Σπύρος Αραβανής, Αποχαιρετώ τους ποιητές μας θα πει

Αποχαιρετώ τους ποιητές μας θα πει

Στον Μανόλη Αναγνωστάκη

Αποχαιρετώ τους ποιητές μας θα πει
ότι θάβω στο χώμα κάλυκες
από σφαίρες
που η ζωή ανάλωσε στη μάχη με το χρόνο,
από άνθη
που ο χρόνος προσέφερε, σημάδι αγάπης, στη ζωή.

Αποχαιρετώ τους ποιητές μας θα πει
ότι στα σπλάχνα μιας γυναίκας
κάπου στον κόσμο,
κυοφορείται ένα έμβρυο
που θα γίνει
η αυριανή λέξη,
η αυριανή σιωπή.

Αποχαιρετώ τους ποιητές μας θα πει
ότι ο κόσμος θα συνεχίζει
να ερωτεύεται,
να ονειρεύεται
και να θρηνεί,
ασφαλής
ότι κάποιος άλλος πέθανε στη θέση του,
ότι κάποιος άλλος έζησε γι’ αυτόν.

Από τη συλλογή Η ανοσία της άγνοιας (2008) του Σπύρου Αραβανή

Σπύρος Αραβανής: Ποιος μας λυπάται;

Ποιος μας λυπάται;

Εκείνες οι λέξεις
που πέσανε στο χαρτί
–ρινίσματα από σκέψεις–
ποιος τις θυμάται;

Κι εκείνα τα χρόνια
που μπήκαν στη ζωή μας
–λαθρομετανάστες σε φορτηγό–
ποιος τα χρεώθηκε;

Τώρα που μιλάμε
με φιμωμένη την πένα
και οι μέρες κρατούν το διαβατήριό μας
μέσα στα δόντια
–λεία από άγριο κυνήγι–

ποιος μας λυπάται;

Από τη συλλογή Η ανοσία της άγνοιας (2008) του Σπύρου Αραβανή

Σπύρος Αραβανής, Νεκρικές φωνές

Νεκρικές φωνές

Άκουσα
τους πρώτους μου νεκρούς
να μου φωνάζουν:
«Σκάψε τη θάλασσα
όργωσε τον άνεμο
άντλησε τη γη»
Άσ’ τους, είπα.
Θα ’ναι οι παρενέργειες της Αγρύπνιας.
«Τρύγησε τον ήλιο
σκάλισε τα φύλλα
μύρισε την πέτρα»
Συνέχισαν εκείνοι.
Άσ’ τους, σκέφτηκα
Θα ’ναι τα παραμιλητά της Σιωπής.
«Φίλησε τον λύκο
πρόδωσε το πρόβατο
ξεγέλασε το γύπα»
Επέμεναν αυτοί.
Μα επέμενα και εγώ.
Αυτοί νεκροί.
Εγώ εδώ.
Τα ίδια λάθη για να κάνω.

Από τη συλλογή Η ανοσία της άγνοιας (2008) του Σπύρου Αραβανή

Σπύρος Αραβανής, Πουθενά εσύ

Πουθενά εσύ

Παντού λέξεις, νοήματα, σκέψεις.
Σαν σκοτωμένα ζωύφια σε τζάμι.
Μυαλό κλειστό
κηλιδωμένο από το αίμα.

Παντού λέξεις, νοήματα, σκέψεις.
Πουθενά εσύ.
Έστω στο αίμα.

Από τη συλλογή Η ανοσία της άγνοιας (2008) του Σπύρου Αραβανή

Σπύρος Αραβανής, Ένα κορίτσι χαμένο στις μνήμες

Ένα κορίτσι χαμένο στις μνήμες

Ένα κορίτσι χαμένο στις μνήμες
Επέστρεψε μια νύχτα ακροπατώντας
Την δέχτηκαν στο πάτωμα οι σανίδες
Χωρίς ούτε ένα τρίξιμο, σιωπώντας

Μπήκε στο σπίτι μέσα απʼ το φεγγίτη
Κόρη στερνή της λήθης και του ονείρου
Το δέρμα τρύπησε βαθιά με το νύχι
Κι έσταξε αίμα ως την πόρτα του κήπου

Την κύκλωσαν τα δυο σκυλιά στην πύλη
Την μύρισαν σαν πρόσωπο δικό τους
Αυτή τους χάιδεψε τη ράχη σαν μια φίλη
Και πρώτη χάθηκε πριν το φευγιό τους.

Από τη συλλογή Η ανοσία της άγνοιας (2008) του Σπύρου Αραβανή

Κώστας Κινδύνης, Κομμάτι-κομμάτι

Κομμάτι-κομμάτι

[Ενότητα Αναψηλάφηση]

Κομμάτι-κομμάτι
πουλήσαμε όλη τη θάλασσα.

Τώρα κουβαλάμε τα νησιά μας
κάτω απ’ τη χλαίνη μας.
Μη ρωτήσουν τα παιδιά μας
Αμολάμε τον αϊτό τους
φεύγοντας συνένοχα.

Χωρίζουμε ολομόναχοι
εσύ από δω
εγώ από κει.
Στον άλλο πόλεμο
θα σου δώσω τουφέκι
χωρίς καθυστέρηση.
Θα συναντηθούμε παζαρεύοντας
την καινούργια μας ζωή.
Θα ’χεις την πληγή σου
πυξίδα στην πορεία σου.

Κομμάτι-κομμάτι
πουλήσαμε ακριβά τη θάλασσα.
Ό,τι ρευστό πήραμε
το ρίξαμε βαθιά
στο αίμα μας.
Μας φτάνει είχαμε πει
για ένα ταξίδι
κι από τότε ταξιδεύουμε.

Μας φτάνει είχαμε πει
για ένα κέρδος
κι από τότε
δε γνωριζόμαστε.

Θ’ αναγνωριστούμε
στον άλλο μας πόλεμο.
Σημαίες οι πληγές μας απλωμένες.
Και θα ’μαι ο εχθρός σου
που θ’ αγαπήσεις παράφορα
και θα ’μαι ο πεταλωτής
του αλόγου σου
να συνεχίσεις πιο κάτω.

Άνοιξα τα στήθια μου
σκοτάδι
τίποτα
δε με τυραννάει περισσότερο
απ’ την ανώφελη πατρίδα.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Τα ποιήματα [1971-1977] (2007) του Κώστα Κινδύνη

Κώστας Κινδύνης, [Δεν σκέφτηκα πριν μιλήσω…]

[Ενότητα Σημειώσεις ανατομίας]

Δεν σκέφτηκα πριν μιλήσω
άπλωσα τη ροδιά μου
να γλιστρήσει
ως τη ρίζα που δίψαγε το φως.
Ανάμεσα στα δέντρα
περίμεναν άγρυπνα μάτια

Δεν σκέφτηκα πριν κοιτάξω
την απέραντη θάλασσα.
Στις αμμόπετρες τα χέρια μου
χαλάρωσαν

γυμνά τα πόδια
του ποιητή

Αγκάθι της φωτιάς
το παρόν.
Δεν σκέφτηκα το κατόπιν.
Άνοιξα πόρτα
σε τέσσερα τριαντάφυλλα
ν’ ανθίσουν.
Εφτά τα περιστέρια να πετάξουν
μακριά από το σημάδι

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Τα ποιήματα [1971-1977] (2007) του Κώστα Κινδύνη

Κώστας Κινδύνης, [Ο σεβασμός στρατιώτης…]

[Ενότητα Ντοκουμέντο]

Ο σεβασμός στρατιώτης.
Ο λαός εξαπτέρυγο.
Κάμπιες τα λόγια, προχωράνε
στο τρίφυλλο διάστημα.

Θα ’ρθουν άλλοι μισαλλόδοξοι
μονοπωλώντας τον αγώνα.
Ενδείκνυται στο στόχο
η φρονιμάδα

Παραμερίστε τη ρίμα
Ο λόγος ψάχνει το γρανίτη του
κανόνας του ρυθμού.
Μεταξύ μας βρίσκεται ο προδότης
της ηθικής ο ρόλος του

Τους ξέρω ποιοι
θα μου πετάξουνε τη λάσπη
δεν τους φοβάμαι,
τους χρειάζομαι.
Θέλω να κτίσω.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Τα ποιήματα [1971-1977] (2007) του Κώστα Κινδύνη

Κώστας Κινδύνης, Μεγάλες λέξεις σχεδόν ονόματα

Μεγάλες λέξεις σχεδόν ονόματα

[Ενότητα Αναψηλάφηση]

Μεγάλες λέξεις σχεδόν ονόματα
στα χέρια του τοίχου.
Πότε τις απλώνει πάνω του
πάντα προσεχτικά μη σβήσει τα ψηφία
πότε τις κρύβει στον πιο παλιό του ασβέστη
σα να του εμπιστεύτηκαν
ένα μεγάλο μυστικό, μια μαρτυρία.

Φοβάται ο τοίχος το νέο παιδί
με την κιθάρα
που έρχεται νωρίς τα μεσημέρια
κι ακουμπά πάνω του την πλάτη
χωρίς να παίζει.

Μόνο μπροστά κοιτάει τη θάλασσα
μόνο βαθιά κοιτάει τη θάλασσα.

Σαν βαρεθεί και πάψει
στο γαλάζιο ν’ αγναντεύει
σαν βαρεθεί και πιάσει
να παίξει την κιθάρα
αυτό φοβάται ο τοίχος.

Σαν βαρεθεί τα εμπρός
και ξαφνικά γυρίσει
και πάνω του διαβάσει
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ
ή πάλι ένα τεράστιο
ΟΧΙ ή Κ.Κ.Ε.
ή Ε.Ρ.Ε. ή Ο ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ ΖΕΙ
ή Ο ΛΑΟΣ ΚΥΒΕΡΝΑ
και πάλι ένα μεγάλο Ζ
κι ύστερα εκλογές και δίπλα
ΑΝΕΝΔΟΤΟΣ ΑΓΩΝ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ –
και πάνω σ’ όλα αυτά σα μια προσπάθεια
μάταιη να τα σβήσει με μαύρα γράμματα
γραμμένο 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ κι αριστερά
ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ και ΠΡΟΔΟΤΕΣ.

Φοβάται ο τοίχος ποια μορφή, ποιαν έννοια
θα πάρουν μέσα του αγοριού αυτές οι λέξεις.

Κι ύστερα απ’ αυτές, ποιαν ερμηνεία θα ’χει
ο νέος στο τραγούδι του ποια ευθύνη.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Τα ποιήματα [1971-1977] (2007) του Κώστα Κινδύνη

Βασίλης Καραβίτης, Ο σώζων εαυτόν ποτέ δεν σώθηκε αρκετά

Ο σώζων εαυτόν ποτέ δεν σώθηκε αρκετά

Οι μεν πηγές υπόγειες πάντα κι ακαθόριστες
σε λίγες άγνωστες καρδιές –φοβάμαι– άφαντες
εξ ου κι όλοι βολεύονται με το αρχαίο νεράκι του Θεού
ελάχιστο, ως γνωστόν, και για τη δίψα του μωρού
ό,τι ονομάζουνε δηλαδή ξανά όσοι ορέγονται ακμή
Ελπίδα ή Άλκηστη της Ανθρωπότητας
(κι εσύ μείνε να κόπτεσαι για άλλες υπερβάσεις).
Τέτοια καμώματα μου φέρνουν ένα είδος σπαραγμού
αφού στο πείσμα το ρηχό κι ακαταπόνητο
μιας άστοχης κι από ανέκαθεν τυφλής αναπαραγωγής
δεν βλέπω πια ούτε για δείγμα να επιπλέουνε
ιδιότητες αγνές κι ορμές πασίχαρες της έκπαλαι ζωής
όσες στηρίζαν δηλαδή εκ παραδόσεως το μέσα μας
όταν σαν όλο κλυδωνίζεται απότομα και καταρρέει.
Παράδειγμα, η φιλία που μας έδενε ως ιστός
κι ως άνθος άπειρο κι αρχέτυπο φροντίζαμε παιδιά:
Με κηπουρούς ανάξιους όπως οι σωρηδόν επίγονοι
καλείται τώρα να υπάρξει αυτοφυές
και μόνο του να επιζήσει.
Γι’ αυτό κι εγώ, συμμέτοχος εξ ορισμού
της τόσης δυστυχίας μας, δεν στέργω πλέον
να συντρέχω τους ανάξιους συντρόφους μου.
Ένα βασίλειο σκιάς στήνω αφιλόξενο και κρύβομαι καλά
όταν τρυπώνει ο ήλιος κι αποσύρεται αμήχανος
χωρίς να βρίσκει τίποτα να ξεσκεπάσει.
Εκεί, με μίσος γόνιμο κι ακούραστη οργή,
μόνος πληθαίνω και διασώζομαι
ίσως σε μια δική μου τρέλα λογική
που σαν μανόμετρο ανθρώπινης υφής
αυτό το «ποίημα» προσπαθεί
αδέξια να καταγράψει.

Από την ποιητική συλλογή Λυπομανία (1989) του Βασίλη Καραβίτη

Βασίλης Καραβίτης, Το άδοξο τέλος της αλήθειας

Το άδοξο τέλος της αλήθειας

Απ’ όλους τους μύθους, είναι γνωστό,
Προσφέρεται πάντοτε μια ελκυστική αλήθεια
Που αρχίζει την κρυφή ζωή της σαν μεταξοσκώληκας
Σα μουσική ιδέα αν θέλετε
Που ξετυλίγεται αργά στη σκέψη και στο αίμα
Σβήνει μία μία τις φωνές που αντιστέκονται
Δίνει υπόσταση και νόημα στο όραμα
Τρέφει κατάλληλα και συντηρεί το θαύμα
Επικρατεί κι αποθεώνεται.
Στο τέλος μεθυσμένη απ’ τη δύναμή της
Γίνεται απρόσεχτη, δεν βλέπει τις παγίδες.
Βρίσκει μια πόρτα ανοιχτή
Κι ανύποπτη χώνεται
Σ’ ένα μοναχικό δωμάτιο:
Εκεί, χαμένη κι αβοήθητη,
Πεθαίνει κάποτε από αμφιβολία.

Από την ποιητική συλλογή Το παιχνίδι της επαφής (1973) του Βασίλη Καραβίτη

Βασίλης Καραβίτης, Ακόμη

Ακόμη

Ακόμη οι πόλεις τρώνε ήσυχα τα θύματά τους.
Ακόμη τίποτα δεν πήρε φωτιά.

Ακόμη η δυστυχία δεν αποδείχτηκε τυχαίο γεγονός.
Ακόμη είσαι ζωντανός και ανέπαφος.

Ακόμη χαίρεσαι μικρά διαλείμματα σιωπής.
Ακόμη μεταφράζεις θορύβους σε μουσική.

Ακόμη έχεις ένα δωμάτιο να καταφεύγεις.
Ακόμη βρίσκεις λέξεις και κρύβεσαι.

Ακόμη δεν ήρθε η ώρα να πληρώσεις.

Από την ποιητική συλλογή Το παιχνίδι της επαφής (1973) του Βασίλη Καραβίτη

Βασίλης Καραβίτης, Κι άλλα αδιέξοδα εκτός απ’ το δικό μας

Κι άλλα αδιέξοδα εκτός απ’ το δικό μας

Τι μοίρα –επιμένω–
κι αυτή των λέξεων:
Να τις ποιμαίνουν με το ζόρι
αγροίκοι ποιητές!
Κι ύστερα μαντρωμένες σ’ ένα ποίημα
να ονειρεύονται περίλυπες
την άτακτη φυγή τους…

Από την ποιητική συλλογή Λυπομανία (1989) του Βασίλη Καραβίτη

Βασίλης Καραβίτης, Το κέρδος από ανώμαλες επιθυμίες

Το κέρδος από ανώμαλες επιθυμίες

[Ενότητα Ζω με τους φίλους και τις λέξεις]

Ξαφνικά πεθύμησα να υπάρξω
Όπως η πέτρα.
Άφωνος, αναίσθητος ίσως
(Στην ομορφιά και στ’ άλλα).
Μοναχός και στείρος.
Όμως σχεδόν ανέπαφος
Απ’ τον κόσμο.
Και προπαντός καθόλου μελλοθάνατος.

Από την ποιητική συλλογή Φόρμουλες για μιαν άγνωστη ζωή (1982) του Βασίλη Καραβίτη

Βασίλης Καραβίτης, Εκδοχή για τη ζωή ή η διάρκεια που μας περιέχει

Εκδοχή για τη ζωή ή η διάρκεια που μας περιέχει

Κρυφά παράθυρα της ζωής τα αισθήματα
Κλείνουν αθόρυβα ένα ένα.
Πίσω τους κλειδώνεται έρημος ο κόσμος
Εικόνα ανέκαθεν μιας μαρτυρίας διακριτικής
Κι αυτού που αντιστέκεται να γίνει
(Άγνωστο γιατί)
Κτήμα κοινό ή αμοιβαίο κεφάλαιο.
Όμως μες στα δωμάτια που ξέρουμε
Τα σώματα κινούνται ακόμα γραφικά
Τα χέρια ονειρεύονται αφές
Οι φωνές ψάχνουν γι’ αντίλαλο.
Αυτή η διάρκεια,
Σκοτεινή όπως όλοι οι νόμοι,
Βάζει πολλούς σ’ απορίες.
Σιγά σιγά κλονίζεται η πίστη τους
Στο θάνατο
Κι αρχίζουν, σαν να μην έγινε τίποτα,
Να ξαναζούν.
Έτσι συντηρήθηκε πάντα
Και κρατάει ως τις μέρες μας
Η επιδημία των ζωντανών.

Από την ποιητική συλλογή Στη σκιά του μακρόβιου κόσμου (1977) του Βασίλη Καραβίτη

Βασίλης Καραβίτης, Μικρή εμπειρία της εξοχής

Μικρή εμπειρία της εξοχής

Επ’ ευκαιρία της κυριακάτικης εκδρομής
Ας δούμε πιο προσεχτικά
Αυτό το άλογο μες στο χωράφι.
Τρώει αργά, με σύστημα, το χόρτο του
(Κανένα άλογο δεν έπαθε ποτέ έλκος).
Πλούσια σιωπή αναπαύεται στο δέρμα του
(Κανένα άλογο δεν υποφέρει απ’ τις λέξεις).
Επιθυμία δεν ταξιδεύει στα μάτια του
(Κανένα άλογο δεν χρειάζεται τα όνειρα).

Πολύ σωστά.
Ένα άλογο
Μπορεί να ’ναι ευχαριστημένο
Σ’ αυτή τη γη.

Από την ποιητική συλλογή Το παιχνίδι της επαφής (1973) του Βασίλη Καραβίτη

Βασίλης Καραβίτης, Προορισμός

Προορισμός

Καθένας πρέπει να ’χει
Την σκλαβιά του να μάχεται,
Έν’ άστοργο καιρό να ροκανίζει
Τα κόκαλά του
Και μιαν αγάπη ακούραστη
Να λαδώνει τις κλειδώσεις του.

Και μη ρωτάτε πιο πολλά.
Μην περιμένετε τίποτ’ άλλο.

Από την ποιητική συλλογή Υλικό μονώσεως (1970) του Βασίλη Καραβίτη

Γιάννης Ευθυμιάδης, Φυσική επιλογή

Φυσική επιλογή

στον Δημήτρη Μυταρά

– Μας βρίσκει αυτή, λοιπόν; Εμείς δεν τη διαλέγουμε;

– Ερήμην μας ορμά, σκληρά επιλεκτική κατά πώς τη συμφέρει,
να κάνει σώμα τις ανάσες μας,
όταν χαράζεται η αδηφάγος της απαίτηση
πάνω σε πλήρη αθωότητα.

Κι εκεί που ήσυχα πορεύεσαι σε άγνοια βαθιά, αδιατάρακτη,
πέφτει επάνω σου λυτρωτικό –νομίζεις– φως
και διατρέχει τις πιο κρυφές σου λειτουργίες.
Γίνεσαι έρμαιο μαζί και δανεικός του εαυτού σου –
χρόνια αυτή η ιστορία.
Και να ’χεις κι από πάνω ενδοιασμούς:
«Κάνω καλά;
Μπορώ;
Μ’ αρέσει;…»

Πάνω στ’ αποκαΐδια σου χορεύει θριαμβικά το μέλλον της
κλέβοντας, όλο κλέβοντας.

«Τον άλλο μήνα ήμουν πιο δυνατός,
πέρσι πιο νέος,
φέτος σαν πιο χλωμός»
ασθενικά μόλις που σκέφτεσαι, ενώ
βουίζουν στ’ αυτιά σου οι μέρες και σε διώχνουν.

Στο τέλος ο απόηχος του γέλιου της αρκεί πως κάποτε υπήρξες,
έξοχο τώρα λίπασμα της μνήμης.

Αμείλικτο σχήμα ο κύκλος.

Από τη συλλογή καινός διαιρέτης (2007) του Γιάννη Ευθυμιάδη

Νάσος Βαγενάς, Βιογραφία (II)

Βιογραφία

[Ενότητα Βιογραφία]

II

Το σκοτάδι σκαρφαλώνει πάνω μου. Ένα φυτό. Που το ποτίζεις κρυφά κάθε μεσημέρι.

Έπειτα είναι κι η ανάσα σου. Με κλείνει από παντού σαν συρματόπλεγμα. Κάτω απ’ το δέρμα σου

Υπάρχουν εφτά πολιτείες. Η μια πιο βαθιά από την άλλη. Σε κάθε μια

Ένα άρμα σέρνει αδιάκοπα γύρω από τα τείχη τον ένδοξο νεκρό.

Από τη συλλογή Βιογραφία (1978) του Νάσου Βαγενά