Γιώργος Λ. Οικονόμου: 10.200 σιγαρέτα «Έθνος εξαιρετικά» (α)

10.200 σιγαρέτα «Έθνος εξαιρετικά» (α)

[Ενότητα 10.200 σιγαρέτα «Έθνος εξαιρετικά»]

«… Δεν λιγοστεύει η συμφορά
όσο κι αν την λέγεις…»
Κ. Π. Καβάφης

Στην είσοδο της πολυκατοικίας είχε μαζευτεί ολόκληρο γήπεδο. Με γουρλωμένα μάτια οι πιτσιρικάδες, το σούσουρο έβγαινε απ’ τους μεγάλους. Το μυαλό ξανάρθε στα εγκόσμια. Ντράπηκα.
Έκρυψα την γύμνια μου στην κουβέρτα που κάποιος –απ’ όσους μπήκαν στο σπίτι, κι ήταν πολλοί Θε μου!– φρόντισε να μου ρίξει, λίγο πριν με κατεβάσουν κάτω. Το κεφάλι όμως δεν κρυβόταν με τίποτα. Τα ’χα κόψει όλα, γουλί, ούτε τα φρύδια δε γλίτωσαν…
… Απ’ το πρωί η μάνα είχε κόψει το πόδι της σε κάτι γυαλιά, αλαφιασμένα γυρνώντας από δωμάτιο σε δωμάτιο, γέμισε ο διάδρομος κι οι σκάλες του σπιτιού ματωμένα χνάρια, φίλε…
Κόκκινο / πληγωμένο αίμα / μαύρο…
Ο πατέρας έμεινε μόνος, με τους άλλους. Γι’ άλλη μια φορά δε βρήκε το θάρρος να μας συνοδέψει…
… Το ασθενοφόρο περίμενε με τις πόρτες ανοιχτές, λίγο δεξιότερα το περιπολικό. Το σούσουρο έφτανε όλο και πιο δυνατό στ’ αυτιά μου.
Μας έβαλαν πίσω. Η μάνα κι εγώ. Ήμουν ήσυχος. Μισός εδώ, μισός αλλού. Το ’βλεπα κάτι σαν την περιφορά του Επιτάφιου… Παρασκευή 19 Απριλίου 1985. Η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει.

«… Μερικοί δεν τρελαίνονται ποτέ.
Τι φριχτή ζωή θα πρέπει να ζουν…»
Barfly

Πρώτος σταθμός το εφημερεύον νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Έδωσαν προτεραιότητα στο περιστατικό. Μπήκαμε απ’ την πίσω πόρτα, ούτε λεπτό αναμονή.
Η μάνα σε μια καρέκλα, οκλαδόν σ’ ένα απ’ αυτά, τα γνωστά καφέ ιατρικά κρεβάτια. Μια γιατρέσα προσπάθησε να πάρει τα στοιχεία μας. Δε μιλούσα, κοίταζα μόνο(;). Στράφηκε προς τη μητέρα, κατάφερε να βγάλει άκρη ύστερα από κάνα τέταρτο. Η κυρα-δασκάλα ήταν απόλαυση!
Δε θυμάμαι να ρώτησαν κάτι άλλο. Στοιχεία, μοναχά στοιχεία. Αυτό τους ένοιαζε, τ’ άλλα δεν ήταν δικιά τους δουλειά…
Στα χέρια του νοσοκόμου το παραπεμπτικό κι η τύχη μας μαζί, σ’ ένα κομμάτι χαρτί αυτή τη φορά.
Ξανά ασθενοφόρο, τώρα τρέχει πιο γρήγορα, βιάζεται, έχει προορισμό να μας ξεφορτώσει χωρίς άλλες διαδικασίες. Όπως ήμουν ξαπλωμένος –κάτι φωτεινές επιγραφές που μου ’κλειναν το μάτι πονηρά– ατονική προσπάθεια να καταλάβω πού πηγαίνουμε, όχι πως μ’ ένοιαζε, το ’βλεπα για βόλτα ακόμα…

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Τρυφερό

Τρυφερό

[Ενότητα Στιχουργικές απόπειρες]

Αντικρισμένοι καθιστά
να κλέβω τις ματιές σου
να σου χαρίζω μυστικά
ν’ ανάβω τις φωτιές σου

Κι εσύ να μου χαμογελάς
με σκέρτσο και με νάζι
τα σπίρτα ήσυχα μετράς
τσιγάρο και μαράζι

R
Αντικρισμένοι καθιστά
ν’ ακούς για την αγάπη
για την γιαγιά που άφησε
ξεθωριασμένο χάρτη
να ταξιδεύουν τα παιδιά
να βρίσκουν παραμύθια
να μεγαλώσουν τα παιδιά
ν’ αντέξουν την αλήθεια…

… Κι εσύ να μου χαμογελάς
χωρίς να με τρομάζεις
να μου γιατρεύεις τις πληγές
τσιγάρο και μαράζι

Ιαν. ’90

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: [Τα μάτια μου έχουν στερέψει…]

[Ενότητα Στιχουργικές απόπειρες]

Τα μάτια μου έχουν στερέψει
τα στόμα μου έμεινε κλειστό
τα χέρια μου σ’ είχαν πιστέψει
έμεινα μόνος και σ’ αγαπώ.

Το γέλιο σου πώς να ξεχάσω
το σώμα σου πώς ν’ αρνηθώ
τα λόγια σου θα τα ξεγράψω
έμεινα μόνος και σ’ αγαπώ.

1988

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: Συμβουλή, προς γερο-ποιητάς

Συμβουλή, προς γερο-ποιητάς

Άτια ατίθασα οι λέξεις
κι εσύ
να φυλακίσεις προσπαθείς
σ’ ένα
«ποίημα-κλουβί»;

Απρ. ’88

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, στο καφενείο

στο καφενείο

Έπλυνες το κορμί σου
με καυτό νερό.
Με προσοχή ξυρίστηκες
ντύθηκες ρούχα καθαρά
να πας κι εσύ «σαν άνθρωπος»
στο καφενείο.

Γι’ άλλη μια φορά
ούτε λαχειοπώλης δεν πλησίασε.
Μύριζε από μακριά η αφραγκιά σου.

Ιούν. ’88

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: [Στιγματισμένος μια ζωή…]

[Ενότητα Στιχουργικές απόπειρες]

Στιγματισμένος μια ζωή
απ’ τα δικά σου χάδια
μονάχος τώρα / τριγυρνώ
στης πίκρας τα σκοτάδια.

Ρώτησα για το στίγμα σου
να ’ρθω να σε γλιτώσω
Γέλασα με το σίγμα σου
φεύγω / θα σε πληγώσω.

Κατατρεγμένος μια ζωή
απ’ τις κρυφές ματιές σου
Άδικα τώρα προσπαθείς
να σβήσεις τις φωτιές σου.

22.XII.89

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Στίγμα

Στίγμα

Ανάμεσα
Ελύτης και αλήτης
διαλέγω / το δεύτερο κρατώ,
για το Άλφα της στέρησης.

Δεκ. ’89

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Στην έξοδο

Στην έξοδο

Περιφέρω το κορμί μου στους δρόμους.
Αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός κυοφορείται
πλάι-πλάι με τα σπλάχνα μου.
Η ματιά ντυμένη χίλιες δύο ικεσίες
εκπέμπει ολοένα και πιο έντονα το μήνυμα
Απασφαλίσατε
Γύρω μου κόσμος ανυποψίαστος
μ’ ακουμπάει, σπρώχνει, προσπερνά.
Μια φωνή βραχνή κι αδέξια
ζητάει «ακρόαση Θεού»
– σημάδι πως η ώρα κόντεψε

………………………………………………………….
… όπου να ’ναι τα τηλέτυπα του κόσμου / πυρετωδώς
θα κροταλίζουν / για «τ’ άνθος που γεννήθηκε
εντός χειροβομβίδος».

1982

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου

Γιώργος Λ. Οικονόμου: [Σε κάθε γωνιά…]

Σε κάθε γωνιά
τα ίδια φαντάσματα
να εκλιπαρούν
τώρα
που σέρνομαι
στους δρόμους
της γενέτειρας.

Από τη συλλογή Στρωμνίτσης 6 (1991) του Γιώργου Λ. Οικονόμου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Λ. Οικονόμου