Θεοδώρα Ντάκου, Ώριμα για την απόσταση

Ώριμα για την απόσταση

Δεν ξέρω τις ανεξιχνίαστες βουλές σου,
Κύριε των γαλαξιών και του χάους,
όμως τελευταία διαπίστωσα
πως αφαιρείς από τα όνειρα τις λεπτομέρειες
που τα ολοκληρώνουν μες στη μνήμη μου.

Πολλές φορές συνέλαβα τη σκοτεινότητά σου
να κλέβει απ’ τον κύκλο των εποχών
λάμψεις και ήχους κι ώρες του καλοκαιριού,
τις οδυνηρές της μέρας και της νύχτας.

Έτσι δεν είναι πια δυνατό να καθορίσω τις αιτίες
που στερεώσανε τη νίκη των χεριών μου
ν’ αγγίζουν τα μαλλιά της χωρίς παραφορά,
έτοιμα τώρα για γέννα ή μεγάλωμα παιδιών,
κυρίως ώριμα για την απόσταση
ανάμεσα σε μένα και σε κείνη.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Χιονίζοντας ήρθε η άνοιξη

Χιονίζοντας ήρθε η άνοιξη

Χιονίζοντας ήρθε η άνοιξη.
Χιλιάδες αραγμένα πλοία παρασύρθηκαν
από ορμητικά ρεύματα αίματος.
Τα πουλιά έφεραν βαριές νύχτες.
Δραπέτευσε ένα εξαιρετικά άγριο ζώο
αναζητώντας δαμαστή.

Ευνούχισαν το σύμβολο του πάθους, ως επικίνδυνο·
ύστερα γύρισαν όλα τα μπαρ αγνοώντας.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Τότε σ’ αγαπώ

Τότε σ’ αγαπώ

Τότε σ’ αγαπώ
χαμηλώνοντας τα μάτια στον ήχο σου,
πονώντας στον αντίλαλο του μαχαιριού
που κομματιάζει τα κρύσταλλά σου,
αγγίζοντας πέρα απ’ το φιλί
τα έγκατα της διψασμένης μοναξιάς,
με πυρκαγιές σ’ όλα τα δάχτυλα,
με στόματα δειλά
ψάχνοντας για τα χέρια σου τη νύχτα.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Το καμιόνι

Το καμιόνι

Κάποτε πρέπει να δεχτείς την αποκόλληση.
Αρχίζει αμέσως μετά το όνειρο της επαφής.

Για να μιλήσω πιο συγκεκριμένα:
θυμάσαι,
προχτές που περπατήσαμε για δυο λεφτά μαζί
και πέρασε ξαφνικά εκείνο το καμιόνι,
χωρίς να καταλάβουμε
απλώσαμε τα χέρια και πιαστήκαμε
δεν ξέρω, τελικά, για ποιον γνοιαστήκαμε
(τον εαυτό μας ή τον άλλον)
πάντως πιαστήκαμε χέρι με χέρι ώσπου
το αυτοκίνητο πέρασε, και κείνο
το δέσιμο δεν ήταν δυνατόν πια να συντηρηθεί
χωρίς φανερό λόγο.

Για να μιλήσω πιο αφηρημένα:
έχουμε καθιερώσει και στις πιο ιδιωτικές μας πορείες
μια σκοτεινή νησίδα ασφαλείας, δυστυχώς τόσο σκοτεινή
που κάθε βράδυ συντριβόμαστε στα κράσπεδά της.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Ταξίδι

Ταξίδι

Μια ώρα, δυο ώρες, να περπατώ, να φτάσω,
τέσσερις ώρες, δέκα, είκοσι,
δέκα χιλιάδες ώρες, να περπατώ…

… να φτάσω πιο κοντά σε σένα, λίγο πιο
κοντά, να βάλω σκιάδι την παλάμη
και να σε κοιτώ
στα μάτια, στο χαμόγελο…
μονάχα να σε κοιτώ και να μαζεύω
κρυφά εκείνα τα γνεψίματα τα τρυφερά
που όλο δραπετεύουν απ’ τα χέρια σου

Μονάχα να μαζεύω περιμένοντας —
πού ξέρεις, μπορεί να τα γυρέψεις κάποια μέρα.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Τα φώτα

Τα φώτα

Τώρα που χαμήλωσαν τα φώτα
πάνω στο πρόσωπό σου και το σκίζουν
τελείως αμερόληπτα,
τα δάκρυα χάνουνε τη δύναμή τους,
τα ψιθυρίσματα γδύνονται απ’ τη σημασία τους
τα χέρια σου χάνουνε το δρόμο τους
για τα δικά μου.

Διέλυσε κάθε υποψία κατακλυσμού
αυτό το φως, σα φράγμα.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Σχήμα

Σχήμα

Καθώς σωπαίνουν οι στιγμές και κάθε νύχτα
μαζεύω κόμπο-κόμπο τη ζωή για σένα,
μέσα μου πυκνώνεται ο έρωτας
και παίρνει σχήμα.

Είναι ψάρι
και σπαρταράει μες στην κόκκινη αρτηρία.
Είναι πουλί
και αιωρείται στο ηλιοβασίλεμα.
Είναι φίδι
και γλιστράει ανάμεσα στις παπαρούνες.
Είναι κορμί
και συσπειρώνεται κάτω απ’ τον ήλιο
και λιώνει σε ιδρώτα κόκκινο,
κόκκινο σαν την απελπισία.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Στιγμή

Στιγμή

Μετά κολύμπησε δίπλα μου και με πήρε αγκαλιά.
Με πήγαινε στην άμμο και με κοίταζε.
Είδα μέσ’ απ’ τα χέρια του τη θάλασσα
να φεύγει στολισμένη με χοντρές φουσκάλες.

Κι ήτανε τότε που με σκέπασε μια καταχνιά
γεμάτη από την απουσία σου.

Δεν μπόρεσα να τον φιλήσω.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Στη νύχτα εσύ

Στη νύχτα εσύ

Με τη βροχή γίνεται πιο μακρύς ο δρόμος·
τα επικίνδυνα φώτα μου
γεμίζουν ήλιους.

Στη νύχτα εσύ
μου ’γνεφες αμέριμνα.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Σου γράφω ακόμα

Σου γράφω ακόμα

Σου γράφω ακόμα περιμένοντας απάντηση,
σα να μην υπήρχε η νύχτα
που μ’ ένα τροχισμένο φως σε σημάδευα
ελπίζοντας να διαλύσω
κάθε πιθανότητα όρασης και αφής.

Βλέπεις, ακόμα δεν εφευρεθήκαν φώτα για τη μνήμη μου
κι έμεινε ολόκληρη η αγωνία σου να την κατέχει.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Σαν όνειρο

Σαν όνειρο

Δεν είσαι παρά μια στιγμή-κρύσταλλο,
να γρατσουνάς το πιο γλυκό παράπονο,
ήχος των τρυφερών εγκάτων σαν παραίσθηση
λίγο πριν απ’ το τέλος.

… Σαν όνειρο κι εσύ.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Πώς να το καταλάβεις

Πώς να το καταλάβεις

Αυτός ο πόνος όλο μεγαλώνει,
ξέβρασε την ψυχή μου μπρος στα μάτια σου.
Ποτέ μου δε σπαρτάρησα τόσο πολύ,
ποτέ μου δεν αισθάνθηκα τόσο γελοία.

Τράβηξε τη σκιά σου από πάνω μου
και πάψε να χαμογελάς με συγκατάβαση·
όταν όλο το αίμα μου παραληρεί,
καμιά γαλήνη δε με ξεγελάει.

Έχεις μια ρυθμική αναπνοή
ανίδεη, στολίζεις την καρδιά σου
κάθε μέρα με καινούρια τρυφερότητα.
Το μαρτύριο πώς να το καταλάβεις;

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Πρώτα σε γύρευα

Πρώτα σε γύρευα

Πρώτα σε γύρευα τις Κυριακές
στις παραλίες ή στα όνειρα,
πάντα εκεί που δεν μπορούσα να σε βρω.

Τώρα που δεν έχω σκόλες
κάθε μέρα, είναι απλό να ’ρθεις
εκεί που δουλεύω, εκεί που τρώω,
εκεί που αγοράζω τα τσιγάρα μου,
εκεί που κρύβομαι να κοιμηθώ.

Επίκειται η έφοδός σου
παντού.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Πρωινή προσευχή

Πρωινή προσευχή

Το πρωινό σφηνώθηκε στον ήχο της φυσαρμόνικας,
στις φλέβες κόκκινο κρασί, ο ήλιος έρποντας
εγκαταστάθηκε στα μαλλιά μου και, ξαφνικά,
τα όνειρά μου ξύπνησαν ακρωτηριασμένα.

Όλη τη νύχτα σ’ αναζητούσα με κραυγές,
χωρίς πανικό, χωρίς χαρά,
είσαι η άλλη άκρη της ζωής μου, μόνο
που οι δρόμοι κλείσανε μ’ αυτή την κατακρήμνιση.

Η παρουσία σου υποτίθεται
χαραγμένη μέσα μου πυρρά.

Η χαίτη του ξανθού αλόγου καίγεται,
οι οπλές του με λεηλατούν και συ,
αμετάκλητα κατοπτρική,
δραπετεύεις με το στόμα σου αβάσταχτα κοντά,
με τ’ αγριοπούλια ασπαίροντα στα μάτια.

Θεέ μου, αυτές οι ώρες, που αποθέτεις το βάρος
της αγάπης μέσα μου και μεγαλώνω
βρίσκοντάς σε στην άρνηση της ελπίδας,
αγκαλιάζοντας ένα ζεστό αδέσποτο ζώο,
περιμένοντας τη γέννηση των αστραπών
ερημωμένη, ακόμα κι απ’ τα δάκρυα.

Θεέ μου, ανάστησε τη μέρα και τη θάλασσα,
έστω για μια φορά ακόμη.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Προετοιμασία

Προετοιμασία

Απόψε πήγα σινεμά
κι ύστερα πήρα μπάλα τις ταβέρνες
από το Μπεχτσινάρι στην Ακρόπολη,
στη Βαγγελίστρα και στην Κασσάνδρου.
Ξέχασα την καρδιά μου και τους γιατρούς,
πάσχιζα μονάχα να μη σε θυμάμαι.
Και τώρα να ’μαι δω, παρέα με τρεις μεθυσμένους Κρητικούς,
ν’ ακούω ιστορίες πίνοντας ρετσίνα,
πασαλείβοντας το τραπέζι με τα δάχτυλά μου,
αηδιάζοντας, με την επίμονη σκέψη πότε να ξημερώσει.

Δεν ωφελούνε πια τα ξεγελάσματα και οι υπεκφυγές,
ο έρωτας είναι έρωτας και το πεπόνι πεπόνι,
κι εγώ πονάω, σκίζομαι που σε χάνω πια χωρίς άλλη ελπίδα.

Αύριο λοιπόν θα φορέσω τα κυριακάτικα,
νά ’ρθω να σου φιλήσω το μάγουλο μέσα στον κόσμο,
να σφίξω τα χέρια σου με τσιριμόνιες και τέτοια,
και τα δικά του χέρια παντάξενα και ιδρωμένα.

Πνίγηκα στα ποτήρια κι έμαθα τα λόγια που πρέπει να σου πω.
Συχώρα με, κορίτσι μου που δεν μπορώ να σου γελάσω.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Παραιτούμαι

Παραιτούμαι

Αγοράζοντας ακριβά
τις πέτρες που με χτίζουν

παραιτούμαι
σ’ επικίνδυνους τυφώνες.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Παράθυρα τα μάτια σου

Παράθυρα τα μάτια σου

Παράθυρα τα μάτια σου, αγάπη,
τη νύχτα μεγαλώνουνε και λαγαρίζουν οι σκιές.
Παράθυρα στο πέλαγο τα μάτια σου,
δεν έχουν τέλος.

Ως πότε θα σε βρίσκω μόνο στο σκοτάδι;
Κάθε πρωί υφαίνεις χίλια πέπλα με το φως
και κρύβεσαι. Μόνο το βράδυ χαίνουν οι πληγές,
αναζητούν τα χέρια μου, το στόμα μου,
μόνο το βράδυ.

Το αίμα είναι ζεστό, αλμυρό σαν καλοκαιρινή
θάλασσα. Σ’ αναζητάω κάθε βράδυ. Μη φοβάσαι,
σκύψε και πιες απ’ την καρδιά μου και γαλήνεψε.
Το αίμα δεν τελειώνει σαν τη θάλασσα, αγάπη μου, τα μάτια σου
γέμισαν αίμα.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Όταν γυρίσεις

Όταν γυρίσεις

Πόσο θα περιμένω να γυρίσεις απ’ το μακρινότατο ταξίδι σου;
Παγώνω κάθε χάραμα στην παραλία·
βγαίνει ο ήλιος στην ώρα του, τυπικότατος
και το χαλίκι δέχεται χωρίς συγκίνηση τα δάκρυά μου.

Κάθε βράδυ κατεβαίνουν το βουνό κορίτσια και μου γλυκομιλούν,
έχουν μεγάλα μάτια με τελείως σαφές περίγραμμα
και απαλά χέρια με συγκεκριμένη ακτίνα τρυφερότητας.
Προσπαθώ να τους εξηγήσω γι’ αυτό το ταξίδι σου στη θάλασσα.
Μου δείχνουν ένα μέρος του κορμιού μου που ανυπομονεί,
γελούνε, με χαϊδεύουνε, με ξενυχτούνε στα βυζιά τους,
μα εγώ μακραίνω ολομόναχος, εσένα περιμένοντας
χωρίς καμία ένδειξη πως θα γυρίσεις.

Το μεσημέρι φτάνουνε οι βάρκες των παλικαριών.
Έχουν μεριά σα σίδερο κι ατίθασο αυχένα,
στέκονται γύρω μου σαν άγγελοι, σκεπάζουνε τον ήλιο
για να κοιμηθώ,
βλέπω όνειρα αστραφτερά απ’ το χαμόγελό τους,
ώσπου ξυπνώ στα μπράτσα τους να ταξιδεύω στα κύματα
κι αμέσως επιστρέφω μόνη μου στην παραλία.
Όλα τ’ αρνιέμαι: κορμιά, καράβια και χαμόγελα,
για να ’μαι ξύπνια κι έτοιμη, αγάπη μου,
όταν γυρίσεις απ’ το μακρινότατο ταξίδι σου στη θάλασσα
ανυποψίαστος, τελείως ανυποψίαστος πως περιμένω.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Όσο κρατήσεις

Όσο κρατήσεις

Και τι να προσπαθήσεις πια να συντηρήσεις,
σπίτι παλιό, και συ κατεδαφίζεσαι,
ή γίνεσαι μνημείο και μουχλιάζεις.

Δεν έχεις δίψα επιβίωσης
γιατί την ομορφιά σου τη διασκόρπισες
σε λέξεις ή σε έρωτες πολύ ιδανικούς
για να γεννήσουν.

Έλα τώρα, κλείσε πιο βαθιά, δέξου
την προσβολή του αδιάφορου, του βιαστικού, του πανικόβλητου,
μείνε φτωχός, φριχτά ελεύθερος,
κι όσο κρατήσεις.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου