Βασίλης Ιωαννίδης, [Πάλι στη μοναξιά θα ακουμπήσεις…]

Ορφέας Περίδης, Ένα δικό σου χάδι (δίσκος: Για πού το ’βαλες, καρδιά μου (1999))

Πάλι στη μοναξιά θα ακουμπήσεις
πάλι εκεί τον πόνο σου θα πεις
πάλι εκεί τα δάκρυα σου θ’ αποθέσεις

Η πιο πιστή σου ερωμένη είναι αυτή
αυτή που κατοικεί στους άδειους τοίχους
που ξέρει να γελά με το φθινόπωρο
ν’ απλώνει τρυφερά το χέρι στο χειμώνα
αυτή που έχει στα μάτια της
ένα βαθύ ουρανό
και μια μεγάλη θάλασσα
γεμάτη δέντρα

Από τη συλλογή Φεγγάρια στο βυθό (1995) του Βασίλη Ιωαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Βασίλης Ιωαννίδης

Έγκλειστες συναντήσεις (2008): αναζήτηση (σελίδα 19)

Ορφέας Περίδης, Αλυσίδες (δίσκος: Για πού το ’βαλες, καρδιά μου (1999))

αναζήτηση (σελίδα 19)

Τις αλυσίδες στη σκέψη μου δεν αντέχω
Εχθρός μου το είναι μου
Στις αποφάσεις
Του «θέλω»
Το καλό και το κακό αντιπαλεύουν
Τη ζωή μου δεσμεύουν
Η ελευθερία φυλακίζεται
Αντίσταση στην λαμπερή αίσθηση
Δεν σταματώ
Φτάνω στο τέλος
Το μπορώ
Είμαι ελεύθερος

Από τη συλλογή έγκλειστες συναντήσεις (2008) ανήλικων κρατουμένων στις δικαστικές φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανήλικοι κρατούμενοι στις δικαστικές φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης

Φανή Αθανασιάδου, Καινούριοι ήλιοι

Ορφέας Περίδης, Ήλιοι (δίσκος: Στο πρώτο πρώτο πέταγμα (2000))

Καινούριοι ήλιοι

Απ’ το παράθυρό μου
κοιτάζω και βλέπω την ομορφιά της χαράς
την ομορφιά της ζωής ανάγλυφα ζωντανεμένη
στους ήλιους που μόλις τώρα αρχίζουν
ν’ ανατέλλουν.
Με τη φλόγα ξαναμμένη στο βλέμμα τους
ατενίζοντας κάποιο όνειρο που θέλουν
να το κάνουν αλήθεια τους
και τις ανάσες τους γοργές να καίνε
γεμάτες δίψα για τη ζωή για τη δημιουργία.
Τώρα δες τους, καμάρωσέ τους
της ζωής τον τρελό χορό έχουν στήσει
κάτω απ’ τους ατέλειωτους της μουσικής τους ήχους
και χορεύουν χορεύουν χωρίς σταματημό.
Με τη δύναμη κρυμμένη μέσα τους
προχωρούν και γελούν.
Η ευτυχία έχει λοιπόν πρόσωπο ακόμη
στην ομορφιά της ζωής
στους καινούριους ήλιους που τώρα ανατέλλουν.

Από τη συλλογή Επιλογές (1986) της Φανής Αθανασιάδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Φανή Αθανασιάδου

Οικειότητα (Βάγια Κάλφα)

Ορφέας Περίδης & Νατάσσα Μεσσήνη, Για πού το ’βαλες καρδιά μου
(τραγούδι: Ορφέας Περίδης / δίσκος: για πού το ’βαλες καρδιά μου (1999))

Οικειότητα

Πόδια, για πού το βάλατε;
Ποιες προσδοκίες φορέσατε
Ψηλές
Πάνω σε αυτό το
Παραιτημένο πλακόστρωτο
Που σας μαγκώνει;

Πού πήγε η φυσικότητα
Ο ένστικτος ρυθμός σας
Το ξάφνιασμα του ξένου
Και με δυσφορία περνάτε
Σαν να το ξέρατε καιρό;

Σε ποιες άγριες ομορφιές
Ζητάτε να βγείτε, πόδια;
Αυτό το δειλινό
Μειδιώντας μπροστά στο αταίριαστο
Σας βρίσκει από παντού

Από τη συλλογή Απλά πράγματα (2012) της Βάγιας Κάλφα

Αναζήτησις (Κική Δημουλά)

Ορφέας Περίδης, Φεύγω
(τραγούδι: Νίκος Παπάζογλου / δίσκος: Σύνεργα (1990))

[Ενότητα Α’]

Αναζήτησις

Φεύγω.
Για πού δεν θα σου πω.
Έτσι θα καμωθώ
πως κάποιο μυστικό έχω από σένα.

Θα κρυφοκοιτάξω τους βυθούς,
θα συμφιλιωθώ με τη θάλασσα
εμπιστεύοντάς της την αντάρα μου,
θ’ ανακατέψω τ’ άστρα με το ύψος μου,
θα παραμερίσω με τις προσευχές μου
το ενιαίο του ουρανού,
μήπως και μέσα σ’ όλα αυτά
είναι κρυμμένη η αποστολή σου:
αν ήρθες για να ξανοίξεις τα χρώματα
και τους χειμώνες να καθαιρέσεις,
ή για να στρίψεις αρνητικά
τους διακόπτες του λογισμού μου
σκορπίζοντας τη φυγή σου.

Σαν θα τη βρω και είν’ ηλιόλουστη,
θα τρέξω ολοπόρφυρη κι απέραντη
να την ξαναδιαβάσω στα μάτια σου.
Αν πάλι μέσα στην κακοκαιρία κρύβεται
θα προσποιηθώ πως δεν τη διάβασα.
Κι αν μάταια πάλι έψαξα,
θα πιέσω με την καρτερία μου το στήθος σου
ώσπου μονάχος σου να την προδώσεις.

Από τη συλλογή Έρεβος (1956) της Κικής Δημουλά

Πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1998)

Προετοιμασία (Κική Δημουλά)

Ορφέας Περίδης, Φωτοβολίδα (δίσκος: Αχ ψυχή μου φαντασμένη (1993))

[Ενότητα Α’]

Προετοιμασία

Φορέσαμε μια ξαστεριά στα μάτια,
τη νύχτα
με τις φωτοβολίδες της ελπίδας κεντήσαμε,
και με συνέπεια εφοδιαστήκαμε.

Σκοτώσαμε την επιφύλαξη
με την αιχμή του απόλυτου,
και τη σιωπή μας
μ’ ένα καΐκι προσωρινότητας φυγαδέψαμε.

Στρώσαμε το τραπέζι του αναπάντεχου
με δυο ποτήρια να κεράσουμε το ενδεχόμενο,
κι ανάβοντας το κερί της ευαισθησίας
πλάι στην καρδιά μας,
διαβάζουμε το λυρικό σαν όλα τηλεγράφημα
γεμάτο ανακωχή, ίσως και ειρήνη,
που μια στιγμή συνεπαρμένη
και κατάφωτη το φέρνει
συντεταγμένο από τη μοίρα μας
που με κηδεμονία αγέρωχη μας δένει.

Από τη συλλογή Έρεβος (1956) της Κικής Δημουλά

Πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1998)

Πέτρος Βαγιόπουλος & Μανώλης Ρασούλης, Το βαλς

Το βαλς

Μουσική: Πέτρος Βαγιόπουλος
Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Τραγούδι: Ορφέας Περίδης
Δίσκος: Σελοτέιπ (1997)

Ο παγωμένος Δούναβης της καρδιάς μου
σταμάτησε ξαφνικά να κυλά
Τα νερά του δεν πήγαιναν πουθενά
κι ό,τι αγάπησα και μ’ αγάπησε νόμισα
πως χάθηκε στα σκοτεινά και παντοτινά

Ώσπου ξανάρθες
και μου ‘δωσες το χέρι
«έλα», προστάζεις
«η αγάπη είναι φωτιά»

Τη ζωή μού θύμισες
και να ‘ταν μόνο ετούτο
μ’ έσυρες κι αρχίσαμε
τους κύκλους του χορού
και το βαλς σα βάλσαμο
το νοιώθω μες στο αίμα
σα κραυγή του θάνατου
σα γέλιο ενός μωρού

Κι έτσι, αγαπημένη μου, θα μείνω ζωντανός
ως το τέλος Δεκέμβρη του ’99, μεσάνυχτα ακριβώς
να κρατήσω τον όρκο που έχω δεθεί
το βαλς που σου υποσχέθηκα
και να υπάρχει μόνο αυτή
αυτή η στιγμή, η ιερή στιγμή

που νιώθω σαν φλόγα
καθώς σε στροβιλίζω
ρόδο που καίει
φωτίζει όλη τη γη

Τη ζωή μού θύμισες
και να ‘ταν μόνο ετούτο
μ’ έσυρες κι αρχίσαμε
τους κύκλους του χορού
και το βαλς σα βάλσαμο
το νιώθω μες στο αίμα
σαν κραυγή του θάνατου
σαν γέλιο ενός μωρού

Μας λείπεις ήδη, Μανώλη Ρασούλη! Ας σ’ αποχαιρετήσουμε με βαριά καρδιά και με το δικό σου βαλς σα βάλσαμο τώρα που ήδη έφυγες για το στερνό ταξίδι…

Γιάννης Ποδιναράς, Το άνθος της άπειρης άμμου (V)

Ορφέας Περίδης, Αχ να σε δω
(τραγούδι: Ορφέας Περίδης, Λιζέτα Καλημέρη & Μελίνα Κανά στην εκπομπή της ΝΕΤ «Έχει γούστο» (2008)
/πρώτη εκτέλεση: Ορφέας Περίδης στον δίσκο Καλή σου μέρα αν ξυπνάς (1996))

[Μέρος Β’]

Το άνθος της άπειρης άμμου

V

Σε βρήκα και σε πήρα ένα πρωί
κομμάτι απ’ το βυθό
κι ήπια τη γεύση σου
που ήταν δική μου όλα τα χρόνια.
Ατόφιο μάλαμα αστραφτερό
χάραξε τη ζωή
και βγήκαν αράδα
ήλιοι μικροί χορεύοντας στο κύμα
γράφοντας με χρυσό
τον κόσμο που ανασύραμε.
Το πρόσωπό μας
που άφησε τη νύχτα.

Από τη συλλογή Ένα Πράσινο Θολό (1996) του Γιάννη Ποδιναρά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Ποδιναράς

Μαρία Κυρτζάκη, Εθισμός

Ορφέας Περίδης, Τσιγάρα (δίσκος: Αχ ψυχή μου φαντασμένη (1993))

[Ενότητα Ανίχνευση (1968-1971)]

Εθισμός

Τσουβαλιάζεις την τύψη σου
Να τη ρίξεις στη θάλασσα
Να την πάρει το κύμα.
Τακτοποιείς τα χαρτιά στους φακέλους
Το γραφείο     Το δωμάτιο
Στον σκουπιδοτενεκέ τ’ αποτσίγαρα
Ησυχάζεις.
Στη γωνία δεν σε ενοχλούν τώρα οι τύποι
Τους συνήθισες
Ανταλλάζεις την καλημέρα τους
Ίσως και κανένα τσιγάρο.

Μόνο που δεν έζησαν όλοι καλά
Και μεις δεν ζήσαμε καλύτερα

Από τη συλλογή Οι λέξεις (1973) της Μαρίας Κυρτζάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κυρτζάκη