Σταύρος Ζαφειρίου: Με τις σκιές (ιστ’)

[Ενότητα Με τις σκιές]

ιστ’

Τώρα ας σωπάσουμε λίγο
τη λέξη ν’ ακούσουμε θάλασσα,
τις λέξεις των θεών αιγιαλός,
Αιγές, Αιγέας, Αίγισθος,
αιγίθαλος, αιγίοχος, αιγίλωψ,
Αιγαίον, αίγλη, αίγιλος,
αιγίς και αιξ.

Τώρα ας στραφούμε λίγο
να δούμε τούτη την εικόνα∙
του ποιητή το γέλιο
μπρος στην αιωνιότητα.

Από τη συλλογή Τα κατοικίδια (1997) του Σταύρου Ζαφειρίου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σταύρος Ζαφειρίου

Σταύρος Ζαφειρίου: Με τις σκιές (ιε’)

[Ενότητα Με τις σκιές]

ιε’

Προσπάθησα. Σας λέω ότι προσπάθησα
να διασχίσω το δάσος.
Δε σκιάχτηκα τα ουρλιαχτά των λύκων
ούτε τη χτένα της μοναξιάς στα μαλλιά μου.
Εκείνη η λάμψη με σταμάτησε,
το φλας της μηχανής
που φωτογράφιζε το ταβάνι.

Και γύρισα πίσω.

Από τη συλλογή Τα κατοικίδια (1997) του Σταύρου Ζαφειρίου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σταύρος Ζαφειρίου

Σταύρος Ζαφειρίου: Με τις σκιές (ιδ’)

[Ενότητα Με τις σκιές]

ιδ’

Σκέφτομαι τα νερά του κάτω κόσμου.
Πόσο πιο κάτω ακόμα
μπορούν να παρασύρουν
εσπερινούς, παπούτσια κυριακάτικα,
τις αμοιβές των επικηρυγμένων.

Πόσο πιο κάτω ακόμα είναι η θάλασσα.

Από τη συλλογή Τα κατοικίδια (1997) του Σταύρου Ζαφειρίου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σταύρος Ζαφειρίου

Σταύρος Ζαφειρίου: Με τις σκιές (ι’)

[Ενότητα Με τις σκιές]

ι’

Έρχονται σκύλοι και άλογα στην αυλή σου,
έρχονται πετεινά.
Τους βγάζεις πράγματα απλά και τους φιλεύεις∙
φράουλες, μαρμελάδα σπιτικιά,
ένα ποτήρι γάλα.
Και φυσικά το σώμα σου
μ’ όλες του τις συνήθειες.
Πριν φύγουν σου τελειώνουν τις δουλειές.
Κόβουν τα ξύλα, τρίβουν τη σκουριά,
τραβούν φρέσκο νερό απ’ το πηγάδι.

Είναι Ιούλιος του εικοστού πρώτου αιώνα.
Εσύ διαβάζεις τις αρχαίες τούτες λέξεις
—αρχαίο μελάνι, αρχαίο χαρτί—
Αρχαία θαύματα που δεν καταλαβαίνεις.

Από τη συλλογή Τα κατοικίδια (1997) του Σταύρου Ζαφειρίου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σταύρος Ζαφειρίου

Σταύρος Ζαφειρίου: Με τις σκιές (η’)

[Ενότητα Με τις σκιές]

η’

Κάθε πρωί ξυπνώ στο ίδιο υπόγειο.
Αφού μαζέψω τα σύνεργα του ύπνου
(σκόνες, πλοκάμια, φολίδες ερπετών).
πιάνω τη μάχη με τις σκιές.
Αυτές που όλο το βράδυ κρέμονται στο ταβάνι,
παρασταίνοντας βαρύ ουρανό.
Μια-μια τις κυνηγώ, τις στριμώχνω,
παλεύω να τις κρατήσω στο έρεβος.

Κάθε πρωί σηκώνω το φιτίλι.
Κόσμος πηγαίνει, έρχεται με χαρτιά
και χτυπά διαρκώς το τηλέφωνο.
Λάμπες θυέλλης φωτίζουν τα σύδεντρα.

Από τη συλλογή Τα κατοικίδια (1997) του Σταύρου Ζαφειρίου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σταύρος Ζαφειρίου

Σταύρος Ζαφειρίου: Με τις σκιές (ε’)

[Ενότητα Με τις σκιές]

ε’

Όλη τη νύχτα ακούγονταν οι γδούποι
στο διπλανό δωμάτιο.
Όλη τη νύχτα σκόνταφταν στη μνήμη
ο Γιώργης Καραΐσκος, ο Πιέρ Πάολο,
ο κομαντάντε Ερνέστο Τσε Γκεβάρα.

Όπως σκοντάφτει η ελευθερία στον παράδεισο.
Όπως σκοντάφτει το μολύβι μες στις λέξεις.

Από τη συλλογή Τα κατοικίδια (1997) του Σταύρου Ζαφειρίου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σταύρος Ζαφειρίου

Σταύρος Ζαφειρίου: Με τις σκιές (α’)

[Ενότητα Με τις σκιές]

α’

Βγάζεις, βγάζεις τις λέξεις, αφαιρείς,
πολύς φλοιός γύρω στο ποίημα.
Στο τέλος μένουν φράσεις σαν κι αυτήν:

Είμαι καλά.
Τη μέρα φροντίζω τα κατοικίδια,
προσμένοντας το πλιάτσικο της νύχτας.

Από τη συλλογή Τα κατοικίδια (1997) του Σταύρου Ζαφειρίου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σταύρος Ζαφειρίου