Κώστας Μόντης: Μας έλεγαν διαρκώς…

Μας έλεγαν διαρκώς…

Μας έλεγαν διαρκώς: «Γράφετε τώρα κι έπειτα βλέπουμε».
Μας έλεγαν διαρκώς: «Σύμφωνοι, μ’ αφήστε στο τέλος τις απορίες σας».
Και τώρα, ειλικρινώς, δεν ξέρουμε
αν αυτό μας δικαιολογεί επαρκώς,
και, τώρα, ειλικρινώς δεν ξέρουμε
αν αυτό είναι εν πάση περιπτώσει μια κάποια απάντηση στο ερώτημά σας,
αν είναι μια κάποια απάντηση στο ερώτημά μας,
μια κάποια παρηγορία,
αν ευσταθεί κατ’ ελάχιστο.

Από τη συλλογή Εξ ιμερτής Κύπρου (1969) του Κώστα Μόντη

Advertisements

Ρούλα Αλαβέρα, Τα εφαρμοσμένα πρόσωπά μας

Τα εφαρμοσμένα πρόσωπά μας

Τα εφαρμοσμένα πρόσωπά μας
δεν έχουν κίνηση – συντηρούνται
απ’ το νυχτερινό κρύο του Νοέμβρη∙
λεηλατημένα παρελθόντα τα πρόσωπά μας
Γύρω πάλι τόσα παιδιά
παιδιά πέντε, δέκα, δώδεκα χρονώ
παιδιά που ψηλώνουν
Δεν έχεις να τα προειδοποιήσεις
δεν έχεις παρεκτός
απόνα συννεφιασμένο χέρι
να τ’ αποχαιρετάς
Είσαι μ’ αυτούς που μοιάζουν μεταξύ τους
που το βάζουν στα πόδια
με κανονικό βήμα

Από τη συλλογή Περί της δεσποτείας των αντιαζομένων (1969) της Ρούλας Αλαβέρα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ρούλα Αλαβέρα

Ρούλα Αλαβέρα, Τώρα πια δεν μετράς

Τώρα πια δεν μετράς

Τώρα, να λοιπόν
που πια δεν μετράς τις απώλειες
Η καταδίωξη της διπλής αλήθειας
και της οδύνης χάνεται
Τα λουλούδια που μαζεύεις
αγγίζουν την ανακωχή
του προσώπου σου
Δεν αγαπάς πια την οιμωγή
που σε χάιδευε
σου αρκεί
να παίρνεις τη διαφάνεια του αφρού
Φωνή επικοινωνίας
το χορτάρι προσεγγίζει αθόρυβα
τα βήματά σου

Από τη συλλογή Περί της δεσποτείας των αντιαζομένων (1969) της Ρούλας Αλαβέρα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ρούλα Αλαβέρα

Ρούλα Αλαβέρα, Η αγιότητά σου

Η αγιότητά σου

Η εχθρική αυγή ξυπνά
πάνω απ’ τα κεφάλια μας –
Κοίτα την, αναπνέεις
το σκοτεινό της αγέρα που τριγυρνά
ανάμεσα και απ’ αυτήν την αγρύπνια
των φυλάκων.
Κάποια όμορφη χώρα καίγεται
κάποια χώρα
που είτε έζησες, είτε δεν έζησες
δεν υπάρχει πια
Κάποια χώρα κλαις
Ο ίσκιος της φωτίζεται απ’ τον ουρανό
το πρόσωπό σου φωτίζεται μέσ’ απ’ τα τζάμια

Από τη συλλογή Περί της δεσποτείας των αντιαζομένων (1969) της Ρούλας Αλαβέρα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ρούλα Αλαβέρα

Ιφιγένεια Διδασκάλου, Διαπιστώσεις

Σταύρος Ξαρχάκος & Λευτέρης Παπαδόπουλος, Δε σου χρωστάω τίποτα
(τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης / δίσκος 45 στροφών του 1964)

Διαπιστώσεις

Κάποτε ανοίγουμε τα παραθυρόφυλλα
και βλέπουμε
πόσο ο τόπος μας έχει στερέψει
πόσο τα σπίτια μας ξέβαψαν
στον πρώιμο ήλιο.

Ματώνουμε ως τις ρίζες
για τούτη τη γη
για τούτο το λάθος
για την καρδιά μας
για ένα απλό αύριο.
Αμφιβάλλουμε για τ’ όνομά μας
ψάχνουμε για τα χέρια μας
γυρεύουμε τα δάκρυά μας
ή το χαμόγελο.

Δεν προφτάσαμε να τ’ αγαπήσουμε.

Είναι μια μέρα χωρίς όνειρα
είναι μια μέρα χωρίς άνοιξη
μέσα στο αίμα μιας προσμονής.

Είμαστε εμείς και το κενό.

Από τη συλλογή Χρονικά (1969) της Ιφιγένειας Διδασκάλου

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Ιφιγένεια Διδασκάλου

Ιφιγένεια Διδασκάλου, Σε τόνο απολογίας

Δημήτρης Λάγιος, Να ονειρεύομαι
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας / δίσκος: Ερωτική πρόβα (1991))

Σε τόνο απολογίας

Αν συχνά σου μιλώ
για μια φωνή
κάποιο τραγούδι
για τη σελίδα του βιβλίου που ξέσχισες,
κλαίω
γιατί είχα γράψει τ’ όνομά σου…

Αν συχνά σου μιλώ
για κάποιο τρόμο
μια μνήμη που αντιπαλεύει μ’ ένα θάνατο
γι’ ανάπηρες αισθήσεις,
θρηνώ
γιατί δε με γυρεύεις…

Αν συχνά σου μιλώ
για κάποιο παιδί
μια κλειστή γρίλια
κι ένα φεγγάρι περίεργο
να παίζει στα σγουρά μαλλιά σου,
χαίρουμαι
γιατί δεν έπαψα να ονειρεύομαι…

Αν συχνά σου μιλώ
για την ξένη πολιτεία
τους άγνωστους περαστικούς
τ’ οργισμένο ποτάμι με τις σπασμένες γέφυρες,
τρομάζω
γιατί κρεμάστηκε η καρδιά μου
απελπισμένη…

Αν συχνά σου μιλώ
για τον ήλιο που βλέπω στα μάτια σου
τα κοχύλια στ’ αυτιά
τις σταγόνες της αυγής πάνω στα μάγουλα
για τ’ όνομά σου που γλυκαίνει τον ήχο,
χαμογελώ
γιατί δεν τελείωσα ακόμα το τραγούδι…

Αν συχνά σου μιλώ
για μια ταπείνωση
κάποιο συμβιβασμό
μια δυσπιστία
κάποιο σημάδι βαθιά αναφαίρετο
για χίλια-δυο πράγματα,
πονώ
γιατί η σιωπή με τη σιωπή της
μ’ απαντάει…

Αν συχνά σου μιλώ
για μια οδύνη
το σχήμα μιας μόνιμης μοναξιάς
τη νυχτερινή αγωνία
για τ’ αλλαγμένο πρόσωπο
το πρόσωπό σου,
ψάχνω
αγωνίζομαι
κάτω από τόσες προσωπίδες.

Πούναι το χέρι σου;…

Από τη συλλογή Χρονικά (1969) της Ιφιγένειας Διδασκάλου

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Ιφιγένεια Διδασκάλου