Βασίλης Ιωαννίδης, [Σε συντηρεί η στάχτη…]

Μαντώ, Στάχτη (δίσκος: Μαντώ II (2008))

Σε συντηρεί η στάχτη
που ακόμα καίει

Κάποια δοκάρια
που αργούν να πέσουν
στο σπίτι που από καιρό
έχει ρημάξει

Σε συντηρούν
κάποια θλιμμένα φώτα
που αστράφτουν μόνα τους
μετά την καταιγίδα

Λάμπουν οι δρόμοι τότε
σα φεγγάρια μες στη νύχτα
κλείνουν τα μάτια τους
και σκαρφαλώνουν στο σκοτάδι

Σε συντηρεί
η λύσσα της σιωπής
τα αγάλματα που πέφτουν
μαλακά σαν τη βροχή
το γέλιο που πέτρωσε
μες στην ελπίδα

Σε συντηρεί η πείνα σου
να ξαναδείς
τα άστρα να πεθαίνουν

Από τη συλλογή Φεγγάρια στο βυθό (1995) του Βασίλη Ιωαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Βασίλης Ιωαννίδης

Advertisements

Βασίλης Ιωαννίδης, [Πάλι στη μοναξιά θα ακουμπήσεις…]

Ορφέας Περίδης, Ένα δικό σου χάδι (δίσκος: Για πού το ’βαλες, καρδιά μου (1999))

Πάλι στη μοναξιά θα ακουμπήσεις
πάλι εκεί τον πόνο σου θα πεις
πάλι εκεί τα δάκρυα σου θ’ αποθέσεις

Η πιο πιστή σου ερωμένη είναι αυτή
αυτή που κατοικεί στους άδειους τοίχους
που ξέρει να γελά με το φθινόπωρο
ν’ απλώνει τρυφερά το χέρι στο χειμώνα
αυτή που έχει στα μάτια της
ένα βαθύ ουρανό
και μια μεγάλη θάλασσα
γεμάτη δέντρα

Από τη συλλογή Φεγγάρια στο βυθό (1995) του Βασίλη Ιωαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Βασίλης Ιωαννίδης

Βασίλης Ιωαννίδης, [είναι κάτι άναρθρες κραυγές…]

είναι κάτι άναρθρες κραυγές
κάτι οιμωγές
έρημων δέντρων μες στη νύχτα
πλέκονται τα κορμιά
και τα φιλιά
σφιχτά
σαν κεντημένα άστρα
όμως ο άνεμος φυσά
μας βρίσκει αδύναμους
και μας πετά πάνω στα βράχια

*

Στο ένα σου χέρι
είναι τ’ άστρα
και στ’ άλλο το φεγγάρι
μα ο ήλιος δεν είναι κανενός.

Από τη συλλογή Φεγγάρια στο βυθό (1995) του Βασίλη Ιωαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Βασίλης Ιωαννίδης

Βασίλης Ιωαννίδης, [Ανθίζει κάποτε ο κήπος…]

Ανθίζει κάποτε ο κήπος
μαραμένα λουλούδια

Οι ρίζες γυρεύουν λίγο φως
να ξεδιψάσουν
και τα κομμένα μέλη από πηλό
τρίβονται ολοένα

απλώνουν σα λεκές στον ουρανό
και κρύβουν τα φεγγάρια

Σαν τα κουρέλια
κρέμονται οι μέρες
και η θάλασσα γεμίζει μπάζα
απ’ τα συντρίμμια
που ξεβράζουν τ’ άστρα

Από τη συλλογή Φεγγάρια στο βυθό (1995) του Βασίλη Ιωαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Βασίλης Ιωαννίδης

Τάσος Κουράκης, That’s life

[Ενότητα Μετεμψύχωση]

That’s life

Της ζήτησε να κλάψει
(ή έστω να λυπηθεί)
για τον επικείμενο θάνατό του
Αρνήθηκε. Ήτανε, λέει, θέατρο
Προτίμησε να φορέσει άλλο ρούχο
απ’ το βεστιάριο της ζωής

Θεατές και θεατρίνοι
ρόλοι και εναλλαγή
η ουσία της ζωής

Της ζήτησε να ταΐσει το μικρό του
πάνινο αρκουδάκι
Αρνήθηκε να γίνει η μάνα η αρκουδίνα
Προτιμούσε να γίνεται η αθώα παιδούλα,
η δυναμική executive,
η πουτάνα σύζυγος

Θεατές και θεατρίνοι
ρόλοι και εναλλαγή
η ουσία της ζωής

Από τη συλλογή Ιχνηλατώντας το παρόν (1995) του Τάσου Κουράκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάσος Κουράκης

Τάσος Κουράκης, Ψυχική διαταραχή (ΙΙ)

[Ενότητα Ψυχική διαταραχή]

ΙΙ

Τους ψευδαισθήζοντες με τα μαύρα γυαλιά

ζηλεύω

Τους κρυφογελώντας αμέριμνα περιδιαβάζοντας

μακαρίζω

Τους ήσυχους νοικοκυραίους δίχως χρώμα και αίμα

αντιπαρέρχομαι

Μα τους ανήσυχους ανατροπείς της κάθε βολής

αλίμονο ακολουθώ

Βλέπετε η μοίρα μου έλαχε να είναι η Κλωθώ

Από τη συλλογή Ιχνηλατώντας το παρόν (1995) του Τάσου Κουράκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάσος Κουράκης

Τάσος Κουράκης, Το χρώμα της εμπιστοσύνης

[Ενότητα Μετεμψύχωση]

Το χρώμα της εμπιστοσύνης

Πάντοτε μου έφερναν αλλεργία
τα αισθήματα κατοχής
των συζύγων,
του ζηλιάρη εραστή,
των γονιών στα παιδιά τους…

Όταν όμως απώλεσα το χρώμα της
εμπιστοσύνης
απ’ το χαμόγελό σου,

Τότε κατάλαβα ότι κι εγώ είμαι
σαν όλους τους άλλους.

Από τη συλλογή Ιχνηλατώντας το παρόν (1995) του Τάσου Κουράκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάσος Κουράκης

Τάσος Κουράκης, Ο σηματοδότης

[Ενότητα Τώρα]

Ο σηματοδότης

Τα κόκκινα φανάρια της
κυκλοφορίας
δε σταματούν μοναχά τον
χρόνο των
αυτοκινήτων

Διαστέλλουν και τα δευτερόλεπτα της
αγάπης
στα ζεστά τους χείλη
στα πλεγμένα δάχτυλα
στην αφή του καλτσόν της

Τι κρίμα! Έγινε πράσινο.

Από τη συλλογή Ιχνηλατώντας το παρόν (1995) του Τάσου Κουράκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάσος Κουράκης

Τάσος Κουράκης, Ιχνηλατήσεις (V)

[Ενότητα Ιχνηλατήσεις]

V

Φεύγοντας ξέχασες
το χαμόγελό σου

Ω! αμνησία. Μακάρι να
το ξεχνούσες για πάντα!

Από τη συλλογή Ιχνηλατώντας το παρόν (1995) του Τάσου Κουράκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάσος Κουράκης

Τάσος Κουράκης, Ιχνηλατήσεις (IV)

[Ενότητα Ιχνηλατήσεις]

IV

Κορίτσι που αναριγάς
στης νύχτα το υγρό
της θάλασσας

ή μήπως στων ερώτων
την ελπίδα;

Άνοιξε το στήθος σου
ένα άστρο φωλιάζει στο χέρι σου
δεκάδες φλόγες στην καρδιά σου

Νυχτολαμπίδες
του άγνωστου σπιθιρίζουν
μέσα σου
(όταν το γύρω σου φλέγεται)
σκορπώντας χιλιάδες ερωτικές σπίθες

μετατοπίζοντας στον ουρανό
τα κρινάκια
τα κορμιά
και τη θάλασσα.

Υ.Γ. Γραμμένο με φύκι

Από τη συλλογή Ιχνηλατώντας το παρόν (1995) του Τάσου Κουράκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάσος Κουράκης

Τάσος Κουράκης, Η σύντηξη

[Ενότητα Ποιητικά]

Η σύντηξη

Παλεύαμε όλη νύχτα
το ξημέρωμα μας βρήκε αγκαλιά…

Την άλλη μέρα οι εφημερίδες
σ’ όλο τον κόσμο
γράφανε πως επιτέλους
συντελέστηκε
η σύντηξη των ατόμων!!!

Από τη συλλογή Ιχνηλατώντας το παρόν (1995) του Τάσου Κουράκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάσος Κουράκης

Τάσος Κουράκης, Η αιώνια μορφή


Ροτόντα, άποψη από ανατολικά.
© 9η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων
Πηγή: odysseus.culture.gr

[Ενότητα Ποιητικά]

Η αιώνια μορφή

Δεν είναι τα βήματα του Γαλέριου
που στην Καμάρα γίνεται γιορτή

Οι καμπύλες της Ροτόντας και τα στενά
της Άνω Πόλης μού δίδαξαν γεωμετρία στο κορμί σου

Κι όταν τα καραβάνια κάπνιζαν έξω απ’ τις πύλες
της Σαλονίκης
εσύ έτρεχες με τα μαλλιά λυτά μες στους λειμώνες…

Αιώνες τώρα
ο Βαρδάρης
σμιλεύει
τη σκιά σου

Διώξτε Οβριές γριές καταραμένες τη βασκανία
λάδι και νερό στα ροζιασμένα χέρια της πόλης

σς… σς… διαβαίνει η αιώνια μορφή.

Από τη συλλογή Ιχνηλατώντας το παρόν (1995) του Τάσου Κουράκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάσος Κουράκης

Άννυ Κουτροκόη, Όλο και μεγαλώνω

Βασίλης Τσιτσάνης, Αχάριστη
(τραγούδι: Ιωάννα Γεωργακοπούλου, Στελλάκης Περπινιάδης & Βασίλης Τσιτσάνης / πρώτη φωνογράφηση το 1947)

Όλο και μεγαλώνω

Κλαις;
Ναι…
Άκουσα εκείνο το ρεμπέτικο
Το σώμα του
Καμένο δέντρο
Η προδοσία κεραυνός
Το μαύρο
Τραγουδάει
Έβαψε την καρδιά του
Με το γιατί μα και το πώς
Αχ! από παιδί ακούω
Το ρεμπέτικο εκείνο
Και πάντα κλαίω
Κι όλο αναρωτιέμαι
Και το γιατί μα και το πώς
Έφυγε
Κι έγινε το τραγούδι
Να το πονώ
Να τ’ αγαπώ
Κι όλο να μεγαλώνω.

Από τη συλλογή Περί ελαχίστων κρουσμάτων (1995) της Άννης Κουτροκόη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άννυ Κουτροκόη

Άννυ Κουτροκόη, Μην έλθεις μόνος…

Μην έλθεις μόνος…

Μην έλθεις
Μόνος
Θέλω και την καρδιά σου
Άχρωμος και αθόρυβος
Πώς θα με αγκαλιάσεις
Πώς θα πονέσουμε
Πώς θ’ αγαπήσουμε τα παιδιά
Μην έλθεις
Μόνος
Φέρε και τα χρώματά σου
Έτσι πεθαίνουμε
Αγάπη μου
Δεν το κατάλαβες
Ακόμη
Κι αφήνεις την καρδιά
Να κιτρινίζει…

Από τη συλλογή Περί ελαχίστων κρουσμάτων (1995) της Άννης Κουτροκόη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άννυ Κουτροκόη

Άννυ Κουτροκόη, Μέτρα…

Μέτρα…

Ήταν απόγευμα
Προς βράδυ…
Με το καινούργιο σου κοστούμι
Χρώμα και μάτια
Σ’ αγαπώ είπες…
Κι εγώ…
Τι άλλο
Μάτια και τόσο χρώμα…
Και το καινούργιο σου κοστούμι
Κομμένο και ραμμένο
Στα μέτρα
Πόσο σ’ αγαπώ.

Από τη συλλογή Περί ελαχίστων κρουσμάτων (1995) της Άννης Κουτροκόη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άννυ Κουτροκόη

Μυρτώ Αναγνωστοπούλου, Το χρονικό των υποδόριων γεγονότων

Το χρονικό των υποδόριων γεγονότων

Δεν καταλάβαινε το σώμα του
τη σημασία των χεριών του
Ένας τριγωνικός λογισμός τον βασάνιζε
σαν τυχερό παιχνίδι, τον έπνιγε τη νύχτα
η εκπνοή των χαρτιών του.

Όσα είχε αγαπήσει μυρμηγκιάζανε
σε μια οξεία γωνία
Δεν τον χωρούσε το ποίημα, έφευγε
σε δάση δισταγμών

Όμως τα όνειρα πουθενά δεν είναι ανώδυνα και
δεν μπορείς να ιστορείς
με συριγμούς και με νοήματα
εκείνες τις ανταλλαγές πυρών στο πεδίο
της σάρκας σου
τις μυστικές απώλειες του εχθρού
που εχθρός δεν ήταν
και ν’ αναιρείς
το χρονικό των υποδόριων γεγονότων

Από τη συλλογή Το χρονικό των υποδόριων γεγονότων (1995) της Μυρτώς Αναγνωστοπούλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μυρτώ Αναγνωστοπούλου

Μυρτώ Αναγνωστοπούλου, Τη νύχτα που πάγωσαν τα όνειρα

Τη νύχτα που πάγωσαν τα όνειρα

Τη νύχτα που πάγωσαν τα όνειρα
κι έπεσε σταλακτίτης από το στόμα μου το ποίημα
ήταν ευκαιρία
να ξεριζώσω επιτέλους τα αρτόδεντρα
που φυτρώναν στο περβάζι εριστικά
και βγάζοντας μία μία τις αγκίδες
απ’ το ερωτικό μου σώμα
ν’ αρκεστώ στ’ αγοραία

Μα όλα περνούν ξανά από τη γεύση μου
και συρρικνώνονται στο αδηφάγο μου στομάχι
και παραμένω
ο πεινασμένος των χαιρετισμών
των άλικων πηγών
ο διψασμένος

Από τη συλλογή Το χρονικό των υποδόριων γεγονότων (1995) της Μυρτώς Αναγνωστοπούλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μυρτώ Αναγνωστοπούλου

Μυρτώ Αναγνωστοπούλου, Προσωπογραφία

Προσωπογραφία

Την προσωπογραφία μου χαράζει
ο χρόνος
τα φρύδια διαζώματα
τα κλειστά μάτια σβούρες
αντίποδες
των τοπίων των δέντρων
θεατές των ιστών που σκιάζουν τα όνειρα

και το στόμα μεστό κεντρί
ν’ αντιπαρέρχεται το χάος

Από τη συλλογή Το χρονικό των υποδόριων γεγονότων (1995) της Μυρτώς Αναγνωστοπούλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μυρτώ Αναγνωστοπούλου

Μυρτώ Αναγνωστοπούλου, πορεία

πορεία

με άνεση φωτός
περνώ
και δεν πηγαίνω πουθενά

δεσμά αγίων με κρατούν

ανάβω τους όρκους μου με προσοχή
και προσευχή
μην στερηθώ
τον επιούσιο λυγμό μου

Από τη συλλογή Το χρονικό των υποδόριων γεγονότων (1995) της Μυρτώς Αναγνωστοπούλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μυρτώ Αναγνωστοπούλου