Μαρία Καρδάτου, Χωρισμός

[Ενότητα 4 παραμύθια]

Χωρισμός

Όταν αέρας έμπαινε απ’ το σπασμένο τζάμι
η κιθάρα έπαιζε μόνη της.
Η γυμνή κοπέλα κατέβαινε από τον πίνακα
και χόρευε με τις φλόγες.
Η σκιά της έφερνε το νεογέννητό της
στον πύργο κοντά στην παραλία
τα βράδια όταν ένας τρελός
καβαλούσε τη μηχανή τρέχοντας
με λυτά μαλλιά και νεκρά μάτια.

Από τη συλλογή Το αγκίστρι (1994) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Χρονολογία

Χρονολογία

Ένα μωρό κλαίει.
Από κάτω γριές
πλέκουν δαντέλα.
Τραβώντας την κουρτίνα
σπάει ο καθρέφτης
βγαίνει ξαφνικά
μια φαγωμένη εφημερίδα
με χρονολογία 1889.
Πότε πέρασε κιόλα
ένας αιώνας!

1989

Από τη συλλογή Το αγκίστρι (1994) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Χαρτί ηλιοτροπίου

[Ενότητα 4 παραμύθια]

Χαρτί ηλιοτροπίου

Της έγραφε να μην φοβάται
και άμα με το καλό γυρίσει
ποτέ δε θα χωρίσουν.
Όμως φύτευε νάρκες μακριά…
Καθώς εκείνη διάβαζε το γράμμα
έριξε ένα δάκρυ πάνω στο χαρτί.
Αν βάψει κόκκινο θα ’ναι της αγάπης.
Αν βάψει μπλε θα ’ναι του θανάτου.
Τότε νόμισε πως είδε να φυτρώνει
ένα κόκκινο τριφύλλι…

1991

Από τη συλλογή Το αγκίστρι (1994) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Χαράματα

[Ενότητα Ώρες]

Χαράματα

Καθώς τα φύλλα έπεφταν
κι η θάλασσα αγρίευε
φόρεσε τα πέτρινα στολίδια
για τον αγαπημένο της
που έμοιαζε με Ποσειδώνα.
Νύχτα σ’ ένα βενζινάδικο
κι η μυρωδιά της super
γινόταν γύρω τους
κρίνο θαλασσινό.

Από τη συλλογή Το αγκίστρι (1994) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Το σκηνικό

Το σκηνικό

Το σκηνικό δεν αλλάζει.
Ασημένιο, γκρίζο, μοβ, κόκκινο,
ξεχύνεται πάνω στη θάλασσα.
Το αίμα ρέει αιώνες.
Το σκηνικό δεν αλλάζει.
Το δύσμορφο σαλάχι
έμβρυο πεταμένο στα κύματα.
Η νεκρή χελώνα
βράχος που επιπλέει,
πνιγμένος άνθρωπος.
Ο κόκκινος αστερίας
στάζει αίμα.
Εκείνη αποκεφαλισμένη μέδουσα
δεν θα υπάρχει αύριο.
Το σκηνικό είναι στημένο
χρόνια τώρα…

Από τη συλλογή Το αγκίστρι (1994) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Το προφίλ των οριζόντων

[Ενότητα 4 παραμύθια]

Το προφίλ των οριζόντων

Κατεβαίνει στο πηγάδι
καβάλα στη Harley Davidson.
Το φεγγάρι είναι κάτω
από τα πόδια της.
Πάνω απ’ το κεφάλι της τ’ αστέρια
και στον βυθό
μ’ αιμάτινες γραμμές
το μυστικό
προφίλ των οριζόντων.

Από τη συλλογή Το αγκίστρι (1994) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Το ξύπνημα

Το ξύπνημα

Όταν σε χαιρέτησα
για πρώτη φορά
είχες τη χάρη
αγριάλογου που καλπάζει.
Όταν σ’ αποχαιρέτησα
ήσουν ογκόλιθος στη θάλασσα
αμμόλοφος πάνω στην καρδιά μου.

Από τη συλλογή Το αγκίστρι (1994) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Το κορμί μου

Το κορμί μου

Το κορμί μου γυμνό
το τυλίγουν οι άνεμοι.
Το σηκώνουν ψηλά
πάνω από τη θάλασσα.
Το γυμνό κορμί μου
μάζα πυρακτωμένη,
πέφτει στη θάλασσα
ήλιος του δειλινού.

Από τη συλλογή Το αγκίστρι (1994) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Το αγκίστρι

Το αγκίστρι

Μια αδιάκοπη γκρίζα βροχή.
Ένα φουσκωμένο ποτάμι μαύρο.
Ένα πρόβατο πνιγμένο…
Βουτηγμένος στο μαύρο ποτάμι
παλεύεις να προλάβεις κάτι.
Δεν ξέρεις τι.
Ουρανοσκόπος χωμένος στην άμμο
ψάχνεις για τροφή στον ουρανό
ενώ σ’ έχει γραπώσει τ’ αγκίστρι
βαθιά από τα σπλάχνα.

1988

Από τη συλλογή Το αγκίστρι (1994) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Τελευταία εικόνα

Τελευταία εικόνα

Προτομές κι αγάλματα με σάρκα με αίμα και
οστά. Συνέχιζαν να φιλούν με χείλη
ακρωτηριασμένα. Άντρες χωρίς κορμί ωχροί και
νέοι δήθεν χαρούμενοι. Γυναίκες ωραίες,
ελκυστικές με φορέματα κάποιας παλιάς
δεξίωσης. Όσες δεν είχαν πόδια σέρνονταν μέσα
στη λάσπη κι οι ζωντανοί παραμέριζαν με φρίκη.
Οι προτομές στα βάθρα κουβέντιαζαν χωρίς
φωνή με μάτια απόμακρα. Τότε τον κοίταξα
τρέμοντας μήπως κι εγώ κι αυτός γίνουμε
αγάλματα ανάμεσα στους ζωντανούς.

1991

Από τη συλλογή Το αγκίστρι (1994) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μαρία Καρδάτου, Στο δάσος με τα κάτοπτρα

Στο δάσος με τα κάτοπτρα

Κάτω από τους πάγους
κοιμάται η μεγάλη
καρδιά της γης.
Τις νύχτες που χάνεσαι
στο δάσος με τα κάτοπτρα
ακούς τον χτύπο της.
Το βλέμμα σου
ήσυχα πηγαίνει
στο διάστημα.
Όσο πιο ψηλά κοιτάζεις
τόσο πιο βαθιά χώνεσαι στη γη.

Από τη συλλογή Το αγκίστρι (1994) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου