Γιώργος Λ. Οικονόμου: 10.200 σιγαρέτα «Έθνος εξαιρετικά» (α)

10.200 σιγαρέτα «Έθνος εξαιρετικά» (α)

[Ενότητα 10.200 σιγαρέτα «Έθνος εξαιρετικά»]

«… Δεν λιγοστεύει η συμφορά
όσο κι αν την λέγεις…»
Κ. Π. Καβάφης

Στην είσοδο της πολυκατοικίας είχε μαζευτεί ολόκληρο γήπεδο. Με γουρλωμένα μάτια οι πιτσιρικάδες, το σούσουρο έβγαινε απ’ τους μεγάλους. Το μυαλό ξανάρθε στα εγκόσμια. Ντράπηκα.
Έκρυψα την γύμνια μου στην κουβέρτα που κάποιος –απ’ όσους μπήκαν στο σπίτι, κι ήταν πολλοί Θε μου!– φρόντισε να μου ρίξει, λίγο πριν με κατεβάσουν κάτω. Το κεφάλι όμως δεν κρυβόταν με τίποτα. Τα ’χα κόψει όλα, γουλί, ούτε τα φρύδια δε γλίτωσαν…
… Απ’ το πρωί η μάνα είχε κόψει το πόδι της σε κάτι γυαλιά, αλαφιασμένα γυρνώντας από δωμάτιο σε δωμάτιο, γέμισε ο διάδρομος κι οι σκάλες του σπιτιού ματωμένα χνάρια, φίλε…
Κόκκινο / πληγωμένο αίμα / μαύρο…
Ο πατέρας έμεινε μόνος, με τους άλλους. Γι’ άλλη μια φορά δε βρήκε το θάρρος να μας συνοδέψει…
… Το ασθενοφόρο περίμενε με τις πόρτες ανοιχτές, λίγο δεξιότερα το περιπολικό. Το σούσουρο έφτανε όλο και πιο δυνατό στ’ αυτιά μου.
Μας έβαλαν πίσω. Η μάνα κι εγώ. Ήμουν ήσυχος. Μισός εδώ, μισός αλλού. Το ’βλεπα κάτι σαν την περιφορά του Επιτάφιου… Παρασκευή 19 Απριλίου 1985. Η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει.

«… Μερικοί δεν τρελαίνονται ποτέ.
Τι φριχτή ζωή θα πρέπει να ζουν…»
Barfly

Πρώτος σταθμός το εφημερεύον νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Έδωσαν προτεραιότητα στο περιστατικό. Μπήκαμε απ’ την πίσω πόρτα, ούτε λεπτό αναμονή.
Η μάνα σε μια καρέκλα, οκλαδόν σ’ ένα απ’ αυτά, τα γνωστά καφέ ιατρικά κρεβάτια. Μια γιατρέσα προσπάθησε να πάρει τα στοιχεία μας. Δε μιλούσα, κοίταζα μόνο(;). Στράφηκε προς τη μητέρα, κατάφερε να βγάλει άκρη ύστερα από κάνα τέταρτο. Η κυρα-δασκάλα ήταν απόλαυση!
Δε θυμάμαι να ρώτησαν κάτι άλλο. Στοιχεία, μοναχά στοιχεία. Αυτό τους ένοιαζε, τ’ άλλα δεν ήταν δικιά τους δουλειά…
Στα χέρια του νοσοκόμου το παραπεμπτικό κι η τύχη μας μαζί, σ’ ένα κομμάτι χαρτί αυτή τη φορά.
Ξανά ασθενοφόρο, τώρα τρέχει πιο γρήγορα, βιάζεται, έχει προορισμό να μας ξεφορτώσει χωρίς άλλες διαδικασίες. Όπως ήμουν ξαπλωμένος –κάτι φωτεινές επιγραφές που μου ’κλειναν το μάτι πονηρά– ατονική προσπάθεια να καταλάβω πού πηγαίνουμε, όχι πως μ’ ένοιαζε, το ’βλεπα για βόλτα ακόμα…

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Τρυφερό

Τρυφερό

[Ενότητα Στιχουργικές απόπειρες]

Αντικρισμένοι καθιστά
να κλέβω τις ματιές σου
να σου χαρίζω μυστικά
ν’ ανάβω τις φωτιές σου

Κι εσύ να μου χαμογελάς
με σκέρτσο και με νάζι
τα σπίρτα ήσυχα μετράς
τσιγάρο και μαράζι

R
Αντικρισμένοι καθιστά
ν’ ακούς για την αγάπη
για την γιαγιά που άφησε
ξεθωριασμένο χάρτη
να ταξιδεύουν τα παιδιά
να βρίσκουν παραμύθια
να μεγαλώσουν τα παιδιά
ν’ αντέξουν την αλήθεια…

… Κι εσύ να μου χαμογελάς
χωρίς να με τρομάζεις
να μου γιατρεύεις τις πληγές
τσιγάρο και μαράζι

Ιαν. ’90

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: [Τα μάτια μου έχουν στερέψει…]

[Ενότητα Στιχουργικές απόπειρες]

Τα μάτια μου έχουν στερέψει
τα στόμα μου έμεινε κλειστό
τα χέρια μου σ’ είχαν πιστέψει
έμεινα μόνος και σ’ αγαπώ.

Το γέλιο σου πώς να ξεχάσω
το σώμα σου πώς ν’ αρνηθώ
τα λόγια σου θα τα ξεγράψω
έμεινα μόνος και σ’ αγαπώ.

1988

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: Συμβουλή, προς γερο-ποιητάς

Συμβουλή, προς γερο-ποιητάς

Άτια ατίθασα οι λέξεις
κι εσύ
να φυλακίσεις προσπαθείς
σ’ ένα
«ποίημα-κλουβί»;

Απρ. ’88

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, στο καφενείο

στο καφενείο

Έπλυνες το κορμί σου
με καυτό νερό.
Με προσοχή ξυρίστηκες
ντύθηκες ρούχα καθαρά
να πας κι εσύ «σαν άνθρωπος»
στο καφενείο.

Γι’ άλλη μια φορά
ούτε λαχειοπώλης δεν πλησίασε.
Μύριζε από μακριά η αφραγκιά σου.

Ιούν. ’88

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: [Στιγματισμένος μια ζωή…]

[Ενότητα Στιχουργικές απόπειρες]

Στιγματισμένος μια ζωή
απ’ τα δικά σου χάδια
μονάχος τώρα / τριγυρνώ
στης πίκρας τα σκοτάδια.

Ρώτησα για το στίγμα σου
να ’ρθω να σε γλιτώσω
Γέλασα με το σίγμα σου
φεύγω / θα σε πληγώσω.

Κατατρεγμένος μια ζωή
απ’ τις κρυφές ματιές σου
Άδικα τώρα προσπαθείς
να σβήσεις τις φωτιές σου.

22.XII.89

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Στίγμα

Στίγμα

Ανάμεσα
Ελύτης και αλήτης
διαλέγω / το δεύτερο κρατώ,
για το Άλφα της στέρησης.

Δεκ. ’89

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Στην έξοδο

Στην έξοδο

Περιφέρω το κορμί μου στους δρόμους.
Αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός κυοφορείται
πλάι-πλάι με τα σπλάχνα μου.
Η ματιά ντυμένη χίλιες δύο ικεσίες
εκπέμπει ολοένα και πιο έντονα το μήνυμα
Απασφαλίσατε
Γύρω μου κόσμος ανυποψίαστος
μ’ ακουμπάει, σπρώχνει, προσπερνά.
Μια φωνή βραχνή κι αδέξια
ζητάει «ακρόαση Θεού»
– σημάδι πως η ώρα κόντεψε

………………………………………………………….
… όπου να ’ναι τα τηλέτυπα του κόσμου / πυρετωδώς
θα κροταλίζουν / για «τ’ άνθος που γεννήθηκε
εντός χειροβομβίδος».

1982

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: [Σε κάθε γωνιά…]

Σε κάθε γωνιά
τα ίδια φαντάσματα
να εκλιπαρούν
τώρα
που σέρνομαι
στους δρόμους
της γενέτειρας.

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: [Σαν τον Οδυσσέα…]

Σαν τον Οδυσσέα
βρήκα τρόπο
τ’ άδυτά σου να κυριεύσω.
Ποίημα έγινα –Δούρειος ίππος–
τρύπωσα σ’ ένα περιοδικό
και
να με τώρα!
στο κομοδίνο σου
μαζί με τις ασπιρίνες
και τα προφυλακτικά…

Ιούν. ’91

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: [Σαν τον λαχειοπώλη…]

Σαν τον λαχειοπώλη
της Παύλου Μελά, αργά
σέρνω το βήμα
μπροστά σου στέκομαι
προτείνοντας την καρδιά μου
«Πάρτε, Κυρία
είναι το νούμερό σας…»

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Ρεζουμέ

Ρεζουμέ

[Ενότητα Στιχουργικές απόπειρες]

Δώσε ρε φίλε μια φωτιά
κάτσε κοντά και πες μου
«Πώς χάθηκαν εκείνα τα παιδιά;»
– Γιατί δεν βρήκαν παρηγοριά…

Πιάσε ρε μάγκα τον καπνό
κι έχε κλειστές τις πόρτες
οχτώ καράβια φούνταραν
μα γλίτωσαν οι μόρτες.

R

«Τα ζάρια παίζαν οι εφτά
ο ένας πάντα μόνος»
– Τι κάθεσαι τώρα και κλαις;
– Να μου περάσει ο πόνος…

8.XI.89
«Αλέξανδρος» 04.30

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: [Όπως οι φυλακισμένοι]

Όπως οι φυλακισμένοι
σβήνουν μέρες στο μπετόν,
οι ποιητές
τη μοναξιά τους σβήνουν
στο πίσω μέρος
από ’να πακέτο τσιγάρα.

7.Χ.1989

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Μνήμη Vincent Van Gogh

Μνήμη Vincent Van Gogh

Νύχτα
όταν με βλέπεις
να φορώ μαύρα γυαλιά
μη βιαστείς
είναι το μαύρο της ματιάς,
το μαύρο της ζωής,
σ’ όλης της γης τα εργοστάσια…

1990

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: [Κοκκινίζω. Τα μάτια…]

Κοκκινίζω. Τα μάτια
ρίχνω χαμηλά
στ’ αντικρινό τραπέζι
δυο έφηβοι
αγνοώντας την παρουσία μου
γεύονται την γλύκα των φιλιών τους.

VIII.88

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: [Κι ύστερα δεν είπα…]

Κι ύστερα δεν είπα τίποτα.
Άφησα μόνο ο κουρνιαχτός
να κοπάσει
κι έγινα ένα με τη σκόνη. Ένας
αέρας να φυσήξει
και θα σηκωθώ.

Ιούν. ’91

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Κάτι σαν επίλογος

Κάτι σαν επίλογος

Στον στρατό, κάθε πρωί λίγο πριν την αναφορά λόχου όλοι εμείς «οι νέοι» καθαρίζαμε βλαστημώντας το προαύλιο απ’ τις γόπες.

Στο τρελάδικο κάθε ώρα και στιγμή όλοι εμείς «οι παλιοί» ψάχναμε για καμιά ξεχασμένη γόπα, στριφτό να κάνουμε με τα κομμάτια της προπέρσινης εφημερίδας που μας έφερνε το «φιλόπτωχο» κοινό για ενημέρωση, λέει, να μην κόβουμε τις γέφυρες με τον έξω κόσμο και ιδρυματοποιούμαστε.

Πρώτα σε κλείνουν μέσα –ενοχλητική βλέπεις η διαφορά σου– κι ύστερα… Ύστερα τι; Ενοχές; Τύψεις; Ή μήπως ευκαιρία για επίδειξη φιλεύσπλαχνων αισθημάτων;

… Δώσ’ του τσιγάρο τώρα, ρε φίλε, δυο-δυο τρία-τρία κι όλα τα δάκτυλα κίτρινα και καμένα απ’ τις γόπες…

Θεσσαλονίκη 1986

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: [Κάθομαι εδώ και περιμένω…]

[Ενότητα Στιχουργικές απόπειρες]

Κάθομαι εδώ και περιμένω
η μηχανή να καίει στο ρελαντί
Το πρόσωπό μου απ’ τον ήλιο χαραγμένο.

Σ’ ακολουθώ και προσπερνάω
πάντα θα βγαίνω πρώτος στη στροφή.
Τι κι αν πονώ; Θα σ’ αγαπάω.

Δεκ. 89.19/Εστιατόριο

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου