Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Χάρες

Χάρες

Έχεις ένα παιδικό χαμόγελο
και μια λεπτή φιληδονία.
Μία προς μία ψάχνω να βρω
τις χάρες σου,
να φαίνονται καθαρά, να έχουν λόγο
—για τις πληγές που μου ανοίγεις.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Τραπεζάκι

Τραπεζάκι

«Για τις κοπέλες που περνούσαν
και χόρευαν,
κάθισα με τις ώρες
σ’ ένα τραπεζάκι επιλεγμένο
επί τούτοις,
κοντά στην πίστα.»

Κουβέντες για τη λατρεία των σωμάτων,
κι όπως μιλούσε
πόσο ηρέμησαν οι τρόποι του,
και πόσο γλύκανε η φωνή του.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Το φως του απογεύματος

Το φως του απογεύματος

Καθόταν στο διπλανό τραπέζι,
είχε δική του παρέα κι όμως κάθε τόσο
γύριζε να με κοιτάξει,
με έψαχνε στα μάτια.
Πριν καθίσει απέναντί μου
υπήρχε το νωχελικό φως του απογεύματος
που έλουζε τα τραπέζια,
τα καθαρά τραπεζομάντιλα
και πιο πέρα τις πέτρες και τα δένδρα.
Μα πριν συμβούν όλα αυτά
ήμουν βυθισμένη σε μια απέραντη νωχέλεια,
σε μια απέραντη ηρεμία
που προδιέθετε και προετοίμαζε
μια τέτοια απόλαυση:
μέσα στο εξαίσιο φως
ένας άνδρας να με κοιτάζει.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Το φιλί

Το φιλί

Ο ήλιος έκαιγε, ο αέρας μας δρόσιζε,
η θάλασσα είχε ένα σκούρο μπλε χρώμα∙
στο πιο ψηλό κατάστρωμα του πλοίου
φίσκα οι ταξιδιώτες
κι ανάμεσά τους ένα ζευγάρι που φιλιόταν.
Το στόμα της ήταν χαμένο στο δικό του,
κι αν έκρινα απ’ το φιλί
δεν ήταν δύσκολο να φανταστώ
σε τι κραδασμούς ήταν δοσμένοι,
και ποια τέλεια ένωση τους περίμενε.

Παλιά, και σ’ άλλα καράβια
έτυχε να φιλιούνται ατέλειωτα,
ίσως τους εμπνέει η θέα
του ανοικτού ορίζοντα,
ίσως να είναι από σύμπτωση∙
πριν ανέβω τη σκάλα
αυτή τη σκηνή την περίμενα.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Το πουκάμισο

Το πουκάμισο

Ήρθε φανταχτερά ντυμένος
που δεν το συνήθιζε,
μ’ ένα ριγέ άσπρο και ροζ
πουκάμισο.
Για κάποια μάτια,
για κάποια δύσκολη καρδιά
απ’ την ομήγυρη.
Έπεσε στο πουκάμισο
για όσα δεν θα έλεγε
για όσα δεν θα έκανε με τόλμη.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Το όνειρο

Το όνειρο

«Ήταν πρόστυχα τα λόγια
που σου έλεγα
στο όνειρό μου,
μέσα απ’ όσα συνέβησαν
μετά απ’ όσα έκανες στη βάρκα.»

Τελείωσε κι αποτραβήχτηκε
κάπου κοντά στους φίλους του,
οι άλλοι χόρευαν και μιλούσαν
κι ήταν ωραία η φωταψία τριγύρω
κι αυτό το πάθος μέσα σε τόσο κόσμο
που το συνάντησα μ’ αυτά τα λόγια.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Το κλείσιμό του

Το κλείσιμό του

«Βάρυνε πολύ,
σχεδόν σπάνια βγαίνουμε έξω,
μετά τη δουλειά στρώνεται στην τηλεόραση
κι αν τύχει κι έρθει κάποιος φίλος του,
αντί ν’ ανταλλάξουμε μερικές κουβέντες
κάθονται στο τάβλι,
το ίδιο και στη θάλασσα
—συνέχεια τάβλι,
θα ήταν καλύτερα να κυνηγούσε κοπέλες.»

Πώς δεν φοβήθηκε
κι ανέφερε για κοπέλες,
αφού ο φίλος της πριν μερικά χρόνια
όχι μόνο κυνηγούσε
αλλά τα ωραιότερα πλάσματα
τον κυνηγούσαν.
Ό,τι κι αν έλεγε για το κλείσιμο,
τη βουβαμάρα του,
ο μύθος του παρέμενε.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Συνάντηση

Συνάντηση

Όσο μιλούσες είχα τον καιρό να σε κοιτάζω,
καθόμασταν αρκετά κοντά
κι έβλεπα το δέρμα, τις ανεπαίσθητες ρυτίδες σου,
μα ήταν εξαίσια τα μάτια σου,
ήταν προκλητικό το στόμα σου
κι είχες κάτασπρα δοντάκια
μου έφεραν στο νου τις αγκαλιές
που σε λάτρεψαν,
μπράτσα κι αυχένες που σε τύλιξαν.

Είχαμε απορροφηθεί να κοιταζόμαστε
κι ήταν χαρά μέσα στον τόσο παιδεμό μου
η βεβαιότητα πως με ισάξια ομορφιά σ’ έφτανα,
με ισάξια ομορφιά σ’ έλιωνα.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Στο ξενοδοχείο

Στο ξενοδοχείο

Μετά από πολύωρο ταξίδι
ανέβηκε τις σκάλες του ξενοδοχείου
χλωμή και κουρασμένη.
Τη συνάντησα στην αυλή
και της είπα για τη ζεστασιά
των φίλων μας που την περίμεναν,
για τις μαγευτικές βραδιές
και τα γλέντια μας.
«Και οι άνδρες», ρώτησε,
«ήρθαν άνδρες που αξίζουν
τον κόπο εφέτος;»

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Στον κήπο

Στον κήπο

Η ξενάγηση στο παλιό αρχοντικό
άρχισε από τον κήπο,
μέσα στην ικμάδα του πράσινου
και τη λάμψη των χρωμάτων
σκόρπισαν οι επισκέπτες.
Οι πιο πολλοί αγόραζαν ενθύμια
ή έβγαζαν φωτογραφίες∙
δεν τράβηξα ούτε μία,
η ερωτική μου διάθεση δεν επέτρεπε
απόκλιση στην προσοχή μου
σαν μια ροή η ερωτική μου διάθεση
με πήγαινε,
που η ικμάδα του πράσινου
την διέγειρε έτσι κι αλλιώς.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Στο βιβλιοπωλείο

Στο βιβλιοπωλείο

Αρέσεις, κι αυτό επηρεάζει
διευκολύνει αφάνταστα τις συναλλαγές σου:
καθώς κουβεντιάζατε
ο βιβλιοπώλης σε κοίταξε στα μάτια,
το βιβλίο που παρήγγειλες –μια σπάνια έκδοση–
θα σκίζονταν να σου το φέρει.

Κράτησα τον φευγαλέο, τον ανεπαίσθητο
ερωτισμό που είχε το φέρσιμό του
– κι ας μην ήταν για μένα.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Σκάφη αναψυχής

Σκάφη αναψυχής

«Ο αδελφός μου νοικιάζει σκάφη αναψυχής
για όσους διαπλέουν τον Ατλαντικό
από Γαλλία-Αμερική.
Πήγα μαζί του μερικές φορές
και σκέπτομαι να ξαναπάω.
Ήμασταν άντρες και κοπέλες μαζί,
όλοι ελεύθεροι,
οι κοπέλες ήταν βολικές και υπάκουες,
απόλυτα υπάκουες στο ταξίδι.»

Είχε σαγηνευτική παρουσία,
θα έλιωνε καρδιές
στο κατάστρωμα,
γιατί λοιπόν τόσος φόβος για τις κοπέλες,
ηχούσε παράταιρα η επιμονή του
«ήταν υπάκουες».

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Σε πλησίαζα

Σε πλησίαζα

Ερχόμουν για τη λευκότητα
στο πρόσωπό σου
και τα σαρκώδη χείλη,
κι ήσουν με γυρισμένο το κεφάλι
καθώς σε πλησίαζα.
Με θάμπωναν οι πλάτες
και το σβέρκο σου
—κι έμεινα, έμεινα στις αναστολές μου.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Παραστάσεις

Παραστάσεις

Φωτογραφίες με γυμνά νεανικά σώματα
στην πρόσοψη του σινεμά,
μέσα σε γυάλινες προθήκες
πιο κάτω στη γωνία,
αλλά και πιο πέρα σ’ όλο το μήκος
της εμπορικής στοάς.
Οι γυμνές παραστάσεις
έστηναν μπλόκο σ’ εκείνο το πέρασμα,
κανείς δεν έφευγε αλώβητος.
Δύο ή τρία τετράγωνα παρακάτω
ακόμη με κυνηγούσαν
κι όλο ρωτούσαν για το σώμα σου,
αν είναι σφριγηλό και χυμώδες
αν κατέχει μυστικές, απρόσμενες,
αδίστακτες κινήσεις.

Όσο επέμεναν, εγώ φοβόμουν
κι έτρεμα ακόμη και να σε φανταστώ.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Οι αρραβωνιασμένοι

Οι αρραβωνιασμένοι

Έστριβε από το στενό
και φρενάριζε απότομα,
ερχόταν στην ώρα του
για να πάρει εμένα
και την αρραβωνιαστικιά του,
όταν σχολνούσαμε απ’ τη δουλειά.
Ήταν ένας παίδαρος
κι επικοινωνούσα μαζί του,
ξελάφρωνε η ψυχή μου
σ’ αυτές τις διαδρομές.
Την ίδια γλυκύτητα
είχε και η κοπέλα
—για την αγνότητά τους
απέφυγα να του ριχτώ.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Ο μικρότερος γιος

Ο μικρότερος γιος

Μετά τη συναυλία
χωθήκαμε στο αυτοκίνητο.
Από τους τέσσερις γιους της
κάθισε με τον μικρότερο στην αγκαλιά της.
Σ’ όλη τη διαδρομή μάς παράτησε,
τα ξανθά μαλλιά του,
το τρυφερό του σώμα
που σε λίγα χρόνια θα μέστωνε
μετρούσαν περισσότερο.

Η παρέα ήθελε νεύρο
αλλά εκείνη δεν είχε διάθεση
—έβλεπε τα νιάτα της να χάνονται,
τον έτριβε και τον φιλούσε.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Ο ειδήμων

Ο ειδήμων

Στην γκαλερί
με πήρε να μου εξηγήσει
τους πίνακες.
Τι να εξηγήσει
—παρά την όποια ευαισθησία τους
ήταν συνηθισμένοι.
Με τη σχολαστικότητα
και τη σιγουριά του ειδήμονα
παρέταξε τις μεγαλοστομίες του
αναλύοντας πράγματα μουντά,
κομμάτια της σειράς.

Μεγαλόσχημος, θλιβερός ειδήμων.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Ο γόης

Ο γόης

«Ήταν ο πιο ωραίος στην εποχή μου,
αν δεν έκαψε καρδιές!»,
κι έδειξε έναν άντρα
που από μακριά διέσχιζε τον δρόμο.
Στο μεταξύ μπήκαμε στο αυτοκίνητο
και χωρίς να ρωτήσω
με βομβάρδιζε για την καριέρα της,
για επιτροπές και συμβούλια
που την περίμεναν.
Με κούρασε, όλα τα πέταξα
όταν χωρίσαμε,
εκτός από τα σύντομα λόγια
για τον άντρα∙
είχαν ειλικρίνεια
και μια κρυφή μελαγχολία.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Νεαροί

Νεαροί

Πρώτα με τράβηξε
το γεροδεμένο σώμα τους,
το μάτι μου υπνωτισμένο
τους ακολούθησε μέχρι τη στροφή
του δρόμου∙
κάτι περίμεναν,
κάποια συνάντηση ή κάποια ασχολία
που τους γέμιζε ζωντάνια.

Ήταν ωραίοι, μα πιο πολύ ήταν χαρούμενοι,
όταν εγώ δεν είχα κανένα να συναντήσω
και δεν με τραβούσε τίποτα να ασχοληθώ.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα