Παναγιώτης Μαυρίδης, [Ό,τι δεν ξέρω, δεν υπάρχει…]

Νίκος Κυπουργός & Αφροδίτη Μάνου, Τέλος δεν υπάρχει εδώ
(τραγούδι: Ελευθερία Αρβανιτάκη / από τη μουσική της ταινίας Οξυγόνο (2003) των Θανάση Παπαθανασίου & Μιχάλη Ρέππα)

Ό,τι δεν ξέρω, δεν υπάρχει∙
ν’ αναζητώ όμως δεν παύω
στο φως του ουρανού
στη σκοτεινιά του χάους.

Αν η ζωή μου περιπλέκεται,
την απλοποιεί η γνώση του θανάτου.
Αν απορώ μπροστά στο θάνατο
υπάρχει το μετά, κι ας μη το ξέρω.

Θεσσαλονίκη 1982

Από τη συλλογή Το μήνυμα του Βοώτη (1986) του Παναγιώτη Μαυρίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Παναγιώτης Μαυρίδης

Advertisements

Παναγιώτης Μαυρίδης, [Ψηλάφισα το πρόσωπό σου…]

Ψηλάφισα το πρόσωπό σου
–σαρκαστική, πέτρινη μάσκα–
Στην άκρη των χειλιών,
μια αμυχή παλιά,
το αίμα ξεραμένο.
Σπαρτάρισε
στις άκρες των δακτύλων
της ζωντανής καρδιάς μου ο παλμός.

Μια κατακόκκινη πληγή,
σκέπασε τη μορφή σου∙
τα δάκρυα, πριν τρέξουν, εξατμίστηκαν.

Απρόβλεπτα
απορημένος έμαθα
ν’ αγγίζω την αλήθεια.

Θεσσαλονίκη 1982

Από τη συλλογή Το μήνυμα του Βοώτη (1986) του Παναγιώτη Μαυρίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Παναγιώτης Μαυρίδης

Γιώργος Καλιεντζίδης, Ανεμόεσσα (8)

Ανεμόεσσα (8)

Τώρα
που φυτρώνω εδώ
στάξε αίμα από το δάχτυλο σου
ν’ ανθοβολήσω

Από τη συλλογή Ανεμόεσσα (1986) του Γιώργου Καλιεντζίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Καλιεντζίδης

Γιώργος Καλιεντζίδης, Ανεμόεσσα (7)

Μάνος Χατζιδάκις & Ιάκωβος Καμπανέλλης, Στην ποταμιά σωπαίνει το κανόνι
(ερμηνεία: Λάκης Παππάς / δίσκος: Ματωμένος Γάμος | Παραμύθι χωρίς όνομα (1965))

Ανεμόεσσα (7)

Το παιδί σαν πήρες
στα χέρια σου
άνοιξε ο δρόμος την αγκαλιά του
και χαμογέλασε.

Από τη συλλογή Ανεμόεσσα (1986) του Γιώργου Καλιεντζίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Καλιεντζίδης

Χρήστος Ντάλιας, Τα μαλλιά σου

Τα μαλλιά σου

Ρίζωσαν τα μαλλιά σου
μέσα στο νερό.
Τα χαίρεται το φως,
κι έγινες χόρτο του βυθού.

Από τη συλλογή Τα επόμενα (1986) του Χρήστου Ντάλια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χρήστος Ντάλιας

Χρήστος Ντάλιας, Τ’ ασημένια μάτια

Τ’ ασημένια μάτια

Όσο τα παιδιά παίζουν στον κήπο
Υπάρχω.
Όσο τα κλαδιά λουλουδίζουν στον κήπο
Υπάρχεις.
Όσο προχωρείς και μ’ αγκαλιάζεις
με τ’ ασημένια μάτια σου
φοβάμαι, φοβάμαι –
Υπάρχει, λέω. Υπάρχει.

Από τη συλλογή Τα επόμενα (1986) του Χρήστου Ντάλια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χρήστος Ντάλιας

Χρήστος Ντάλιας, Σε άλλη άκρη

Ελένη Βιτάλη, Η κιβωτός (δίσκος: Το απέναντι μπαλκόνι (1989))

Σε άλλη άκρη

Άραξα σε μιαν άλλη κιβωτό.
Ζώο στα ζώα. Άνθρωπος στους ανθρώπους.
Νεκροί άταφοι άνθρωποι
και ζώα
πετούν με τον άνεμο των πραγμάτων
που δεν έχουν όνομα
αλλά τα βρίσκεις στα βυθισμένα βιβλία
των λέξεων.

Από τη συλλογή Τα επόμενα (1986) του Χρήστου Ντάλια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χρήστος Ντάλιας

Χρήστος Ντάλιας, Ραγισματιές

Μάριος Φραγκούλης & Παρασκευάς Καρασούλος, Τον εαυτό του παιδί
(τραγούδι: Μάριος Φραγκούλης / δίσκος: Sometimes I dream (2002)

Ραγισματιές

Όταν βούλιαξαν οι τσέπες σου
από έγχρωμους βόλους,
όταν παιδί μάζευες καπνούς
και τσιγάρα,
όταν τα χέρια χτυπούσαν από χαρά
κι οι ατέλειωτες επαναστάσεις
όλο ευγένεια, αποχωρούσαν από
το δωμάτιό σου,
τα μάτια ράγιζαν το τζάμι
και τον ουρανό.

Από τη συλλογή Τα επόμενα (1986) του Χρήστου Ντάλια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χρήστος Ντάλιας

Χρήστος Ντάλιας, Ουράνιο τόξο

Ουράνιο τόξο

Είδα το Θεό μικρό
σε μια σταγόνα.
Και τίναξα τα χέρια παίζοντας
δίχως να το ξέρω
κάνοντας
ένα πλατύ ουράνιο τόξο.

Κι ακούμπησα στις άκρες του.

Από τη συλλογή Τα επόμενα (1986) του Χρήστου Ντάλια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χρήστος Ντάλιας

Χρήστος Ντάλιας, Λόφος

Λόφος

Καθίστε μέρες να μου ιστορήσετε το
παρελθόν σας.
Να μου ιστορήσετε το παρελθόν μου.
Τη ζωή μου τόσο μικρή τόσο αδύναμη,
στη θέση της καλά στηριγμένη,
να ακούει βλέπω καθισμένη στα γόνατά μου.
Κι η καρδιά μου στη θέση της.
Ένας λόφος που δεν τελειώνει.

Από τη συλλογή Τα επόμενα (1986) του Χρήστου Ντάλια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χρήστος Ντάλιας

Χρήστος Ντάλιας, Κάποιες ξαστεριές

Λευτέρης Καμπουράκης: Άστρα, μη με μαλώνετε (τραγούδι: Χαράλαμπος Γαργανουράκης)

Κάποιες ξαστεριές

Όταν με ρώτησες «γιατί τόσο σκοτεινός
ο κήπος;», έλπιζα να βρεις κάποτε
τη φωτεινή μουσική της αγάπης μου.
Και κάθε χρόνο με ξαναρωτούσες, ώσπου
βαρέθηκες. Ήταν φανερό ότι βαρέθηκες
κι ότι δεν είχα πια χαμόγελο αγωνίας
για σένα.
Τώρα μας κοροϊδεύει ο χειμώνας
και μερικές ξαστεριές.

Από τη συλλογή Τα επόμενα (1986) του Χρήστου Ντάλια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χρήστος Ντάλιας

Χρήστος Ντάλιας, Εξόφληση

Εξόφληση

Τουλάχιστον η φύση είναι γενναιόδωρη.
Τουλάχιστον πιστεύει, αυτή,
στα λόγια σου, κι ανθίζει.
Τουλάχιστον αυτή,
μέσα απ’ τις μπιγκόνιες, τις ανεμώνες
ξοφλά τα κληροδοτήματα
με τις περιστασιακές γλάστρες
της ταράτσας μου.

Από τη συλλογή Τα επόμενα (1986) του Χρήστου Ντάλια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χρήστος Ντάλιας

Χρήστος Ντάλιας, Άσπρη λέξη

Άσπρη λέξη

Εκείνη η γυναίκα με ξύπνησε,
ακίνητη άσπρο σύννεφο,
άσπρη λέξη,
άσπρο κλειδί που υψώνονταν
ως το τέλος του τέλους.

Από τη συλλογή Τα επόμενα (1986) του Χρήστου Ντάλια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χρήστος Ντάλιας

Σπύρος Λαζαρίδης, Στο κάτω κάτω

Enrico Macias & Φίλιππος Νικολάου, Μου χρωστάς δε σου χρωστάω
(τραγούδι: Φίλιππος Νικολάου / δίσκος: Μου χρωστάς δε σου χρωστάω (1978))

Στο κάτω κάτω

Αν νομίζεις
πως είσαι φως

μην ξεχνάς

πως εγώ γύρισα
το διακόπτη.

Από τη συλλογή Γλυκιές σφαιρούλες απ’ τ’ όμορφό σου όπλο (1986) του Σπύρου Λαζαρίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σπύρος Λαζαρίδης

Σπύρος Λαζαρίδης, Στη μαύρη μοτοσυκλέτα

Γιώργος Μελέκης & Άρης Πάνου, Καμικάζι
(τραγούδι: Ηλέκτρα / Αγώνες ελληνικού τραγουδιού στην Κέρκυρα το 1981)

Στη μαύρη μοτοσυκλέτα

Στη μαύρη μοτοσυκλέτα,
εγώ να μετράω τα χιλιόμετρα της λεωφόρου
και συ να κοιτάς κατάματα τον άνεμο.
Και στις στροφές,
να γέρνουμε με δύναμη στο έδαφος,
ικέτες μιας έξαψης αστραπιαίας…

Ο λυρισμός μας πλέον,
τραγούδι του κινητήρα
κι οσμή της ασφάλτου.

Από τη συλλογή Γλυκιές σφαιρούλες απ’ τ’ όμορφό σου όπλο (1986) του Σπύρου Λαζαρίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σπύρος Λαζαρίδης