Ανδρέας Λίτος, Φωτορροή

Φωτορροή

Φωτορροή της Άνοιξης,
στ’ αγριολούλουδα της ερημιάς,
ζωοδότρα εσύ ενέργεια,
της αέναης μουσικής παρουσίας.

Φωτορροή εσύ το νυν και πάντα,
στου ποιητή τον άγιο νου,
στης φιλέρημης καρδιάς τα βάθη,
της ουρανοστόλιστης σιωπής.

Φωτορροή εσύ λύρα σεπτή,
φέγγε και παίζει μυστικά,
στων απλών ανθρώπων τα κύτταρα,
στις αιώνιες πλώρες των άστρων.

Από τη συλλογή Φωτορροές (1993) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Advertisements

Ανδρέας Λίτος, Το εύχυμο των Ελλήνων καλοκαίρι

Το εύχυμο των Ελλήνων καλοκαίρι

Το αχλάδι στου ήλιου το ψήλωμα,
φιλήδονη χαρά και γεύση,
φωτεινό αίμα στο σώμα
και στων κυττάρων τη θωριά.

Τα ρόδα του ροδάκινου φαντάζουν
στο εύχυμο των Ελλήνων καλοκαίρι
κι ο τζίτζικας περήφανος λαλεί
το αιώνιο τραγούδι της λιακάδας.

Κι έχοντας στους ώμους αιώνες ιστορία,
τη θάλασσα, το φως και τη σοφία,
χαίρεσαι στην αλλήλων κοινωνία
τον τρόπο της παρούσης βιοτής.

Από τη συλλογή Φωτορροές (1993) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Το δέσιμο

Το δέσιμο

Πουλάκι η ψυχή σου
σπαρταράει στο χέρι μου
καθώς ο φόβος σα ρίγος
ταξιδεύει στο κορμί σου.

Νάμα το δάκρυ σου,
φωτοσταλίδα στο πρόσωπο
και στο γαλανό της αυγινής ελπίδας,
γιομίζει χαρά την πλάση όλη.

Έλα στις απέραντες εκτάσεις
του αρχαίου μας έρωτα,
να λάμψει πάλι ζωηρό
το ευλογημένο μας δέσιμο.

Από τη συλλογή Φωτορροές (1993) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Τέχνη και ψυχή

Τέχνη και ψυχή

Η κοινωνία με το τεχνούργημα,
σαν τα δάκρυα της προσευχής,
βιώνει σμιλεύοντας
την ουσία του μέσα κόσμου.

Η ψυχή γυμνή ικέτιδα, μαγεμένη,
ρουφάει άπληστα την χάρη
και ξεπροβάλλει ευθύγραμμη
στους πλόες της μελλοντικής χαράς.

Και κει, ανάμεσα γαλάζιο και λευκό,
λουσμένη στο άρρητο φως
στης αλήθειας την σεπτή ομορφιά
μετέχει στους γαλαξίες της απεραντοσύνης.

Από τη συλλογή Φωτορροές (1993) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Τα έσχατα

Τα έσχατα

Τα έσχατα ζητήματα
της γλυκιάς αθανασίας
στο φως το κρύφιο
λάμπουν σα γαλαξίες.

Η επανάσταση του πνεύματος
στην προσωπική ζήση
φέρνει το τελευταίο άγγιγμα
της πιο τρελής ελευθερίας.

Η σιωπή της ζωντανής ερήμου
είναι επίσκεψη των εσχάτων
φωτεινό άλμα του νυν και πάντα
στο μυστήριο της αιώνιας παρουσίας.

Από τη συλλογή Φωτορροές (1993) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Τα γυμνά ειδύλλια

Τα γυμνά ειδύλλια

Οι κύκλοι των ωρών
στ’ αγιορείτικο κατώφλι
πάλεμα με τ’ άπειρο
στης άσκησης τον ήλιο.

Φωτοστέφανα αχνά
στη ροή της αιωνιότητας
υπάρξεις μεταμορφούμενες
μετάρσιες ψυχές.

Τα γυμνά ειδύλλια
των μικρών με τον μέγα
οι πόθοι οι άκαυτοι
της αγιότης το άνθος.

Από τη συλλογή Φωτορροές (1993) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Σύντηξη

Σύντηξη

Η ευωδία στο κορμί
σκάνδαλο γι’ απληροφόρητους
αγίασμα αγιότατο
στης αγάπης τ’ ολοκαύτωμα.

Σύντηξη των ιερών σωμάτων
στους αγρούς του Θεού
έκρηξη της ζεστής σάρκας
στη μετοχή της γέννησης.

Κι ανθίζει η παρθενική άνοιξη
της νιόβγαλτης ψυχής
σαν αιώνια εικόνα
του σαρκωμένου φωτός.

Από τη συλλογή Φωτορροές (1993) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Προσδοκία

Προσδοκία

Το προαίσθημα με πνίγει
κι ο κόμπος στο λαιμό μένει.
Δεν με ξεγελά η ασημένια ανταύγεια,
της απατηλής φαντασίας η έκρηξη.

Γελώ πνιχτά, σαν κλάμα,
στο μυαλό μου γυρίζει το έρεβος,
στην χαοτική κίνηση λέω
οι ελπίδες μου αρχίζουν με φως.

Λένε πάει η εφηβεία μου
λέω εδώ κρυφολάμπει
ξυπνάει στις ώρες του βάθους
σαν αστραπή της κόκκινης λαχτάρας.

Με κεραίες μακρινές στο άπειρο
πατώντας στη γη μας ευφραίνομαι
εγώ ο μικρός κι ο πανμέγας
θεωμένο εγγόνι τ’ ουρανού.

Από τη συλλογή Φωτορροές (1993) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Πλαγίαυλος

Πλαγίαυλος

Η λεπτή φιγούρα της Μαρίνας,
καθώς φυσά ευθέως τον πλαγίαυλο
και λαλεί της μουσικής το άσμα,
δείχνει τη θεία χάρη του κορμιού.

Το όργανο με το ξενικό όνομα φλάουτο
λιώνει τους πάγους της τρυφερής καρδιάς
όταν οι ουράνιοι φθόγγοι αναπάλλονται
σαν πορφυρά λουλούδια της εαρινής Πασχαλιάς.

Κι η κόρη γλαυκή κι αέρινη,
φωτεινό λουλούδι της αστροφεγγιάς,
με μυστικές μακάριες αντηχήσεις,
πλέει στο κρυσταλλένιο διάβα του απείρου.

Από τη συλλογή Φωτορροές (1993) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Ο χωρισμός

Ο χωρισμός

Χαρά ολόφωτη το σώμα μου
αγκαλιάζει την ψυχή.
Αγγείο χρυσοστόλιστο
και ψυχοσπαργωμένο
με τις ανταύγειες της ομορφιάς
το νιο κορμί μου θάλλει.
Και τ’ ουρανού το πρόβλημα
αναπάντεχα προβάλλει
και μου ξεσχίζει την καρδιά
και την χαρά μοιράζει.
Κι ο εκστατικός ο χωρισμός
ποτίζει με φαρμάκι
την ονειρεμένη μου ψυχή
και τ’ ορφανό μου σώμα.
Μα πάντα λέγω μέσα μου
πως θά ’ρθει εκείνη η μέρα
όπου στη φάτνη του κορμιού
η ψυχή θ’ ανθίσει πάλι.

Από τη συλλογή Φωτορροές (1993) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Ο ποιητής

Ο ποιητής

Ο ποιητής δεν ζωγραφίζει,
με λέξεις όμορφες και λόγια,
μ’ ιδέες και φιλοσοφία
την περιρρέουσα υπαρκτή πλάση.
Ο ποιητής δεν περιγράφει
τις μύχιες σκέψεις,
τους γήινους πόθους,
του νου τις δολιχοδρομήσεις.
Ο ποιητής γεννάει πάντα,
αντάμα απέναντι στο Ήλιο,
την νέα πλάση την ωραία
τη λάμψη της δημιουργίας.

Από τη συλλογή Φωτορροές (1993) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Μελλοντικό

Μελλοντικό

Όταν ο χρόνος σταματήσει
κι αρχίσει η ροή του αιώνιου,
τότε το ψωμί θα ’ναι ουράνιος άρτος
και η βία του θαύματος κενή.

Ελεύθερος απ’ τον άρχοντα εγώ
με την ψυχή ν’ ανεμίζει ορθή
γεμάτος μέλι και γάλα
αναστάσιμος νέος αμνός.

Η μακάρια χαρά της ζωηφόρου
κερνιέται σε κρυστάλλινο κύλικα
κι είναι αψύς ο απόηχος
στο μεθύσι του θείου παράδεισου.

Από τη συλλογή Φωτορροές (1993) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Μαρίνα

Μαρίνα

Η ωραία κόρη Μαρίνα
έπαιζε κλειδοκύμβαλο,
αλλά στα τύμπανα των όντων
δεν έφτανε κανείς ήχος.
Η ωραία μουσική ήταν οι κινήσεις
των απαλών παρθένων χεριών,
των σπινθηροβόλων οφθαλμών
και της καστανής κόμης
που ανέμιζε απ’ το φωτεινό
θαλασσινό αεράκι
καθώς στα χείλη της άνθιζε
η μακαριότητα των ουρανών.

Από τη συλλογή Φωτορροές (1993) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Μακριά μελαγχολία

Μακριά μελαγχολία

Η ζέουσα φύση σου,
κατατρεγμένη, θαλασσοκτύπητη,
καταποντισμένη, ανούσια,
στο χάος της μελαγχολίας.

Η ματαιότητα των μαχών,
το κλάμα της πρωίας,
δονκιχώτης ακούσιος,
πρόσωπο ζεστό της ερήμωσης.

Ξέριζη λαλιά του ελιγμού,
κορμοστασιά φωσφορική του νου,
σφικτά τα δίκτυα του βυθού,
αντίκρυ στα θέλγητρα του όρθρου.

Πρόβαλε στο φως των κυττάρων,
με την αόρατη μουσική,
ξέπλυνε με διαυγή δάκρυα
τον κόσμο της στερνής νιότης σου.

Από τη συλλογή Φωτορροές (1993) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Ιούλιος ζέων

Ιούλιος ζέων

Άφωνη μετακραυγή
που ξέσκιζε την πλάση
των χερουβείμ τα όνειρα
το ρίγος της ζωής.

Λησμονημένος ερημίτης
της πόλης και της μοναξιάς,
της αντηλιάς πολεμιστής,
όστρακο γαλάζιο του ήλιου.

Της ρόδινης ψυχής
ο λόγος ζωντανός
βροντολαλεί στο φως
και γέρνει ο Ιούλιος ζέων.

Από τη συλλογή Φωτορροές (1993) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Η αγάπη

Η αγάπη

Η βεβαιότητα του αιώνιου
σαν τον ήλιο του μεσονυκτίου
λάμπει στις αλύγιστες ψυχές
αυτών που αγαπάνε τις κορυφές.

Στα παλιά συναξάρια ιστορείται
των αγαθών γερόντων ο βίος,
λάρνακες ζωντανές και κρήνες
μ’ αδίψαστο άγιο νερό.

Αυτό μονάχα μένει στέρεο
στους στροβιλώδεις απατηλούς ελιγμούς
της ύλης, του θαύματος και της εξουσίας
το πνεύμα της αιώνιας αγάπης.

Από τη συλλογή Φωτορροές (1993) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Η σιωπή

Η σιωπή

Στην έρημο η σιωπή
ψάλλει το τραγούδι
το γλυκόλαλο, το σεισμικό
το ζωοποιό των κυττάρων.

Στην πόλη Βαβέλ η σύγχυση
των μπερδεμένων γλωσσών,
ύβρις η ολέθρια,
των πρωτόγονων όντων.

Η γλώσσα της σιωπής,
του θείου έρωτα η κρήνη,
των αγγέλων το λάλημα,
της αγάπης το θαύμα.

Όμορφη νοερή σιγή
της ιερής αφθεγξίας,
στο φωτεινό μονοπάτι
του εγκάρδιου έρωτα.

Από τη συλλογή Φωτορροές (1993) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Σταύρος Ζαφειρίου, Άλυτο μάτι

Άλυτο μάτι

Τότε ήταν η εποχή των Ελλήνων
που ταξίδευαν στη στεριά τα τοπία του πόντου,
ορειβατώντας κάτισχνοι σαν ένθεοι ερημίτες,
μνήμες φέροντες και φαντάσματα στις ποδιές τους.

Τότε ήταν που η γρια-Σουλτάνα
έπλενε κάθε μέρα στην αυλή
τα ρούχα της καταστροφής
κι άδειαζε στις τσουκνίδες τ’ απονέρια,
όπου λίγο μετά ανάβλυζαν πομφόλυγες αίματος.

Ώσπου ήρθε στον ύπνο της η πεθαμένη
ντυμένη πορφύρα και στέμμα.

Κυρία, είπε,
κόρη της Άννας της Ανατολής και του αρκουδιάρη,
εκεί όπου ρίχνεις της πλύσης τα νερά και τα σαπούνια
βρίσκεται μαζεμένο το αίμα του πνιγμού
και των δαχτύλων του φονιά το βάθεμα.
Λίγη κανέλλα με λεμόνι ή παγωμένο τσάι πότισέ με,
όπως τη μέρα εκείνη στην πατρίδα,
που τα μαλλιά μου έκοψες
να ξεβασκάνεις τον γιο σου,
πυρώνοντάς τα στο καρβουνάκι του θυμιατού,
και με χαμόμηλο δρόσισες το χώμα,
σπένδοντας στους νεκρούς.
Τούτος ο τόπος της ταφής ήρθε μαζί σου,
ακολουθώντας το άνοιγμα της γης,
Ρώμη, Ελλήσποντο και τώρα εδώ,
στις παρυφές των ηπείρων.

Τότε ήταν που η γρια-Σουλτάνα
–νύχτα, με το φεγγάρι στο σημείο του φόβου–
στα δόντια σφίγγοντας μαύρου κόκορα φτερό,
έμπηξε δεκατρείς φορές το φτυάρι,
τ’ όνομα ιχνηλατώντας και το στόμα
Αμαλασούνθης Βασιλίσσης θύματος φθόνου,
ξεθάβοντας το διάδημα πρώτα και μετά
τον αρραβώνα του γιου της Δημητράκη,
που πήγε δεκαοχτώ χρονώ
από άλυτο μάτι.

Από τη συλλογή Η δεύτερη πεταλούδα και η φωτιά (1993) του Σταύρου Ζαφειρίου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σταύρος Ζαφειρίου

Σταύρος Ζαφειρίου, Λίλιθ

Λίλιθ

Και η δωδεκάχρονη αμαζόνα
με το βαθύχρωμο σαλβάρι
και τα μικρά βυζιά κάτω απ’ το μαύρο μπολερό,
έλα, μου είπε,
να κοιμηθείς μαζί μου.
Βραδιά σου υπόσχομαι με χάρες νυφικές,
σώμα ζεστό, στα σχήματα της φλόγας.

Τυφλός την ακολούθησα σε σκοτεινές στοές,
απ’ τη βουή ξεφεύγοντας της αγοράς.

Κι είδα κιλίμια περσικά, χρυσές χοάνες,
σκηνές ερωτικές με παχουλά κορμιά
και στο μιντέρι καθισμένη τη γριά
μισόγδυτη, τρελή, με τα μαλλιά
σαν ξέπλεκους ιστούς πάνω στους ώμους
και το μαρκούτσι του αργιλέ στο στόμα.

Κι ύστερα είδα την ωραία αμαζόνα
με τα μικρά βυζιά κάτω απ’ του τόξου τη χορδή
και στον καθρέφτη είδα
νύχτα που βάθαινε,
μαύρη τη σελήνη,
τους τέσσερις μοναχικούς προσκυνητές,
γύφτους που χόρευαν έξω από τους ρυθμούς,
μες στους ρυθμούς των μαύρων τους σωμάτων.

Κι ένα κοπάδι πέτρινα άλογα,
καλπάζοντας ορμητικά ν’ ανηφορίζουν.
Στα γκρίζα πέτρινα λαγόνια τους
τη λάμψη του ιδρώτα
και στα ρουθούνια τους αφρούς, δρόμος μακρύς
ως του γκρεμού το χείλος.
Ορθοποδίζοντας σαν γυμνασμένοι ακροβάτες
μ’ ένα χλιμίντρισμα άγριο πήδηξαν στο κενό.

Τα μάτια ανοίγοντας βρέθηκα πίσω.

Γυμνή, ανάσκελα πεσμένη στο μιντέρι,
με το βαθύχρωμο σαλβάρι, το μαύρο μπολερό
πλάι στο μαξιλάρι διπλωμένα,
μ’ ένα χαμόγελο στεγνό μέσα από άδειο στόμα
είδα μονάχα τη γριά.
Έλα, μου είπε,
να κοιμηθείς μαζί μου.
Το μαύρο χάθηκε στο κόκκινο.
Θα σβήσω τα κεριά.

Από τη συλλογή Η δεύτερη πεταλούδα και η φωτιά (1993) του Σταύρου Ζαφειρίου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σταύρος Ζαφειρίου