Ορέστης Αλεξάκης: [Σε αναγγέλλω στο φως…]

[Ενότητα Α. Τα δύο πρόσωπα]

Σε αναγγέλλω στο φως

σε καθιδρύω
σε ονομάζω μητέρα των πουλιών
χάδι ζωηφόρο σε κυρτούς αυχένες

Σε αναγνωρίζω δύναμη προστάτιδα
των σπόρων και των λουλουδιών
μήτρα των προφητών και των μαρτύρων
πηγή ζωοδόχο
φθόγγων και χρωμάτων

Υποταγμένος έρχομαι στο κάλλος
που με ανυψώνει
και μ’ εκμηδενίζει

Από τη συλλογή Βυθός (1985) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Advertisements

Ορέστης Αλεξάκης: [Ιδού επιστρέφω…]

[Ενότητα Α. Τα δύο πρόσωπα]

Ιδού επιστρέφω

στην
αρχαία μου Πόλη
τον χθεσινό μου εαυτό απεκδυόμενος
ενδόμυχα τυφλός και αρνησίπατρις
τώρα οδοιπόρος
στη λευκή ενδοχώρα

Με κυβερνά ο καιρός κι η προφητεία
ψάχνω τα ίχνη στο απλωμένο χιόνι
τον μακρινό μου πρόγονο θυμάμαι
λίγο προτού χαθεί
στη λάμψη του ήλιου

Από τη συλλογή Βυθός (1985) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης: [Μη του εαυτού μου παραπλήρωμα είσαι;]

[Ενότητα Α. Τα δύο πρόσωπα]

Μη του εαυτού μου παραπλήρωμα είσαι;

Το άλλο μου μισό εγώ
το απωλεσμένο;

Μόνο στην άσβηστη βαθιά μου φλόγα
τη βεβαιότητά σου προσεγγίζω
Μόνο στη μοναξιά σ’ ανακαλύπτω
στη σιγαλιά
στο βυθισμένο βλέμμα

Κι αν κρύβεσαι απ’ τα μάτια μου
το ξέρω
την άλλην όρασή μου προετοιμάζεις
Τη μυστική μου ανάβλεψη στο φως σου

Τον προορισμένο μας εντάφιο γάμο

Από τη συλλογή Βυθός (1985) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης: [Μπορώ να ζω και να ονειρεύομαι…]

[Ενότητα Α. Τα δύο πρόσωπα]

Μπορώ να ζω και να ονειρεύομαι

μπορώ να ζω και ν’ αφουγκράζομαι

κι αυτό θα πει

μπορώ να ζω βαθιά στη μνήμη
συλλέγοντας σε απόμακρες ακτές
σκόρπια συντρίμμια ναυαγίων
από άλλες βυθισμένες μου ζωές

Κι ωστόσο κάποτε τινάζομαι στο φως
νωπός κι αμνήμων
θαρρείς πως είμαι μόλις γεννημένος
ή πως δεν έχω γεννηθεί ποτέ στο χρόνο

και δίχως σώμα τότε
δίχως βάρος
γλιστρώντας έξω από το κέλυφός μου
σαν αύρα κήπων ή
λυγμός πουλιών
διαχέομαι στην απεραντοσύνη

Από τη συλλογή Βυθός (1985) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης: [Είσαι νερό…]

[Ενότητα Α. Τα δύο πρόσωπα]

Είσαι νερό

σ’ ένα βαθύ πηγάδι
κελάρυσμα κρυμμένο στα καλάμια
στάλα βροχής
σε μια πευκοβελόνα

Σ’ αγγίζω κι εξατμίζεσαι
γίνεσαι σύννεφο λευκό και ταξιδεύεις
και με κοιτάς χαμογελώντας απ’ τα ύψη σου
και προκαλείς τη δίψα μου
κι υπόσχεσαι να βρέξεις
στα ραγισμένα από τον λίβα χείλη μου

Είσαι μια υπόγεια φλέβα
που κυλά
σε σκοτεινές σπηλιές
θαμμένες κοίτες
ακρογιαλιές πανάρχαιες
σκεπασμένες από την άμμο και τη λήθη των αιώνων

Φοβάμαι να σ’ ακολουθήσω
με τρομάζει
των ωκεανών η διφορούμενη άπλα
το ανεξιχνίαστο μπλε
των οριζόντων

Κλείνομαι στον μικρό μου βέβαιο τόπο
ζω τη μικρή μου ανθρώπινη αυταπάτη
κολλώ σαν όστρακο στο βράχο μου

σωπαίνω

κι ωστόσο
δίχως να το νιώθω

ρέω

μια μάζα σκόνης
στον θαμπό βυθό σου

Από τη συλλογή Βυθός (1985) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης: [Χαμένος…]

[Ενότητα Α. Τα δύο πρόσωπα]

Χαμένος

σε μάταιες κι ασαφείς αναζητήσεις

σαν τον εκ γενετής τυφλό
που ωστόσο
ξέρει πως γύρω υπάρχει φως
ανθίζουν φλόγες

Μα πώς αυτές τις φλόγες
τις αόρατες
με τις παλάμες όλο εγκαύματα
ν’ αγγίξω
και πώς να ψηλαφίσω αυτό το φως;
Θαρρώ
ναυάγιο στο βυθό πως είμαι
θαρρώ πως είμαι
των βυθών ο εγκάθειρκτος

Με βαραίνει το σώμα
με βαραίνουν
φορτία και κληροδοσίες του χρόνου

βρύα και φύκια με κρατούν και με σκεπάζουν

και πώς ν’ αποτινάξω τόσο βάρος
και πώς να κλείσω τις θανάσιμες ρωγμές
για να υψωθώ ξανά προς το γαλάζιο
μια φωτεινή στο υγρό σκοτάδι
φυσαλίδα;

Δεν έχω δρόμο
ανάδυση
κλήση επανόδου

Μέσα σ’ αυτή τη μοίρα
στων βυθών
το μάταιο
πέρ’ απ’ την ελπίδα
λίκνο

Μόνο που κάποτε
σε νύχτες νηνεμίας
φερμένη απ’ τη βαθιά σιγή της λήθης
μια μουσική ανεπαίσθητη αναβλύζει
μέσ’ απ’ τους ύπνους
των ψαριών και των οστράκων

Από τη συλλογή Βυθός (1985) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης: [Σιωπάς…]

[Ενότητα Α. Τα δύο πρόσωπα]

Σιωπάς

κι ακούονται μέσα στη σιωπή σου
θρόοι του χρόνου πέρ’ από το χρόνο
πνοές σωμάτων πέρ’ απ’ την ύλη
τριγμοί φθοράς σε ακύμαντη αφθαρσία

Σιωπάς
κι είναι η σιωπή σου δάκρυα τοίχων
ερημητήριο πένθιμων διαδρόμων
πορώδη ασβεστοφέγγαρα που φέγγουν
στο μακρινό που με τρομάζει μέλλον

Σιωπάς
και γίνεσαι όλη μνήμη κήπων
άρπα στα βάθη τής νυχτιάς των παγετώνων
ήχος βαθύς σταλακτιτών φέγγος αγγέλων
εκτίναξη άστρων κι αναβρυτηρίων

Φλύαρη μες στην ίδια τη σιωπή σου
δε σε χωρά των εγκοσμίων ο λόγος

Από τη συλλογή Βυθός (1985) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης: [Ω αφήστε με να περπατώ…]

[Ενότητα Α. Τα δύο πρόσωπα]

Ω αφήστε με να περπατώ

προς το λυκόφως

την ομορφιά πλησιάζοντας ολοένα
σαν υπνοβάτης
μαγνητισμένος από φλόγες μακρινές

αφήστε με να τραγουδώ
στην καταχνιά των λογισμών σας
σαν αυγινός κορυδαλλός
που εξακτινώνεται σε φως
και φθόγγους

αφήστε
σ’ ένα γυάλινο τοπίο
το βάραθρο του χρόνου να κοιτώ
ή σ’ ένα νυχτωμένο μαυσωλείο
την πρώτη μου μορφή ν’ αναζητώ

Αφήστε να βυθίζομαι στο χώμα
ψάχνοντας το μυστήριο των ριζών
ή ν’ αναδύομαι προς το φως
πετώντας
σ’ ένα δικό μου ανέγγιχτο ουρανό

Από τη συλλογή Βυθός (1985) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Ανταπόκριση

Ανταπόκριση

Καθώς εσύ φεγγοβολείς
εγώ

νιώθω σχεδόν ηδονικά
να σκοτεινιάζω

Από τη συλλογή Η λάμψη (1983) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Προσέγγιση

Προσέγγιση

Νιώθω να μας πλησιάζουν οι νεκροί

σα να ’ρθε πια ο καιρός
να μας μιλήσουν

Από τη συλλογή Η λάμψη (1983) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Παρομοίωση

Παρομοίωση

Σαν αστερίας που λάμπει στον βυθό του

έτσι η ψυχή μου λάμπει
Και σωπαίνει

Από τη συλλογή Η λάμψη (1983) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Επιδίωξη

Επιδίωξη

Σαν όστρακο σε υποθαλάσσιο βράχο

που μέσ’ απ’ το κλεισμένο κέλυφός του
ακούει θρόους φυκιών νερών ψιθύρους

έτσι κι εγώ
κλεισμένος στο σαρκίο
ν’ ακούω τον χρόνο ατάραχος
να ρέει

Από τη συλλογή Η λάμψη (1983) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Αργοπορία

Αργοπορία

Μεγάλα μονοπάτια με προσπερνούν

έρχονται απ’ την αχλή των περασμένων
και σαν ποτάμια χύνονται
στο μέλλον

Κι εγώ ο καημένος πάντα οδοιπορώ
και πάντα μένω εδώ
στον ίδιο τόπο

Από τη συλλογή Η λάμψη (1983) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Αισθητική

Αισθητική

Με την πυκνότητα της πέτρας ή του σίδερου

ή και του ακόμα πιο πυκνού
θανάτου

Από τη συλλογή Η λάμψη (1983) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης: [Κι ο ποιητής…]

Κι ο ποιητής…

αδέσποτο σκυλί που μάταια ψάχνει

στο θεϊκό δοχείο απορριμμάτων

Από τη συλλογή Η λάμψη (1983) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Δεκαπεντασύλλαβος

Δεκαπεντασύλλαβος

Μεγάλα μάτια του Θεού
που ξαγρυπνάτε εντός μου

Φοβάμαι να καθρεφτιστώ
στα σκοτεινά νερά σας

Μη γίνω αγέρας και χαθώ
μη γίνω φως και σβήσω

Από τη συλλογή Η λάμψη (1983) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Σκοτάδι

Σκοτάδι

Σκοτείνιασε στην κάμαρα μητέρα
θέλεις ν’ ανάψω το κερί

στο μέτωπό σου;

Από τη συλλογή Η λάμψη (1983) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Νέμεση

Νέμεση

Κυλούν
κυλούν στον κήπο του φονιά
τα σκοτεινά νερά

του πεθαμένου

Από τη συλλογή Η λάμψη (1983) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Χτύπος

χτύπος

Ποιος είναι;
Ο ζωντανός
που αναχωρεί

Ποιος είναι;
Ο πεθαμένος
που επιστρέφει

Από τη συλλογή Η λάμψη (1983) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Η επίσκεψη

Η επίσκεψη

Η Μαρία μού φέρνει μαργαρίτες
μου φέρνει περιστέρια κι ένα γράμμα

Δεν έμαθε η Μαρία πως ταξιδεύω
πως πια δεν κατοικώ σ’ αυτό το σώμα

Από τη συλλογή Η λάμψη (1983) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Αισιοδοξία

Αισιοδοξία

Και μολονότι ξένος και μονήρης
ανθίζω κάποτε στο φως ωραίος και πλήρης

παρ’ όλ’ αυτά τα κάτοπτρα που ωστόσο
μ’ αμφισβητούν και μ’ ασχημίζουν τόσο

Από τη συλλογή Η λάμψη (1983) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης