Τάκης Βαρβιτσιώτης, Στον αιώνα μας

Στον αιώνα μας

Στον αιώνα μας
Ο χρόνος είναι πελιδνός
Μέσα μας κάνει περισσότερο κρύο απ’ έξω
Τα βασανιστήρια είναι του συρμού
Οι πληγές αναθάλλουν
Και τα παιδιά μας παίζουν
Γύρω από ένα κρεματόριο
Ενώ η μέρα πλησιάζει στο θλιβερό της τέλος
Μπορείς να βρίσκεσαι ταυτόχρονα
Στη γη και στην κόλαση

Από τη συλλογή Φαέθων (1992) του Τάκη Βαρβιτσιώτη

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Τάκης Βαρβιτσιώτης, Ποιήματα 1941-2002 (2003)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάκης Βαρβιτσιώτης

Τάκης Βαρβιτσιώτης, Σε σένα αφιερώνω

Σε σένα αφιερώνω

Σε σένα αφιερώνω
Τα κοράλλια των ωκεανών
Τα χιόνια των βουνοκορφών
Το πρώτο ρόδο της χρονιάς
Το πρώτο άστρο της εσπέρας
Ολόκληρη την αθωότητά μου

Από τη συλλογή Η θαυμαστή αλιεία (1992) του Τάκη Βαρβιτσιώτη

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Τάκης Βαρβιτσιώτης, Ποιήματα 1941-2002 (2003)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάκης Βαρβιτσιώτης

Τάκης Βαρβιτσιώτης, Γράφω σ’ ένα κελί

Γράφω σ’ ένα κελί

Γράφω σ’ ένα κελί
Χιλιάδες λέξεις
Σαν ένας κατάδικος
Κι ύστερα βγάζω το κεφάλι μου
Έξω από τον φεγγίτη
Διψασμένος για λίγο γαλάζιο

Από τη συλλογή Φαέθων (1992) του Τάκη Βαρβιτσιώτη

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Τάκης Βαρβιτσιώτης, Ποιήματα 1941-2002 (2003)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάκης Βαρβιτσιώτης

Τάκης Βαρβιτσιώτης, Χριστέ μου

Χριστέ μου

Χριστέ μου
Βοήθησέ με να μάθω
Την ορθογραφία της λέξης «αγαπώ»
Την ορθογραφία των λέξεων
«Ταπεινοφροσύνη»
«Αθωότητα»
«Υπομονή»
Για να υπομείνω
Τα βάσανα της ζωής
Όπως υπόμεινες Εσύ
Το μαρτύριο του Σταυρού
Για να μπορώ να ψαλιδίζω
Το πλέγμα του σκότους
Την επηρμένη λάμψη των καθρεφτών
Για να μπορώ να ελπίζω
Σ’ ένα φως αναστάσιμο

Από τη συλλογή Η θαυμαστή αλιεία (1992) του Τάκη Βαρβιτσιώτη

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Τάκης Βαρβιτσιώτης, Ποιήματα 1941-2002 (2003)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάκης Βαρβιτσιώτης

Μάριος Μαρίνος Χαραλάμπους, Κομήτης του Χάλεϊ

Κομήτης του Χάλεϊ

Φιλιά όλο δάκρυα κάθε φορά που έρχεσαι
χαίροντας τότε για την τραγική γέννησή μας
που μας ενώνει δίπλα σε παιδικές κούκλες
όταν το μονοετές κερί ψιθυρίζει
για τον γκραν γκινιόλ της ζωής μας
γυρίζοντας στις αθάνατες αυλές στη Βιρτεμβέργη
σε τούτη τη δυσβάσταχτη γη, που δε μας επιτρέπει
να σβήσουμε μαζί αγκαλιά
μπρος σε οβάλ καθρέφτες και μπιζουτέ κρύσταλλα
σ’ ένα μπουφέ
που ο οπάλιος του φλας έκλεισε το πεπρωμένο μας…

Γι’ αυτό μη ρωτάς αν σ’ αγαπώ
γι’ αυτό προσέρχομαι κάθε αιώνα πιστός στα μάτια σου
μη με κρίνεις ύποπτο που επιμένω τόσο
στην πορσελάνη του προσώπου σου
μην πληγώνεις την έφεση του ποιητή
αγάπα την παρουσία του μέσα στους εφιάλτες του νου
στεφάνωνε με χάδια τους βοστρύχους του
καθώς στο ίδιο μαξιλάρι αφήνουμε αγκώνα χωρισμό
διάφορες εποχές σ’ άλλες διαστάσεις ερώτων αλχημεία
εκμυστηρεύσεων που μας ένωσαν για πάντα
εμπρός σ’ αυτούς που φθόνησαν το απόγειο των ματιών σου
την μεταμεσονύχτια συνομιλία μας στα άστρα…

Από τη συλλογή Οδός Ανθέων (1992) του Μάριου Μαρίνου Χαραλάμπους

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Μάριος Μαρίνος Χαραλάμπους

Μάριος Μαρίνος Χαραλάμπους, Στον Ανακρέοντα

Στον Ανακρέοντα

Τις νύχτες του Φεγγαριού
όταν το απόγειο σταματά τρυφερό
στις σπάνιες κόγχες των χειλιών σου
όλο ευαισθησία φευγαλέων μιμικών δονήσεων
που έρχονται και παρέρχονται στην αυγή των ανέμων
που φωλιάζουν σαν κρυφές ικεσίες έρωτα στο άρπαγμα των χειλιών
ραφινότητα πολύτιμη
από μια σάρκα σπάνια τιμαλφή
καθώς αρυτίδωτο σε εξαίσιο δίκτυο οι μινιατούρες των πόρων σου αναπνέουν
στην αιχμή μου τη σπαργή του έρωτα
τότε στην υποψία του χρόνου που σταμάτησε αθάνατος
ανατέλλουν τα μάτια σου σμαράγδινοι Σείριοι
σε ομηρικά πεδία
ανιχνεύοντας τη διάθεση του πολεμιστή σου
μέσα από τη γραφή του Φεγγαριού
καθώς τον ντύνεις με ασήμια
στο μαύρο πάθος του έρωτα
αναζητώντας στήριγμα στ’ αστέρια των ματιών σου

Υπόσχεση τρυφερότητας στην αιωνιότητα
σ’ ένα Σύμπαν όπου εμείς οι δύο
πολύ αγαπηθήκαμε…

Από τη συλλογή Οδός Ανθέων (1992) του Μάριου Μαρίνου Χαραλάμπους

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Μάριος Μαρίνος Χαραλάμπους

Μάριος Μαρίνος Χαραλάμπους, Οδός Ανθέων 1987

Οδός Ανθέων 1987

Τώρα που ερήμωσαν οι δρόμοι
για ένα ακόμη ματς του μπάσκετ
στο ξαφνικό κρύο του Δεκέμβρη
οι κήποι της ψυχής μου χάθηκαν
μαζί με προσφιλή πρόσωπα
πάνω σε ξεχασμένους όρμους γλεντιού
παλιούς ψαρότοπους για άσφαλτο
σε μια παγωμένη οδό
που οδεύει στη νύχτα με κίτρινα φώτα
στη διεύθυνση του Χορταΐτη ανέμου
όλο ψυχρές βιτρίνες που μισοκοιμούνται
φαστ φουντ και λαμπρά αυτοκίνητα

Από τότε που εγκατέλειψες την ποίηση, Μαρία
το καφέ αυτό μοιάζει ωχρό πλοίο
που φεύγει φωτισμένο για άγονες πια γραμμές
για τη Λέσβο των ποιητών
κουβαλώντας χυδαίους μνηστήρες
στις συντεταγμένες μιας άναρθρης νύχτας
απάνθισμα κακόφωνο που δεν ολοκληρώθηκε
σε διάλογο και γι’ αυτό μας χώρισε
κι εγώ χρόνια κατεστραμμένος από την έμπνευση
βηματοδοτώ στίχους δίπλα στο τζάμι
εμπιστεύομαι σηματοδότες του ουρανού

Δεν ξέρω γιατί τις κρύες νύχτες του χειμώνα
κοιτώ το παγωμένο φεγγάρι που ταξιδεύει
μετρώ τα χρόνια με τη λάμψη του Πολικού
καθώς απέτυχα να σε γιατρέψω
θύμα ψυχωτικό μιας μεγάλης ομορφιάς
Μαρία, άστρο στο στερέωμα…

Από τη συλλογή Οδός Ανθέων (1992) του Μάριου Μαρίνου Χαραλάμπους

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Μάριος Μαρίνος Χαραλάμπους

Μίμης Σουλιώτης, Εντόπιο τοπίο

Εντόπιο τοπίο

Αρχαιολογική και όλη κόκαλα πατρίδα,
στυγνή οστεοθήκη∙ πληθυσμοί, μετακινημένοι πληθυσμοί,
επιστρώσεις και μαράνσεις μερίδων του πληθυσμού,
διαπιδύσεις αλλόγλωσσων, ρημάγματα
που επονομάστηκαν «λαοί», από επιστημονική ιδεοληψία:
στη Νεβογάνη ακούγονται αρβανίτικα με κοφτό τρόπο,
στη Μελίτη τα εντόπικα γλεντιούνται ως την Ιτιά:
«λιούμπαμ, μούσκεμα λέξη!» γνωμοδότησε ο Λούστας
πατέρας του μικρού Στέργιου απ’ τα ρουμάνια της Νέβεσκας
ορμώμενοι∙ στο διαβαλκανικό Πισοδέρι «νιάο»
λένε το χιόνι με πτωχευμένη προφορά.
Στα Βιτώλια στρατοπέδευε μεγαλύτερο ασκέρι από τη Σαλονίκη,
κι ακόμα λανθάνει η αστική νοοτροπία∙
φάσεις ντόπιες, κειτούκειτες, ευρείες.

Το τοπίο με τα πράσινα πεύκα και τους ασβέστες,
που απεικόνισε τον οργανωμένο τουρισμό,
άλλους να επαναπαύει.

Από τη συλλογή Βαθιά επιφάνεια (1992) του Μίμη Σουλιώτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μίμης Σουλιώτης

Μίμης Σουλιώτης, Ο χιονάνθρωπος

Ο χιονάνθρωπος

Με υπαρκτά συναισθήματα
πλάθανε τον χιονάνθρωπο της ενορίας τους
πατικώνοντας το ουρανοκατέβατο χιόνι
στη στρογγυλή πλατειούλα
και τον τριγυρίζαν σαν αδιάφορα
παρατηρώντας πιο πολύ τους περαστικούς
παρά αυτόν τον ίδιο,
με τα χέρια στα βάθη της τσέπης
αφή ξυλιασμένη.
Ύστερα, τον ρίξαν με κλοτσιές,
τον χαλάσαν με το ένστικτο του θανάτου,
τον τσαλαπατήσαν όλα μαζί
σα μαύρη μαγεία,
σαν πολιτικό κρατούμενο:

τα άταχτα, αθώα, ζωηρά παιδάκια.

Από τη συλλογή Βαθιά επιφάνεια (1992) του Μίμη Σουλιώτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μίμης Σουλιώτης

Μίμης Σουλιώτης, Θλίβομαι

Θλίβομαι

Θλίβομαι όποτε βλέπω τις κερκίδες
ακίνητες χωρίς ωρυόμενες ψυχές απάνω τους.
Μου δίνουν την εντύπωση πως έτυχα
σε θλίψη αρχαίου θεάτρου
που το ερείπωσε η αλλεπαλληλία των αιώνων
και το θρηνούν οι αμφίθυμοι ποιητές. — Και όμως,
εκκρεμούν οι αντερόβγαλτες ιαχές,
το ευάν ευοί και τα Άξιε Ταύρε του μισθωτού πλήθους:
εκεί, έτσι, τα φαντάζομαι και φαντασιοσκοπώ μόνος μου
και μου χαρίζουνε αισθήματα αισιοδοξίας,
σε πλήρη αντίθεση με τις αθλιότητες
της ύστερης καπιταλιστικής ανίας.

Από τη συλλογή Βαθιά επιφάνεια (1992) του Μίμη Σουλιώτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μίμης Σουλιώτης

Μίμης Σουλιώτης, Συχνές πυκνές

Συχνές πυκνές

Πυκνώσαν οι χριστιανικές κηδείες,
σαν διαστολές της μήτρας.
Βαθύτατες πολιτιστικές εκδηλώσεις, τρίσβαθες.

Και η μήτρα γη ανοιγοκλείνει γρηγορότερα
σκεπάζοντας τα ξεφτιλισμένα κουφάρια
που διακινδυνεύουν, αφημένα
στα δυο τρεμάμενα σχοινιά του νεκροθάφτη.

Από τη συλλογή Βαθιά επιφάνεια (1992) του Μίμη Σουλιώτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μίμης Σουλιώτης

Μίμης Σουλιώτης, Απόψεις

Απόψεις

– «Μα υπάρχουν οι πολύ βαθιές καταστάσεις,
που δεν μπορούν να εκφραστούν με λέξεις»
είπε η χορεύτρια
και έγινα έξαλλος.

– «Με την ίδια έννοια, υπάρχουν
και οι πολύ βαθιές φράσεις,
που δεν μπορούν να εκφραστούν με καταστάσεις»
της είπα κι έφυγα
αφήνοντας πίσω μου τη σωστή άποψη.

Από τη συλλογή Βαθιά επιφάνεια (1992) του Μίμη Σουλιώτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μίμης Σουλιώτης

Θεόκλητος Καριπίδης, Να γιατί βρίσκομαι στο κενό

Να γιατί βρίσκομαι στο κενό

[Ενότητα Σπουδές]

Όλα τέλειωσαν
χωρίς καμιάν ελπίδα
κι η στάχτη των στίχων μου
απλώθηκε παντού
Βάδιζα αλόγιστα στην έρημο
μ’ ατελεύτητο πάθος
ανάμεσα τους καμηλιέρηδες
που έχουν οδηγό τον ίδιο πάντα δρόμο
κι ελπίδα την επιστροφή

Ακολουθώ την καρδιά μου
Να γιατί βρίσκομαι στο κενό.

Από την Επιλογή από το έργο του Θεόκλητου Καριπίδη (1992)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεόκλητος Καριπίδης

Σταύρος Ζαφειρίου, Διήγηση χωρικού σε μικροαστό νέο


Pierre-Auguste Renoir, Gitane (The gypsy girl), 1879

Διήγηση χωρικού σε μικροαστό νέο

Τις νύχτες που ο άνεμος καθαρίζει τους ήχους
Ακούς ν’ αδειάζουν τα χωριά
Φεύγουνε οι ξωθιές κι οι αρκουδιάρηδες
Φεύγουν οι σαλεμένοι
Πίσω τους μαγεμένα ακολουθούν
Τα παιδιά μας με το φεγγάρι στα μάτια

Κι αφού διαβούν τα πέτρινα γεφύρια
Σταυρώνοντας ψηλά τα δάχτυλά τους
Στα μέρη εκείνα φτάνουν που τα λένε
Των άσαρκων η χώρα
Εκεί οι γύφτοι στήνουν τις φωτιές τους
Και με τα ντέφια τους κρατάνε τους ρυθμούς
Εκεί οι μάγισσες τ’ αγόρια ξελογιάζουν

Κι όταν του τράγου πέφτει το κεφάλι
Γυμνώνουν οι κοπέλες τα βυζιά τους
Και τα μαλλιά τους άσεμνα τα λύνουν
Τότε γεννιούνται τα παιδιά τους
Αλαφροΐσκιωτα με την τρίχα στην πλάτη
Αλαφροπάτητα μην τύχει και ταράξουν
Το δείπνο των δαιμόνων

Σαν επιστρέφουν πριν απ’ την αυγή
Έχοντας κόμπο στο μαντήλι τους δεμένο
Το μάτι του διαβόλου
Πια δε μιλούν
Κάθονται στο κατώφλι και κοιτούν
Τους τόπους που φουσκώνουν τα ποτάμια
Σ’ τα λέω αυτά κι ας μην καταλαβαίνεις
Γιατί εσύ ποτέ σου δεν ημέρεψες
Με το βλέμμα το βλέμμα του σκύλου
Όταν γυρίζει μέσα του το αγρίμι
Γιατί κι εσύ μες στις δικές σου νύχτες
Καθώς στερεύουν όλα τα κανάλια
Αυτά που δεν καταλαβαίνεις ονειρεύεσαι

Από τη συλλογή Η δεύτερη πεταλούδα και η φωτιά (1992) του Σταύρου Ζαφειρίου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σταύρος Ζαφειρίου