Γιώργος Καλιεντζίδης, Μικρές σιωπές (16)

Μικρές σιωπές (16)

Φύσηξε ο αγέρας και έφυγες.
Ανάμεσα απ’ τα δάχτυλα μου χάθηκαν
μικρά θρυμματισμένα ξερά φύλλα.
Ύστερα σιωπή.
Γαληνεμένοι και ξέμακροι αφουγκραζόμασταν.
Γυρίσαμε νύχτα στην πέρα όχθη,
κίτρινοι απ’ τον ήλιο. Βράχοι,
πετρέλαιο, λιγδιασμένα βότσαλα
– πρέπει να κάνουν φάκελο στα βαπόρια.
Τα χέρια πλεγμένα σα στάχυα κίτρινα
κι ο ήλιος αφηρημένος
βασίλευε.
Οι γλάροι βουτούν και παιχνιδίζουν.
Ξαπλώσαμε στη λευκή άμμο.

Από τη συλλογή Μικρές σιωπές (1981) του Γιώργου Καλιεντζίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Καλιεντζίδης

Γιώργος Καλιεντζίδης, Μικρές σιωπές (14)

Μικρές σιωπές (14)

Περνούσαμε τις μέρες μας ανάμεσα
σε φλιτζάνια του καφέ, σε κόκα κόλες.

Τα χέρια μας μένανε λευκά,
ερχόταν η μέρα κι έφευγε,
ο αγώνας ανάμεσα στις λέξεις
δίχως νικητή ή νικημένο.

Τα σύννεφα μια ευκαιρία για ονειροπόληση
Τα όνειρα των παιδιών στοιβαγμένα
κάπου ανάμεσα τους.
Θέση δεν είχαν εδώ
στα αργόσχολα χέρια μας,
στους ξερούς καφέδες
και στ’ άδεια μπουκάλια.

Από τη συλλογή Μικρές σιωπές (1981) του Γιώργου Καλιεντζίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Καλιεντζίδης

Γιώργος Καλιεντζίδης, Μικρές σιωπές (12)

Μικρές σιωπές (12)

Απλώνονταν παράξενα
οροσειρές που τέλειωναν και ξανάρχιζαν.
Μοιάζαν με χέρια απελπισμένου
πού θέλει να πιαστεί απ’ τον ορίζοντα.
Εκεί η γαλήνη μαζεμένη ανάμεσα
σε πράσινα δέντρα και ρυάκια.
Λευκά λουλούδια σκόρπια,
οσμή ακαθόριστη.
Γαληνεμένοι περπατούσαμε,
μάτωναν τα ξυπόλυτα πόδια μας,
που και που έσταζαν κόκκινες κηλίδες
στη λεπτή άμμο.
Έμεναν πίσω μας
σαν τη βρισιά του αδικημένου.

Από τη συλλογή Μικρές σιωπές (1981) του Γιώργου Καλιεντζίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Καλιεντζίδης

Γιώργος Καλιεντζίδης, Μικρές σιωπές (11)

Μικρές σιωπές (11)

Κάτω στον ίσκιο που πέρναγε από μπρος μας
βρήκαμε λίγο αναπαμό, λίγη γαλήνη,
έτσι καθώς τραγούδαγαν πιο πέρα
κάποιο σκοπό της κατοχής.
Ό ίσκιος άγγιζε τα σπίτια εκεί,
εκεί πού ένωναν τη δύναμη
φύση κι άνθρωποι.

Σαν έφεξε ο ήλιος, όλα φύγαν
και θαμπωμένοι δε βλέπαμε πια τώρα
όσα μπορέσαμε να δούμε μια στιγμή
κι ας πέρναγε από πάνω τους αιώνας.

Από τη συλλογή Μικρές σιωπές (1981) του Γιώργου Καλιεντζίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Καλιεντζίδης

Γιώργος Καλιεντζίδης, Μικρές σιωπές (9)

Μικρές σιωπές (9)

Ήμουν ο ήλιος σου.
Τώρα τρεμοπαίζω άστρο μικρό.
Αύριο θα με νιώθεις σκόνη
στη στιγμιαία μου πυροδότηση
μες στην ατμόσφαιρά σου.

Από τη συλλογή Μικρές σιωπές (1981) του Γιώργου Καλιεντζίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Καλιεντζίδης

Γιώργος Καλιεντζίδης, Μικρές σιωπές (10)

Μάριος Τόκας & Φίλιππος Γράψας, Το ζεϊμπέκικο του αρχάγγελου
(τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος / δίσκος: Παρέα μ’ έναν ήλιο (1994))

Μικρές σιωπές (10)

Σαν όνειρο σε συνάντησα
στις φωνές των ρεμπέτικων.

Σμιγμένος με τον ίδρωτα της αναπνοής
κοίταζα κλεφτά τα μάτια σου,
την ατέλειωτη νευρικότητα
ως τ’ ακροδάχτυλα,
την κίνηση του χαμόγελου
πλημμυρισμένη στο φως.

Σε χαιρετούσα κι όλο ξεμάκραινα,
ώσπου σηκώθηκα και χόρεψα
ζεϊμπέκικο.

Από τη συλλογή Μικρές σιωπές (1981) του Γιώργου Καλιεντζίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Καλιεντζίδης

Γιώργος Καλιεντζίδης, Μικρές σιωπές (7)

Μικρές σιωπές (7)

Πάνω στα κύματά σου η σάρκα μου έχει μουδιάσει.
Οι αρμοί των δαχτύλων τρίζουν απειλητικά.
Το περιστέρι πετάει σ’ άγνωστη πορεία.
Δε βρίσκω εύκολα τις κινήσεις
που ταιριάζουν στο κορμί σου.
Μιλώ με τη μικρή μας αίσθηση
ελεύθερος δεσμώτης. Όλα μου σου ανήκουν,
κι αυτές οι λέξεις οι άτεχνες.

Από τη συλλογή Μικρές σιωπές (1981) του Γιώργου Καλιεντζίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Καλιεντζίδης

Γιώργος Καλιεντζίδης, Μικρές σιωπές (6)

Γιώργος Ανδρέου & Παρασκευάς Καρασούλος, Σελίδα λευκή
(τραγούδι: Μάριος Φραγκούλης / δίσκος: Φεγγάρι ερωτευμένο (1999))

Μικρές σιωπές (6)

Στις λέξεις αντιγράφω τη φωνή σου,
το φως της πυγολαμπίδας που τρεμοπαίζει τη νύχτα
αμφισβητώντας τους νόμους,
τα ηλιοτρόπια που μένουν γερμένα στην ανατολή,
ενώ ο ήλιος δύει χρυσίζοντας,
το φως των αστεριών.

Μια νύχτα τα βλέμματα μας συναντιόνται
κάπου εκεί που η λογική και η αρίθμηση
χάνουν τον έλεγχο και ξεδιπλώνονται άπραγες
σαν πόρνη πάνω στο κρεβάτι.
Τη σιωπή της αγάπης που μίλα χωρίς ν’ ακούγεται
καθώς οι καρδιές μας χτυπάνε.

Είμαστε φτιαγμένοι όλοι σε μιαν άσημη μέρα
που κανείς δεν την πρόσεξε. Ο πόνος της μάνας
και ίσως η αγωνία του πατέρα, μοναδικοί
μάρτυρες μιας επανάληψης.

Επαναλαμβάνω τη σιωπή μου.
Κάθε μου επανάληψη μια αόρατη πεταλούδα.
Κόκκινη αυγή πού χαράζεις σήμερα,
μάρτυρας μιας εικασίας που βρίσκεται
στο τέλος της.
Όλα μαζί με πολιορκούσαν. Τώρα το κενό.

Από τη συλλογή Μικρές σιωπές (1981) του Γιώργου Καλιεντζίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Καλιεντζίδης

Γιώργος Καλιεντζίδης, Μικρές σιωπές (3)

Μάνος Λοΐζος & Δώρα Σιτζάνη, Σε ψάχνω
(τραγούδι: Δήμητρα Γαλάνη / δίσκος: Για μια μέρα ζωής (1980))

Μικρές σιωπές (3)

Ψάχνω, τυφλός από τη νύστα,
ανάμεσα σε ανθρώπους
κάποιο ομοίωμά σου.

Στα λεξικά είσαι μια σιωπή.
Σβησμένες λέξεις ίσως απ’ το χρόνο,
ίσως απ’ τη χρήση
στη θέση εκεί που σ’ ερμηνεύουν.

Κατεβαίνω στην αγορά. Βρέχει κιόλας.
Τόμοι βιβλία, λεξικά
στοιβαγμένα στο πεζοδρόμιο
– εκατό δραχμές το κιλό.
Ψάχνω τόσα χρόνια. Ακόμα ψάχνω.

Από τη συλλογή Μικρές σιωπές (1981) του Γιώργου Καλιεντζίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Καλιεντζίδης

Γιώργος Καλιεντζίδης, Μικρές σιωπές (1)

Νίκος Λαβράνος & Βαρβάρα Τσιμπούλη, Μέσα στη βροχή
(τραγούδι: Μίλλη / δίσκος: Μίλλη 2 (1974))

Μικρές σιωπές (1)

Σα μια σιωπή που ξετυλίγεται
ήρθε η νύχτα.
Η μορφή σου μόνη, περίμενε
μες στη βροχή. Τώρα η βροχή πέρασε.
Μόνο η δροσιά της ανεβαίνει
μέσ’ απ’ τα χώματα και σε κυκλώνει.

Είναι τόσο όμορφα τα χείλη σου
και τα μαλλιά σου ξέπλεκα.
Το φεγγάρι παλεύει με τ’ άστρα
κι οι ακτίνες τους αντανακλούν στο πρόσωπό σου.

Τα μάτια σου δυο σπίθες χωρίς ταίρι,
ψάχνουν μέσα στη γκρίζα γαλήνη,
ακουμπούν πάνω στην κυματιστή γραμμή
της σκιάς κι αλλάζουν ολοένα πορεία.

Με κούρασε η νύχτα, το φως των ματιών σου
κι η σιωπή.

Από τη συλλογή Μικρές σιωπές (1981) του Γιώργου Καλιεντζίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Καλιεντζίδης

Χρήστος Ντάλιας: [Τα παιδιά σχεδιάζουν όπου βρουν…]

Δάσος, 1 (XVII)

Τα παιδιά σχεδιάζουν όπου βρουν
στέγες γυρτές και ό,τι άλλο.
Δεν τους νοιάζει,
παίζουν απλά
τα δικά τους.
Αντιστρέφουν το σχήμα.

Στον ύπνο τους
βάζουν τις πρώτες σκιές
στο κορύφωμα της τρέλας τους.

Δίχως λόγο κανένα,
όπως γελούν
έτσι και βάζουν τα κλάματα.

Από τη συλλογή Δάσος, 1 (1981) του Χρήστου Ντάλια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χρήστος Ντάλιας