Πάνος Θεοδωρίδης, Η πόλη της Ρεντίνας

Η πόλη της Ρεντίνας

Την αγαπούσα όσο τίποτε στον κόσμο
κρόσσια αφημένα στη βροχή, λερό
ενδιαίτημα υφύγρου καρυκόξυλου
κι εκείνα τα μυρωμένα σκίνα της,
μικρά και τραγανά για το κοτσύφι

Την αγαπούσα όσο την ήξερα μόνον εγώ
δακρυσμένος, κρατώντας ένα φρυγικό
ή βλάχικο σκουφί στην κορυφή του λιχανού
κι έπειτα, τηγανιτά αυγά, κρασί ασβε-
στωμένο, βλέποντας ν’ αλλάζουν χρώμα

τα πλατάνια. Διότι την αγαπούσα
ως κάτοικος, ως ξενοπάροικος, ως κοινο-
τάρχης: κι όταν στις πέτρες της άγγιζα
τη φαιά απάτη των βρύων, τότε πράγματι
ήμουν λευκός, ένα χαρτί στα σύννεφα.

Πάει καιρός που δεν την αγαπώ.
Του ζώντος σώματος τη γοητεία,
γαλάζια μάτια, δορυφορικό πλεκτό
πάει καιρός που αυτά προτιμώ
και τις Ρεντίνες στα αρχεία θάβω.

Από τη συλλογή Ποιήματα που θα χαθούν στην ομίχλη (2001) του Πάνου Θεοδωρίδη

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Πάνος Θεοδωρίδης

Advertisements

Πάνος Θεοδωρίδης, Ιλλυρικές εξορίες

Ιλλυρικές εξορίες

Στράβων ο Σινωπεύς, κοντός και υπερκινητικός,
ωσάν λόγιος που έγραφε στην Ποντιακή Εστία
κατηγορεί τον Εκαταίο που βρήκε όστρακα
της Θάσου και της Νάξου στις ιλλυρικές εξορίες

Τον Στράβωνα λατρεύω και σέβομαι, πλην ο Εκαταίος
γνώστης των μύθων και των ανθρώπων έγραφε ψέματα
επίτηδες, αυτά που ο κοινός νους αποκαλεί παρα-
λογαίς. Τι θα ήταν η Ιστορία άνευ μυθευμάτων;

Ένα γερό ασκί στην αποθήκη αρχοντικού της Αχρίδας

Από τη συλλογή Ποιήματα που θα χαθούν στην ομίχλη (2001) του Πάνου Θεοδωρίδη

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Πάνος Θεοδωρίδης

Πάνος Θεοδωρίδης, Θερμαίος τύραννος

Θερμαίος τύραννος

«Θάρσει νεαρέ και λέγε ελεύθερα
τη γνώμη σου για την Ιστορία μου»
παρακινούσε ο Ηρόδοτος τον σκοτεινό
υπηνήτη με τα θρακιώτικα ρούχα.

Εκείνος δίσταζε. Τον καλοφαγά και
εύθυμο Ασιάτη, πώς περιφρονούσε!
Την τάση του για μυθιστορία
ενώ τον αστακό καταβρόχθιζε

δείλι στο σπίτι Θερμαίου τυράννου
σπόνσορος των τεχνών και παχυσάρκου.
Ο Θουκυδίδης ήταν διαφορετικός:
θα του έδειχνε του γέρου, αλλ’ όχι τώρα.

Την σκέψη του κατάλαβε ο ιστορικός
και αμήχανα την δαγκάνα απίθωσε
στο περγαμηνό τραπέζι. «Χόρτασα»,
είπε. «Ας φέρει κάποιος το κρασί».

Από τη συλλογή Ποιήματα που θα χαθούν στην ομίχλη (2001) του Πάνου Θεοδωρίδη

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Πάνος Θεοδωρίδης

Πάνος Θεοδωρίδης, Ραλλού

Ραλλού

Βλέπεις, Ραλλού, τις πέστροφες στη
γυάλα; Το αεροπλάνο που σε παίρνει
μακριά, στον ουρανό των Ταγαράδων;
Σε ρωτώ διότι εγώ δεν τα βλέπω πια.

Αστεράκια μόνον, ζωγραφισμένα στα
τόξα θεωρώ και τα ματάκια σου βλέ-
πω, το διάφανο δέρμα των βλεφάρων
σου με τις κοφτές μετρημένες ρυτί-

δες. Όπως κάθε μεθυσμένος πατέρας.

Από τη συλλογή Ποιήματα που θα χαθούν στην ομίχλη (2001) του Πάνου Θεοδωρίδη

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Πάνος Θεοδωρίδης

Πάνος Θεοδωρίδης, Γενέθλια

Γενέθλια

Γεννήθηκα Πάσχα σε ψεύτικη πόλη
Στα δόντια της μαύρης σελήνης σκουριά
Φορούσαν ρεπούμπλικα χαφιέδες και φλώροι
Και βάζαν μπριολ στα μαλλιά

Στο σπίτι που μέναμε, τρία δωμάτια
Μου μάθαν τους νόμους χωρίς λογική
Να σβήνω τα φώτα, να διώχνω τους γύφτους
Να παίζει σιγά η μουσική

Τους φίλους που κέρδισα στη λάσπη τους χάνω
Τρελού φωτογράφου ρετούς στην καρδιά
Ο Φάνης κι ο Στέφανος γελούν και τα χάνω
Που σβήνουν χαμένοι σε ξένη αγκαλιά

Στην άκρη του δρόμου αστράφτουν τα φλίππερ
Βαθύζωνος ήχος κελλί μυστικό
Τα δόντια μου τρίζουν φοβίζουν τη νύχτα
Κοιμάμαι με φως ανοιχτό

Δεν ήθελα να ’χω τη σελήνη στο δέρμα
Ήθελα επίμονα να μείνω μικρός
Φοβόμουν τον θάνατο στα δόντια το κέρμα
Φυτό που λατρεύει το φως

Από τη συλλογή Ποιήματα που θα χαθούν στην ομίχλη (2001) του Πάνου Θεοδωρίδη

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Πάνος Θεοδωρίδης

Πάνος Θεοδωρίδης, Οι ποιηταί

Οι ποιηταί

Σε κάποιο ρετιρέ ασφυκτικό
συναντήθηκαν τυχαία ποιητές
διάσημοι για την ασύμβατη
ματιά τους στα πράγματα:

Ο Λανγκεντόκ, υβριστής και
μαγικός, ο Λούφερ, μέγας
στιχοπλόκος και ο Λιτβάν,
εξαίσιος και επικός.

Απ’ τη συνάντηση βγήκαν
αργότερα τρία ποιήματα:
του Λανγκεντόκ «Το θαύμα»
του Λούφερ «Η τρέλα» και «Η ζωή».

Μόνον ο Λίτβαν δεν έγραψε γραμμή
επί δέκα χρόνια. «Γνώρισα δύο
ποιητές», είπε αργότερα, «και
είμαι τρίτος στη σειρά».

Από τη συλλογή Ποιήματα που θα χαθούν στην ομίχλη (2001) του Πάνου Θεοδωρίδη

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Πάνος Θεοδωρίδης

Πάνος Θεοδωρίδης, Ωδή στην Ευγενία

Ωδή στην Ευγενία

Ευγενία, σου μιλώ επειδή ήσουν ηγερία ενός
ποιήματος του Δημήτρη Καλοκύρη και
μετά δεκαπέντε χρόνια όλα συγχέονται

Έλα, ας χορέψουμε τώρα στην ωριμότητα ισπα-
νικούς χορούς, ας χορέψουμε τραυλίζοντας
τον έρωτα που ωραία βοά, λαμπρά μυρίζει

Αν σε γνώριζα την ώρα που έπρεπε (πάρκα,
παγκάκια, δάκρυα) ω, πώς αμφιπρόσωποι θα
καταρρέαμε ανταμώνοντας στην πυρίκαυστο

Από τη συλλογή Ποιήματα που θα χαθούν στην ομίχλη (2001) του Πάνου Θεοδωρίδη

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Πάνος Θεοδωρίδης

Πάνος Θεοδωρίδης, Ωδή (IV)

Ωδή (IV)

για τη Στέλλα

Αγεωγράφητα μάτια έχεις εσύ
έχεις στοχαστικό μεθύσι
κι αν δεν γυρνούσα στο μαύρο παρελθόν
αδίστακτα θα σε χαρακτήριζα
αδύναμη, με ήθος, καταπληκτική
τραυλή στο φως, τέλεια στη γύμνια σου
με ταξίδια πολλά και χαμένα παντού
με ρυτίδες που ελάτρεψα και τέλος ερωτευμένη

Είτε σε καλύπτουν ποιητικά είτε όχι οι στίχοι μου,
άλλους δεν έχω

Από τη συλλογή Ποιήματα που θα χαθούν στην ομίχλη (2001) του Πάνου Θεοδωρίδη

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Πάνος Θεοδωρίδης

Πάνος Θεοδωρίδης, Ο πλανήτης

Ο πλανήτης

Βαλασία και Πουλχερία τρυφερά ονόματα
που ανέκαθεν ταύτιζα με άσχημες συμμαθήτριες
και στεγνές νηπιαγωγούς

Φανήκατε ξαφνικά αλλιώτικα στα μάτια μου

Που σάπισαν προσπαθώντας να καλοπιάσουν
έκπαγλες κόρες μεσογειακές που λέγονταν
Μαργαρίτα Ελένη Μυρτώ Αφροδίτη
Άννα Αλεξάνδρα και Κύνθια

Όντως δεν είναι αυτός πλανήτης
όλο κότες και πρόβατα. Το ’πε ο Ελύτης.

Από τη συλλογή Στην αγκαλιά της Ντεζιρέ (1980) του Πάνου Θεοδωρίδη

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Πάνος Θεοδωρίδης

Πάνος Θεοδωρίδης, Προσπέκτους

Προσπέκτους

Βαλκανικοί στρατοί στο παράθυρο
με βαριές μελωδίες διασχίζουν τα ποτάμια∙
κάπου τα ξέρω όλα αυτά κάπου τα θυμάμαι:
την ανόητη προσήλωση στα βουνά
τις διαλέκτους αργά το βράδυ στα στρατόπεδα
το ξένο αίμα και την ξένη φωνή
τον ήλιο στη Μακεδονία. Τώρα
στριφογυρίζω με σαθρές δικαιολογίες
στο Δεμίρ Καπού
συμμετρικά επισκοπώ τις διαβάσεις στο Πάικο
την ομίχλη στο Βαρδάρη
περιμένω να γυρίσει ο καιρός με άνοιγμα στα βόρεια
να ταξιδέψω υστερικά στην πατρίδα
κομμένος στη μέση δεμένος με τα βουνά
κάπου τα ξέρω αυτά
κάπου.

Από τη συλλογή Προσπέκτους (1977) του Πάνου Θεοδωρίδη

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Πάνος Θεοδωρίδης