Τόλης Νικηφόρου: μέσα στην άχνα από το βάθος της πλατείας, 1

μέσα στην άχνα από το βάθος της πλατείας, 1

σε είδα μεσημέρι στ’ όνειρό μου
μέσα στην άχνα από το βάθος της πλατείας
ν’ απλώνεις ρούχα σε ψηλό μπαλκόνι
κι έγειρα να σ’ αγγίξω όπως το φως
εκείνο το γαλάζιο φως στα μάτια σου

και ξαφνικά θυμήθηκα
πως δεν απλώνουν ρούχα στην πλατεία
και ξαφνικά θυμήθηκα
πως το μπαλκόνι αυτό πια δεν υπάρχει
κι είδα να εκτείνεται μπροστά μου ανεξερεύνητη
η χώρα όπου πηγάζει αυτό το φως
το φως από την απουσία
που μας ενώνει με μια υπόσχεση εκθαμβωτική
πέρα απ’ τον χρόνο και τον θάνατο
μητέρα

Από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό (1998) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, λουσμένη στην ομίχλη όπως το σαββατόβραδο

λουσμένη στην ομίχλη όπως το σαββατόβραδο

λουσμένη στα δεκαοχτώ σου χρόνια θα σε περιμένω, λουσμένη στην ομίχλη όπως το σαββατόβραδο, ένα όνειρο του φανοστάτη πάνω απ’ τη θάλασσα, εκεί που ο δρόμος μόλις άρχισε, εκεί που κάνει η δίψα το αδύνατο ν’ ανθίσει, εκεί που η προσμονή θαμπά φωτίζει χιλιάδες μυστικά και θαύματα

Από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό (1998) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, κάτι όπως έκρηξη ηφαιστείου ή επίκληση

κάτι όπως έκρηξη ηφαιστείου ή επίκληση

σε γνώρισα πριν ανακαλυφθούν οι λέξεις, κι ήσουν όσα με λέξεις δεν εκφράζονται, κάτι όπως λάμψη, χάδι, κασταλία πηγή, κάτι όπως έκρηξη ηφαιστείου ή επίκληση. σε γνώρισα αργότερα με ονόματα, κάτι όπως Ρόζα, Κάθι, Αϊλάτι Αζμάγα, Σοφία του παρόντος χρόνου, όμως εσύ δεν ήσουν τα ονόματα. χιλιάδες χρόνια τώρα προσπαθώ να γράψω αυτό που με τις λέξεις χάνεται, στο φως που κρύβεται, στους ήχους που σωπαίνει

Από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό (1998) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, και πάλι εγώ στο τίποτα θα υπάρχω

και πάλι εγώ στο τίποτα θα υπάρχω

όταν το κάτι αυτό
το οτιδήποτε
για μένα θα τελειώσει
και πάλι εγώ στο τίποτα θα υπάρχω

θα είμαι εκείνο που τα μάτια σας θαμπώνει
το ύψιλον στα μυστικά
στη νύχτα
στην ψυχή
η απαλή καμπύλη στο αύριο
το χι στο χάδι ή
στο χώμα της πατρίδας σα
ς

όταν το κάτι αυτό
το μάταιο οτιδήποτε τελειώσει
στο τίποτα η αγάπη ξεχασμένη θα υπάρχει

θα σας αγγίζει απαλά,
θα σας ζητάει χαμογελώντας το αδύνατο

Από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό (1998) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, ίσως ποτέ να μην υπήρξα

ίσως ποτέ να μην υπήρξα

κανείς δεν γνώρισε τον ποταμό όταν κοχλάζει, φιδοσέρνεται και βραχνά σφυρίζει σαν ατμομηχανή του κάτω κόσμου, κανείς δεν γνώρισε την έκρηξη, τα μυαλά σκορπισμένα στον νυχτερινό άνεμο, τα μάτια μου αερόστατα στον ουρανό, δαχτυλικά αποτυπώματα στην άσφαλτο, την ψυχή μου να δραπετεύει στη δική της διάσταση. κι αφού κανένας δεν με γνώρισε και οι καθρέφτες το είδωλό μου παραμόρφωσαν, ίσως ποτέ να μην υπήρξα, κι έτσι κανένας δεν μπορεί να με ξεχάσει, και με τα λόγια αυτά δεν χαιρετίζω ούτε αποχαιρετώ κανένα, γράφω μονάχα από το τίποτα στο τίποτα ένα τίποτα που μου είναι αδύνατον να διαβαστεί

Από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό (1998) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, ένα ποτάμι στοιχειωμένο

ένα ποτάμι στοιχειωμένο

ένα ποτάμι στοιχειωμένο είναι το αίμα μου
από προγόνους και μνήμες σκοτεινές
λάμψεις της αστραπής που σχηματίζουν λέξεις
ταξίδια μυστικά σε χώρες που ποτέ δεν γνώρισα

ένα ποτάμι στοιχειωμένο είναι το αίμα μου
μια μουσική
ένα μελλοντικό καράβι
πλησίστιο που περιπλανιέται
σε κατακόμβες φωτεινές του γαλαξία

Από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό (1998) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, βυθισμένοι σε αχνά χαμόγελα και φως

βυθισμένοι σε αχνά χαμόγελα και φως

μέσα σε πολύχρωμα αδιάβροχα και ζεστούς σκούφους
φορώντας τις μαγικές τους μπότες
βυθισμένοι σε αχνά χαμόγελα και φως
κάθε πρωί εισπλέουν στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς
οι άγγελοι που δεν γνωρίσαμε
σαν μπίλιες απ’ τις τσέπες τους
στο χώμα απλώνουν όλα τ’ αστέρια τ’ ουρανού
μας δείχνουν τον θεό που δεν πιστέψαμε
σκορπίζουν στον αέρα θαύματα που δεν αξίζουμε
με μιαν ανάσα τους στηρίζουν την ετοιμόρροπη ζωή μας

Από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό (1998) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, από τις χαραμάδες των ματιών μου

από τις χαραμάδες των ματιών μου

αργά τη νύχτα γλίστρησε από τις χαραμάδες των ματιών μου και κάθισε κοντά μου το θηρίο, με πέλματα ένα σκοτεινό βελούδο. ήρθα για να σε πάρω, μου ψιθύρισε, και μη φοβάσαι το αίμα σου στα νύχια μου και τη δική σου μυρωδιά στο χνώτο μου, μαζί θα ταξιδέψουμε πίσω από τον καθρέφτη, στη χώρα που δεν γνώρισαν οι λέξεις, μαζί σαν αντανάκλαση θα ξαναγεννηθούμε

Από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό (1998) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, απαρηγόρητος στην παντοδυναμία σου

απαρηγόρητος στην παντοδυναμία σου

κράτα το χέρι μου κι άλλο μην κλαις απαρηγόρητος στην παντοδυναμία σου, πατέρα, μόνος στην απεραντοσύνη σου, αλύτρωτος στην πέτρινη αθανασία σου, εγώ είμαι εδώ, μια σπίθα από τη φλόγα σου, μια στάλα απ’ τη βροχή σου, ένα αχ απ’ τον παγκόσμιο πόνο σου και, σαν χαμόγελο, ένα έψιλον μικρό από το έλεός σου

Από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό (1998) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Ανδρέας Λίτος, Χωρίς το νόημα

Χωρίς το νόημα

Σκοντάψαμε στο θαύμα της Τεχνολογίας
και παραπάτησε η ψυχή.
Ξεχάσαμε την Αγάπη
και τυφλώθηκε το φως.
Κοινωνήσαμε το άμετρο της ύλης τόλμημα
και χάσαμε την ιερότητα της ζωής.
Με οπτικές κλωστές περικυκλώσαμε τον λόγο,
χάνοντας την ευωδιά, της φαντασίας την αρμονία,
την πείρα που γεννά γνώση,
και σάπισαν τα όνειρά μας
χωρίς το νόημα που δίνει το Φως.

Από τη συλλογή Φωτός Έρως (1998) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Το λευκό προς το λευκότερο

Το λευκό προς το λευκότερο

Δώρο η ζωή κι εμείς δωρολήπτες
άπραγοι κι ονειρεμένοι.
Δωρητές της λίγης χαράς δεν γινήκαμε
περιμένοντας ανύποπτοι το μέλλον, όπου ήδη κολυμπούσαμε.
Τα καράβια του πόθου μας σ’ ολάνοικτες θάλασσες
και γλαυκές ελπιδοφόρες ακρογιαλιές.
Οι μελλούμενες υποσχέσεις μας που ποτέ δεν χάρηκαν την κορύφωση.
Η νύμφη μέσα στο κουκούλι καρτερεί
και στην απαλή παρθενικότητα δεν φτερώνει.
Αμφιβολίες κι ονειρικές πράξεις
αδειάζουν την ψυχή μας απ’ το σφρίγος,
ξεραίνονται οι χυμοί της ευτολμίας.
Κι όμως η οσιότητα του ήθους είναι η αγχιστεία της αγιότητας.
Η οσιότητα οδεύει προς τους αγίους.
Το λευκό προς το λευκότερο.

Από τη συλλογή Φωτός Έρως (1998) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος