Τόλης Νικηφόρου, ένα ποτάμι στοιχειωμένο

ένα ποτάμι στοιχειωμένο

ένα ποτάμι στοιχειωμένο είναι το αίμα μου
από προγόνους και μνήμες σκοτεινές
λάμψεις της αστραπής που σχηματίζουν λέξεις
ταξίδια μυστικά σε χώρες που ποτέ δεν γνώρισα

ένα ποτάμι στοιχειωμένο είναι το αίμα μου
μια μουσική
ένα μελλοντικό καράβι
πλησίστιο που περιπλανιέται
σε κατακόμβες φωτεινές του γαλαξία

Από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό (1998) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, βυθισμένοι σε αχνά χαμόγελα και φως

βυθισμένοι σε αχνά χαμόγελα και φως

μέσα σε πολύχρωμα αδιάβροχα και ζεστούς σκούφους
φορώντας τις μαγικές τους μπότες
βυθισμένοι σε αχνά χαμόγελα και φως
κάθε πρωί εισπλέουν στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς
οι άγγελοι που δεν γνωρίσαμε
σαν μπίλιες απ’ τις τσέπες τους
στο χώμα απλώνουν όλα τ’ αστέρια τ’ ουρανού
μας δείχνουν τον θεό που δεν πιστέψαμε
σκορπίζουν στον αέρα θαύματα που δεν αξίζουμε
με μιαν ανάσα τους στηρίζουν την ετοιμόρροπη ζωή μας

Από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό (1998) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, από τις χαραμάδες των ματιών μου

από τις χαραμάδες των ματιών μου

αργά τη νύχτα γλίστρησε από τις χαραμάδες των ματιών μου και κάθισε κοντά μου το θηρίο, με πέλματα ένα σκοτεινό βελούδο. ήρθα για να σε πάρω, μου ψιθύρισε, και μη φοβάσαι το αίμα σου στα νύχια μου και τη δική σου μυρωδιά στο χνώτο μου, μαζί θα ταξιδέψουμε πίσω από τον καθρέφτη, στη χώρα που δεν γνώρισαν οι λέξεις, μαζί σαν αντανάκλαση θα ξαναγεννηθούμε

Από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό (1998) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, απαρηγόρητος στην παντοδυναμία σου

απαρηγόρητος στην παντοδυναμία σου

κράτα το χέρι μου κι άλλο μην κλαις απαρηγόρητος στην παντοδυναμία σου, πατέρα, μόνος στην απεραντοσύνη σου, αλύτρωτος στην πέτρινη αθανασία σου, εγώ είμαι εδώ, μια σπίθα από τη φλόγα σου, μια στάλα απ’ τη βροχή σου, ένα αχ απ’ τον παγκόσμιο πόνο σου και, σαν χαμόγελο, ένα έψιλον μικρό από το έλεός σου

Από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό (1998) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Ανδρέας Λίτος, Χωρίς το νόημα

Χωρίς το νόημα

Σκοντάψαμε στο θαύμα της Τεχνολογίας
και παραπάτησε η ψυχή.
Ξεχάσαμε την Αγάπη
και τυφλώθηκε το φως.
Κοινωνήσαμε το άμετρο της ύλης τόλμημα
και χάσαμε την ιερότητα της ζωής.
Με οπτικές κλωστές περικυκλώσαμε τον λόγο,
χάνοντας την ευωδιά, της φαντασίας την αρμονία,
την πείρα που γεννά γνώση,
και σάπισαν τα όνειρά μας
χωρίς το νόημα που δίνει το Φως.

Από τη συλλογή Φωτός Έρως (1998) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Το λευκό προς το λευκότερο

Το λευκό προς το λευκότερο

Δώρο η ζωή κι εμείς δωρολήπτες
άπραγοι κι ονειρεμένοι.
Δωρητές της λίγης χαράς δεν γινήκαμε
περιμένοντας ανύποπτοι το μέλλον, όπου ήδη κολυμπούσαμε.
Τα καράβια του πόθου μας σ’ ολάνοικτες θάλασσες
και γλαυκές ελπιδοφόρες ακρογιαλιές.
Οι μελλούμενες υποσχέσεις μας που ποτέ δεν χάρηκαν την κορύφωση.
Η νύμφη μέσα στο κουκούλι καρτερεί
και στην απαλή παρθενικότητα δεν φτερώνει.
Αμφιβολίες κι ονειρικές πράξεις
αδειάζουν την ψυχή μας απ’ το σφρίγος,
ξεραίνονται οι χυμοί της ευτολμίας.
Κι όμως η οσιότητα του ήθους είναι η αγχιστεία της αγιότητας.
Η οσιότητα οδεύει προς τους αγίους.
Το λευκό προς το λευκότερο.

Από τη συλλογή Φωτός Έρως (1998) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Το εμβατήριο

Το εμβατήριο

Θα γράψω ένα εμβατήριο
να τραγουδούν στις πορείες τους οι επαναστάτες.
Να λάμπουν τα πρόσωπα «ως εν εκστάσει»,
και να ηχούν ενθουσιαστικές οι φωνές,
παράφορες, ορμητικές, με ιερή μανία.
Πολύ τους αγαπώ τους επαναστάτες,
πριν νικήσει η επανάσταση!
Είναι φωτοφόροι.
Μετά κολυμπούν στο ζόφο της εξουσίας.

Από τη συλλογή Φωτός Έρως (1998) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Τα παιδιά της «Γιούνισεφ»

World hunger (by UNICEF)

Τα παιδιά της «Γιούνισεφ»

Η παχυσαρκία του νεόπλουτου και της ψυχής μας.
Ο μετεωρισμός του νου και της γαστέρας μας.
Και το ψωμί, αγκωνάρι ζωντανό, στο πνεύμα και το σώμα.
Οστέινοι σκελετοί με ντύμα το δέρμα του ανθρώπου
τα λιπόσαρκα παιδιά της «Γιούνισεφ»
με ολάνοιχτα τρομαγμένα μάτια
ιππεύουν το μεταίχμιο του αυριανού τους θανάτου.
Δεν θα ξαναφάγω ποτέ!
Η κραυγή αυτή και οι ευχές, η πιο ανώδυνη συμπαράστασή μας.
Και ιδιωτικό μας άλλοθι η αναλγησία της κοινωνίας.
Τα πεινασμένα παιδιά της οικουμένης πεθαίνουν ζωντανά
μέσα στο τρομαγμένο βλέμμα της μεγάλης απορίας.
Άμωμα όλα αγγελοφεύγουν προς το Φως.

Από τη συλλογή Φωτός Έρως (1998) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Σώμα και ελευθερία

Σώμα και ελευθερία

Σώμα κι ελευθερία χαρισμένα,
όχι στον άγγελο, αλλά στον άνθρωπο.
Κι όταν αυτά φωτίζονται,
γίνονται άγιο ένδυμα.
Υπερισόβια συνεχής συμβίωση
σε ανακλώμενους κόσμους.
Του κορμιού το βάρος εξαερώνεται
στα φτερά του φωτός.
Κι είναι οι ελευθερωμένοι
που σαν κερί λιωμένο
και συνάμα γρανιτένιοι
αποκρυπτογραφούν το Μυστήριο.
Συντρίβουν γλυκά-γλυκά το όστρακο
κι αγκαλιάζουν ερωτευμένοι το μαργαριτάρι.

Από τη συλλογή Φωτός Έρως (1998) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Πλατύς παράδεισος

Πλατύς παράδεισος

Πλατύς ο Παράδεισος
για όσους τον αποζητούν.
Πλατιά η καρδιά μας
για να χωρέσει τους ταπεινούς
κι ερωτευμένους.
Βλέμμα στο βλέμμα αγκαλιά
και τα λευκά σεντόνια της ψυχής
ν’ ανεμίζουν στα φωτεινά αλώνια του Θεού.
Και παρεκεί οι φίλοι μας,
οι σοβαροί και πράοι,
μας γνέφουνε του Ήλιου τη λαχτάρα,
αυτή που τους ανέβασε
εικονίσματα σεμνά
στις θολωτές γαλάζιες εκκλησιές.
Πέρα στη θαμπωτική δύση
τελειώνει κάθ’ εσπέρα η ελπίδα της γης.
Κι η καλοσύνη άσβηστη
σιγοτραγουδάει από χθες έως τώρα και πάντα.
Τίποτα δεν είναι πεθαμένο παρά το παρελθόν,
ολόστρωτη η ζωή μπροστά μας.
Λαφροσηκώνεται το βάρος του αύριο,
αν αφήνουμε τον δικό μας χρόνο
να αναπαυθεί στη φωτεινή γειτονιά της αιωνιότητας.

Από τη συλλογή Φωτός Έρως (1998) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Οι καμπύλες της Αγάπης

Οι καμπύλες της Αγάπης

Θα πάρω τις πράξεις, τα αισθήματα
και τις μικρές μικρές πονηριές μου
κι όλες θα τις στοιχίσω
στις δίκαιες ευθείες του Ήλιου.
Θ’ αρχίσω απ’ την πρώτη ώρα του κύκλου
και θα τις τεντώσω μέχρι το κέντρο της πυρκαγιάς.
Όχι. Έτσι θ’ αποστεωθούν!
Καλύτερα να τις βάλω να χορεύουν
σαν φωτεινές νοητές μπαλαρίνες
στις παλίνδρομες καμπύλες της Αγάπης
και γλυκά-γλυκά να ροδολάμπουν
πάνω στ’ άγιο αλώνι του Ήλιου.

Από τη συλλογή Φωτός Έρως (1998) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Οι εκλεκτοί

Οι εκλεκτοί

Σκέφτομαι τους ταπεινούς εκείνους, εκλεκτούς
που άρχουν της σοφίας.
Πώς χρωματίζουν μ’ ευσπλαχνία την όψη τους
διακρίνοντας το λίγο δίκαιο και στους εχθρούς ακόμη.
Οι πράξεις, τα λόγια και οι μικροί ηρωισμοί τους,
λες και είναι λάδι στις πληγές των συνανθρώπων
και ράντισμα με φως του νου τους.

Από τη συλλογή Φωτός Έρως (1998) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Ο πύργος του αύριο

Ο πύργος του αύριο

Τα λουλούδια στο περιλαίμιο της εκκλησιάς
φωτίζουν την πρωινή μου ευεξία
καθώς αγωνίζομαι ν’ αρπάξω
τον καλπασμό στο κορμί
της άγνωστης ψυχής μου.
Αυτή θα δώσει στο κορμί μορφή,
όταν θα σκαρφαλώνω την κλίμακα
κι οι φτερούγες μου θ’ αγγίζουν
τον πύργο του αύριο — το προνομιούχο αιώνιο παρόν.

Από τη συλλογή Φωτός Έρως (1998) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Μουσική

Μουσική

Μουσική, η αέναη κρούση της ηχοσυγκίνησης,
με την υπέρλογη συμμετρία της ζώσης ύπαρξης.
Τα παρθενικά ηχοχρώματά σου
ακούσματα αρμονικά, μελωδικά, καταιγιστικά,
ερεθιστικά, πραϋντικά
ξυπνούνε ξεχασμένα μυστήρια.
Η ομορφιά, ντυμένη τον ήχο
με βιοτικές ηχολαλιές, άυλες τονικές
και χαρούμενα πεταρίσματα της ψυχής,
μακαρίζει όσους δαπανούν χρόνο και ουσία
στη διάβαση από το τώρα προς το Φως.

Από τη συλλογή Φωτός Έρως (1998) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Μνημόσυνο

Μνημόσυνο

Κανέλα κι άσπρη ζάχαρη
στα ταπεινά τα κόλλυβα
σε ανάμνηση των πεθαμένων.
Κανέλα, ο ιδρώτας της ζωής
και ζάχαρη το φτεροκόπημα ψυχών αναπαυμένων.

Από τη συλλογή Φωτός Έρως (1998) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Ιορδανία

Ιορδανία

Στη Φιλαδέλφεια των παλιών Ελλήνων,
την πόλη που προφέρει τ’ όνομά της αναστενάζοντας (Αμμάν),
οι καλοκάγαθοι ανατολίτες χορεύουν την υποδοχή
και τραγουδούν τη δύση.
Οι τρωγλοδύτες στην καυτή άμμο
ιππεύουν την κακή μοίρα τους
πάνω σε άτια αραβικά της περήφανης Πέτρας.
Παρέκει τα κλέη των προγόνων
Γέρασα(ν) οδεύοντας μέσα στον χρόνο
και στα «αρχαίοις γράμμασι» στολίδια
πάνω στα αιώνια σιωπηλά μάρμαρα.
Των Ρωμιών η δόξα και των Ελλήνων,
χαραγμένη βαθιά στο νου των Αγαρηνών,
ακόμα και στις μέρες μας κρυφολάμπει
στα νοσταλγικά τους πρόσωπα.

Από τη συλλογή Φωτός Έρως (1998) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος