
Ο πόνος δε ρωτάει
πού τονίζεσαι.
Σα βροχόπτωση πέφτει
και χτυπάει όποια συλλαβή σου
τύχει να βρει ακάλυπτη.
Κάποτε μάλιστα
σε τονίζει παντού
κι ας φωνάζεις
πως είσαι καρδιά
μονοτονικής αντοχής.

Από τη συλλογή Εκκωφαντική σιωπή (2004) του Παναγιώτη Αργυρόπουλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Παναγιώτης Αργυρόπουλος

Γιάννης Υφαντής, Λένε πως δεν σου άξιζε η τόση μου η λύπη

Λένε πως δεν σου άξιζε η τόση μου η λύπη

[Ενότητα Του έρωτα και της αθωότητας]

Λένε πως δεν σου άξιζε η τόση μου η λύπη
όμως εγώ που έχασα ολόκληρο τον κόσμο
εγώ μονάχα ξέρω τι μου λείπει.

Από τη συλλογή Έρως ανίκατε μάχαν (2004) του Γιάννη Υφαντή

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Υφαντής

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Στο μάθημα των αποχωρισμών

Στο μάθημα των αποχωρισμών

Τις νύχτες τα παράθυρα χάσκουν απορημένα
κορνίζες για τοπίο γυμνό
με ίσκιους που δε θυμούνται πια
σε ποιους σταθμούς αφήσαν τις ρυτίδες τους.
Αν είχαν τουλάχιστον μια φωτογραφία που να ’δειχνε έστω και θολά
κάποιον απ’ όσους αγάπησαν
ίσως και ν’ αναγνώριζαν στα μάτια του κάτι απ’ το πρόσωπό τους.

Η θλίψη κάθε βλέμμα αλλιώτικα το επιχρυσώνει.
Τα αγάλματα, μόνον αυτά, ίσως κι οι φανοστάτες
–θαμώνες μόνιμοι σε πάρκα και πλατείες–
μπορούν να το διακρίνουν.

Τις νύχτες τα παράθυρα αχνίζουν εφιάλτες
φυσούν εκμυστηρεύσεις και απειλές στους διαδρόμους του Θεού
–ποιος επινόησε το γήρας της ημέρας;–
γίνονται μαυροπίνακες και στο μάθημα των αποχωρισμών
την ορθογραφία διδάσκουν στη λέξη «εξοικείωση».

Από τη συλλογή Ν’ ανθίζουμε ως το τίποτα (2004) της Ευτυχίας-Αλεξάνδρας Λουκίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου