Ήταν ψεύτικα (Άκης Πάνου)

Αντιγράφω από το ένθετο στον δίσκο:

Οι 15 εμφανίσεις του Άκη Πάνου μετά από 31 χρόνια απουσίας από τους χώρους ψυχαγωγίας, σίγουρα ήταν το ξεχωριστό καλλιτεχνικό γεγονός του 1989 και όχι μόνο.
Δύο από αυτές τις εμφανίσεις ηχογραφήθηκαν και κινηματογραφήθηκαν. Δεκαπέντε από τα τραγούδια του Άκη Πάνου, καινούργια και γνωστά, που ακούγονταν στο «Επειγόντως» από τις 12 ως τις 26 Απριλίου, μετά από επεξεργασία στο στούντιο περιλαμβάνονται σε αυτό το δίσκο. Έτσι έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τον Άκη Πάνου και σαν τραγουδιστή και σαν μουσικό.
Οι εμφανίσεις στο «Επειγόντως» έγιναν μετά από πρόταση του Μανώλη Ρασούλη (που κάλυπτε το μισό πρόγραμμα) και οργανώθηκαν από τον Άκη Πάνου και τον Μανώλη Ρασούλη.
Ο Θοδωρής Μανίκας ανέλαβε την παραγωγή του δίσκου για λογαριασμό της MESS και ο ΣΕΙΡΙΟΣ την προβολή και διανομή του. Την κινηματογράφηση έκανε ο Γιώργος Πανουσόπουλος. Την καλλιτεχνική παρέα στο «Επειγόντως» αποτέλεσαν οι:

Άκης Πάνου: μουσική, στίχοι, ενορχήστρωση, τραγούδι, μπουζούκι
Μανώλης Ρασούλης: παρουσίαση, τραγούδι
Κώστας Παπαδόπουλος: μπουζούκι
Μάριος (Κώστογλου): τραγούδι, κιθάρα
Λάζαρος Κουλαξίζης: ακορντεόν
Δημήτρης Παπαδόπουλος: μπουζούκι
Θόδωρος Παπαδόπουλος: τραγούδι, μπουζούκι
Γιώργος Σαρρής: τραγούδι
Μαρίνα Σαμαρά: τραγούδι
Φαίδρα Πάλλα: τραγούδι
Λάμπρος Καρελάς: τραγούδι
Αργύρης Παπαγεωργίου: τραγούδι
Παναγιώτης Παπαδάτος: πιάνο
Γιώργος Γαβαλάς: φλάουτο
Νίκος Τσεσμελής: μπάσο
Άγγελος Ζηκόπουλος: κρουστά

Άκης Πάνου, Ήταν ψεύτικα

Τραγούδι: Θόδωρος Παπαδόπουλος, Άκης Πάνου & Μάριος Κώστογλου, Γιώργος Σαρρής, Μαρίνα Σαμαρά, Φαίδρα Πάλλα, Λάμπρος Καρελάς, Αργύρης Παπαγεωργίου
Δίσκος: Άκης Πάνου, Επειγόντως (1989)

Ήταν ψεύτικα
τα γλυκόλογά της όλα
ήταν ψεύτικα
βρήκα την καταστροφή μου
κι ερωτεύτηκα
όλα ψεύτικα

Ήταν κάλπικα
τα φιλιά που μου πουλούσε
ήταν κάλπικα
κι όταν είδα την αλήθεια
πόσο ντράπηκα
όλα κάλπικα

Ήταν θάνατος
το πιοτό που με κερνούσε
ήταν θάνατος
και δεν είμαι από πέτρα
ούτε αθάνατος
ήταν θάνατος

Άκης Πάνου & Άννα Μπακιρτζή, Όταν σημάνει η ώρα (δίσκος: Επειγόντως)

Αντιγράφω από το ένθετο στον δίσκο:

Οι 15 εμφανίσεις του Άκη Πάνου μετά από 31 χρόνια απουσίας από τους χώρους ψυχαγωγίας, σίγουρα ήταν το ξεχωριστό καλλιτεχνικό γεγονός του 1989 και όχι μόνο.
Δύο από αυτές τις εμφανίσεις ηχογραφήθηκαν και κινηματογραφήθηκαν. Δεκαπέντε από τα τραγούδια του Άκη Πάνου, καινούργια και γνωστά, που ακούγονταν στο «Επειγόντως» από τις 12 ως τις 26 Απριλίου, μετά από επεξεργασία στο στούντιο περιλαμβάνονται σε αυτό το δίσκο. Έτσι έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τον Άκη Πάνου και σαν τραγουδιστή και σαν μουσικό.
Οι εμφανίσεις στο «Επειγόντως» έγιναν μετά από πρόταση του Μανώλη Ρασούλη (που κάλυπτε το μισό πρόγραμμα) και οργανώθηκαν από τον Άκη Πάνου και τον Μανώλη Ρασούλη.
Ο Θοδωρής Μανίκας ανέλαβε την παραγωγή του δίσκου για λογαριασμό της MESS και ο ΣΕΙΡΙΟΣ την προβολή και διανομή του. Την κινηματογράφηση έκανε ο Γιώργος Πανουσόπουλος. Την καλλιτεχνική παρέα στο «Επειγόντως» αποτέλεσαν οι:

Άκης Πάνου: μουσική, στίχοι, ενορχήστρωση, τραγούδι, μπουζούκι
Μανώλης Ρασούλης: παρουσίαση, τραγούδι
Κώστας Παπαδόπουλος: μπουζούκι
Μάριος (Κώστογλου): τραγούδι, κιθάρα
Λάζαρος Κουλαξίζης: ακορντεόν
Δημήτρης Παπαδόπουλος: μπουζούκι
Θόδωρος Παπαδόπουλος: τραγούδι, μπουζούκι
Γιώργος Σαρρής: τραγούδι
Μαρίνα Σαμαρά: τραγούδι
Φαίδρα Πάλλα: τραγούδι
Λάμπρος Καρελάς: τραγούδι
Αργύρης Παπαγεωργίου: τραγούδι
Παναγιώτης Παπαδάτος: πιάνο
Γιώργος Γαβαλάς: φλάουτο
Νίκος Τσεσμελής: μπάσο
Άγγελος Ζηκόπουλος: κρουστά

Άκης Πάνου & Άννα Μπακιρτζή, Όταν σημάνει η ώρα

Τραγούδι: Άκης Πάνου, Μάριος Κώστογλου, Θόδωρος Παπαδόπουλος, Γιώργος Σαρρής, Μαρίνα Σαμαρά, Φαίδρα Πάλλα, Λάμπρος Καρελάς, Αργύρης Παπαγεωργίου
Δίσκος: Άκης Πάνου, Επειγόντως (1989)

Ξέρω πως θα φύγεις μακριά μου
μέσα από την αγκαλιά μου
θα πετάξεις σαν πουλί
ξέρω πως θα κλάψουμε κι οι δύο
στο πικρότερο αντίο
στο πικρότερο φιλί

Κι όταν σημάνει η ώρα
τότε, καρδιά μου χρυσή
τη μεγαλύτερη μπόρα
θα την περάσεις εσύ

Στάλα, δεν με ρώτησες μια στάλα
αν χωράν μαζί με τ’ άλλα
τα φαρμάκια τούτα δω
Πίσω, πότε θα γυρίσεις πίσω
πόσες νύχτες θα μετρήσω
ώσπου να σε ξαναδώ

Κι όταν σημάνει η ώρα
τότε, καρδιά μου χρυσή
τη μεγαλύτερη μπόρα
θα την περάσεις εσύ

Εγώ καλά σου τα ’λεγα (Άκης Πάνου)

Αντιγράφω από το ένθετο στον δίσκο:

Οι 15 εμφανίσεις του Άκη Πάνου μετά από 31 χρόνια απουσίας από τους χώρους ψυχαγωγίας, σίγουρα ήταν το ξεχωριστό καλλιτεχνικό γεγονός του 1989 και όχι μόνο.
Δύο από αυτές τις εμφανίσεις ηχογραφήθηκαν και κινηματογραφήθηκαν. Δεκαπέντε από τα τραγούδια του Άκη Πάνου, καινούργια και γνωστά, που ακούγονταν στο «Επειγόντως» από τις 12 ως τις 26 Απριλίου, μετά από επεξεργασία στο στούντιο περιλαμβάνονται σε αυτό το δίσκο. Έτσι έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τον Άκη Πάνου και σαν τραγουδιστή και σαν μουσικό.
Οι εμφανίσεις στο «Επειγόντως» έγιναν μετά από πρόταση του Μανώλη Ρασούλη (που κάλυπτε το μισό πρόγραμμα) και οργανώθηκαν από τον Άκη Πάνου και τον Μανώλη Ρασούλη.
Ο Θοδωρής Μανίκας ανέλαβε την παραγωγή του δίσκου για λογαριασμό της MESS και ο ΣΕΙΡΙΟΣ την προβολή και διανομή του. Την κινηματογράφηση έκανε ο Γιώργος Πανουσόπουλος. Την καλλιτεχνική παρέα στο «Επειγόντως» αποτέλεσαν οι:

Άκης Πάνου: μουσική, στίχοι, ενορχήστρωση, τραγούδι, μπουζούκι
Μανώλης Ρασούλης: παρουσίαση, τραγούδι
Κώστας Παπαδόπουλος: μπουζούκι
Μάριος (Κώστογλου): τραγούδι, κιθάρα
Λάζαρος Κουλαξίζης: ακορντεόν
Δημήτρης Παπαδόπουλος: μπουζούκι
Θόδωρος Παπαδόπουλος: τραγούδι, μπουζούκι
Γιώργος Σαρρής: τραγούδι
Μαρίνα Σαμαρά: τραγούδι
Φαίδρα Πάλλα: τραγούδι
Λάμπρος Καρελάς: τραγούδι
Αργύρης Παπαγεωργίου: τραγούδι
Παναγιώτης Παπαδάτος: πιάνο
Γιώργος Γαβαλάς: φλάουτο
Νίκος Τσεσμελής: μπάσο
Άγγελος Ζηκόπουλος: κρουστά

Άκης Πάνου, Εγώ καλά σου τα ’λεγα

Τραγούδι: Γιώργος Σαρρής
Δίσκος: Άκης Πάνου, Επειγόντως (1989)

Εγώ καλά σου τα ’λεγα
και τ’ άκουγες παράλογα
Περπάτησε ανάλογα
Θυμάσαι που σου τα ’λεγα;
Εγώ καλά σου τα ’λεγα

Γιατί δε συμβιβάζεσαι;
Πού τρέχεις και τι βιάζεσαι;
Αμάρτησες; Κολάζεσαι
Αδίκως θυσιάζεσαι
Γιατί δε συμβιβάζεσαι;

Αφού το κρίμα κρίνεται
κι ο αίτιος ευθύνεται
το πίνεις και δεν πίνεται
εξαίρεση δε γίνεται
αφού το κρίμα κρίνεται

Δυο αλήθειες (Άκης Πάνου)

Αντιγράφω από το ένθετο στον δίσκο:

Οι 15 εμφανίσεις του Άκη Πάνου μετά από 31 χρόνια απουσίας από τους χώρους ψυχαγωγίας, σίγουρα ήταν το ξεχωριστό καλλιτεχνικό γεγονός του 1989 και όχι μόνο.
Δύο από αυτές τις εμφανίσεις ηχογραφήθηκαν και κινηματογραφήθηκαν. Δεκαπέντε από τα τραγούδια του Άκη Πάνου, καινούργια και γνωστά, που ακούγονταν στο «Επειγόντως» από τις 12 ως τις 26 Απριλίου, μετά από επεξεργασία στο στούντιο περιλαμβάνονται σε αυτό το δίσκο. Έτσι έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τον Άκη Πάνου και σαν τραγουδιστή και σαν μουσικό.
Οι εμφανίσεις στο «Επειγόντως» έγιναν μετά από πρόταση του Μανώλη Ρασούλη (που κάλυπτε το μισό πρόγραμμα) και οργανώθηκαν από τον Άκη Πάνου και τον Μανώλη Ρασούλη.
Ο Θοδωρής Μανίκας ανέλαβε την παραγωγή του δίσκου για λογαριασμό της MESS και ο ΣΕΙΡΙΟΣ την προβολή και διανομή του. Την κινηματογράφηση έκανε ο Γιώργος Πανουσόπουλος. Την καλλιτεχνική παρέα στο «Επειγόντως» αποτέλεσαν οι:

Άκης Πάνου: μουσική, στίχοι, ενορχήστρωση, τραγούδι, μπουζούκι
Μανώλης Ρασούλης: παρουσίαση, τραγούδι
Κώστας Παπαδόπουλος: μπουζούκι
Μάριος (Κώστογλου): τραγούδι, κιθάρα
Λάζαρος Κουλαξίζης: ακορντεόν
Δημήτρης Παπαδόπουλος: μπουζούκι
Θόδωρος Παπαδόπουλος: τραγούδι, μπουζούκι
Γιώργος Σαρρής: τραγούδι
Μαρίνα Σαμαρά: τραγούδι
Φαίδρα Πάλλα: τραγούδι
Λάμπρος Καρελάς: τραγούδι
Αργύρης Παπαγεωργίου: τραγούδι
Παναγιώτης Παπαδάτος: πιάνο
Γιώργος Γαβαλάς: φλάουτο
Νίκος Τσεσμελής: μπάσο
Άγγελος Ζηκόπουλος: κρουστά

Άκης Πάνου, Δυο αλήθειες

Τραγούδι: Μαρίνα Σαμαρά, Άκης Πάνου, Λάμπρος Καρελάς
Δίσκος: Άκης Πάνου, Επειγόντως (1989)

Δε σου μίλησα ποτέ μου τρυφερά
δε σε φίλησα με χείλη καθαρά
άλλα μάτια με πλανεύουν
και οι σκέψεις ταξιδεύουν
σε μια ξένη ντροπιασμένη αγκαλιά

Αυτή ’ναι η δική σου η αλήθεια
που γέννησε η ζήλια στη καρδιά
και σκότωσε τον έρωτα στα στήθια
αυτή ’ναι η δική σου η αλήθεια

Δεν κατάλαβες το πόσο σ’ αγαπώ
δε μου ζήτησες ποτέ να σου το πω
με κοιτάς σα να ’μαι βάρος
και δεν έχουμε το θάρρος
να τελειώνει μια ζωή χωρίς σκοπό

Αυτή ’ναι η δική μου η αλήθεια
που γέννησε η πίκρα στη καρδιά
και σκότωσε τον έρωτα στα στήθια
αυτή ’ναι η δική μου η αλήθεια

Στο σταθμό του Μονάχου (Άκης Πάνου)

Αντιγράφω από το ένθετο στον δίσκο:

Οι 15 εμφανίσεις του Άκη Πάνου μετά από 31 χρόνια απουσίας από τους χώρους ψυχαγωγίας, σίγουρα ήταν το ξεχωριστό καλλιτεχνικό γεγονός του 1989 και όχι μόνο.
Δύο από αυτές τις εμφανίσεις ηχογραφήθηκαν και κινηματογραφήθηκαν. Δεκαπέντε από τα τραγούδια του Άκη Πάνου, καινούργια και γνωστά, που ακούγονταν στο «Επειγόντως» από τις 12 ως τις 26 Απριλίου, μετά από επεξεργασία στο στούντιο περιλαμβάνονται σε αυτό το δίσκο. Έτσι έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τον Άκη Πάνου και σαν τραγουδιστή και σαν μουσικό.
Οι εμφανίσεις στο «Επειγόντως» έγιναν μετά από πρόταση του Μανώλη Ρασούλη (που κάλυπτε το μισό πρόγραμμα) και οργανώθηκαν από τον Άκη Πάνου και τον Μανώλη Ρασούλη.
Ο Θοδωρής Μανίκας ανέλαβε την παραγωγή του δίσκου για λογαριασμό της MESS και ο ΣΕΙΡΙΟΣ την προβολή και διανομή του. Την κινηματογράφηση έκανε ο Γιώργος Πανουσόπουλος. Την καλλιτεχνική παρέα στο «Επειγόντως» αποτέλεσαν οι:

Άκης Πάνου: μουσική, στίχοι, ενορχήστρωση, τραγούδι, μπουζούκι
Μανώλης Ρασούλης: παρουσίαση, τραγούδι
Κώστας Παπαδόπουλος: μπουζούκι
Μάριος (Κώστογλου): τραγούδι, κιθάρα
Λάζαρος Κουλαξίζης: ακορντεόν
Δημήτρης Παπαδόπουλος: μπουζούκι
Θόδωρος Παπαδόπουλος: τραγούδι, μπουζούκι
Γιώργος Σαρρής: τραγούδι
Μαρίνα Σαμαρά: τραγούδι
Φαίδρα Πάλλα: τραγούδι
Λάμπρος Καρελάς: τραγούδι
Αργύρης Παπαγεωργίου: τραγούδι
Παναγιώτης Παπαδάτος: πιάνο
Γιώργος Γαβαλάς: φλάουτο
Νίκος Τσεσμελής: μπάσο
Άγγελος Ζηκόπουλος: κρουστά

Άκης Πάνου, Στο σταθμό του Μονάχου

Τραγούδι: Άκης Πάνου, Μάριος Κώστογλου
Δίσκος: Άκης Πάνου, Επειγόντως (1989)

Στο σταθμό του Μονάχου
με πέταξε, άχου
η μαύρη η μοίρα μου
μάνα κακομοίρα μου

Όπου να ’ναι σουρουπώνει
το «Ακρόπολις» θα φτάσει
να ’ταν και να κατεβάσει
έναν φίλο ή γνωστό

Στο σταθμό του Μονάχου
με πέταξε, άχου
η μαύρη η μοίρα μου
μάνα κακομοίρα μου

Κάθε άνθρωπος και γλώσσα
ποιόνε ξέρω, ποιος με ξέρει
αφιλόξενα τα μέρη
παγωμένες οι καρδιές

Στο σταθμό του Μονάχου
με πέταξε, άχου
η μαύρη η μοίρα μου
μάνα κακομοίρα μου

Στο σταθμό του Μονάχου
με ξέχασε, άχου
η μαύρη η μοίρα μου
μάνα κακομοίρα μου

Δίπλα μου λαγοκοιμάται
ένας χίπι πεινασμένος
ένας νέγρος μεθυσμένος
τα ναυάγια σωρό

Στο σταθμό του Μονάχου
με ξέχασε, άχου
η μαύρη η μοίρα μου
μάνα κακομοίρα μου

Πριν, τώρα, πάντα (Άκης Πάνου)

Αντιγράφω από το ένθετο στον δίσκο:

Οι 15 εμφανίσεις του Άκη Πάνου μετά από 31 χρόνια απουσίας από τους χώρους ψυχαγωγίας, σίγουρα ήταν το ξεχωριστό καλλιτεχνικό γεγονός του 1989 και όχι μόνο.
Δύο από αυτές τις εμφανίσεις ηχογραφήθηκαν και κινηματογραφήθηκαν. Δεκαπέντε από τα τραγούδια του Άκη Πάνου, καινούργια και γνωστά, που ακούγονταν στο «Επειγόντως» από τις 12 ως τις 26 Απριλίου, μετά από επεξεργασία στο στούντιο περιλαμβάνονται σε αυτό το δίσκο. Έτσι έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τον Άκη Πάνου και σαν τραγουδιστή και σαν μουσικό.
Οι εμφανίσεις στο «Επειγόντως» έγιναν μετά από πρόταση του Μανώλη Ρασούλη (που κάλυπτε το μισό πρόγραμμα) και οργανώθηκαν από τον Άκη Πάνου και τον Μανώλη Ρασούλη.
Ο Θοδωρής Μανίκας ανέλαβε την παραγωγή του δίσκου για λογαριασμό της MESS και ο ΣΕΙΡΙΟΣ την προβολή και διανομή του. Την κινηματογράφηση έκανε ο Γιώργος Πανουσόπουλος. Την καλλιτεχνική παρέα στο «Επειγόντως» αποτέλεσαν οι:

Άκης Πάνου: μουσική, στίχοι, ενορχήστρωση, τραγούδι, μπουζούκι
Μανώλης Ρασούλης: παρουσίαση, τραγούδι
Κώστας Παπαδόπουλος: μπουζούκι
Μάριος (Κώστογλου): τραγούδι, κιθάρα
Λάζαρος Κουλαξίζης: ακορντεόν
Δημήτρης Παπαδόπουλος: μπουζούκι
Θόδωρος Παπαδόπουλος: τραγούδι, μπουζούκι
Γιώργος Σαρρής: τραγούδι
Μαρίνα Σαμαρά: τραγούδι
Φαίδρα Πάλλα: τραγούδι
Λάμπρος Καρελάς: τραγούδι
Αργύρης Παπαγεωργίου: τραγούδι
Παναγιώτης Παπαδάτος: πιάνο
Γιώργος Γαβαλάς: φλάουτο
Νίκος Τσεσμελής: μπάσο
Άγγελος Ζηκόπουλος: κρουστά

Άκης Πάνου: Πριν, τώρα, πάντα (Αλ Καπόνε)

Τραγούδι: Άκης Πάνου, Θόδωρος Παπαδόπουλος, Μάριος Κώστογλου
Δίσκος: Άκης Πάνου, Επειγόντως (1989)

Ο Αλ Καπόνε πάει, τον κάρφωσε ο Λουτσιάνο
δολάριο πετάει, εγώ του παίζω πιάνο
και κάτω ο Καπόνε και ζήτω ο Λουτσιάνο
και κάτω ο Καπόνε, βρε, και ζήτω ο Λουτσιάνο

Ο Χίτλερ πήρε φόρα και πάει για το Κρεμλίνο
πετάει ένα μάρκο, αρπάω το κλαρίνο
και ζήτω για τον Χίτλερ και κάτω το Κρεμλίνο
και ζήτω του Αδόλφου, βρε, και κάτω το Κρεμλίνο

Ο Στάλιν μουλαρώνει και τρώει το Βερολίνο
πετάει ένα ρούβλι, του παίζω μαντολίνο
και ζήτω για τον Στάλιν και φτου στο Βερολίνο
και ζήτω για τον Σήφη, βρε, και φτου στο Βερολίνο

Ο ένας τρώει τον άλλον, τα κάτω έρχονται πάνω (κορόιδα!)
δεκάρες μού πετάνε, τον μπαγλαμά μου πιάνω
και κάτω στον χαμένο και ζήτω στον απάνω
και κάτω στον χαμένο, βρε, και ζήτω στον απάνω

Κλέ (Άκης Πάνου)

Αντιγράφω από το ένθετο στον δίσκο:

Οι 15 εμφανίσεις του Άκη Πάνου μετά από 31 χρόνια απουσίας από τους χώρους ψυχαγωγίας, σίγουρα ήταν το ξεχωριστό καλλιτεχνικό γεγονός του 1989 και όχι μόνο.
Δύο από αυτές τις εμφανίσεις ηχογραφήθηκαν και κινηματογραφήθηκαν. Δεκαπέντε από τα τραγούδια του Άκη Πάνου, καινούργια και γνωστά, που ακούγονταν στο «Επειγόντως» από τις 12 ως τις 26 Απριλίου, μετά από επεξεργασία στο στούντιο περιλαμβάνονται σε αυτό το δίσκο. Έτσι έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τον Άκη Πάνου και σαν τραγουδιστή και σαν μουσικό.
Οι εμφανίσεις στο «Επειγόντως» έγιναν μετά από πρόταση του Μανώλη Ρασούλη (που κάλυπτε το μισό πρόγραμμα) και οργανώθηκαν από τον Άκη Πάνου και τον Μανώλη Ρασούλη.
Ο Θοδωρής Μανίκας ανέλαβε την παραγωγή του δίσκου για λογαριασμό της MESS και ο ΣΕΙΡΙΟΣ την προβολή και διανομή του. Την κινηματογράφηση έκανε ο Γιώργος Πανουσόπουλος. Την καλλιτεχνική παρέα στο «Επειγόντως» αποτέλεσαν οι:

Άκης Πάνου: μουσική, στίχοι, ενορχήστρωση, τραγούδι, μπουζούκι
Μανώλης Ρασούλης: παρουσίαση, τραγούδι
Κώστας Παπαδόπουλος: μπουζούκι
Μάριος (Κώστογλου): τραγούδι, κιθάρα
Λάζαρος Κουλαξίζης: ακορντεόν
Δημήτρης Παπαδόπουλος: μπουζούκι
Θόδωρος Παπαδόπουλος: τραγούδι, μπουζούκι
Γιώργος Σαρρής: τραγούδι
Μαρίνα Σαμαρά: τραγούδι
Φαίδρα Πάλλα: τραγούδι
Λάμπρος Καρελάς: τραγούδι
Αργύρης Παπαγεωργίου: τραγούδι
Παναγιώτης Παπαδάτος: πιάνο
Γιώργος Γαβαλάς: φλάουτο
Νίκος Τσεσμελής: μπάσο
Άγγελος Ζηκόπουλος: κρουστά

Άκης Πάνου, Κλέ

Τραγούδι: Θόδωρος Παπαδόπουλος, Άκης Πάνου
Δίσκος: Άκης Πάνου, Επειγόντως (1989)

Αυτός που κλέ για να ταΐ κουτσουβελάκια
απ’ το θεό κι από εμέ συγχωρεμέ
Αυτός που κλέ για αποταμί σε μασουράκια
παλιοκοπρί, αηδιαστι και σιχαμέ

Αυτός που κλέ γιατί δε βγαί με το τιμίως
είναι αθώ, σου λέει «Κλε γιατί πεθαί»
Αυτός που κλέ για να τα κρύ και υπογείως
όταν ψοφί κι οι κολασμέ δεν τονε θέ

Αυτός που κλέ ένα καρβέ κι ύστερα τρέχει
κύριε Πρό, δεν είναι κλέ σεσημασμέ
πεντέξι μή, ένα ψωμί… Δικαίως έχει
φασκελωμέ την κοινωνί τη χαλασμέ

Ιώδιο, καίσιο, στρόντιο (Άκης Πάνου)

Αντιγράφω από το ένθετο στον δίσκο:

Οι 15 εμφανίσεις του Άκη Πάνου μετά από 31 χρόνια απουσίας από τους χώρους ψυχαγωγίας, σίγουρα ήταν το ξεχωριστό καλλιτεχνικό γεγονός του 1989 και όχι μόνο.
Δύο από αυτές τις εμφανίσεις ηχογραφήθηκαν και κινηματογραφήθηκαν. Δεκαπέντε από τα τραγούδια του Άκη Πάνου, καινούργια και γνωστά, που ακούγονταν στο «Επειγόντως» από τις 12 ως τις 26 Απριλίου, μετά από επεξεργασία στο στούντιο περιλαμβάνονται σε αυτό το δίσκο. Έτσι έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τον Άκη Πάνου και σαν τραγουδιστή και σαν μουσικό.
Οι εμφανίσεις στο «Επειγόντως» έγιναν μετά από πρόταση του Μανώλη Ρασούλη (που κάλυπτε το μισό πρόγραμμα) και οργανώθηκαν από τον Άκη Πάνου και τον Μανώλη Ρασούλη.
Ο Θοδωρής Μανίκας ανέλαβε την παραγωγή του δίσκου για λογαριασμό της MESS και ο ΣΕΙΡΙΟΣ την προβολή και διανομή του. Την κινηματογράφηση έκανε ο Γιώργος Πανουσόπουλος. Την καλλιτεχνική παρέα στο «Επειγόντως» αποτέλεσαν οι:

Άκης Πάνου: μουσική, στίχοι, ενορχήστρωση, τραγούδι, μπουζούκι
Μανώλης Ρασούλης: παρουσίαση, τραγούδι
Κώστας Παπαδόπουλος: μπουζούκι
Μάριος (Κώστογλου): τραγούδι, κιθάρα
Λάζαρος Κουλαξίζης: ακορντεόν
Δημήτρης Παπαδόπουλος: μπουζούκι
Θόδωρος Παπαδόπουλος: τραγούδι, μπουζούκι
Γιώργος Σαρρής: τραγούδι
Μαρίνα Σαμαρά: τραγούδι
Φαίδρα Πάλλα: τραγούδι
Λάμπρος Καρελάς: τραγούδι
Αργύρης Παπαγεωργίου: τραγούδι
Παναγιώτης Παπαδάτος: πιάνο
Γιώργος Γαβαλάς: φλάουτο
Νίκος Τσεσμελής: μπάσο
Άγγελος Ζηκόπουλος: κρουστά

Άκης Πάνου: Ιώδιο, καίσιο, στρόντιο

Τραγούδι: Άκης Πάνου, Μάριος Κώστογλου, Θόδωρος Παπαδόπουλος, Γιώργος Σαρρής, Μαρίνα Σαμαρά, Φαίδρα Πάλλα, Λάμπρος Καρελάς, Αργύρης Παπαγεωργίου
Δίσκος: Άκης Πάνου, Επειγόντως (1989)

Ιώδιο, καίσιο, στρόντιο
το νέφος ευρύ κι υπερπόντιο
Δεν είναι τουφέκι, ακόντιο
Ιώδιο, καίσιο, στρόντιο

Ιώδιο, στρόντιο, καίσιο
το μέλλον του κόσμου απαίσιο
καλοί και κακοί μες στο πλαίσιο
ιώδιο, στρόντιο, καίσιο

Το άμεσο τέλος ελπίδα μας
κι εσύ αφροσύνη πυξίδα μας
εσύ επιστήμη ασπίδα μας
εμπόδια είμαστε – πήδα μας!

Η πομπή συνεχίζεται (Μίκης Θεοδωράκης: Διόνυσος)

Μίκης Θεοδωράκης, Η πομπή συνεχίζεται (ορχηστρικό)
[ενότητα IX: Η πομπή συνεχίζεται…]

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Κιθάρα & μπαγλαμάς: Στέλιος Καρύδας
Κλασική κιθάρα: Στέλλα Κυπραίου
Ακουστική κιθάρα: Μπάμπης Λασκαράκης
Τσέλο: Πλούταρχος Ρεμπούτσικας & Στέλιος Ταχιάτης
Μπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Κρουστά: Νίκος Αντύπας & Σπύρος Λιβιεράτος
Φλάουτο: Στέλλα Γαδέλη
Όμποε: Κλωντ Σιελιέ
Δίσκος: Διόνυσος (Σείριος, 1985)

Πληροφορίες για τον δίσκο

1985: χρονιά-ορόσημο για την ελληνική μουσική

Ο Μάνος Χατζιδάκις μάς σηκώνει άλλη μια φορά με τα μαγικά του χέρια ψηλά, πολύ ψηλά. Αυτή τη φορά δεν παίζει πιάνο, δεν γράφει στίχους, δεν διευθύνει ορχήστρα. Μα, καταφέρνει να μας απογειώσει οδηγώντας μας ως τον αστερισμό του Σείριου.

Η πρώτη ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρεία, ονόματι Σείριος, που ιδρύει ο Χατζιδάκις είναι γεγονός. Στον Σείριο πλέον υπάρχουνε παιδιά, πολλά παιδιά. Νέα παιδιά κι άγνωστα παιδιά, αλλά κι άλλα μεγαλύτερα και γνωστά μας. Παιδιά που αγαπούσαμε ήδη κι άλλα που έμελλε ν’ αγαπήσουμε πολύ ως το τέλος του αιώνα και της χιλιετίας.

Το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού μας, ο Σείριος, βρίσκει ένα λαμπερό δίδυμο αδελφάκι από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της εταιρείας του Χατζιδάκι. Η πρώτη της παραγωγή είναι ο δίσκος «Διόνυσος». Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει τη μουσική, γράφει τους στίχους των τραγουδιών, ενορχηστρώνει και διευθύνει την ορχήστρα του και μας δίνει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, ένα σύγχρονο μουσικό θρησκευτικό δράμα, όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, ένα έργο που σηματοδοτεί την περίοδο ωριμότητας του συνθέτη. Το έργο πραγματεύεται τη φανταστική δίκη, την καταδίκη και τη νεκρώσιμη πομπή του Διονύσου. Ακούμε, λοιπόν, 11 εντυπωσιακά τραγούδια και 2 ορχηστρικά θέματα όπου ο συνθέτης πειραματίζεται με τον ασίκικο ρυθμό, όπως τον ονόμασε, δηλαδή χορό για ασίκηδες, λεβέντες.

(Αντιγράφω από τα σημειώματα του δίσκου / πηγή: http://theodorakism.blogspot.com/2014/11/blog-post_12.html)

Το παιχνίδι του Σείριου και ο «Διόνυσος».

Κάθε φορά που θέλησα να παίξω σοβαρά, βρήκα απεριόριστη τη συμπαράσταση του φίλου μου Μίκη Θεοδωράκη, εξαίσιου τεχνίτη των ήχων και των αισθημάτων. Είναι αλήθεια πως πολλές φορές διαφωνήσαμε στο παρελθόν μα πάντα στα δευτερεύοντα και στα τριτεύοντα, ποτέ στα πρώτα και πρωταρχικά. Σ’ αυτά υπήρξαμε πάντα συναγωνιστές.

Έτσι και τώρα με τον Σείριο. Θέλω να παίξω τον τροχονόμο και τον αρχειοθέτη μιας μουσικής ελληνικής κι επιλεγμένης, που θα ασκήσει επιρροή και σε προέκταση παιδεία, σε ακροατές που δεν έχουν ακόμα εφησυχάσει σε δημοσιογραφικές και κομματικές «υποδείξεις» περί Μουσικής και περί Τέχνης γενικά.

Μόλις έμαθε ο Θεοδωράκης το καινούριο παιχνίδι μου, δεν έχασε καιρό, βάζει φτερά κι έρχεται να με βρει στο Σείριο – εκεί που, καθώς γνωρίζετε, «κατοικούν παιδιά» κι εγώ μαζί τους. Και μου ’φερε τη Φαίδρα και τον Διόνυσό του. Πολύ χάρηκα την εμπιστοσύνη του. Και φρόντισα μαζί μ’ αυτόν, μέσα σε αρκετά μερόνυχτα εργασίας, ν’ αποκτήσουν τα πρόσωπα αυτά όλη την ερωτική έλξη που οφείλουν να έχουν, σαν κορυφαία έργα από την πιο πρόσφατη εργασία του.

Με τον Διόνυσο ο Μίκης Θεοδωράκης πραγματοποιεί κάτι που μόνο ένας αληθινός τεχνίτης της μουσικής μπορούσε να πραγματοποιήσει. Μια οικοδομημένη προέκταση του λαϊκού, μέσα στην περιοχή του προβληματισμένου έντεχνου τραγουδιού.

Πρέπει να προσέξετε πολύ τον Διόνυσο, αφού χαρείτε τη συγκίνηση της πρώτης επαφής μαζί του. Για να διαπιστώσετε τι πάει να πει «έντεχνη λαϊκή μουσική» στα ικανά χέρια ενός γνήσιου μουσικού. Και πως, μες από ευρηματικούς μελωδισμούς και συναρπαστικούς συνδυασμούς ήχων, ξεδιπλώνεται ένα έργο, που μαζί με την εντατική ατμόσφαιρά του, περιέχει μέσα του πικρά μηνύματα των χαλεπών καιρών που ζούμε.

Το επικό στοιχείο του Θεοδωράκη στην απόλυτη ωριμότητά του και μακριά από τις μεγαλόπρεπες εκτονώσεις των δρόμων. Το επικό, τέλεια συγκερασμένο με την ελεγεία των πολιτικών απογοητεύσεων και του ενεδρεύοντος Θανάτου.

Νιώθω περήφανος που ο Σείριος ανάμεσα στα παιδιά που τον κατοικούν, συμπεριέλαβε και τον συγκλονιστικό ΔΙΟΝΥΣΟ του Μίκη Θεοδωράκη.

Μάνος Χατζιδάκις

Κατατοπιστικό σημείωμα του εκδότη-παραγωγού:

Ο Διόνυσος όπως είναι γνωστό, έλαβε μέρος στη μάχη του Μακρυγιάννη, τον Δεκέμβρη του 1944. στις 10 του Δεκέμβρη ο αγγλικός στρατός κατέλαβε την Ακρόπολη. Παρά την υπόσχεσή τους ότι θα σεβαστούν το ιερό μνημείο, από κει πισώπλατα ήρθε το θανάσιμο πλήγμα. Ο Διόνυσος κηδεύτηκε την ίδια μέρα, στις 10 του Δεκέμβρη, μαζί με δεκάδες άλλα αγόρια και κορίτσια που είχαν προσφέρει κι αυτά τα νιάτα τους στην Άνοιξη.

Η φανταστική πομπή ξεκίνησε από τη γωνία Τζιραίων και Συγγρού και σε συνέχεια ακολούθησε προς τ’ αριστερά την Διονυσίου του Αρεοπαγίτου.
Ήταν φυσικό η ζωή της Ελλάδας να κινηθεί από τότε με άξονα την πομπή του Διονύσου. Οι Έλληνες φώναζαν: ο Διόνυσος Ζει – ο Λαμπράκης Ζει – ο Πέτρουλας Ζει – ο Παναγούλης Ζει – και ούτω καθεξής. Γιατί φυσικά ο Διόνυσος, παρότι νεκρός, διατηρούσε, ως ημίθεος, ολοζώντανη την παρουσία του.

Περιστοιχισμένος πάντοτε από εφήβους και νύμφες διέτρεχε τη χώρα που θεϊκή μοίρα τον είχε καταδικάσει έκτοτε σε χίλιες δυο δοκιμασίες.

Φυσικά, χάρη στο πνεύμα του Διόνυσου, η ψυχή των Ελλήνων ετρέφετο με φως έτσι ώστε πάντοτε να είναι νικητής ο λαός. Να όμως που η πορεία ύστερα από 40 χρόνια οδηγήθηκε αντί για τους ανθισμένους λειμώνες –όπως όλοι το εφαντάζοντο- στην ΠΝΥΚΑ, όπου ήδη έχουν συναθροιστεί οι κάθε λογής θανάσιμοι εχθροί του Διονύσου για να τον καταδικάσουν.

Ο δημιουργός του έργου ΔΙΟΝΥΣΟΣ προσπαθεί να περιγράψει τα συγκεκριμένα συμβάντα, ενώ από την άλλη πλευρά προσπαθεί να καταγράψει τις μνήμες, τις γνώμες και τα σχόλια που περνούν από τη σκέψη του Διόνυσου κατά τη διάρκεια της Δίκης και λίγα λεπτά πριν από το τελειωτικό τέλος.

Και δεν φτάνει που ο αιώνιος έφηβος της μουσικής μας πάει στον Σείριο, αλλά παίρνει μαζί του και μια σειρά από λαμπρά αστέρια, τον αφρό των Ελλήνων μουσικών, όπως θα δείτε και θ’ ακούσετε.

1985: η Ελλάδα έχει πλέον δημοκρατία, έχει μόλις εκλέξει για δεύτερη φορά το σοσιαλιστικό κόμμα της αλλαγής ως κυβέρνηση και… αρχίζει να λουφάζει και να λουφάρει στους καναπέδες της και μπροστά στο χαζοκούτι παίζοντας μπιρίμπα και πίνοντας ουίσκι της σειράς. Αλλά στον Σείριο του Μάνου υπάρχουνε παιδιά που αλλάζουν άρδην τα μουσικά δρώμενα της χώρας. Και όσοι είναι πραγματικά πιστοί ακολουθούν.

Πάμε, λοιπόν, ν’ ακούσουμε την πρώτη παραγωγή του Μάνου με ένα έξοχο έργο του Μίκη. Σας προειδοποιώ ότι στο έργο αυτό ο Μίκης δεν χωρατεύει. Ο Διόνυσος είναι «για δυνατούς λύτες». Ο ίδιος ο Μίκης λέει ότι τα τραγούδια του δίσκου αυτού χαρακτηρίζονται θρησκευτικά καθώς συνοδεύουν την τελετουργία της θυσίας του Διονύσου και δεν είναι γραμμένα για να μεταδίδονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αλλά θα μεταδοθούν «σε πανελλήνια πρώτη» από το ελληνικό διαδίκτυο και νιώθω πραγματικά συγκινημένη που έχω τη δυνατότητα να τα παρουσιάσω ως ένα από τα έργα στα οποία έπαιξε ο Κώστας Παπαδόπουλος.

Κλείνω με μια προτροπή τώρα που ακόμα μια χρονιά οδεύει προς τη δύση της. Ας μη φοβόμαστε πια να εκτεθούμε στην ακτινοβολία της υψηλής τέχνης. Η τέχνη στους δύσκολους καιρούς είναι διέξοδος. Στοιχίζει ελάχιστα συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο αγαθό και μας αποζημιώνει από την πρώτη κιόλας στιγμή αφού μας προσφέρει πνευματική και ψυχική ευφορία και πλήρη ανάταση ώστε να νιώσουμε λίγο καλύτεροι, λίγο ψηλότεροι. Καλή μας ακρόαση!

[Πηγές για την εισαγωγή μου: hadjidakis.gr, e-orfeas.gr, Το άρωμα του τραγουδιού]

Το ταξίδι (Μίκης Θεοδωράκης: Διόνυσος)

Μίκης Θεοδωράκης, Το ταξίδι
[ενότητα VIII: Ο αποχαιρετισμός]

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Κιθάρα & μπαγλαμάς: Στέλιος Καρύδας
Κλασική κιθάρα: Στέλλα Κυπραίου
Ακουστική κιθάρα: Μπάμπης Λασκαράκης
Τσέλο: Πλούταρχος Ρεμπούτσικας & Στέλιος Ταχιάτης
Μπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Κρουστά: Νίκος Αντύπας & Σπύρος Λιβιεράτος
Φλάουτο: Στέλλα Γαδέλη
Όμποε: Κλωντ Σιελιέ
Διεύθυνση χορωδίας: Αντώνης Κοντογεωργίου
Τραγούδι: Θανάσης Μωραΐτης & χορωδία
Δίσκος: Διόνυσος (Σείριος, 1985)

Μια δρασκελιά Πετράλωνα Θησείο
δυο δρασκελιές Συγγρού Καισαριανή
βαθιά μες στου μυαλού μου το αρχείο
συννεφιασμένη είναι πάντα η Κυριακή

Μη με κοιτάς με μάτια βουρκωμένα
μες στην καρδιά μου τα ’χω σφραγισμένα
τα όνειρά μας τα χαμένα

Πρωί πρωί θα σεργιανίσω
θα πάρω δρόμο μακρινό
τους φίλους θ’ αποχαιρετήσω
να ξαποστάσω πριν να ’ρθει το δειλινό

Στο μακρινό ταξίδι που θα πάρω,
όταν θα μείνω μόνος με το χάρο,
το τελευταίο μου τσιγάρο

Πληροφορίες για τον δίσκο

1985: χρονιά-ορόσημο για την ελληνική μουσική

Ο Μάνος Χατζιδάκις μάς σηκώνει άλλη μια φορά με τα μαγικά του χέρια ψηλά, πολύ ψηλά. Αυτή τη φορά δεν παίζει πιάνο, δεν γράφει στίχους, δεν διευθύνει ορχήστρα. Μα, καταφέρνει να μας απογειώσει οδηγώντας μας ως τον αστερισμό του Σείριου.

Η πρώτη ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρεία, ονόματι Σείριος, που ιδρύει ο Χατζιδάκις είναι γεγονός. Στον Σείριο πλέον υπάρχουνε παιδιά, πολλά παιδιά. Νέα παιδιά κι άγνωστα παιδιά, αλλά κι άλλα μεγαλύτερα και γνωστά μας. Παιδιά που αγαπούσαμε ήδη κι άλλα που έμελλε ν’ αγαπήσουμε πολύ ως το τέλος του αιώνα και της χιλιετίας.

Το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού μας, ο Σείριος, βρίσκει ένα λαμπερό δίδυμο αδελφάκι από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της εταιρείας του Χατζιδάκι. Η πρώτη της παραγωγή είναι ο δίσκος «Διόνυσος». Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει τη μουσική, γράφει τους στίχους των τραγουδιών, ενορχηστρώνει και διευθύνει την ορχήστρα του και μας δίνει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, ένα σύγχρονο μουσικό θρησκευτικό δράμα, όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, ένα έργο που σηματοδοτεί την περίοδο ωριμότητας του συνθέτη. Το έργο πραγματεύεται τη φανταστική δίκη, την καταδίκη και τη νεκρώσιμη πομπή του Διονύσου. Ακούμε, λοιπόν, 11 εντυπωσιακά τραγούδια και 2 ορχηστρικά θέματα όπου ο συνθέτης πειραματίζεται με τον ασίκικο ρυθμό, όπως τον ονόμασε, δηλαδή χορό για ασίκηδες, λεβέντες.

(Αντιγράφω από τα σημειώματα του δίσκου / πηγή: http://theodorakism.blogspot.com/2014/11/blog-post_12.html)

Το παιχνίδι του Σείριου και ο «Διόνυσος».

Κάθε φορά που θέλησα να παίξω σοβαρά, βρήκα απεριόριστη τη συμπαράσταση του φίλου μου Μίκη Θεοδωράκη, εξαίσιου τεχνίτη των ήχων και των αισθημάτων. Είναι αλήθεια πως πολλές φορές διαφωνήσαμε στο παρελθόν μα πάντα στα δευτερεύοντα και στα τριτεύοντα, ποτέ στα πρώτα και πρωταρχικά. Σ’ αυτά υπήρξαμε πάντα συναγωνιστές.

Έτσι και τώρα με τον Σείριο. Θέλω να παίξω τον τροχονόμο και τον αρχειοθέτη μιας μουσικής ελληνικής κι επιλεγμένης, που θα ασκήσει επιρροή και σε προέκταση παιδεία, σε ακροατές που δεν έχουν ακόμα εφησυχάσει σε δημοσιογραφικές και κομματικές «υποδείξεις» περί Μουσικής και περί Τέχνης γενικά.

Μόλις έμαθε ο Θεοδωράκης το καινούριο παιχνίδι μου, δεν έχασε καιρό, βάζει φτερά κι έρχεται να με βρει στο Σείριο – εκεί που, καθώς γνωρίζετε, «κατοικούν παιδιά» κι εγώ μαζί τους. Και μου ’φερε τη Φαίδρα και τον Διόνυσό του. Πολύ χάρηκα την εμπιστοσύνη του. Και φρόντισα μαζί μ’ αυτόν, μέσα σε αρκετά μερόνυχτα εργασίας, ν’ αποκτήσουν τα πρόσωπα αυτά όλη την ερωτική έλξη που οφείλουν να έχουν, σαν κορυφαία έργα από την πιο πρόσφατη εργασία του.

Με τον Διόνυσο ο Μίκης Θεοδωράκης πραγματοποιεί κάτι που μόνο ένας αληθινός τεχνίτης της μουσικής μπορούσε να πραγματοποιήσει. Μια οικοδομημένη προέκταση του λαϊκού, μέσα στην περιοχή του προβληματισμένου έντεχνου τραγουδιού.

Πρέπει να προσέξετε πολύ τον Διόνυσο, αφού χαρείτε τη συγκίνηση της πρώτης επαφής μαζί του. Για να διαπιστώσετε τι πάει να πει «έντεχνη λαϊκή μουσική» στα ικανά χέρια ενός γνήσιου μουσικού. Και πως, μες από ευρηματικούς μελωδισμούς και συναρπαστικούς συνδυασμούς ήχων, ξεδιπλώνεται ένα έργο, που μαζί με την εντατική ατμόσφαιρά του, περιέχει μέσα του πικρά μηνύματα των χαλεπών καιρών που ζούμε.

Το επικό στοιχείο του Θεοδωράκη στην απόλυτη ωριμότητά του και μακριά από τις μεγαλόπρεπες εκτονώσεις των δρόμων. Το επικό, τέλεια συγκερασμένο με την ελεγεία των πολιτικών απογοητεύσεων και του ενεδρεύοντος Θανάτου.

Νιώθω περήφανος που ο Σείριος ανάμεσα στα παιδιά που τον κατοικούν, συμπεριέλαβε και τον συγκλονιστικό ΔΙΟΝΥΣΟ του Μίκη Θεοδωράκη.

Μάνος Χατζιδάκις

Κατατοπιστικό σημείωμα του εκδότη-παραγωγού:

Ο Διόνυσος όπως είναι γνωστό, έλαβε μέρος στη μάχη του Μακρυγιάννη, τον Δεκέμβρη του 1944. στις 10 του Δεκέμβρη ο αγγλικός στρατός κατέλαβε την Ακρόπολη. Παρά την υπόσχεσή τους ότι θα σεβαστούν το ιερό μνημείο, από κει πισώπλατα ήρθε το θανάσιμο πλήγμα. Ο Διόνυσος κηδεύτηκε την ίδια μέρα, στις 10 του Δεκέμβρη, μαζί με δεκάδες άλλα αγόρια και κορίτσια που είχαν προσφέρει κι αυτά τα νιάτα τους στην Άνοιξη.

Η φανταστική πομπή ξεκίνησε από τη γωνία Τζιραίων και Συγγρού και σε συνέχεια ακολούθησε προς τ’ αριστερά την Διονυσίου του Αρεοπαγίτου.
Ήταν φυσικό η ζωή της Ελλάδας να κινηθεί από τότε με άξονα την πομπή του Διονύσου. Οι Έλληνες φώναζαν: ο Διόνυσος Ζει – ο Λαμπράκης Ζει – ο Πέτρουλας Ζει – ο Παναγούλης Ζει – και ούτω καθεξής. Γιατί φυσικά ο Διόνυσος, παρότι νεκρός, διατηρούσε, ως ημίθεος, ολοζώντανη την παρουσία του.

Περιστοιχισμένος πάντοτε από εφήβους και νύμφες διέτρεχε τη χώρα που θεϊκή μοίρα τον είχε καταδικάσει έκτοτε σε χίλιες δυο δοκιμασίες.

Φυσικά, χάρη στο πνεύμα του Διόνυσου, η ψυχή των Ελλήνων ετρέφετο με φως έτσι ώστε πάντοτε να είναι νικητής ο λαός. Να όμως που η πορεία ύστερα από 40 χρόνια οδηγήθηκε αντί για τους ανθισμένους λειμώνες –όπως όλοι το εφαντάζοντο- στην ΠΝΥΚΑ, όπου ήδη έχουν συναθροιστεί οι κάθε λογής θανάσιμοι εχθροί του Διονύσου για να τον καταδικάσουν.

Ο δημιουργός του έργου ΔΙΟΝΥΣΟΣ προσπαθεί να περιγράψει τα συγκεκριμένα συμβάντα, ενώ από την άλλη πλευρά προσπαθεί να καταγράψει τις μνήμες, τις γνώμες και τα σχόλια που περνούν από τη σκέψη του Διόνυσου κατά τη διάρκεια της Δίκης και λίγα λεπτά πριν από το τελειωτικό τέλος.

Και δεν φτάνει που ο αιώνιος έφηβος της μουσικής μας πάει στον Σείριο, αλλά παίρνει μαζί του και μια σειρά από λαμπρά αστέρια, τον αφρό των Ελλήνων μουσικών, όπως θα δείτε και θ’ ακούσετε.

1985: η Ελλάδα έχει πλέον δημοκρατία, έχει μόλις εκλέξει για δεύτερη φορά το σοσιαλιστικό κόμμα της αλλαγής ως κυβέρνηση και… αρχίζει να λουφάζει και να λουφάρει στους καναπέδες της και μπροστά στο χαζοκούτι παίζοντας μπιρίμπα και πίνοντας ουίσκι της σειράς. Αλλά στον Σείριο του Μάνου υπάρχουνε παιδιά που αλλάζουν άρδην τα μουσικά δρώμενα της χώρας. Και όσοι είναι πραγματικά πιστοί ακολουθούν.

Πάμε, λοιπόν, ν’ ακούσουμε την πρώτη παραγωγή του Μάνου με ένα έξοχο έργο του Μίκη. Σας προειδοποιώ ότι στο έργο αυτό ο Μίκης δεν χωρατεύει. Ο Διόνυσος είναι «για δυνατούς λύτες». Ο ίδιος ο Μίκης λέει ότι τα τραγούδια του δίσκου αυτού χαρακτηρίζονται θρησκευτικά καθώς συνοδεύουν την τελετουργία της θυσίας του Διονύσου και δεν είναι γραμμένα για να μεταδίδονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αλλά θα μεταδοθούν «σε πανελλήνια πρώτη» από το ελληνικό διαδίκτυο και νιώθω πραγματικά συγκινημένη που έχω τη δυνατότητα να τα παρουσιάσω ως ένα από τα έργα στα οποία έπαιξε ο Κώστας Παπαδόπουλος.

Κλείνω με μια προτροπή τώρα που ακόμα μια χρονιά οδεύει προς τη δύση της. Ας μη φοβόμαστε πια να εκτεθούμε στην ακτινοβολία της υψηλής τέχνης. Η τέχνη στους δύσκολους καιρούς είναι διέξοδος. Στοιχίζει ελάχιστα συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο αγαθό και μας αποζημιώνει από την πρώτη κιόλας στιγμή αφού μας προσφέρει πνευματική και ψυχική ευφορία και πλήρη ανάταση ώστε να νιώσουμε λίγο καλύτεροι, λίγο ψηλότεροι. Καλή μας ακρόαση!

[Πηγές για την εισαγωγή μου: hadjidakis.gr, e-orfeas.gr, Το άρωμα του τραγουδιού]

Καλά βουνά (Μίκης Θεοδωράκης: Διόνυσος)

Μίκης Θεοδωράκης, Καλά βουνά
[ενότητα VIII: Ο αποχαιρετισμός]

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Κιθάρα & μπαγλαμάς: Στέλιος Καρύδας
Κλασική κιθάρα: Στέλλα Κυπραίου
Ακουστική κιθάρα: Μπάμπης Λασκαράκης
Τσέλο: Πλούταρχος Ρεμπούτσικας & Στέλιος Ταχιάτης
Μπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Κρουστά: Νίκος Αντύπας & Σπύρος Λιβιεράτος
Φλάουτο: Στέλλα Γαδέλη
Όμποε: Κλωντ Σιελιέ
Διεύθυνση χορωδίας: Αντώνης Κοντογεωργίου
Τραγούδι: Θανάσης Μωραΐτης & χορωδία
Δίσκος: Διόνυσος (Σείριος, 1985)

Καλά βουνά μου μενεξιά
στα σύννεφα ντυμένα
τι με κοιτάτε σοβαρά
βαριά και πονεμένα

Το μονοπάτι της ζωής
τώρα το παίρνω μόνος
όσο κι αν ψάξεις δε θα βρεις
πόσο πονάει ο πόνος

Κι εσείς, παιδιά ερημικά
τον κόσμο δεν κοιτάτε
μες στην κρυφή σας τη στοά
μονάχοι περπατάτε

Το μονοπάτι της ζωής
τώρα το παίρνω μόνος

όσο κι αν ψάξεις δε θα βρεις
πόσο πονάει ο πόνος

Πληροφορίες για τον δίσκο

1985: χρονιά-ορόσημο για την ελληνική μουσική

Ο Μάνος Χατζιδάκις μάς σηκώνει άλλη μια φορά με τα μαγικά του χέρια ψηλά, πολύ ψηλά. Αυτή τη φορά δεν παίζει πιάνο, δεν γράφει στίχους, δεν διευθύνει ορχήστρα. Μα, καταφέρνει να μας απογειώσει οδηγώντας μας ως τον αστερισμό του Σείριου.

Η πρώτη ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρεία, ονόματι Σείριος, που ιδρύει ο Χατζιδάκις είναι γεγονός. Στον Σείριο πλέον υπάρχουνε παιδιά, πολλά παιδιά. Νέα παιδιά κι άγνωστα παιδιά, αλλά κι άλλα μεγαλύτερα και γνωστά μας. Παιδιά που αγαπούσαμε ήδη κι άλλα που έμελλε ν’ αγαπήσουμε πολύ ως το τέλος του αιώνα και της χιλιετίας.

Το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού μας, ο Σείριος, βρίσκει ένα λαμπερό δίδυμο αδελφάκι από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της εταιρείας του Χατζιδάκι. Η πρώτη της παραγωγή είναι ο δίσκος «Διόνυσος». Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει τη μουσική, γράφει τους στίχους των τραγουδιών, ενορχηστρώνει και διευθύνει την ορχήστρα του και μας δίνει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, ένα σύγχρονο μουσικό θρησκευτικό δράμα, όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, ένα έργο που σηματοδοτεί την περίοδο ωριμότητας του συνθέτη. Το έργο πραγματεύεται τη φανταστική δίκη, την καταδίκη και τη νεκρώσιμη πομπή του Διονύσου. Ακούμε, λοιπόν, 11 εντυπωσιακά τραγούδια και 2 ορχηστρικά θέματα όπου ο συνθέτης πειραματίζεται με τον ασίκικο ρυθμό, όπως τον ονόμασε, δηλαδή χορό για ασίκηδες, λεβέντες.

(Αντιγράφω από τα σημειώματα του δίσκου / πηγή: http://theodorakism.blogspot.com/2014/11/blog-post_12.html)

Το παιχνίδι του Σείριου και ο «Διόνυσος».

Κάθε φορά που θέλησα να παίξω σοβαρά, βρήκα απεριόριστη τη συμπαράσταση του φίλου μου Μίκη Θεοδωράκη, εξαίσιου τεχνίτη των ήχων και των αισθημάτων. Είναι αλήθεια πως πολλές φορές διαφωνήσαμε στο παρελθόν μα πάντα στα δευτερεύοντα και στα τριτεύοντα, ποτέ στα πρώτα και πρωταρχικά. Σ’ αυτά υπήρξαμε πάντα συναγωνιστές.

Έτσι και τώρα με τον Σείριο. Θέλω να παίξω τον τροχονόμο και τον αρχειοθέτη μιας μουσικής ελληνικής κι επιλεγμένης, που θα ασκήσει επιρροή και σε προέκταση παιδεία, σε ακροατές που δεν έχουν ακόμα εφησυχάσει σε δημοσιογραφικές και κομματικές «υποδείξεις» περί Μουσικής και περί Τέχνης γενικά.

Μόλις έμαθε ο Θεοδωράκης το καινούριο παιχνίδι μου, δεν έχασε καιρό, βάζει φτερά κι έρχεται να με βρει στο Σείριο – εκεί που, καθώς γνωρίζετε, «κατοικούν παιδιά» κι εγώ μαζί τους. Και μου ’φερε τη Φαίδρα και τον Διόνυσό του. Πολύ χάρηκα την εμπιστοσύνη του. Και φρόντισα μαζί μ’ αυτόν, μέσα σε αρκετά μερόνυχτα εργασίας, ν’ αποκτήσουν τα πρόσωπα αυτά όλη την ερωτική έλξη που οφείλουν να έχουν, σαν κορυφαία έργα από την πιο πρόσφατη εργασία του.

Με τον Διόνυσο ο Μίκης Θεοδωράκης πραγματοποιεί κάτι που μόνο ένας αληθινός τεχνίτης της μουσικής μπορούσε να πραγματοποιήσει. Μια οικοδομημένη προέκταση του λαϊκού, μέσα στην περιοχή του προβληματισμένου έντεχνου τραγουδιού.

Πρέπει να προσέξετε πολύ τον Διόνυσο, αφού χαρείτε τη συγκίνηση της πρώτης επαφής μαζί του. Για να διαπιστώσετε τι πάει να πει «έντεχνη λαϊκή μουσική» στα ικανά χέρια ενός γνήσιου μουσικού. Και πως, μες από ευρηματικούς μελωδισμούς και συναρπαστικούς συνδυασμούς ήχων, ξεδιπλώνεται ένα έργο, που μαζί με την εντατική ατμόσφαιρά του, περιέχει μέσα του πικρά μηνύματα των χαλεπών καιρών που ζούμε.

Το επικό στοιχείο του Θεοδωράκη στην απόλυτη ωριμότητά του και μακριά από τις μεγαλόπρεπες εκτονώσεις των δρόμων. Το επικό, τέλεια συγκερασμένο με την ελεγεία των πολιτικών απογοητεύσεων και του ενεδρεύοντος Θανάτου.

Νιώθω περήφανος που ο Σείριος ανάμεσα στα παιδιά που τον κατοικούν, συμπεριέλαβε και τον συγκλονιστικό ΔΙΟΝΥΣΟ του Μίκη Θεοδωράκη.

Μάνος Χατζιδάκις

Κατατοπιστικό σημείωμα του εκδότη-παραγωγού:

Ο Διόνυσος όπως είναι γνωστό, έλαβε μέρος στη μάχη του Μακρυγιάννη, τον Δεκέμβρη του 1944. στις 10 του Δεκέμβρη ο αγγλικός στρατός κατέλαβε την Ακρόπολη. Παρά την υπόσχεσή τους ότι θα σεβαστούν το ιερό μνημείο, από κει πισώπλατα ήρθε το θανάσιμο πλήγμα. Ο Διόνυσος κηδεύτηκε την ίδια μέρα, στις 10 του Δεκέμβρη, μαζί με δεκάδες άλλα αγόρια και κορίτσια που είχαν προσφέρει κι αυτά τα νιάτα τους στην Άνοιξη.

Η φανταστική πομπή ξεκίνησε από τη γωνία Τζιραίων και Συγγρού και σε συνέχεια ακολούθησε προς τ’ αριστερά την Διονυσίου του Αρεοπαγίτου.
Ήταν φυσικό η ζωή της Ελλάδας να κινηθεί από τότε με άξονα την πομπή του Διονύσου. Οι Έλληνες φώναζαν: ο Διόνυσος Ζει – ο Λαμπράκης Ζει – ο Πέτρουλας Ζει – ο Παναγούλης Ζει – και ούτω καθεξής. Γιατί φυσικά ο Διόνυσος, παρότι νεκρός, διατηρούσε, ως ημίθεος, ολοζώντανη την παρουσία του.

Περιστοιχισμένος πάντοτε από εφήβους και νύμφες διέτρεχε τη χώρα που θεϊκή μοίρα τον είχε καταδικάσει έκτοτε σε χίλιες δυο δοκιμασίες.

Φυσικά, χάρη στο πνεύμα του Διόνυσου, η ψυχή των Ελλήνων ετρέφετο με φως έτσι ώστε πάντοτε να είναι νικητής ο λαός. Να όμως που η πορεία ύστερα από 40 χρόνια οδηγήθηκε αντί για τους ανθισμένους λειμώνες –όπως όλοι το εφαντάζοντο- στην ΠΝΥΚΑ, όπου ήδη έχουν συναθροιστεί οι κάθε λογής θανάσιμοι εχθροί του Διονύσου για να τον καταδικάσουν.

Ο δημιουργός του έργου ΔΙΟΝΥΣΟΣ προσπαθεί να περιγράψει τα συγκεκριμένα συμβάντα, ενώ από την άλλη πλευρά προσπαθεί να καταγράψει τις μνήμες, τις γνώμες και τα σχόλια που περνούν από τη σκέψη του Διόνυσου κατά τη διάρκεια της Δίκης και λίγα λεπτά πριν από το τελειωτικό τέλος.

Και δεν φτάνει που ο αιώνιος έφηβος της μουσικής μας πάει στον Σείριο, αλλά παίρνει μαζί του και μια σειρά από λαμπρά αστέρια, τον αφρό των Ελλήνων μουσικών, όπως θα δείτε και θ’ ακούσετε.

1985: η Ελλάδα έχει πλέον δημοκρατία, έχει μόλις εκλέξει για δεύτερη φορά το σοσιαλιστικό κόμμα της αλλαγής ως κυβέρνηση και… αρχίζει να λουφάζει και να λουφάρει στους καναπέδες της και μπροστά στο χαζοκούτι παίζοντας μπιρίμπα και πίνοντας ουίσκι της σειράς. Αλλά στον Σείριο του Μάνου υπάρχουνε παιδιά που αλλάζουν άρδην τα μουσικά δρώμενα της χώρας. Και όσοι είναι πραγματικά πιστοί ακολουθούν.

Πάμε, λοιπόν, ν’ ακούσουμε την πρώτη παραγωγή του Μάνου με ένα έξοχο έργο του Μίκη. Σας προειδοποιώ ότι στο έργο αυτό ο Μίκης δεν χωρατεύει. Ο Διόνυσος είναι «για δυνατούς λύτες». Ο ίδιος ο Μίκης λέει ότι τα τραγούδια του δίσκου αυτού χαρακτηρίζονται θρησκευτικά καθώς συνοδεύουν την τελετουργία της θυσίας του Διονύσου και δεν είναι γραμμένα για να μεταδίδονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αλλά θα μεταδοθούν «σε πανελλήνια πρώτη» από το ελληνικό διαδίκτυο και νιώθω πραγματικά συγκινημένη που έχω τη δυνατότητα να τα παρουσιάσω ως ένα από τα έργα στα οποία έπαιξε ο Κώστας Παπαδόπουλος.

Κλείνω με μια προτροπή τώρα που ακόμα μια χρονιά οδεύει προς τη δύση της. Ας μη φοβόμαστε πια να εκτεθούμε στην ακτινοβολία της υψηλής τέχνης. Η τέχνη στους δύσκολους καιρούς είναι διέξοδος. Στοιχίζει ελάχιστα συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο αγαθό και μας αποζημιώνει από την πρώτη κιόλας στιγμή αφού μας προσφέρει πνευματική και ψυχική ευφορία και πλήρη ανάταση ώστε να νιώσουμε λίγο καλύτεροι, λίγο ψηλότεροι. Καλή μας ακρόαση!

[Πηγές για την εισαγωγή μου: hadjidakis.gr, e-orfeas.gr, Το άρωμα του τραγουδιού]