Άνθος Πωγωνίτης, Καράβια

Καράβια

Δεν έχουν ακροατές οι συμφωνίες των ανέμων
μήτε ίχνη στη θάλασσα έχουν μείνει∙
κοιμάστε στους βυθούς αναμνήσεις.

Δεν συντροφεύουν γλάροι τα πανιά σας.
Τα μύδια βυζαίνουν σίδερα και μοναξιά στα λιμάνια∙
χωρίς τη δική σας κουπαστή, δεν υπάρχει του νερού ο καθρέφτης.

Στην περιοχή της λήθης λικνίζονται οι άνθρωποι
κι απ’ του μύθου τα παράθυρα κοιτούν
χίμαιρες λευκές στη φαντασία του χρόνου.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης

Άνθος Πωγωνίτης, Μπορείτε να περάσετε

Μπορείτε να περάσετε

Ο ήλιος κ’ η άνοιξη θα πλημμυρίσουν, μην αμφιβάλλετε
πριν χάσετε και τη λίγη αξιοπρέπεια που
στο καπέλο σας έχει μείνει, μπορείτε να περάσετε.

Ένα λάστιχο η μέση σας για υποκλίσεις.
Έχετε χάσει τη γοητεία της αλήθειας.
Ανταλλάσσετε ρόλους με την ίδια μάσκα.
Κάνετε παλκοσένικο τους δρόμους, τους ναούς και τα πάρκα,
που ανασαίνουν φιλοδοξίες ερώτων.

Η φιλανθρωπία, εγωισμού ικανοποίησις είναι
κ’ η προσευχή εμπαιγμός του εαυτού σας, που
αρλεκίνου σαρκίο φορεί.

Κόψτε τα νύχια από τα χέρια σας∙
αφήστε λιγότερα δόντια στις μασέλες∙
αναζητήστε την άγνωστη αρετή.
Θα καταρρεύσουν τα ξύλινα πόδια σας
Τα οικόσημα θα συντριβούν και θα γελούν
τα χελιδόνια, που τα φτερά τους μιμείστε.

Αν ο φεγγίτης δεν χωρεί
περάστε από μια τρύπα∙
τα ποντίκια συγχωρούν.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης

Άνθος Πωγωνίτης, Ξερονήσι

Ξερονήσι

Ανέμων ραπίσματα δέχεσαι∙
της φυγής σου την πρόθεση περισφίγγει το δίχτυ της μόνωσης
και τα πελάγη ορόσημα γύρω σου.

Μήτε φτερούγας σκιά στην πικρή σου γυμνότητα.
Οι ορίζοντες έχουν τυλίξει με τέφρα την αγέρινη παρουσία σου.
Απ’ της τρικυμίας την ύπαρξη πέρα πολλά έχουν μείνει.

Προσδοκίες δεν κεντρίζουν τη σκέψη σου
απ’ την πέτρα σου κάτω κοιμάται το αύριο, το χθες, το παρόν.
Δεν έχουν φράχτες ολόγυρά σου οι μνήμες.

Είναι απ’ το θάνατο πικρότερο παγερή η σιωπή σου.
Το κύμα κι ο χρόνος στη ρίζα σου, ανειρήνευτο χάος.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης

Άνθος Πωγωνίτης, Ταξίδια

Ταξίδια

Είναι, γιατρέ, κάτι απραγματοποίητες συναντήσεις
που καθηλώνουν στη μνήμη δυο άδειες καρέκλες
στο βράδυ που περπατούν νοσταλγίες με φτερά νυχτερίδας.

Η ευθεία μεταβάλλεται σε καμπύλη και ρίκνωση.
Αναμνήσεων όργανο γίνεται ο λόγος∙
η άγνωστη δειλία έρπουσα έρχεται στα πόδια μας
και μένουν τα επιτεύγματα του χτες, αζήτητες αποσκευές
στο μοιραίο σταθμό των ονείρων.

Όταν της μεσημβρίας η δύναμις χαθεί
για της αθανασίας την ύπαρξη μιλάμε.
Καλοσύνες προσδοκούμε και σεβασμό στην όρθια τέφρα μας.
Ψιχία πλάνης θα μου έλεγες αν ήσουν δίπλα μου.
Ασφαλώς.
Και χορός ψευδαισθήσεων στη βουλιμία του χρόνου.

Δεν είναι δικαίωση μια ξαφνική αναχώρηση∙
τραίνα υπάρχουν πολλά κ’ οι δρόμοι σαν κορδόνια τυλίγουν τον κόσμο.
Πρόσεξε όμως.
Αν αυτού δεν υπάρχουν ιατρεία
θα πει πως οι πλάνες έχουν εκλείψει.
Λόγος μεταμελείας να μην γεννηθεί∙
η σιωπή είναι σοφία που μας λείπει.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης

Άνθος Πωγωνίτης, Στο χώρο της μνήμης

Στο χώρο της μνήμης

Όταν υπήρχες καθόσουν σ’ αυτή την καρέκλα.
Δεν έχει σημασία ποιος κάθεται σήμερα.
Κανένας δεν έχει τη δική σου διαπεραστικήν ειρωνεία
του λόγου, που έσταζε φαρμάκι και γέλιο.

Τη δική σου απουσία δεν την αναπληρώνει κανείς.
Κρατούσες το βάρος απ’ τα λάθη σου στην κορφή της σιωπής σου
και στεκόσουν όρθιος σε σωρούς ερειπίων.

Η νοσταλγία στων ματιών τις ρυτίδες φτερούγιζε
στο παρελθόν, σε χαμένες ελπίδες και πλάνες.
Εξηνταοχτώ φορές είχες δοκιμάσει το χρόνο τον μάταιο.
Εκείνο το δώδεκα του ρολογιού με τις σειρήνες και τα σείστρα
μια καινούργια δυστυχία έστηνε ανάμεσα στις άλλες.
Οι προσδοκίες ήταν η ευκολότερη λύση για το μέλλον.

Όταν υπήρχες καθόσουν σ’ αυτή την καρέκλα.
Τώρα δεν υπάρχεις.
Τα πάντα είναι επιφάνεια έστω και χωρίς περιεχόμενο.
Αν ηχογραφούσα το λόγο σου
θ’ αναζητούσα την πηγή του και θα γινόμουν περισσότερο άνθρωπος.

Οι απουσίες, όπως βλέπεις, μας κάνουν σκεφτικούς.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης

Άνθος Πωγωνίτης, Δάκρυ

Δάκρυ

Σταλαγματιά δροσιάς σε πέταλα θυμίζει.
Το θρίαμβο της άνοιξης στα δάση.
Πρόσωπο που χάραξε λεπίδι.
Απεγνωσμένες έρευνες ματιών∙
κι από σπασμένα όνειρα σε δάχτυλα κομμάτια.

Θύμα σε χέρια δήμιου.
Αγχόνες που στηθήκαν για ιδέες.
Ήττες ηρώων και
μεταίχμια που καθρεφτίζονται στο χάος.

Σε τάφους κλεισμένες αναμνήσεις.
Αισθημάτων κομμένες κλωστές.
Παραθύρια που καρτερούν δυο χέρια να τ’ ανοίξουν.
Απελπισμένες προσμονές
κι αγρύπνιες που το βήμα τους εχάσαν μες στη νύχτα.

Μαντίλια που ανεμίζουνε.
Σταθμούς με παγωμένες οπτασίες
κι όρκους με το θάνατο που σμίγουν.

Ίσκιο μελαγχολίας που ’φτασε με τ’ άλογο της μνήμης.
Νόστους που ντυθήκανε πορφύρα παρουσίας.
Λιμάνια που δεν έρχονται, καράβια βουλιαγμένα.
Φωλιές που μένουν μοναχές στην ομορφιά τ’ Απρίλη.
Πικρά τοπία και παρόν χωρίς τον εαυτό του.

Δάκρυ
αν ήσουν λίμνη
στην όχθη σου θα χτίζαν πολιτείες
οι υποκριτές.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης

Άνθος Πωγωνίτης, Καλώς ήρθες

Καλώς ήρθες

Δεν είχες έρθει.
Η απουσία σου με ρίγη με τύλιγε.
Με μαστιγώναν χωρίς πηδάλια βοριάδες.
Αν ερχόσουν πρωτύτερα
θα είχα μια βεβαιότητα σαν ατσάλινο τόξο.
Με τα φτερά της πίστης μου
ένα γκρίζο σύννεφο θα καβαλούσα κι ένα αστέρι
θα κρατούσα στα χέρια.

Δεν σε περίμενα.
Ήρθες απ’ τους δρυμούς στης πολιτείας τους δρόμους
μ’ ένα στεφάνι από αφρούς του Αλιάκμονα
και νότες τραγουδιών ολόγυρά σου.

Ποια ήσουν; Μήτε τ’ όνομά σου δεν ήξερα.
Απ’ της νύχτας την περίπτυξη έφυγα.
Μπορούσα να σκεφθώ. Και να σκεφθώ το θάνατο ακόμα.
Πριν όμως ετοιμάσω ένα γυάλινο φέρετρο
θάπρεπε το θάνατο να μου συστήσουν.
Οι διπλανοί μου κι’ οι περαστικοί γελούν, υποκρίνονται και κλαίνε.
Κάνουν ανθοδέσμες τα πάθη τους και σέρνουν
με χρυσή αλυσίδα τον ίσκιο τους.

Στα νεκροταφεία υπάρχουν λουλούδια κι εμπόριο
τραγουδιών. Καλώς ήρθες.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης

Άνθος Πωγωνίτης, Παμβώτις

Παμβώτις

Στη Χρυσάνθη Ζιτσαία

Πριν γίνει το Κάστρο υπήρχες
και πριν από σένα ο ίσκιος του Δρίσκου
να χαϊδεύει την υγρή παρουσία σου.

Ο χρόνος με το κύμα σου δεν συγκρίνεται
η ιστορία στην καρδιά σου τα ίχνη της άφησε.
Τα ρίγη της Φροσύνης και τη χίμαιρα του Σκυλόσοφου
στον κόρφο σου κρατάς.

Μια χούφτα βράχια στην αγκαλιά σου
των ψαράδων τους πόθους ξυπνούν
και τα φτερά των ανέμων στάζουν ταραχή
στην ομορφιά σου.

Αν δεν ήσουν
θα μ’ έλειπε η αδερφή π’ οδήγησε
τον Μαβίλη σε μνήμης κορφή
τον Πελερέν να πλέξει με ήχους χαλί για τα πόδια σου
και τον Θρύλο να κάθεται δίπλα σου σκαλίζοντας
αιωνιότητα.

Όσοι σε γνωρίζουν
έχουν καρφώσει τη θύμηση στων βλεφάρων τα τόξα.
Μπορείς το φλοίσβο σου να κάνεις αυλό.
Δεν υπάρχει νεκροταφείο για σένα.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης

Άνθος Πωγωνίτης, Ο γιος του κρίνου

Ο γιος του κρίνου

Σ’ απόθεσαν σε φάτνη όταν γεννήθηκες.
Κι όπως ήσουν προϊόν κρίνου,
το κλάμα σου ξύπνησε τ’ άστρα και τους ανέμους
της ανατολής, σ’ ένα τρελό παιχνίδι.

Η πορεία προς την Αίγυπτο σου δίδαξε τι είναι ο κάθε Ηρώδης.
Στο Ναό ξάφνιασες τους επαγγελματίες ιερείς
και παραβίασες χώρους, παραδόσεων και προνομίων.

Στην Ελ-Γκαδίρ έγινες ώριμος και σοφός.
Η απόφασις δεν ήταν παρά επιταγή να μιλήσεις.
Οι Γραμματείς, οι Φαρισαίοι και οι πόρνες ήταν το αλάτι.
Τα Σόδομα ο καθρέφτης κ’ η Μαγδαληνή το δέος.

Οι Εσσαίοι έχτισαν την οικοδομή της ιδέας.
Οι δειλοί δεν είχαν καρδιά και πιο πολύ δεν είχαν όνειρα.

Οι Πέρσες, οι Άραβες κ’ οι Ρωμαίοι
τον προνομιούχο λαό του Ιεχωβά είχαν εκμηδενίσει.
Η υποτέλεια είχε γίνει συνείδηση και η άρχουσα τάξις
έρπουσα έφτασε στη θέση του υπηρέτη.

Οι Εσσαίοι βύζαιναν μίσος απ’ τους μαστούς της κατοχής.
Την εκατοστή δευτέρα επανάσταση επιθυμούσαν ως το θάνατο να υψώσουν,
και τον Ιούδα καθοδηγητή κι εντολοδόχο απέστειλαν.

Όταν δύναμη σκορπούσες για θάματα
έκπληκτος ο λαός σ’ ακολουθούσε.
Το «αγαπάτε τους εχθρούς σας» οι Εσσαίοι ερμήνευσαν:
να δένεις τους ιμάντες των Ρωμαίων.
Το «ελεήτε τους φτωχούς» θεμελίωση ανισότητος.

Το φραγγέλιο ήταν μια λάμψη, μόνο μια λάμψη χωρίς ίχνη
κι όταν είπες για την «Βασιλεία των Ουρανών»
μια συκιά κι ο Γολγοθάς έπλασαν δυο ήρωες, μια πλάνη και χιλιάδες ελπίδες.

Τα κρίνα θάναι πάντα ωραία κ’ οι άνθρωποι θα ερευνούν.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης

Άνθος Πωγωνίτης, Μνημεία

Μνημεία

Με σμίλη φυγής ομοίωμα λήθης σκαλίζω
που ναυαγήσαν τα πάντα σε θύελλες.
Με τους ανέμους της μνήμης έρχονται ψίθυροι.
Στις ώρες της νύχτας και στης αυγής την παρουσία
πληθαίνουν των χιμαιρών τα είδωλα.

Γυμνός σαν φύλλο και πέτρα δοκιμάζομαι∙
εκτείνομαι ως το χείλος της πικρίας κι επιστρέφω στο σαρκασμό.
Στην έρημο τον εαυτό μου περπατώ ερευνώντας.

Μια εικόνα που χάνεται, ο χρόνος, σ’ έν’ απύθμενο χάος
και στην επιφάνειά του τα γεγονότα γίνονται μύθος.

Ένα βάθρο μού χρειάζεται και λίγη υπομονή.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης

Άνθος Πωγωνίτης, Πορεία

Πορεία

Φεύγεις.
Σε νιώθω κάθε μέρα να φεύγεις.
Ανεμίζουν τα πανιά τους οι θύμησες.
Στο πέλαγος του χρόνου σαν μόριο μοιάζω
δεν περιέχω μήτε τέφρα χωρίς εσένα∙
μια στιγμή μονάχα το νέκταρ σου άφησες.

Πλησιάζω
κάθε μέρα και πλησιάζω στην άγνωστη γέννηση
όταν των αισθήσεων οι σειρήνες θα φεύγουν
των υπολοίπων η κατάθεσις θα γίνει
άλλη πνοή, την πνοή μου θα αφομοιώσει
προσφορά στην αιώνια μεταλλαγή σου.

Ο δρόμος σου
είναι μια κορδέλα για τα μαλλιά των γυναικών.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης

Άνθος Πωγωνίτης, Βίοι παράλληλοι

Βίοι παράλληλοι

Στη μνήμη μου μένεις μια νέα γυναίκα∙
καθώς κυριαρχούσε στη σκέψι σου προστασίας αναζήτησις,
η αβεβαιότης σ’ ανησυχούσε πολύ.
Το ένστιχτό σου στης υποκρισίας την τέχνη σ’ ανέβασε.
Αδελφή σου η κοινωνία σε προστατεύει.
Των αγίων τα ομοιώματα δεν κάνουν διακρίσεις∙
δέχονται λιβάνια και προσευχές με την ίδια απάθεια.
Τα μεταξύ σας αμοιβαία βλέμματα επιζητείτε
να οικοδομήσετε με δάκρυ πλασματικότητες
– πιστοποιητικόν εντίμου βίου.

Όταν ο χρόνος την πορεία σας ανακόψει
σε πυθίες μεταβάλλεστε.

Τα Σόδομα κ’ οι Δελφοί δεν έχουν αποστάσεις.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης

Άνθος Πωγωνίτης, Γλάροι

Γλάροι

Ήρθαμε φορώντας γυμνότητα.
Της αυγής το χαμόγελο παραδείσους υπόσχονταν.,
Στο γιαλό μόνο φύκια υπήρχαν και φλοίσβος κυμάτων∙
μήτε ίχνη βημάτων μήτε ίσκιοι καραβιών.

Γλάροι κάτοικοι μιας άγνωστης χώρας ήταν∙
ραμφίζαν το παρόν κι όταν μας είδαν γέλασαν πολύ.
Δεν κάνουν ποτέ μια πλάνη σκοπό.
Αγνοούν τη ματαιότητα, την αθανασία, δεν έχουν ήρωες
και δεν έχουν τάφους να συμβολίζουν.

Απεριόριστοι, μεγάλοι, χωρίς τέρματα οι δρόμοι τους.
Δεν έχει όρια η ελευθερία τους, την κερδίζουν κι όταν κοιμούνται.
Οι γλάροι δεν έχουν δεσμά.

Η αναζήτηση θα παραμείνει μια λεπτομέρεια.
Ας υπήρχε τουλάχιστον λίγο φως κι ένα σκαλοπάτι.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης

Ιφιγένεια Διδασκάλου, Αντιθέσεις

Αντιθέσεις

Έξω απ’ το παράθυρό μου στέγες με χιόνια
μια γκρίζα πολιτεία
κι ο θαμπός τρούλος της εκκλησιάς.

Άγγελοι στην κάμαρά μου τραγουδούν.

Κανένας δεν κυκλοφορεί στο χιονισμένο αυλόγυρο.
Φοβούνται οι άνθρωποι τα χιόνια;
Κι ωστόσο κάποιες μνήμες προφταίνουν
ν’ αμαρτήσουν την καρδιά μου
που επιμένει να κρατεί
στα χέρια της τη λευκότητα χιονιού.

Ήλιος πουθενά.

Πώς τσούζουνε τα μάτια μου απ’ τη λάμψη;

Τα τζάμια μας είναι θολά.

Εγώ γράφω απάνω τους τ’ όνομά σου
κι εκείνο φέγγει… φέγγει… φέγγει…

Από τη συλλογή Μνήμες και παρουσίες (1964) της Ιφιγένειας Διδασκάλου

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Ιφιγένεια Διδασκάλου

Ιφιγένεια Διδασκάλου, Θέατρο

Θέατρο

Δεν έχεις δίκιο.
Επιτέλους υπάρχει κάποιο θέαμα.
Διασκεδάζω μπρος στην ανοιχτή αυλαία της καρδιάς σου
με τη σκηνή την τελευταία.
Προσωπίδες.
Προσωπίδες πολλές ταίριαξες
στο χώρο της μορφής σου.
Δε θα μπορούσαν οι άνθρωποι
να υποψιαστούνε τ’ αληθινό σου πρόσωπο.
Ν’ ανέχονται συνήθισαν το πλαστό τους γέλιο.
Εγώ όμως με τούτη την ψυχή
που δοκιμάστηκε καθώς παιχνίδι πάνω στον τοίχο,
δε ζητώ πια να σε γνωρίσω…

Από τη συλλογή Μνήμες και παρουσίες (1964) της Ιφιγένειας Διδασκάλου

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Ιφιγένεια Διδασκάλου

Δημήτρης Ποταμίτης, Ένα λουλούδι

Ένα λουλούδι

Ένα λουλούδι ποτισμένο δάκρυα
Μεγαλωμένο με το χρώμα της σιωπής.

Πώς περπατούσες όταν βράδιαζε
Τη βυσσινιά μονοτονία του δειλινού
Σβήνοντας κάθε αστέρι από την νύχτα
Διώχνοντας κάθε ελπίδα προτερινής χαράς.
Τα δάχτυλά σου έγιναν δέντρα
Και τα χέρια σου ένα δάσος∙
Σιωπηλά.

Φυσάει βοριάς, φυσάει νοτιάς
Ριγούν τα δάχτυλα το αιώνιο μυστικό
Ανάβοντας φωτιές στις σιωπηλές προθέσεις
Τρικύμισμα κάθε σκοπού με ηρωική πνοή.
Μέσα στ’ αλώνια φυτευτήκαμε για σπόρος
Και τα κορίτσια μας για στάχυα∙
Μουσική.

Μέσα στη βροχή
Βοήθα Χριστέ και Παναγιά.
Μέσα στο χαλάζι
Βοήθα Χριστέ και Παναγιά.
Παίζουνε τα παιδιά μας και τ’ αγγόνια μας
Παίζουνε μες στ’ αλώνια και μεστώνονται.

Νάχα τον τάφο στάρι
Βοήθα Χριστέ και Παναγιά.
Και σταυρό μου τη σιωπή
Βοήθα Χριστέ και Παναγιά.

Μια προσδοκία τρικυμισμένη σαν μπουνάτσα –
Τι έχεις μέσα στους κροτάφους σου και μέσα στις σπηλιές
Μέσα στο πέλαγο που αγκάλιασε η βροχή η λυγερολύγιστη
Τι έχεις μες στις πέτρες και μέσα στις φωνές;
Μες στα ποτάμια γίναμε το αίμα
Και τα βότσαλα η ζωή μας∙
Τρυφερά.

Σ’ ένα θαλασσοπούλι που πονούσε απ’ την αρμύρα
Μες σ’ ένα πόθο που πλάνταξε βαρύς
Μες στην αρμύρα που τρεμόπαιξαν τα μάτια σου
Βαραίνοντας πα στο δικό σου πρόσωπο
Χαράχτηκε η ζωή μ’ ανατριχίλα∙
Μια φωνή.

Κι αν δεν χαράχτηκε ως έπρεπε
Κι αν δεν χαράχτηκες ως ήθελες
Κι αν μόνη της χαράχτηκε όπως είναι
Ξέρεις γιατί δεν μπόρεσες να σταυρωθείς στον Γολγοθά
Και να μιλήσεις στ’ άνθη των πραγμάτων.

Από τη συλλογή Συμπόσιο (1964) του Δημήτρη Ποταμίτη

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Δημήτρης Ποταμίτης, Ποιήματα 1964-2003 (εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα, 2007)

Δημήτρης Ποταμίτης, Χέρι-χέρι

Χέρι-χέρι

Χάιδεψέ μου το κεφάλι ν’ αγνάντεψουμε το ξανθό πέλαγος
Αφήνοντας πίσω μας τις σκουριασμένες ασπίδες
Τα κοχύλια που σχηματίζουν σταυρούς πάνω στην άμμο
Τίποτα δεν απόμεινε από τούτη την αμάχη.

Χάιδεψέ μου το κεφάλι να διαβούμε τα συντριμμένα μας χαμόγελα στα πρόσωπά μας
Ένα σημάδι από το βόλι που μας έριξαν
Αφήνοντας μια γραμμή στα χέρια που λέει τη μοίρα μας
Διαβαίνοντας τούτη τη γραμμή μες στην κατάπληκτη γαλήνη –
Χάιδεψέ μου το κεφάλι.

Δεν ματώνουν πια τα πόδια μας όταν διαβαίνουμε απ’ τις οικτρές δοκιμασίες που μας πίκραναν
Περνώντας απ’ τα γλυκά νερά μιας τρισβαθμιαίας θάλασσας
Κρατώντας τις ανάσες μας να μη βραχούν στα κύματα
Μέσα απ’ τον ύπνο που μας χάιδεψε –
Χάιδεψέ μου το κεφάλι.

Μοιάζοντας με τα κύματα της φουρτουνιασμένης έκρηξης του πάθους μας
Αναθυμώντας τις πελώριες ανταύγειες του πολέμου
Η καρδιά μας δεν εδέχτη τη χαριστική βολή της σιωπής
Η ζωή μας προφταίνει να ζήσει ακόμα ένα της δάκρυ.
«Η Ιφιγένεια σώζεται εύκολα»
–Είπες ενώ κοιτούσες το ποτάμι–
«Μα τα σώματά μας δεν υποφέρουν ούτε μια πληγή
Τα βράχια δεν αλλάζουν εύκολα» –
Ρίξαμε τις καρδιές μας στο ποτάμι να καθαρίσουνε.

Και μας ανασκολόπιζε η πελώρια δύναμη των άστρων
Και μας πατούσε σαν άλογο στη χλωρή επιδερμίδα της καλοσύνης μας
Μπήγοντας τα νύχια μας στις σάρκες μας
Να ξεριζώσουμε τα βόλια που μας έριξαν
Ράβοντας στα κορμιά μας οι ωκεανίδες ό,τι μισούσαμε με αμείλικτη άρνηση
Ακουμπώντας στους καπνούς των τσιγάρων μας ώσπου να ξημερώσει
Ο πόνος μας φίλε μου είναι σταθερός και μας αποτελεί–
Χάιδεψέ μου το κεφάλι.

Από τη συλλογή Συμπόσιο (1964) του Δημήτρη Ποταμίτη

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Δημήτρης Ποταμίτης, Ποιήματα 1964-2003 (εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα, 2007)

Μίλτος Σαχτούρης, Κοιτάμε με τα δόντια

Κοιτάμε με τα δόντια

Δε φταίει το φεγγάρι για την πίκρα μας
καθώς στριφογυρνάει δαιμονισμένα μέσα στο φωσφόρο
σκορπώντας δεξιά κι αριστερά τα κόκαλά του
καθώς και μεις στριφογυρνάμε στο σκοτάδι μας
σκορπώντας δεξιά κι αριστερά τα κόκαλά μας
δε φταίει το φεγγάρι για τους λεμονανθούς
δε φταίει το φεγγάρι για τα χελιδόνια
δε φταίει το φεγγάρι για την Άνοιξη και τους σταυρούς
δε φταίει αν πάνω στα μάτια μας φύτρωσαν δόντια

Από τη συλλογή Σφραγίδα ή Η όγδοη σελήνη (1964) του Μίλτου Σαχτούρη

Ρούλα Αλαβέρα, Μοιραίο

Μοιραίο

Πάντοτε υπάρχουν ειλικρινείς περίεργοι
για τις γωνίες, τα ψηλά καθίσματα της εξουσίας
τα χλωμά πρόσωπα και τις κακόηχες φωνές
που μοιάζουν περισσότερο με αναπόφευκτες
αρρώστιες.
Καμιά φορά ενώ νιώθεις οίκτο
για τους προικισμένους με δυστυχία
και ομορφιά
εξακολουθείς ο ίδιος να καθρεφτίζεσαι.

Από τη συλλογή Πέρασμα (1964) της Ρούλας Αλαβέρα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ρούλα Αλαβέρα