Ολυμπία Σταύρου, Μαρία

Μαρία

Στ’ άσπρα σεντόνια
όταν με ρίχνεις
και το κορμί μου γεμίζει μελανιές
στο νου μου έρχεται
η άσχημη Μαρία
που ακόμη τους ώμους της δαγκώνει
για να μου δείξει ότι αγαπιέται.

Από τη συλλογή Σκόνη σε γυαλιά ηλίου (1997) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Advertisements

Ολυμπία Σταύρου, [Η Σοφούλα…]

Η Σοφούλα
των παιδικών μου χρόνων
η ίδια που χόρευε τσιφτετέλι
στην εξέδρα του κινηματογράφου
τώρα στα διαλείμματα
χώνεται
όλο και πιο βαθιά
στην πολυθρόνα της.

Από τη συλλογή Σκόνη σε γυαλιά ηλίου (1997) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Ολυμπία Σταύρου, [Κοιτάς τα κίτρινα χρυσάνθεμα…]

Στη Βασούλα

Κοιτάς τα κίτρινα χρυσάνθεμα
μικρές χρυσές κλωστούλες
λαμποκοπά το χαμόγελό σου.

Από τη συλλογή Σκόνη σε γυαλιά ηλίου (1997) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου, Το εκκρεμές

Το εκκρεμές

Στο κροκάτο άγγιγμα
μέρας γιορτινής, τα γκι.

Στην εξώθυρα χέρια παιδικά
με τα τρίγωνα παιχνιδίζουν.

Μέσα στο απροσπέλαστο δωμάτιο
το εκκρεμές σημαδεύει ρυθμικά
τους χτύπους της άοπλης καρδιάς σου
που ροδοπέταλα σκορπά
περνώντας τους άυλους πυλώνες
της αιώνιας Γαλήνης.

Από τη συλλογή Η νύχτα γεννιέται υγρή (1997) της Μελίτας Τόκα-Καραχάλιου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου

Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου, Οι Κυκλάδες της αγάπης

Οι Κυκλάδες της αγάπης

Ωκεανός του χάους
Λήθη
Γνωριμία
Απιστία
Αδιαφορία
Επικοινωνία
Φθορά
Κορεσμός
Συνήθεια
Πέλαγος του φωτός
Ενδιαφέρον
Θάλασσα της ζωής
Ευτυχία
Λατρεία
Έκσταση
Πέλαγος του αέρα
Εκτίμηση
Συμπάθεια
Αγωνία
Χαρά
Τρυφερότητα
Μέθη
Επιθυμία
Πέλαγος του νερού
Αγάπη
Έρωτας

Μελίτα Καραχάλιου
Κως, 1980

Από τη συλλογή Ιδεογράμματα (1997) της Μελίτας Τόκα-Καραχάλιου

Σημείωση της ποιήτριας στο τέλος του βιβλίου:
2. Οι Κυκλάδες της αγάπης: Η ιδέα του ποιήματος αυτού ξεκίνησε από μια φράση του Ν. Καζαντζάκη, που αναφέρεται στο βιβλίο του «Βραχόκηπος» και λέει: «Από το χάος ερχόμαστε, στο χάος πηγαίνουμε, το μεσοδιάστημα το λέμε ζωή». Πήρα τα στοιχεία που συνθέτουν τη ζωή: φως, αέρας, νερό και δημιούργησα τα δικά μου Κυκλαδονήσια.

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου

Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου, Τα επτά χρώματα της ίριδας

Τα επτά χρώματα της ίριδας

Από τη συλλογή Ιδεογράμματα (1997) της Μελίτας Τόκα-Καραχάλιου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου

Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου, Στην αντίπερα όχθη

Στην αντίπερα όχθη

Στην αντίπερα όχθη σάς αντάμωσα
να λούζετε τα μαλλιά σας
στο φως «του ήλιου του πρώτου»,
όπως λεν,
στο διάβα των αιώνων.

Καίτη, λάμψη χλόης υπερήφανης
δάκρυ πετρωμένο στα γαλάζια ρήγματα.

Κατινάκι, ξέσπασμα σαντουριού μελαγχολικό
στους μαύρους καπνούς άλλων καιρών.

Κατίνα, άρωμα τζιτζιφιάς ερεθιστικό
στις ρίζες της σκόρπια φυλάγει ρουμπίνια.

Αικατερίνη, ολοπόρφυρη ανεμώνη θαλασσινή
μέτοικος στων ίσκιων την καλημέρα.

Όλες αυτές είσαι εσύ
μοναδική και μία
φλόγα, ιστορία, θύμηση.
Μία φωτογραφία

Από τη συλλογή Η νύχτα γεννιέται υγρή (1997) της Μελίτας Τόκα-Καραχάλιου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου

Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου, Θα κρύψω

Θα κρύψω

Σαν μοσκοβολιά διάχυτη
από παλιό σεντούκι φιλντισένιο
θα κρύψω μέσα στις φλέβες μου
τη θλίψη του χριστουγεννιάτικου δέντρου.
Η γιορτινή νύχτα κομματιάζεται
με αναρίθμητους πένθιμους ήχους.
Οι ώρες τρίζουνε στις ρωγμές του τοίχου.
Η πιο στερνή ανάσα, αδέξια δοξαριά,
πάνω στα τζάμια τρεμοπαίζει.
Τα ξέπνοα λόγια κουρνιάζουνε
στων ματωμένων κλαριών την άκρη.
Το ναυαγισμένο καράβι
με το ιστίο του
μια μεγάλη ανοίγει οπή
στο στιλπνό υδάτινο έδαφος
τη χώρα της θύμησης να κατοικήσει.

Από τη συλλογή Η νύχτα γεννιέται υγρή (1997) της Μελίτας Τόκα-Καραχάλιου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου

Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου, Η νύχτα γεννιέται υγρή

Γιάννης Σπανός & Λίνα Νικολακοπούλου, Κι ήταν πάντα η νύχτα
(τραγούδι: Άλκηστη Πρωτοψάλτη / δίσκος: Έξοδος κινδύνου (1984))

Η νύχτα γεννιέται υγρή

Μέσα από δέσμες
κάθε λογής ήλιου πέρασες
Όλβια κυλούσαν τα νερά
φραμπαλάς άνοιξης γαλάζιας.
Γυρτές οι μέρες των κελαηδισμών
στην πλάστιγγα του χρόνου.
Τώρα η καταιγίδα μάχεται
ρίζες χαράς πολύκλωνης.
Του γλάρου η κραυγή
τα μάτια τ’ ουρανού τρυπάει
Η νύχτα γεννιέται υγρή.
Ο ορίζοντας κλείνει.
Ασάλευτη στις φυλλωσιές του ύπνου εσύ,
στο αδιάφανο σιγογλιστράς μονοπάτι,
σε κάμπους με ασφοδίλια που οδηγεί.

Από τη συλλογή Η νύχτα γεννιέται υγρή (1997) της Μελίτας Τόκα-Καραχάλιου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου