Νίκος Καρανικόλας, [Μου σκόνισε τη θάλασσα ο καιρός…]

Μου σκόνισε τη θάλασσα ο καιρός
έχασα τον ορίζοντα τον τελευταίο φάρο.

Ωρίμασεν ο λόγος, αλλάξαμε πυκνές ματιές
βρέθηκαν οι κατάλληλες χειρονομίες
σύντομα θα μιλήσουμε με ανοιχτά χαρτιά
σύντομα τα μοιραία και αναπόφευκτα θα ειπωθούν
θα μάθετε γιατί δεν βλέπεται η πανσέληνος
γιατί βραχύνεται ο χρόνος του ύπνου
και πολλαπλασιάζονται οι επισκέψεις σε χώρους ανανήψεως.

Τότε θα πείτε εξεμέτρησε το ζην ή κινδυνεύει
θα πρέπει να τον αγαπούμε περισσότερο.

Από τη συλλογή 13 ποιήματα (1963) του Νίκου Καρανικόλα

Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)

Advertisements

Νίκος Καρανικόλας, Εδήλωσα απουσία

Εδήλωσα απουσία

Δεν φτάνουν τα χαμόγελα για να πείσεις
άκουσες πάλι να φωνάζουν τ’ όνομά σου
και είπες: είσαι και δεν είσαι εσύ
σήκωσες και δε σήκωσες το χέρι σου.

Οι αίθουσες είναι γεμάτες πρόσωπα πελιδνά
που ζωηρεύουν με μια πρόσκληση
τα σαλόνια έγιναν λέσχες αγάπης
και επιτέλους ενδιαφέρονται
φροντίζουν να περάσουν ένα υποφερτό απόγευμα
εσύ χαμογελάς πάντα αδιαπέραστος –αυτό πιστεύεις–
δε φτάνουν όμως τα πρωινά για να ζήσεις
ούτε οι επισκέψεις σε χώρους ανανήψεως.

Από τη συλλογή 13 ποιήματα (1963) του Νίκου Καρανικόλα

Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)

Νίκος Καρανικόλας & Ηρακλής Παπασιδέρης, Σε ποιον να πω τον πόνο μου (με τη Γιώτα Λύδια)

Σε ποιον να πω τον πόνο μου

Σύνθεση: Νίκος Καρανικόλας
Στίχοι: Ηρακλής Παπασιδέρης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Ερμηνεία: Γιώτα Λύδια [πρώτη εκτέλεση από την ίδια στον δίσκο Γιώτα Λύδια: σήμερον σ’ αυτό το δίσκο (1971)]
Δίσκος: Γιώτα Λύδια / αξέχαστες επιτυχίες (1982)

Από μαράζι εγώ θα πάω
και η αιτία θα ’σαι εσύ
που με πικραίνεις και με πληγώνεις
μαύρη μου κάνεις τη ζωή

Σε ποιον να πω τον πόνο μου
σε ποιον τα βάσανά μου
να μου ’διωχνε κάθε καημό
μέσ’ από την καρδιά μου

Ποια μαύρη μοίρα μού το ’χει γράψει
να σε γνωρίσω, να πονώ
να μου στερήσεις κάθε χαρά μου
και να μου δώσεις στεναγμό

Σε ποιον να πω τον πόνο μου
σε ποιον τα βάσανά μου
να μου ’διωχνε κάθε καημό
μέσ’ από την καρδιά μου

Σε ποιον να πω τον πόνο μου (Νίκος Καρανικόλας & Ηρακλής Παπασιδέρης)

Σε ποιον να πω τον πόνο μου

Σύνθεση: Νίκος Καρανικόλας
Στίχοι: Ηρακλής Παπασιδέρης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Ερμηνεία: Γιώτα Λύδια
Δίσκος: Γιώτα Λύδια: σήμερον σ’ αυτό το δίσκο (1971)

Από μαράζι εγώ θα πάω
και η αιτία θα ’σαι εσύ
που με πικραίνεις και με πληγώνεις
μαύρη μου κάνεις τη ζωή

Σε ποιον να πω τον πόνο μου
σε ποιον τα βάσανά μου
να μου ’διωχνε κάθε καημό
μέσ’ από την καρδιά μου

Ποια μαύρη μοίρα μού το ’χει γράψει
να σε γνωρίσω, να πονώ
να μου στερήσεις κάθε χαρά μου
και να μου δώσεις στεναγμό

Σε ποιον να πω τον πόνο μου
σε ποιον τα βάσανά μου
να μου ’διωχνε κάθε καημό
μέσ’ από την καρδιά μου

Ερήμωσαν οι στράτες (Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος)

Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος, Ερήμωσαν οι στράτες (Αρχόντισσά μου)

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Βούλα Γκίκα & Νίκος Καρανικόλας
Δίσκος: Μικροί καημοί (1975)

Νύχτα κι ερήμωσαν οι στράτες
αραίωσαν και οι διαβάτες
μα εγώ την πόρτα μου την έχω ανοιχτή
μήπως, χαμένο όνειρό μου
φανείς απ’ τη γωνιά του δρόμου
και ο καημός της μοναξιάς να γιατρευτεί

Κι αν η ζωή σε ξαναφέρει μια βραδιά
φτωχό σπουργίτι μου, το τζάμι να χτυπήσεις
χαλί θα κάνω τη θλιμμένη μου καρδιά
πάνω σ’ αυτή, αρχόντισσά μου, να πατήσεις

Νύχτα κι ερήμωσαν οι στράτες
κι απ’ την ταβέρνα οι πελάτες
έχουνε φύγει και τα πίνω μοναχός
στο σπίτι πάλι πώς να πάω
χωρίς εσένα π’ αγαπάω
θα ξενυχτήσω μες στους δρόμους ο φτωχός

Κι αν η ζωή σε ξαναφέρει μια βραδιά
φτωχό σπουργίτι μου το τζάμι να χτυπήσεις
χαλί θα κάνω τη θλιμμένη μου καρδιά
πάνω σ’ αυτή, αρχόντισσά μου, να πατήσεις

Ένα χαστούκι με το γάντι (Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος)

Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος, Ένα χαστούκι με το γάντι

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Βούλα Γκίκα & Νίκος Καρανικόλας
Δίσκος: Μικροί καημοί (1975)

Όλη τη νύχτα με κρατούσες αγκαλιά
που όλο χάδι και φωτιά ήταν γεμάτη
μα σαν ξημέρωσε μου είπες «Έχε γεια»
κι άδεια η θέση σου για πάντα στο κρεβάτι

Ένα χαστούκι με το γάντι
ήταν το βράδυ σου αυτό
ένα χαστούκι με το γάντι
πάντως εγώ σ’ ευχαριστώ

Τώρα σαν γέρνω τις βραδιές να κοιμηθώ
ύπνος δεν έρχεται τον πόνο μου να πάρει
μες στο σκοτάδι τη μορφή σου αναζητώ
κι ύστερα κλαίω στο αδειανό σου μαξιλάρι

Ένα χαστούκι με το γάντι
ήταν το βράδυ σου αυτό
ένα χαστούκι με το γάντι
πάντως εγώ σ’ ευχαριστώ

Χαλάσματα (Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος)

Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος, Χαλάσματα (Αστροπελέκι στην ξαστεριά )

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Βούλα Γκίκα & Νίκος Καρανικόλας
Δίσκος: Μικροί καημοί (1975)

Αστροπελέκι στην ξαστεριά
πικρή καμπάνα στη σιγαλιά
ήταν το γράμμα σου στην κάμαρα την άδεια
τώρα αιώνας είν’ η στιγμή
κι ο πυρετός μου γραμμή-γραμμή
μετράει τον πόνο μου για σένανε τα βράδια

Ας ήταν στα χαλάσματα
να ’ρχόσουν ξαφνικά
να διώξεις τα φαντάσματα
να φέρεις όνειρα γλυκά

Ευτυχισμένες, παλιές στιγμές
μετράει μαζί μου το εκκρεμές
κι αυλάκι κάνει των ματιών μου η πλημμύρα
μάταια όμως σ’ αναζητώ
καίν’ οι φωτιές σου ό,τι αγαπώ
κι έχουν προσάναμμα τη μαύρη μου τη μοίρα

Ας ήταν στα χαλάσματα
να ’ρχόσουν ξαφνικά
να διώξεις τα φαντάσματα
να φέρεις όνειρα γλυκά

Ο Πειραιώτης (Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος)

Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος, Ο Πειραιώτης

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Βούλα Γκίκα & Νίκος Καρανικόλας
Δίσκος: Μικροί καημοί (1975)

Στον Πειραιά μεγάλωσα
μες στο Γιαχνί σοκάκι

με Αθηναίους μάλωσα
μες στου Καραϊσκάκη

της φάμπρικας ανάσανα
το μαύρο της καπνό

και μπήκα μες στα βάσανα
από παιδί μικρό

Είμαι βέρος Πειραιώτης
κι έχω χαρακτήρα πρώτης
κι αν θα μ’ αγαπάς κι εσύ
θα περνάς ζωή χρυσή

Από το Μάρκο άκουσα
τα πρώτα μου μεράκια

από μικρός στη θάλασσα
ήπια πολλά φαρμάκια

και ένα σπίτι απόχτησα
μες στην Αγιά Σοφιά

να σ’ έχω σαν αρχόντισσα
αγάπη μου γλυκιά

Είμαι βέρος Πειραιώτης
κι έχω χαρακτήρα πρώτης
κι αν θα μ’ αγαπάς κι εσύ
θα περνάς ζωή χρυσή

Όλα τα ρολόγια (Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος)

Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος, Όλα τα ρολόγια

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Βούλα Γκίκα & Νίκος Καρανικόλας
Δίσκος: Μικροί καημοί (1975)

Όλα τα ρολόγια να ’φευγαν μπροστά
και του γυρισμού σου να ’δειχναν την ώρα
κι απ’ τα παραθύρια τα μισόκλειστα
να ’μπαινε ο ήλιος, να ’φευγε η μπόρα

Μαύρος που είναι ο χωρισμός
μαύρος σαν την αντάρα
μοιάζει κελί με δίχως φως
και με διπλή αμπάρα

Νύχτα η ζωή μας, όνειρα σβηστά
μα θα ξημερώσει, βάστα τον καημό σου
μόνο τα ρολόγια να ’φευγαν μπροστά
στον καημό ν’ αντέξω ως το γυρισμό σου

Μαύρος που είναι ο χωρισμός
μαύρος σαν την αντάρα
μοιάζει κελί με δίχως φως
και με διπλή αμπάρα

Η τσάρκα (Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος)

Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος: Η τσάρκα

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Βούλα Γκίκα & Νίκος Καρανικόλας
Δίσκος: Μικροί καημοί (1975)

Βάζω τη βενζίνα και τ’ αμάξι
για μια τσάρκα όμορφη τρελή
κι άμα θέλεις να γινούμε πάτσι
βάλε το γλυκό σου το φιλί

Βόλο Λάρισα Καρδίτσα
θα γυρίζουμε, που λες
και το βράδυ στην Αθήνα
στου Τσιτσάνη για γλυκές πενιές

Βέροια Κοζάνη Κατερίνη
ύστερα στον Πύργο το Λευκό
ε ρε σαματάς που ’χει να γίνει
σ’ ένα γλέντι μακεδονικό

Βόλο Λάρισα Καρδίτσα
θα γυρίζουμε, που λες
και το βράδυ στην Αθήνα
στου Τσιτσάνη για γλυκές πενιές

Άρτα Μεσολόγγι και Αντίρριο
κι ύστερα στης Πάτρας τα στενά
να γλεντήσουμε μαζί τα δύο
στα κεντράκια τα θαλασσινά

Βόλο Λάρισα Καρδίτσα
θα γυρίζουμε, που λες
και το βράδυ στην Αθήνα
στου Τσιτσάνη για γλυκές πενιές

Ένα αμάξι με δυο άλογα (Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος)

Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος, Ένα αμάξι με δυο άλογα

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Βούλα Γκίκα & Νίκος Καρανικόλας
Δίσκος: Μικροί καημοί (1975)

Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα
να μου φέρετε τα μάτια μου σαν κλείσω
τον ντουνιά με τα στραβά και τα παράλογα
καβαλάρης μια φορά να σεργιανίσω

Το ένα τ’ άλογο να είναι άσπρο
όπως τα όνειρα που έκανα παιδί
το άλλο τ’ άλογο να είναι μαύρο
σαν την πικρή μου την κατάμαυρη ζωή

Να χτυπώ το καμουτσίκι μου το άπονο
σαν της μοίρας μου τ’ αβάσταχτα χαστούκια
και ν’ ακούγεται τη νύχτα σαν παράπονο
σαν πενιά λυπητερή από μπουζούκια

Το ένα τ’ άλογο να είναι άσπρο
όπως τα όνειρα που έκανα παιδί
το άλλο τ’ άλογο να είναι μαύρο
σαν την πικρή μου την κατάμαυρη ζωή